Leuke review Barney Rubble... en lekker op schema voor je deadlines ook Ik ga deze ook eens een luisterbeurt geven

luisteren jullie bij Ward op de bank ofzo?

Ik luister op anti-alfabetische volgorde

Je weet het album goed te duiden, Barney Rubble. Ik kan me er goed in vinden en ook bij mij is het openingsnummer duidelijk de favoriet. Ijzersterk nummer.

Ik ga als tipper in ieder geval goed van start! Maar ook over de door mij ontvangen tips ben ik overwegend positief. Één album is in ieder geval echt al een voltreffer gebleken, dus blij dat ik weer een keer meedoe.

Laat maar weten wanneer je langs komt voor je Blur-luistersessie

jordidj1 ik kan wel verklappen dat jij de volgende nominatie in mijn vizier bent, met een nomi die je doorgespeeld heb via masimo

Met een speelduur van 30 minuten ook lekker behapbaar

nou zo lekker behapbaar vond ik 'm niet. maar jij wel dus

Ik lig hier bij Ward op de bank en het is hier zo gezellig dat ik hem nog wel even wil belonen met nog een recensie: Delia Gonzalez & Gavin Russom - The Days of Mars krijgt een 3,7*.

Ik had dit album al voorbij zien komen in de stemlijsten van mensen met veel hippere muzieksmaken dan ik, en ik was van tevoren eigenlijk een beetje bang dat Delia & Gavin, zoals ze op Spotify heten, te moeilijke muziek voor me zouden maken. Blijkt niet het geval te zijn: voor een klein uur aan synthdrones is deze muziek eigenlijk best toegankelijk. Dat is wel deels te danken aan het feit dat de opener er zo heerlijk inhakt - Rise bestaat uit twaalf minuten staccato synths die je hoofd helemaal murw beuken, in de beste zin van het woord. Als in het laatste kwart van het nummer het hoofdmotief van het nummer zijn kop opsteekt krijg ik precies het machtige, groter-dan-ons-sterrenstelsel gevoel dat Delia en Gavin misschien het hele album oogden te bereiken.

Dit gebeurt deels. Bij de opvolger 13 Moons is "spacey" nog steeds één van de eerste woorden die in mijn hoofd opkomen, maar eerder als beschrijvende term dan dat ik het zelf voel. De pianomelodie die centraal staat in het nummer is misschien net wat te simpel, het geluid van de synths (blijkbaar zelf gebouwd, waarvoor respect) net wat te verouderd en de opbouw van het nummer misschien net te stuurloos. Het nummer heeft zich na de plusminus acht keer dat ik hem heb beluisterd nooit weten te ontworstelen tot boven het aangenaam-om-bij-te-studeren-niveau, en daar doe je het niet helemaal voor. Relevee op zijn beurt is een toffe soundscape waar ik me qua sfeer wel een paar keer goed in heb verloren, maar die misschien melodieus dan weer net te weinig te bieden heeft om me gegarandeerd geboeid te houden. Gelukkig kan ik weer opveren bij afsluiter Black Spring, waarin het onheilspellende geluid van de opener weer wordt geëvenaard. Het geluid van de zelfgebouwde synths is hier juist een meerwaarde, namelijk organisch genoeg om menselijk te klinken en modern genoeg om spacey te klinken. In combinatie met de enigszins duistere melodieën die uit deze apparaten komen leidt dit tot een treffende en vrij unieke sfeer: vliegen in een ruimteschip waar de alarmbellen afgaan, eindeloos door een allesverwoestende leegte zweven langzaam opdoemende verstikkende gaswolken, je kent het wel.

Misschien heb ik mezelf onverschilliger neergezet tegenover het middenstuk van dit album dan ik eigenlijk ben, dus hierbij even een rectificatie: The Days of Mars is consistent een sfeervol en uniek album. Het feit dat ik qua vergelijkingen niet verder kom dan een soort oerversie van het geluid van Holden ten tijde van The Inheritors toont óf dat, óf mijn gebrekkige muziekkennis aan. Feit blijft echter dat als ik meegesleept wil worden door de muziek die ik luister, ik precies de helft van dit album kan luisteren; de andere helft dient als een aangename verbinding tussen deze twee stukken. Wel erg tof dat ze zelf hun synths hebben gemaakt. Een ruime 3,5* dus.

