Matt Elliott - Drinking Songs (2005)
Getipt door: aerobag

Een album met een toepasselijke titel, want dit is muziek om jezelf bij dood te drinken. In die zin doet het me nog het meest denken aan een heel zwartgallige versie van Closing Time van Tom Waits. Nachtelijke cafémuziek met simpele, zeer effectieve aankleding met piano, subtiele gitaarbegeleiding en weemoedige strijkers. Sfeerscheppen beheerst Matt Elliott in ieder geval tot in de puntjes. Zijn ingetogen bariton sluit naadloos aan bij de gecreëerde sfeer.

De sfeer die hier geschept wordt is zwaarmoedig, gelaten en confronterend. Een lange, alles verzwelgende treurmars. Ik kan me voorstellen dat deze muziek voor sommige mensen te overweldigend zwartgallig is, maar mij weet het zeker te boeien. Ondanks de donkere sfeer vind ik het album ook niet koud of afstandelijk, maar juist bijzonder menselijk.

Toch is het album als geheel net iets te onevenwichtig voor mij. Al is de sound bijzonder sfeervol, dreint het album iets te vaak doelloos rond voor mij. Het drum 'n bass experiment van The Maid We Messed valt voor mij ook teveel uit de toon bij de rest van het album. Daarnaast is dat stuk muzikaal op zich zelf weinig interessant en gaat het te lang door.

Ondanks die kritiekpunten vind ik het een zeer intrigerend album. De kalme sfeer heeft genoeg onderhuidse spanning om te blijven boeien. Geen plaat voor elke dag, maar als je het op het juiste moment beluisterd levert het zeker een memorabele ervaring op. Wie weet een album dat door de jaren heen onder mijn huid weet te kruipen. Ondanks dat daar op dit moment nog niet helemaal sprake van is, wil ik aerobag belonen voor een onderhoudende tip: 3,6

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,08* - 16,3 / 04 / 02 - jordidj1
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 03,6 / 01 / 05 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,20* - 03,2 / 01 / 05 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Fijn, ook aerobag heeft zijn eerste beoordeling gehad. De mijne kun je volgende week verwachten, dan rond ik mijn tips af.

Dr. Octagon - Dr. Octagonecologyst (1996), tip van jordidj1

Dit is het eerste hip-hop album dat ik als tip heb gekregen binnen dit topic. Het betreft een release van Dr. Octagon; eentje die naar mijn mening gemaakt is binnen de hoogtijdagen van dit genre. Het weet deze reputatie niet helemaal waar te maken, maar desalniettemin maakt Dr. Octagon interessante muziek waar ik best van kan genieten. De kwaliteiten van dit album liggen vooral ten grondslag in de samples die worden gebruikt. Deze geven de muziek een sinistere en ietwat occulte sfeer, zonder daarbij te zwaar op de maag te vallen.

Er is tevens ook genoeg ruimte vrijgemaakt voor een komische noot, getuige de satirische skits. Toch heeft deze muziek paradoxaal genoeg ook een kenmerkend duistere sfeer. Deze komt vooral tot uiting in een nummer als Blue Flowers, waarbij de strijkers een hallucinante stijl naar voren brengen die je meesleuren in een wereld van waanzin en absurdisme.

Nu ben ik vooralsnog heel goed te spreken over deze dokter en dat heeft voornamelijk te maken met de boeiende en hoogstaande samples. Op het gebied van de rap ben ik iets minder enthousiast. Dit onderdeel mist de spanning en urgentie die de rest van het album juist zo aantrekkelijk maken. Zo komt de rap niet heel gepassioneerd op mij over, wat resulteert dat sommige nummers iets te veel moeten leunen op de kwaliteit van de samples. Dit heeft tot gevolg dat ik het vertelde verhaal door middel van de teksten minder hoog aansla dan de betere genregenoten uit diezelfde tijd.

De muzikale omlijsting is dus absolute top, maar de teksten en de rap zijn relatief wat matig. In potentie had dit een meesterwerk kunnen zijn. In de praktijk is het echter een verdienstelijk album met enkele gemiste kansen. Toch overheerst het positieve gevoel, mede dankzij de hoogwaardige muzikale omlijsting.

