Een heerlijke groove die ons niet lang genoeg kan duren, maar die niet door iedereen even hoog gewaardeerd wordt, dan houden we een 7,04 over voor B.T. Express' Do It ('Til You're Satisfied).
Ondertussen zijn de scores van 2 Brothers On The 4th Floor, Dr. Dre en Ellie Goulding behoorlijk gestegen. Ed Sheeran is verder weggezakt.

6,79 Dr. Dre - Keep Their Heads Ringin'
6,00 2 Brothers On The 4th Floor Feat. Des'ray And D-Rock - Come Take My Hand
5,65 Ellie Goulding - Love Me Like You Do
5,18 Ed Sheeran    - Sapphire




Ook de Bee Gees sprongen op de bandwagon van de Disco. In 1975 brachten ze het album Main Course uit, waarop ze voor het eerst duidelijk werkten met funk- en disco-invloeden. Vooral goed terug te horen op de singles Jive Talkin’ en Nights On Broadway.

Manager Robert Stigwood stimuleerde de Bee Gees om hun werkterrein te verplaatsen naar Miami en samen te gaan werken met Arif Mardin. Die beslissing bracht de groep in Criteria Studios, een omgeving waar Mardin zich thuis voelde en waar de band toegang kreeg tot Amerikaanse sessiemuzikanten én een ritmischer studiobenadering. Mardin had gewerkt met Aretha Franklin, Donny Hathaway, Roberta Flack, The Spinners en de Average White Band. Die koppeling met Mardin was cruciaal voor de koerswijziging die op Main Course hoorbaar is.

Tijdens de Main Course-sessies stimuleerde Mardin Barry Gibb om hoger te zingen en dynamischer met zijn stem te werken. In interviews gaf Barry later aan dat hij tijdens deze sessies ontdekte hoe krachtig en flexibel zijn falsetto kon zijn, wat direct hoorbaar is in Nights On Broadway.

Nights On Broadway werd in september 1975 uitgebracht als tweede single van Main Course, na het succes van eerste single Jive Talkin’. Die kreeg van ons eerder een 6,95. In de Verenigde Staten haalde Nights On Broadway de 7e plaats in de Billboard Hot 100, waarmee de Bee Gees voor het eerst sinds 1968 twee opeenvolgende Amerikaanse top 10-hits noteerden. In Nederland bereikte de single in 10 weken notering de achtste plaats in de Top 40.

# 2378 Bee Gees - Nights On Broadway

Nights On Broadway

9,2

7,75

9,0

7.8

7

7,5

9,9

6,7

Hun beste imo

8,5

7,25

Aardig nummer, iig beter dan hun meeste discomeuk.

4,5

Ik denk een van mijn minst favoriete bands. Dit nummer is een van hun betere

BT een 7.2

Bee Gees een 8.1

7,2 geef mij maar You Win Again

8,5

You Win Again is kapot geniaal ja, die zou zelfs een negen scoren. Gewoon een bazenbandje...

8,5

7.25

9

Moet ik alweer een hoog cijfer geven. Ben niet zo'n fan van hun 60s en begin 70s repertoire, maar vanaf 1975 ging het los. Eén van hun beste nummers wat mij betreft.

7,5

Ik was ooit bij een concert van Crowbar waar Kirk Windstein zei dat zijn gitarist de zoon van Barry Gibb was. Ik dacht toen dat het één of ander stom inside grapje was. Maar het was dus echt Steve Gibb.

Zijn vader en ooms heb ik dan weer niet live gezien, ze waren hier wel retegoed zeg! Ik denk ook dat ik die periode 1975 - 1981 ook wel de leukste Bee Gees tijd vind. Ik had Stayin' Alive en He's a Liar op single. Die eerste is denk ik wel het absolute hoogtepunt qua Bee Gees. Dit is een beetje de opmaat. Ik zeg nog net niet, maar dit zou nog wel eens wat kunnen worden met die nieuwe richting: 7,6

7,5

Bee Gees - Nights on Broadway - 8
Ik kan me nog goed herinneren, dat je de mannen niet goed mocht vinden. Althans, volgens de smaakpolitie van de jaren zeventig. Terecht hebben ze in de loop der jaren aan standing gewonnen.