De tipperbeoordeling:
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt


De gebruikerbeoordeling:

4,10* - 04,1 / 01 / 05 - aerobag
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Ward

Dit was een tip waarvan ik moeilijk te voorspellen vond hoe die in de smaak ging vallen. Dus fijn dat je er toch redelijk mee uit de voeten kon, hoi123. Je verhaal is voor mij overigens best wel herkenbaar. In eerste instantie was dit voor mij ook een album dat nooit de aandacht de volledige speelduur wist vast te houden. Totdat ik het album blijkbaar precies op het juiste moment weer eens opzette en het kwartje definitief viel.

Ook geen plaat die ik wekelijks draai, maar eens in de zoveel tijd dompel ik me er lekker in onder. Meestal ‘s avonds laat met een goed glas whisky erbij.

Ward gaat lekker, helft van zijn nominaties al beluisterd.

Interessante nominaties ook! De reviews prikkelen mij dusdanig dat ik de albums zelf ook wil beluisteren

Moor Mother - Fetish Bones
Genre: Noise / HipHop
Getipt door: jordidj1

In 2019 had ik al kennis mogen maken met Moor Mother via haar samenwerking met Zonal en haar eigen album Analog Fluids of Sonic Black Holes. Ik wist dus enigszins wat me te wachten stond. Als een artiest ingeschaald wordt als ‘Industrial HipHop’, heb je mijn aandacht direct gewekt. Alhoewel ik mijzelf niet tot een connaisseur van het genre reken, beluister ik zeer graag de projecten van acts als Dälek, Anguish, Techno Animal (tegenwoordig dus Zonal), clipping. en Death Grips. Jordidj1 zat dus bij mij altijd goed met zijn tip in het super tip-topper, een open uitnodiging om eens dieper te duiken in de muziek van Camae Ayewa, oftewel Moor Mother.

‘Creation Myth’ windt er geen doekjes om en is een perfect gekozen opener van het album. Het showcased direct alles waar Moor Mother voor staat. Een constant pulserende synthesizer en een chaos aan instrumentatie en samples vormen het toneel waarop Ayewa met haar diepe, intense stem ons met vlagen overdonderend. De teksten zijn compromisloos en tot in gruwelijke details beschrijft ze zowel de lynchpartijen van haar voorvaderen als de hedendaagse racistische conflicten die Amerika vandaag de dag nog steeds teisteren. Met gepaste agressie benadert ze deze bewogen onderwerpen. Het is duidelijk dat Moor Mother een muzikale Tour de Force gaat worden.

Als je dacht dat je na de fenomenale opener tijd had om op adem te komen, kom je bedrogen uit. Moor Mother vuurt in haastige opvolging een scala aan tracks op je af die qua speelduur allen rond de 2 minuten uitkomen. Het wordt een aan elkaar gewoven stuk muziek van hiphop, industriele noise en tussen al het ruis een sprankeltje jazz. Ayewa zelf switched tussen raps en spoken word passages.

De korte speelduur van de nummers is gelijk ook mijn persoonlijke struikelblok. De kortdurende tracks hadden uitgebreider gepresenteerd kunnen/mogen worden. Nu heb ik het idee meer naar flarden van nummers te luisteren, al past dit natuurlijk wel perfect bij het chaotische karakter van het album en de verscheurende politieke boodschappen. Waren de verschillende elementen verworven in meer uitgestrektere composities, zoals die sublieme opener, dan was ik volledig fan geweest. Daarnaast had ik persoonlijk meer uit dit album kunnen halen als bepaalde nummers iets meer naar hiphop neigden, als tegenhanger van de constante mechanische sound. Ik ben niet vies van een beetje noise, maar zeker richting het einde snak ik wel wat naar wat variatie, wat de laatste track dan wel weer enigszins levert. Maar wederom, de zware boodschap die schuilt in het album in gedachten nemend, is deze constante sensorische overload een sterke toegangsweg voor de confrontatie die Moor Mother hier met de luisteraar aan wilt gaan.

Hoogtepunten: Creation Myth (absolute hoogtepunt), de energie van Deadbeat Protest, de schurende Dälek-esque noise op KBGK, de beats en instrumentatie van zowel Tell Me About It en Chain Gang Quantum Blues, Het sample-werk van Washington Park en de relatieve rust op Time Float

Harde, impactvolle raps over een zee van ongefocuste noise van een muzikante die ik voorlopig in de gaten ga houden.