Beoordeling: 3,50*

De tipperbeoordeling:

4,20* - 08,4 / 02 / 04 - Cervantes
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,96* - 19,8 / 05 / 01 - jordidj1
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - hoi123
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 03,6 / 01 / 05 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,75* - 15,0 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Album: Détroit - Horizons
Genre: Melancholische poprock
Jaar: 2013
Tipper: Cervantes

Pfoe, dit album is moeilijk te omschrijven. Ik zal toch maar een poging wagen, want als je een tip krijgt in dit topic hoort daar nu eenmaal een recensie bij. Gelukkig zit er een beetje een rode draad in de muziekstijl. De melancholie overheerst en het tempo ligt over het algemeen niet al te hoog. Die rode draad schiet vervolgens wel alle kanten op. Je hoort zowel ingetogen als uitbundig, zowel intiem als hard, zowel subtiel als vuig en je hoort veel verschillende stijlen rock. En o ja, er is natuurlijk nóg een rode draad: de Franse taal. Op een paar uitzonderingen na is alles in het Frans gezongen, of beter gezegd: voorgedragen.

Laat ik de verwachtingen maar meteen temperen: de zangstem pakt me niet en de stijl van Détroit is me niet op het lijf geschreven. Veel van de liedjes doen me dan ook weinig, hoewel het te ver gaat om te zeggen dat het me volledig koud laat. De melancholie die overal doorheen sijpelt heeft ergens wel iets intrigerends, iets pakkends. Het gebrek aan melodieën en de eentonige, vaak gesproken of gemompelde zangpartijen staan me echter wat tegen.

De algehele toon van het album mag dan vrij consistent zijn, er is wel redelijk wat diversiteit tussen de liedjes. Die diversiteit schiet het album hier te hulp. Opener Ma Muse is melancholie á la Jason Molina en vind ik erg fraai. Glimmer In Your Eyes (in vervelend steenkolenengels gezongen) dat er meteen achteraan komt heeft een soort country/americana-sfeertje. Dan komt Terre Brûlante, rauw en met een spannende ondertoon. Ja, het gaat echt alle kanten op.
Hierna wordt de sound even wat stabieler, maar daarna volgen ook weer diverse buitenbeentjes zoals het licht poppy Droit Dans le Soleil (helaas een zeurliedje), de vuige rocksong Le Creux de Ta Main (ik zit ineens weer rechtop in mijn stoel, gaaf!), het zwoele en overigens redelijk stijlvaste Sa Majesté en dan mijn favoriet: Null and Void, catchy poprock waar R.E.M. jaloers op kan zijn.

Het is de diversiteit in de liedjes die hier de meubelen weet te redden. Zonder die afwisseling zou dit album onder een laag stof verdwijnen, maar zover hoeft het voor Horizons nu niet te komen.

3,2*

De tipperbeoordeling:

4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,96* - 19,8 / 05 / 01 - jordidj1
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - hoi123
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 03,6 / 01 / 05 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,64* - 18,2 / 05 / 01 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Album: The Dismemberment Plan - Emergency & I
Genre: Punky indie-rock
Jaar: 1999
Tipper: aerobag

Amerikaanse indie, dat kan heel verkeerd uitpakken. Ik ken voorbeelden van veel te hip aandoende indierock zonder scherpe randjes, zonder degelijke riffs en met vervelende nasale stemmen. Slappe hap dus. Dat was mijn doemscenario bij deze plaat, maar dat scenario is niet uitgekomen. Alleen op het nasale stemgeluid scoort The Dismemberment Plan een vol punt.

Emergency & I is een echt rockalbum met spannende composities, interessante teksten en originele wendingen. Aan scherpe randjes geen gebrek. Met ‘echte’ rock bedoel ik stevig gitaarwerk, een goed volume en een soms grungy en punky sound. Met spannende composities bedoel ik onder andere de songstructuren (die zelden couplet-refrein-couplet-refrein-bridge-refrein volgen), de geregeld tegendraadse ritmes (de vierkwartmaat is hier geen vanzelfsprekendheid) of de gelaagdheid en drukte aan geluiden. Een ander voorbeeldje dat me is opgevallen is dat ieder refrein in You Are Invited een andere instrumentatie heeft. Er zijn nog veel meer details te noemen en daar houd ik van.