7,8

8

6.5

# 2378 Bee Gees - Nights On Broadway: 7,5

Van de smaakpolitie mag je hier zelf weten wat je van een nummer vindt en aan de vader van Steve Gibb geven we behoorlijk hoge cijfers: een 7,75 voor Nights On Broadway van de Bee Gees.



Naast disco, funk en pop was er in 1975 ook plaats in de Top 40 voor hard rock. Zelfs voor mijn persoonlijke voorkeur, de enigszins prog gekleurde variant daarvan. Kom daar nog maar eens om. Return To Fantasy werd in mei 1975 opgenomen in de Londense Lansdowne- en Morgan-studio’s. Het nummer werd de titel song van Uriah Heeps achtste studioalbum. De track is geschreven door David Byron en Ken Hensley. Return To Fantasy is het laatste album waarop Byron als leadzanger van de band te horen is. De productie lag in handen van Gerry Bron, met Peter Gallen als geluidstechnicus.

Tijdens de voorbereidingen op dit album kwam John Wetton Gary Thain vervangen die weg viel door 'gezondheidsproblemen'. Thain overleed nog datzelfde jaar aan een overdosis. Wetten was afkomstig was uit Family, King Crimson en Roxy Music en werkte voor dit album uitsluitend als uitvoerend muzikant en leverde geen composities aan.

Return To Fantasy kent de typische combinatie van gitaar- en toetsgedreven rock die Uriah Heep in de mid-jaren zeventig hanteerde. Hensley’s Hammond vormt de stevige basis. Aan het eind schuift hij een Moog-synthesizer in, die het nummer een ruimtelijker staartje geeft. De meerstemmige zang van Byron, Wetton en Kerslake is in lijn met wat de groep eerder op albums als Demons and Wizards en The Magician’s Birthday deed. De verwijzing naar fantasiewerelden past bij een thematiek die in het vroege Heep-repertoire regelmatig opdook.

In dezelfde periode waarin Return To Fantasy ontstond, werkte Ken Hensley ook aan zijn soloprojecten: Proud Words On A Dusty Shelf was in 1973 verschenen en Eager To Please kwam uit in 1975. In latere interviews vertelde hij dat de voortdurende cyclus van opnemen, touren en direct weer opnemen weinig ruimte liet om eigen ideeën verder uit te werken, wat bijdroeg aan een groeiend gevoel van creatieve uitputting. Manager en producer Gerry Bron hield echter vast aan een strak ritme van jaarlijks nieuw werk en internationale tours, iets waarvan Hensley en Mick Box later aangaven dat het tot spanningen leidde.

Byrons alcoholgebruik werd in die tijd een steeds groter probleem. Tijdens repetities en in de studio moest de band steeds vaker improviseren omdat zijn stem of concentratie wisselde. Ook op tour ontstonden praktische problemen: crewleden noteerden shows waarin last-minute aanpassingen nodig waren om het optreden toch door te laten gaan. Binnen de groep groeide daardoor de twijfel of dit nog paste bij het strakke internationale schema. Die spanning liep in 1976 uit op het besluit om zonder Byron verder te gaan. Toen Byron in 1985 overleed, werd in de officiële doodsoorzaak, leverfalen en epileptische aanvallen, ook expliciet verwezen naar langdurig alcoholmisbruik.

Return To Fantasy haalde in het Verenigd Koninkrijk de USA de charts niet. Opvallend genoeg in Nederland wel. Eind september 1975 stond de single drie weken in de Top 40 met 34 als hoogste positie. Het zou naast Easy Livin' de enige Top 40 hit in Nederland voor Uriah Heep blijven. In de Greatest Hits of Uriah Heep hier op MuMe georganiseerd door Outlaw104 eindigde Return To Fantasy op een 6e plaats.

# 2379 Uriah Heep - Return To Fantasy

7

Zeker niet mijn favoriet van ze.

6

8,0