3,70*


De tipperbeoordeling:

3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt


De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Barney Rubble
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Ward

Volgende album is Barney Rubble’s Cluster & Eno. Ik heb de afgelopen dagen al wat huiswerk gedaan en geluisterd naar de meest geprezen albums van Cluster, want ik heb er ooit wel wat van gehoord, maar ik kon me de sound niet meer voor de geest halen. Ik wil natuurlijk wel straks weten of dit album meer Eno is of meer Cluster

Eens zien of het dit weekend weer lukt om recensie te schrijven

En ik kijk met smart uit naar de eerste beoordelingen van Cervantes, jordidj1, stoepkrijt en Ward

Voorlopig heb ik drie albums beluisterd, de een al wat beter dan de ander. Ik laat ze allemaal nog wat beter bezinken voor ik er een definitieve beoordeling op plak. De recensies staan al een beetje in de steigers.

De afgelopen dagen heb ik trouwens wat vertraging opgelopen vanwege carnaval(smuziek), maar dat mag natuurlijk geen excuus zijn op een serieus muziekforum als dit.

Ik heb alle albums meer dan een keer geluisterd en drie daarvan zelfs al vrij vaak geluisterd. Ik ga even kijken of ik er komende week aan toe kom om voor die tips een stukje te schrijven.

zoals jullie weten kan ik al die zeven recensies in één dag eruit klappen (voor de deadline)

dus wie weet deze keer ook

Grouper - A I A : Alien Observer (2011)

Van Grouper (oftewel: Liz Harris) had ik nog niks gehoord voordat dit album mij getipt werd. Niettemin wekte de beschrijving “verstild en bezwerend” direct mijn interesse. De laatste tijd wordt ambient een steeds belangrijker onderdeel van mijn muzikale dieet en dit zou best eens in het verlengende daarvan kunnen liggen. Hoewel de textuur van de muziek verschilt, luistert het inderdaad op dezelfde manier weg: als klankgolven.

Hoewel de nummers mooi in elkaar overvloeien, vielen drie momenten mij op. Moon is Sharp start het album op prettige wijze. Het doet wat denken aan “Pygmalion” van Slowdive, aangezien de muziek evenzeer een benevelde klankkleur kent. De zang van Liz Harris lijkt van gener zijde te komen. Het voelt erg breekbaar aan. Het arrangement klinkt, vanwege de vervormde klanken, als de echo's van een nummer. Een sterke openingstrack! Vapor Trails is vervolgens een meanderende compositie die als een smeltende gletsjer voorbij trekt. De zang voelt warm aan, maar de muzikale begeleiding is lijzig en ijl. Tot slot is She Loves me That Way de uitschieter van het album. Galmende gitaarpartijen genereren hier een gevoel van grandeur. Daaruit doemt opeens de stem van Liz op uit de nevelen. Haar stemt golft en lijkt te vervagen met de omringende instrumentatie. Het nummer heeft zo een prettige combinatie van warmte en weemoed en hoewel het nergens naar toe lijkt te gaan, blijft het spannend.

Al met al vind ik dit aangename muziek! Toch weet ik nog niet helemaal zeker of ik meer van deze artieste ga beluisteren. Het tektonisch trage tempo en het ijle geluid zorgen voor een verstikkende ervaring. Dit is overigens geen minpunt, maar het is wel een stijl waar ik niet dagelijks zin in heb. Het werkt het beste als je het als een golf over je heen laat komen.

Een interessante tip van hoi123. De beoordeling zou nog omhoog of omlaag kunnen gaan, maar voor nu:

3.7*

De tipperbeoordeling:

3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Ward

Little Simz - Grey Area (2019)
Getipt door: jordidj1

Al had ik de naam Little Simz het afgelopen jaar wel vaker voorbij horen komen, ben ik nooit achter haar muziek aangegaan. Gelukkig dat Jordi mij aangespoord heeft dat toch te doen, want dit past prima in mijn straatje. Dit is namelijk een prima hiphopplaat, waarmee Little Simz laat horen zich moeiteloos te kunnen meten met haar landgenoten die de afgelopen jaren furore maken (Slowthai, Skepta, Stormzy, etc).