Wat ik ook erg fijn vind zijn de soms bizar catchy zanglijnen. Niet alle melodieën en zangpartijen zijn even makkelijk meezingbaar, daarvoor zijn ze soms gewoon te snel, te moeilijk of te tegendraads. Er zijn echter genoeg voorbeelden van passages die perfect mee te zingen zijn. What Do You Want Me To Say is echt heerlijk om mee te brullen, net als You Are Invited. En Back and Forth ook wel.

Minpuntje: Soms is het allemaal nét wat te veel van het goede. Af en toe wordt het gewoon te rommelig en chaotisch of te geforceerd tegendraads. I Love A Magician is echt te ver doorgeslagen en voelt als een slecht geslaagde poging om lekker dwars te zijn. Girl O’Clock is ook een voorbeeld, terwijl Gyroscope en Memory Machine nog net aan de goede kant van de lijn weten te blijven.
Een ander minpuntje zijn de liedjes zonder pit. Ze zijn schaars, maar ze zijn er (Spider in the Snow, The Jitters) en ze halen de vaart er behoorlijk uit.

Over de gehele linie is Emergency & I een behoorlijk stabiel album dat creativiteit en speelsheid combineert met aanstekelijkheid én een lekkere partij rockmuziek. Dat beloon ik met een ruime voldoende. Dat er geen hogere score in zit komt door het ontbreken kan échte toppers die me naar de repeatknop doen grijpen.

3,6*

De tipperbeoordeling:

4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,96* - 19,8 / 05 / 01 - jordidj1
3,93* - 15,7 / 04 / 02 - hoi123
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 07,2 / 02 / 04 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,90* - 15,6 / 04 / 02 - aerobag
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Zo, mijn avontuur zit erop! Dit is de derde editie dat ik heb meegedaan aan dit leuke topic en ik heb betere tips gehad dan de vorige keren. Geen echte miskleunen deze keer, een paar echte topalbums die ik nog geregeld zal draaien plus wat losse tracks van de andere albums waar ik nog vaak naar terug zal grijpen.

De albums These Four Walls en Jord bleken ware voltreffers en Turbine Womb van Soap&Skin verdient per direct een plekje in mijn Top 100 aller tijden.

Bedankt voor de tips allemaal! Ik heb ervan genoten. Ik knal alles nog even in een Spotify-afspeellijstje zodat ik nog wat kan nagenieten de komende tijd.

Goed bezig stoepkrijt! Aan jou de eer van de meest effectieve (tip)toppert

Ik had gedacht rond deze tijd ook wel klaar te zijn, maar de corona-tijden zijn toch drukker dan ik dacht!

De Kift – Vlaskoorts
Getipt door: hoi123

Ik heb het voor elkaar gebokst om 28 lentes rond te huppelen op deze aardbol, zonder ook maar ooit een fragment van een Kift nummer te horen. Toen ik dit album als tip kreeg van hoi123, had ik ook een heel ander beeld bij deze band dan hoe de eerste luisterbeurt bij mij binnen zou komen. Een zéér positieve verassing. De genretag ‘Avant-garde’ zette mij wat op het verkeerde been, maar de essentie van Vlaskoorts is ook niet gemakkelijk met een genre-tag te vangen. Poëzie fanfare-folk misschien, als je mij zou forceren het te labelen. Een oorsprong van de naam van het album legt misschien ook wel het een en ander uit. Een besmetting opgelopen door hardwerkende boeren met de handen in de vlas en drek waarbij de beoogde remedie een fles jenever was, maar dit enkel leidde tot een verdere verloedering in een koortsachtig beeld.

Een uitermate intrigerend aspect van deze plaat vind ik het doordringende karakter. Er is een constant spanningsveld merkbaar, gecreëerd door de insolente stem van Ferry Heijne enerzijds en de aangeschoten fanfare anderzijds. De thematiek van Vlaskoorts draagt ook bij aan dit spanningsveld. Door het album heen wordt met spoken word passages de impact van een uit elkaar vallend gezin uit de doeken gedaan. Het doet wat mistroostig aan, maar is daarom niet minder schoon. Het werkt juist die Nederlandse puurheid en nuchter-maar-toch-ook-weer-niet mentaliteit in de hand.

Het gehele album is sterk en vraagt de volle aandacht, maar een paar nummers vallen extra op. Almanak is een gedroomde opener, de blazers van de fanfare vullen gelijk de muzikale straten en plaatsen het album in de juiste context. Orenmens verloopt als een weemoedige waltz. De beklaagde stem van de zanger past perfect bij de begeleidende muziek, een hoogtepunt op het album. Kom Mee is een krachtig ingetogen verhaal. Rolfie is een meeslepend en ietwat bizar verhaal over een pratende hond met creatieve zang-uitspattingen en een spannende begeleiding van een pakkende gitaarmelodie. Overigens vind ik het mannenkoor wat op meerdere nummers hoorbaar is ook een zeer geslaagde toevoeging. Bierflessengroen is een zeer waardige afsluiter, met de opzwellende melancholische instrumentatie en de uitdovende stem van Heijne op het einde. Je zou het doek bijna kunnen horen vallen na de laatste tonen van dit theatrale en magistrale album. Dat dit van Nederlandse bodem komt.

4,4*

De tipperbeoordeling:

4,02* - 20,1 / 05 / 01 - hoi123
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Ward
3,96* - 19,8 / 05 / 01 - jordidj1
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 07,2 / 02 / 04 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 20,0 / 05 / 01 - aerobag
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes
0,00* - 00,0 / 00 / 06 - jordidj1

Zo boys, korte inventarisatie. De deadline staat gesteld op 16 April, nog precies 2 weken te gaan. Gaan we het allemaal redden?

jordidj1 gaat voor die befaamde eindsprint, hebben Cervantes, hoi123 en Barney Rubble nog motivatie nodig?

https://media.giphy.com/media/87xihBthJ1DkA/giphy.gif

Wat. Een. Nummer.

Laat ik ook maar wat gaan doen hier

Blur - 13 (1999)
Tip van: Ward

Krijgt een 3,75*.

Blij verrast dat ik deze tip kreeg, eindelijk kon ik verplicht beginnen met het verkennen van het oeuvre van Blur. Ben op zich wel een Gorillaz-fanboy, dus dit leek mij een kat in het bakkie.

Het was niet de eerste keer dat ik 13 aanslingerde, ver voordat ik deze tip kreeg, had ik 'm wel eens gedraaid. Vol goede moed begonnen, maar na vijf à zes tracks uit frustratie uitgezet. Woest was ik, hoe kan die plaat die toppers bevat als Tender en Coffee & TV op zo'n deceptie uitdraaien? Dan maar gewoon weer singles van de band draaien, want dat is wel dikke prima.

Ook nu - dik een jaar later - liep ik tegen hetzelfde probleem aan, nadat de twee geliefde singles waren geweest begonnen de frustraties weer hoog op te lopen. Doorzetten moest ik nu van mezelf en dat lijkt te helpen. Het gevoel van "experimenteel geneuzel" zette zich langzaamaan om in een goed georganiseerd feestje van variatie. Ik vind bij vlagen nog steeds wel lastig, maar een uur ermee vermaken kan ik nu wel.

Het gevoel van de Gorillaz-albums komt nu wel steeds meer terug, dat een Albarn een muzikale duizendpoot is lijkt me nu wel duidelijk. Tot slot wil ik nog een applausje geven voor Caramel, wat een hazentrack .

De tipperbeoordeling:

4,02* - 20,1 / 05 / 01 - hoi123
3,96* - 19,8 / 05 / 01 - jordidj1
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 11,6 / 03 / 03 - Cervantes
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 07,2 / 02 / 04 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 20,0 / 05 / 01 - aerobag
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,75* - 03,75 / 01/ 05 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Tof dat de Kift-fanclub er weer een nieuw lid bij heeft, aerobag! Misschien zelfs twee, als Johhny Marr ook nog benieuwd is naar de rest van het album.

Ik moet voor één tip alleen nog een stukje schrijven (pas op jordidj1), de andere twee moet ik nog wel even een paar keer goed opzetten. Denk dat ik de deadline wel haal!

Zo snel is dat nummer toch niet?

Zijn er nog andere werken die de kift-fanclub aanbeveelt? Koper en Krankenhaus maar eens proberen?

Op Krankenhaus waren ze nog niet op hun best naar mijn mening, al komt dat vooral door de beduidend minder charismatische zanger (prater?) die toen nog meestal de hoofdrol had. Links, 2, 3, 4 is wel echt een fantastische, hysterische en rauwe track. Koper, Brik en vooral Hoofdkaas zijn wel heel erg aan te raden!