Wat me vooral aanspreekt in deze plaat is Little Simz zelf. Haar persoonlijkheid komt echt naar voren in deze plaat. Ook al gaat de plaat vaak over haar twijfels, boosheid en verdriet, straalt haar album echt kracht en vertrouwen in eigen kunnen uit. Dit levert een openhartig werk op, wat door haar vaardigheden als storyteller de gehele lengte weet te boeien. Het is soms wat serieus van aard, maar gelukkig weet ze op de juiste momenten ook wel luchtigheid en humor toe te laten.

Muzikaal blijft ze grotendeels weg van de grimey sound van veel van haar landgenoten. Er is juist ruimte voor andere genres als neo-soul, jazz en wat meer laidback hiphop. Toch houdt het een fijne, typisch Britse sound en komt ze hier en daar ook wat rauwer, scherper uit de hoek.

Deze organische, oprechte plaat heeft mij zeker weten te overtuigen en zal denk ik wel definitief aan mijn collectie toegevoegd gaan worden. Jordi verdient dan ook een goed rapportcijfer voor deze prima tip: 4,2.

De tipperbeoordeling:

3,95* - 07,9 / 02 / 04 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 04,2 / 01 / 05 - Ward
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt

Greg Haines - Slumber Tides, tip van Barney Rubble, krijgt een 3,9*.

Ik was redelijk ongevoelig gemaakt door 8-jarige kindjes die gitaarsolo's van Dream Theater van begin tot eind naspeelden op Youtube, maar een fucking 18-jarige jongen die zo'n indringend ambientalbum maakt heeft wel een nieuwe existentiële crisis in mijn 23-jarige zelf veroorzaakt. Slumber Tides getuigt van een stemmigheid en compleetheid die bij veel componisten van drie keer zo oud niet tegenkom. Het album is een mix zoals je wel vaker tegenkomt, namelijk elektronische drones en klassieke instrumenten, waarin de balans meestal naar het laatste schiet. Zoals wel vaker in het genre kan dit soms nét wat rijmen met kitsch (ik mag Submergence dan wel aangevinkt hebben als favoriet, in een slechte bui doet de sopraan die de ruggengraat van het nummer vormt me soms toch aan dat woord denken), maar het toffe is dat Haines eigenlijk nog verrassend vaak buiten de lijntjes kleurt. Zo weet Snow Airport behendig de aandacht vast te houden door te werken met tientallen vioolmelodietjes die nét te vroeg aflopen, wat op de één of andere manier ongelooflijk bevredigend werkt. Arups Gate, aan de andere kant, krijgt zijn status van topper van de plaat voor mij door zijn hemelse begin, dat bijna onmerkbaar overgaat in de krijsende, dissonante sirenes in zijn climax.

Waarom geen 5 sterren dan? Ik merk toch dat het opzetten van Slumber Tides soms nog een beetje als een taakje voelt. Ik kan niet precies uitleggen waarom, want ik geniet er dus wel degelijk erg van. Misschien is het het gebrek aan een passende melodie, wat ook binnen ambient (misschien zelfs juist binnen ambient) wel iets is wat ik zoek. Misschien is het maar goed ook, want het feit dat ik dit niet al te vaak op zal zetten in de toekomst betekent wel dat ik des te meer verrast zal worden door de ideeën op deze plaat.

De tipperbeoordeling:

3,95* - 07,9 / 02 / 04 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

4,20* - 04,2 / 01 / 05 - Ward
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt

Mooi uitgebreide recensies mannen, intrigerend om te lezen!

Grouper een persoonlijke ambient favoriet van mij van de afgelopen jaren, vooral die mix van folk muziek en ambient gaat er goed in bij mij. Barney Rubble, mocht je toch nog eens wat anders willen proberen van Grouper, ondanks de drukkende sfeer, dan kan ik Dragging a Dead Deer Up A hill uit 2008 aanbevelen, die iets meer folk georiënteerd. Ruins uit 2014 vind ik ook sterk, daar wordt meer gebruik gemaakt van traditionele instrumentatie zoals de piano. Maar beide titels verklappen wel enigszins dat het niet bepaald luchtig is.

Little Simz toch wel voor velen de relevatie van afgelopen jaar, niet voor niets is ze hofleverancier van de Grand Finale van de Song van het Jaar 2019 competitie.