Nog fantastisch gecoverd geweest door Rammstein op hun Mutter-album.

Ik wil erachter komen of dat een grap is, maar dan moet ik Rammstein opzetten.

Far East Family Band - Parallel World (1976)

Klaus Schulze produceerde klaarblijkelijk dit album, hetgeen genoeg reden was om met veel enthousiasme aan deze plaat te beginnen. Het is dan ook verre van opmerkelijk dat de muziek erg langgerekt en zweverig klinkt. Ik hou gelukkig wel van nummers die een zekere exploratiezucht hebben. De composities klinken hier immers als een zoektocht. Langzaam komen melodieën naar boven, de tonen bouwen geleidelijk op van bries naar wervelwind en zijdelings worden legio aan mysterieuze klanken toegevoegd.
-
Entering/Times is in ieder geval al heerlijk meanderend stuk muziek. Vol met synthesizersdruppels en onbestemd Tangerine Dream’achtig toetsenspel. Uit de waas doemt vervolgens bluesy gitaarwerk op dat me doet denken een andere jaren 70-band die ik tof vind: Ash Ra Tempel. Heerlijk drumspel ook! Het prijsnummer is echter het half uur lange Parallel World. Een lekker funky gitaarlijntje wordt gestart en geeft de compositie een lekker voorwaartse stuwkracht. Halverwege wordt het wat surrealistischer. Wat tegendraadse electronicabliepjes geven het nummer een benevelde bijklank. De drums houden de spanning hoog. Aan het einde treffen we nog lekker ijl gitaargetokkel aan om het af te leren.
-
Het is fijn om achterover leunen en mee te golven bij deze muziek. Heerlijk ontspannend! Qua stijl is het niet het meest verrassende album dat ik ken, maar dat deert nauwelijks wanneer de muziek zonder moeite staan tussen andere klassiekers binnen de kosmische rock/ analaoge electronica. Ja hoor, dit is absoluut muziek naar mijn gading. Ik dank Cervantes voor de tip.

4.3*

De tipperbeoordeling:

4,02* - 20,1 / 05 / 01 - hoi123
3,96* - 19,8 / 05 / 01 - jordidj1
3,97* - 15,9 / 04 / 02- Cervantes
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 07,2 / 02 / 04 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 20,0 / 05 / 01 - aerobag
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,90* - 11,7 / 03 / 03 - hoi123
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,75* - 03,75 / 01/ 05 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Uiteraard heb ik Ward's recensie van Long Season hier voorbij zien komen, dus die stond al op mijn luisterlijst. Ik wilde vandaag eens uitproberen of het een fijn lentealbum zou zijn. Absoluut! Heerlijke muziek om bij weg te dromen op een stoel in het zonnetje, met de ogen dicht en de wind die zachtjes langs je gezicht waait. Alleen dat stuk met dat gedruppel en die avant-gardistische percussie deed me niet veel, maar ik hoor het pas voor de eerste keer. Eerste indruk van het hele album was in ieder geval vrij indrukwekkend!

Baby Huey - The Baby Huey Story, tip van jordidj1, krijgt een 3,4*.

Het loopt over van de spannende verhalen rondom deze soulgrootheid, als ik alleen al de anekdotes op de albumpagina mag lezen. Dat schept natuurlijk hoge verwachtingen, maar al bij de eerste luisterbeurt valt te begrijpen waar de legendarische verhalen vandaan komen. Ondanks (dankzij?) zijn gewicht had James Thomas Ramey een zangstem die kwalitatief inderdaad vrij onovertroffen was. Op een bepaalde manier is de vurigheid waarmee hij in de microfoon schreeuwt echt te vergelijken met die van punkzangers, en hij manoeuvreert moeiteloos tussen deze gepassioneerde uithalen, rokerige vibrato’s en ingetogen spoken-wordsessies. De productie van Curtis Mayfield is een perfecte, echt perfecte ondersteuning voor deze regelmatig opzwepende vocalen: de passie van de precies op elkaar ingespeelde band schalt uit de speakers alsof je live bij een optreden van Baby Huey bent.

Goed, na deze superaardige, semi-objectieve en daardoor ook enigszins saaie beschrijving van het album zal ik er ook nog even m’n persoonlijke mening over geven: soms staan de muzikale keuzes op dit album me een beetje tegen. Ik denk dat Ramey goed op de hoogte was van de technische kwaliteit van zijn uithalen, en daardoor is er best wat vocale uitsloverij op ieder nummer te vinden. Dat wordt vooral pijnlijk duidelijk op zijn cover van Sam Cooke’s bekendste nummer: de instrumentatie en zelfs de zanglijnen staan allemaal in dienst van het ondersteunen van Ramey’s vocale acrobatiek. Ook de tekst wordt niet gespaard: de bitterzoete tekst van A Change Is Gonna Come wordt aangevuld met een soort nietszeggende kumbayah-boodschap die de lading van het origineel compleet bagatelliseert.

Het zal dan geen verrassing zijn dat de echte kwaliteit van Mr. 400 Pounds of Soul op dit album pas echt naar boven komt drijven wanneer hij, eh, z’n mond houdt. Mama, Get Yourself Together is een soulfeestje waarbij superlatieven tekort komen om z’n opzwepende euforie te omschrijven, en in het kader van covers die beter zijn dan het origineel zou ik dan California Dreamin’ aandragen, met zijn smérige blazers en drumbreaks. Ook zijn er momenten waarin de stem van Ramey in evenwicht staat met de muzikale ondersteuning, in plaats van het opeisen van de hoofdrol, bijrollen en regie ineen. Hard Times is hier het beste voorbeeld van. Dit is zo’n soulnummer dat je niet eens hoeft op te zoeken om te weten dat het een iconische status heeft (al heb ik het stiekem wel even opgezocht om niet door de mand te vallen): het spannende intro, bitterzoete refrein, en wervelende crescendo naar z’n climax geven het een uit duizenden herkenbare coolheid mee die vrij verslavend werkt.

In het kort is er dus een tweesplitsing in dit album tussen nietszeggende soulmasturbatie en nummers die echt doordrenkt zijn met de naam van het genre. Wat dat betreft is de vroege dood van Ramey dubbel treurig: ik weet zeker dat hij met de hulp van Mayfield had kunnen uitgroeien tot een muzikant die echt het ultieme uit zijn muziek had kunnen halen. Helaas is het gebleven bij dit album en een flauwe collectie b-sides die een paar decennia later zijn uitgebracht. Desalniettemin is de rauwe potentie die hij hier bij vlagen uitstraalde genoeg om zijn status als cult-soullegende te ondersteunen.

De tipperbeoordeling:

4,02* - 20,1 / 05 / 01 - hoi123
3,97* - 15,9 / 04 / 02- Cervantes
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,60* - 07,2 / 02 / 04 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 20,0 / 05 / 01 - aerobag
4,00* - 16,0 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,75* - 03,75 / 01/ 05 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Paddy McAloon - I Trawl the Megahertz (2003)

Het kan helaas niet allemaal positief zijn in deze super-tip topper. Toch is dit in essentie niet zo’n heel rare tip. Ik hou best van jazz, soundtrackwerk en neo-klassiek. Deze muziek lijkt ergens daartussen te zitten. Van moederband Prefab Sprout heb ik bovendien een tweetal platen beluisterd die me wel bevielen, hoewel de band nooit een belangrijk onderdeel heeft gevormd van mijn luisterdieet.

De sfeer van de muziek is gemoedelijk. Fluwelen, slepende klanken moeten waarschijnlijk een melancholiek gevoel teweegbrengen. Het komt echter zemelig op mij over. Zo begint het album met een twintig minuten lange epic opgebouwd uit spoken word, strijkers en saxofoon. Aangenaam, maar het laat me ook ietwat koud. Wel vind ik de tekst heel sterk. Met name een frase als, “All cigarettes have been air-brushed from these pictures, Making everyone a liar, And saving no-one from their folly” vind ik bijtend cynisme van het aangename soort. Enkel een goede tekst maakt voor mij een nummer nog niet overtuigend.

De rest van het album heeft zo zijn momenten. De Steve Reich’achtige percussie op Orchid 7 is bijvoorbeeld best tof. Sowieso bevat deze plaat over de gehele linie lekker blazerwerk. De stijl van deze plaat is in ieder geval bijzonder en doet me wat denken aan Jim O'Rourke - The Visitor (2009) Na drie maal proberen heb ik echter niet het aangrijppunt gevonden. Het luistert in ieder geval lekker weg.