Greg Haines gaat bij mij op de luisterlijst, ontdekking te over zo

Bicep - Bicep (2017)
Getipt door: stoepkrijt

Ook de tweede tip die ik hier beoordeel is goed in de smaak gevallen. Bicep leveren een pretentieloos dansbaar album met een fijne mix van techno en house. Een heel toegankelijk plaatje wat makkelijk weet te boeien. Dat de plaat niet verveelt komt doordat het duo achter Bicep duidelijk hun vak verstaan en het tot een heel smaakvol geheel weten te maken. Ondanks de toegankelijkheid wordt het bijvoorbeeld nergens te plat en de mannen hebben duidelijk oor voor goede, bijna epische melodieën. De plaat is gevarieerd en is een fijne doorsnede van verschillende Britse elektronische genres. Al proef je af en toe wel een nostalgie naar jaren '90 housemuziek, wordt dat nergens een goedkoop trucje.

De reden dat een écht hoge score achterwege blijft is dat het album voor mij toch een stukje (emotionele) diepgang mist. Zoals eerder gezegd is de sound het gehele album heel smaakvol en luistert het als geheel bijzonder prettig weg, maar net dat beetje extra ontbreekt voor mij. Een nummer als Glue herinnert mij er bijvoorbeeld vooral aan hoeveel subtiliteit en emotie Burial in dergelijke tracks weet te leggen.

Neemt niet weg dat over de gehele linie dit gewoon een frisse, diverse houseplaat is, die ik in de toekomst af en toe echt wel voorbij laat komen. Bovendien zijn Rain en Aura gewoon twee keiharde anthems. Een hele ruime voldoende is voor stoepkrijt zeker op zijn plaats: 3,7.

De tipperbeoordeling:

3,95* - 07,9 / 02 / 04 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,70* - 03,5 / 01 / 05 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,95* - 07,9 / 02 / 04 - Ward
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - stoepkrijt

Interessant om eens te lezen wat iemand die wél verstand heeft van dance van Bicep vindt Fijn dat hij aardig in de smaak is gevallen, Ward.

Album: We Were Promised Jetpacks - These Four Walls
Genre: Post-punk revival
Jaar: 2009
Tipper: jordidj1

Twee regels hierboven mag dan ‘post-punk revival’ staan, dat had ik van tevoren niet helemaal verwacht. Ik had indierock verwacht in de stijl van The Strokes, Franz Ferdinand of de oude Editors. Ook dat wordt soms post-punk revival genoemd, maar die bands geven toch duidelijk een veel modernere interpretatie aan de jaren ’80 post-punk dan dat We Were Promised Jetpacks hier doet.

Waar de bands die ik net aanhaalde vooral leunen op uptempo, aanstekelijke rocksongs vol catchy riffs laat WWPJ avontuurlijkere composities horen en vooral méér eighties-sfeer. De wat minder recht-toe-recht-aan composities doen me eerder denken aan een band als The Maccabees en de nog goed doorklinkende post-punk van het oude stempel roept vergelijkingen op met recente bands als The Murder Capital of Fontaines D.C. Die bestonden in 2009 nog niet en dus was We Were Promised Jetpacks hun tijd eigenlijk een beetje vooruit met hun rasechte post-punk revival. Elf jaar geleden was ik daar zelf overigens nog niet aan toe, dus het is maar goed ook dat ik ze nu pas ontdek.

Het muzikale landschap is geschetst, nu de liedjes zelf. Die zijn toch het belangrijkst. Met een sound als dit kan het bijna niet misgaan en dat gaat het ook niet. De meeste nummers zijn gewoon ont-zet-tend lekker.
It's Thunder and It's Lightning begint meteen al lekker speels, op-en-top post-punk en met een grootse, stoere climax. Een razend tempo zit erin en dat wordt tijdens Ships with Holes Will Sink (“I think I'll die this time; suffer bullet holes and stab wounds in my side", wat een binnenkomer!) en Roll Up Your Sleeves goed vastgehouden. Een album kan bijna niet vlammender openen.
De grote prijspakker hier is Quiet Little Voices. Niet de beste compositie, maar wel de beste riff van het album, de meest uitbundige vocalen en een geweldige drive. Die stukken zang uit volle borst zijn sowieso een sterk wapen van WWPJ.
Mijn favoriet moet dan nog komen: Moving Clocks Run So Slow, voor mij het nummer waarop de mix van aanstekelijke rocksong en boeiende compositie het beste in balans is en waarin de band zelfs een bepaalde opgewektheid heeft weten te stoppen die het donkere jaren tachtig-geluid helemaal niet bijt.