Dit album ligt mij kortom niet echt. Niettemin wil ik aerobag bedanken. Het wil nog wel eens voorkomen dat ik later een klikmoment krijg, waardoor mijn waardering omhoog schiet.

Voor nu 2.8*

De tipperbeoordeling:

4,02* - 20,1 / 05 / 01 - hoi123
3,97* - 15,9 / 04 / 02- Cervantes
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,33* - 01,0 / 03 / 03 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 20,0 / 05 / 01 - aerobag
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,75* - 03,75 / 01/ 05 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Dr. John - Gris-Gris (1968)
Tip van: hoi123

Ik heb het idee dat hoi123 elkaar tegemoet willen blijven komen op het gebied van "oude" muziek. Hij riep een keer dat hij te weinig 60's- en/of 70's-albums kent, op basis daarvan blijf ik 'm eigenlijk altijd wel gouwe oudjes tippen. Ik geef ook toe: ik heb ook wat weinig variatie nodig in mijn toplijstjes van de vroege decennia.

Zou dit album voor de broodnodige variatie zorgen in mijn 60's-lijstjes? Nou, wat mij betreft wel. Ik houd wel van albums die een sfeertje over zich heen hebben, deze heeft dat zeker. Een gefuckt, psychedelisch voodoo-sfeertje. Een nachtelijke wandeling door de jungle, beschrijft Koenr heel mooi (ik CSL op moment van schrijven dit album samen met 'm). Het album gaat dan ook alle kanten op: "Zydenco" wordt als genre aangegeven op RYM: blues, jazz, R&B, blues, alles wordt geblend om een swingend doch vreemd geheel te creëren. Ja, Dr. John weet wel hoe hij ons bij de les kan houden.

Voorlopig nog louter enthousiast dit, maar ondanks dat het feit dat ik dit wel wat de revue heb laten passeren thuis, blijft de verslavingsfactor wat uit. Dat komt omdat dit album voornamelijk werkt als één geheel, "los" doet het wat mij wat minder. Enkel track nummer twee, Danse Kalinda Ba Doom zou ik nog wel op zichzelf willen draaien. Desalniettemin een geslaagde tip, hoi123!

3,75*

De tipperbeoordeling:

3,97* - 15,9 / 04 / 02- Cervantes
3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,70* - 03,7 / 01 / 05 - stoepkrijt
3,33* - 01,0 / 03 / 03 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

4,00* - 20,0 / 05 / 01 - aerobag
3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,75* - 7,50 / 02 / 04 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Adult Jazz – Gist is
Tip van: stoepkrijt

Deze tip heb ik met voorbedachten rade het langste uitgesteld. Tijdens de eerste luisterbeurt merkte ik dat hij niet zo bleef hangen, dus ik wilde hem nog wat meer tijd geven om te kijken of het kwartje zou vallen. Het kwartje is echter na meerdere luisterbeurten toch blijven steken.

Wat meteen opvalt is de een relaxte en organische sound die consistent aanwezig is gedurende het hele album. De leden van Adult Jazz zijn ook niet bang voor wat experimentatie, een ambitieuze fusie van gitaren en de elektronische tact van sport. In mijn hoofd komt de vergelijking met Animal Collective op, maar dan met meer traditionele instrumentatie en een rustiger tempo.

Er zijn echter een aantal elementen in het spel die essentieel zijn voor de manier waarop Adult Jazz dit album benadert, die voor mij niet werken. Om te beginnen ligt het algehele langzame tempo van het album mij niet zo. Er zijn meerdere langere stukken muziek waarbij elke gespeelde noot gepaard gaat met een halve seconde pauze, dat begint mij op den duur op de zenuwen te werken. Ten tweede vind ik de stem van leadzanger Harry Burgess niet zo interessant en iets te clean. Daarnaast mogen een groot deel van de liedjes van mij wat spannender zijn qua compositie. Het album neemt zijn tijd met de opbouw van de liedjes en sporadisch is er een creatieve uitspatting (vaak in de vorm van blazers), maar het blijft mij vaak wat te oppervlakkig. Afsluiter Bonedigger is bijvoorbeeld zo’n nummer wat meer voortkabbelt en niet echt ergens heen lijkt te gaan. Spook is overigens wel het grote voorbeeld dat ze wel degelijk sterke composities in de mars hebben. Aan de andere kant kent het album ook weer momenten waarop het juist heel rommelig overkomt, zoals de drum-escalatie en gitaargepingel van Donne Tongue.