Dat dit album geen dikke 5 sterren scoort komt doordat de band hier en daar toch wat steekjes laat vallen. Conductor haalt het tempo nét wat te hard naar beneden na het onstuimige openingstrio, A Half Built House is een filler, Short Bursts is wat inspiratieloos in vergelijking met de andere uptempo songs en Keeping Warm is niet het epische stuk dat ik bij de speelduur van dik acht minuten had verwacht, maar hé: nog steeds is het allemaal best wel lekker!

Vergeet de kritiek in die laatste zin maar meteen weer, These Four Walls is gewoon een steengoed album.

4,3*

De tipperbeoordeling:

4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,30* - 04,3 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,95* - 07,9 / 02 / 04 - Ward
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Album: Moondog - Moondog
Genre: Avant-garde
Jaar: 1956
Tipper: Barney Rubble

Mijn eerste reactie toen ik dit album had opgezocht: jaren ’50 en avant-garde: wat moet ik me daarbij voorstellen?! En in tweede instantie: wat moet ík daarmee? Ik luister nooit vrijwillig naar muziek van voor 1980 en avant-garde zoek ik eigenlijk ook nooit zelf op. Juist daarom is dit stiekem toch best een interessante tip waarmee ik mijn muzikale horizon kan verbreden.

Interessant zijn sowieso de arrangementen. Ieder voor zich zijn de instrumenten allemaal niet zo spannend, maar alledaags zijn ze niet. Heel wat anders dan het traditionele drum-gitaar-bas in ieder geval. Ik weet niet goed wat ik precies hoor, maar o.a. strijkers, diverse percussie, fluiten, handclaps en verschillende samples en wat spoken word tussendoor. Met een toch relatief beperkt arsenaal wordt er in ieder nummer een duidelijk ‘verhaal’ neergezet, zonder zang en meestal überhaupt zonder tekst. Dat doet Moondog knap. Daarin schuilt echter ook de grootste valkuil: alles lijkt op elkaar en de sound verschilt maar heel weinig van liedje tot liedje. Om de ene dan als een Tree Trail, de andere als een Big Cat en weer een andere als Street Scene te laten klinken trekt hij niet veel bijzonders uit de kast, maar eigenlijk vrij standaard, voor de hand liggende open deuren. Liedjes worden hierdoor voorspelbaar, weinig origineel en niet al te spannend. Tap Dance en Frog Bog vind ik bijvoorbeeld bijna kneuterig en Lullaby eerder irritant dan wat anders. Surf Session is het enige nummer dat voor mij een soort volwassenheid uitstraalt.

Misschien doet het dit album goed als ik het in de juiste context zou plaatsen: in de jaren '50 was dit misschien wel ontzettend vooruitstrevend en bijzonder. Ik weet het niet, want ik heb dat referentiekader niet. Ik beoordeel dit album met oren van nu – ik kan niet anders – en die oren staan niet naar deze muziek. Een half uur blijkt nog best lang en het lukt niet om mijn aandacht vast te houden. Ook een afzonderlijk liedje kan mijn aandacht niet echt grijpen, daarvoor vind ik het te tam en mis ik enige vorm van spanning. Creatief en speels is het allemaal wel, maar niet boeiend genoeg voor mij. Helaas, maar Moondog is niet aan mij besteed.

2,5*

De tipperbeoordeling:

4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,90* - 03,9 / 01 / 05 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
2,50* - 02,5 / 01 / 05 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag

De gebruikerbeoordeling:

3,95* - 07,9 / 02 / 04 - Ward
3,90* - 07,8 / 02 / 04 - aerobag
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Zonder zang en meestal zonder tekst, dat maakt me wel nieuwsgierig.

Dat begrijp ik! Even dat album opzetten en je hoort wat ik bedoel. (Of alleen Street Scene, dat is duidelijk genoeg.)

Moondog is trouwens een fascinerend figuur geweest, een modern-klassieke muziekcomposer die met een viking-helm op als zwerver in New York leefde. Qua muziek-stijl hield hij ook zijn eigenaardigheden er op na, zo ontwierp hij zijn eigen instrumenten. Onderstaand filmpje levert wel een mooie indruk van hem:

Interessant filmpje over een - inderdaad - interessante man!

Cluster & Eno - Cluster & Eno
Genre: Ambient / Progressive Electronic
Getipt door: Barney Rubble

Een samenwerking tussen de vooruitstrevende Electro groep Cluster en de tijdloze virtuoos Brian Eno, dat zou op papier toch alleen maar vuurwerk kunnen worden?

Om het album in het juiste timeframe te plaatsen, een samenvatting van de stand van zaken tijdens de opnames van dit album. Cluster & Eno stamt uit ’77. Cluster had net zijn 2 meest bejubelde albums uitgebracht, Zuckerzeit (’74) en Sowiesoso (’76). De electronische Duitse act was misschien een vreemde eend in de bijt tussen zijn krautrock tijd-slash-landgenoten, maar had al een aardig handje fans voor zich weten te winnen.
Aan de andere kant van de Noordzee had Brian Eno ondertussen het Art Rock meesterwerk Another Green World (’75) uitgebracht. In de 2 jaren oplopend naar Cluster & Eno was de Brit aan het experimenteren geslagen met het ambient genre, onder andere in een samenwerking met Robert Fripp. De geluidsgolven van zijn befaamde album Music For Airport zou echter pas vanaf ’78 de grootse vertrekhallen van luchthavens vullen. We dealen hier dus met een Cluster op de top van hun kunnen en een Eno die zijn ambient soundscapes aan het vormgeven is.

De openingsnummers zijn werkelijk waar genieten. De betoverende piano tonen als basis, terwijl scherpe gitaarklanken het nummer een extra dimensie geven, zorgen ervoor dat Ho Renomo zich gevestigd heeft als mijn favoriete Cluster/Eno nummer. De space ambient klanken van Schöne Hande en Wehrmut doen het ook erg goed bij mij. Ik kan mijzelf bijna in zijn geheel verliezen in deze nummers. Ze lijken redelijk simpel qua compositie, maar meerdere luisterbeurten onthullen toch de gelaagde complexiteit van de nummers.

Cluster & Eno voelt als een zeer gebalanceerd project, met sprankelende ideeën en afwisselend gebruik van meerdere traditionele instrumentatie en synthesizers. De heren weten overduidelijk waar ze mee bezig zijn, maar een spetterende chemie is ook niet echt overtuigend merkbaar. Sterker nog, bij een klein deel van de nummers bekruipt mij het idee dat danwel Cluster, danwel Eno zich schikt aan de ander. Vooral het duo van Cluster speelt letterlijk een toontje lager, het voorgaande werk is toch wat uitgesprokener en melodieuzer. Eno hanteert in eigen werk vaak ook duidelijke instrumentale en compositionele visies. De boventoon van Cluster & Eno lijkt echter te ontstaan uit een vanzelfsprekende rust, maar voelt tegelijk ook wat stuurloos. Vooral het tweede deel van het album leidt aan deze stuurloosheid en kent wat minder (geslaagde) uitspattingen. Eigenlijk zou ik mij over moeten geven aan de muzikale toonwolken en rustig mee deinzen, maar het ontbreken van een onweersbuitje danwel een schitterende regenboog speelt mij toch partte.

Overall een geslaagd album met een paar ware pareltjes, maar tegelijk wat inconsistent en stuurloos en een mindere tweede helft. Als ze de kwaliteit van die eerste twee nummers hadden door kunnen trekken, was dit echt een potentieel meesterwerkje geweest.

3,50*


De tipperbeoordeling:

4,07* - 12,2 / 03 / 03 - jordidj1
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,30* - 09,9 / 03 / 03 - Barney Rubble
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - aerobag
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes

De gebruikerbeoordeling:

3,95* - 07,9 / 02 / 04 - Ward
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - Barney Rubble
3,80* - 07,6 / 02 / 04 - hoi123
3,77* - 11,3 / 03 / 03 - aerobag
3,40* - 06,8 / 02 / 04 - stoepkrijt
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Ik richt mijn vizier nu op de nominatie van Cervantes, aangezien de arme kerel (net als ikzelf overigens), nog op nul beluisterde nominaties staat

En voor een ieder nog de vriendelijke reminder dat de deadline op 13 april staat. Tussenstand is momenteel 11/42 tips beluisterd en bekroond. Nu met de Corona is er toch niets meer te doen in Nederland, dus dat wordt lekker ongestoord recensies schrijven.

Degene die de deadline niet haalt, moet verplicht een album van Frans Bauer recenseren.