Hoogtepunten: De catchy loopjes en instrumentatie van Am gone, De warme sound van Springfull, de ambient klanken en het einde van Pigeon Skulls, het verloop van Spook, het ritme en de zang op Idiot Mantra

Het is jammer dat de band mij niet weet te raken, ik bemerk wel dat ze namelijk durven te spelen met composities en iets uniek proberen neer te zetten. Normaal waardeer ik het, nu komt het helaas niet over, waarbij vooral het langzame tempo een struikelblok is voor mij. Ik kan me overigens wel heel goed voorstellen dat iemand hier erg van kan genieten. Als nog zeer bedankt voor de tip stoepkrijt!

2,6*



De tipperbeoordeling:

3,97* - 15,9 / 04 / 02- Cervantes
3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,33* - 10,0 / 03 / 03 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,15* - 06,3 / 02 / 04 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,75* - 7,50 / 02 / 04 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Jordi, zat je samen op de bank te luisteren met Koenr?

Koen eens met deze score van jordi?

Jep. Echt een 3,75* plaat.

Er is nog ruimte op de bank.

Sean Price - Monkey Barz (2005)
Tip van: Cervantes

Voor een man waar ik veel van heb gehoord en veel van heb moeten checken, had ik - tot Cervantes mij dit tipte - mij nog amper in de mans oeuvre verdiept. Tijd dat werd tijd!

Sean Price is een man die zich niet al te serieus neemt, maar toch een serieus oor voor kwaliteit heeft. Zijn teksten zijn niet echt diepgaand, hij compenseert het door ze wel erg amusant te maken. Als je combineert met de heerlijke producties, dan heb je al gauw drie kwartier vermaak. Dat de refreintjes af en toe wat simpel zijn, neem ik voor lief. Mister P houdt het tempo er flink in en de gevarieerde producties houden het interessant.

Ik zet dan ook in met een ruime vier sterren, geen idee waarom Kool Keith (mijn tip aan jou) wat minder bevalt, want is eigenlijk het zelfde principe? Gestoorde rapper, goede producties? Waar ging het mis? Waarschijnlijk omdat die van Dr. Octagon wat langer duurt, want ik vind 49 minuten ook een prima speelduur bij het album wat jij mij tipte.

3,9*

De tipperbeoordeling:

3,96* - 19,8 / 05 / 02- Cervantes
3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,33* - 10,0 / 03 / 03 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,15* - 06,3 / 02 / 04 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,75* - 11,4 / 03 / 03 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Grappig dat Adult Jazz niet bevalt aerobag, ik vind het (zoals aangegeven op de albumpagina volgens mij) een erg toffe plaat, dacht eigenlijk dat ‘ie ook wel in jouw straatje zou vallen. Heerlijk speels en intelligent album naar mijn mening - was een paar jaar geleden ook mijn tip voor Koen.

En goed beschreven Jordi, je mist alleen nog I Walk On Guilded Splinters te vermelden bij de nummers die vaker langs zullen komen.

Wat is de hoes van Monkey Barz vet, zeg. Doet mij wat denken aan Liquid Swords.

Stiekeme gerecycled tip dus, deed Jordi ook al. Voor de een pakt het wat beter uit dan voor de ander.

Ik had eigenlijk ook wel verwacht dat ik hem zou waarderen, maar zoals ik in de review omschrijf, was toch niet mijn pakkie aan.

De Kift - Vlaskoorts (1999) [hoi123] 4,4*
Normil Hawaiians - More Wealth Than Money (1982) [Cervantes] 4,3*
Bark Psychosis - Hex (1994) [Ward] 4,1*
Moor Mother - Fetish Bones (2016) [jordidj1] 3,7*
Cluster & Eno - Cluster & Eno (1977) [barney rubble] 3,5*
Adult Jazz - Gist Is (2014) [stoepkrijt] 2,6*

Het was de eerste editie waarbij ik meespeelde en het is direct een succesvolle editie gebleken. Met een range van 2,6-4,4* heb ik niets te klagen deze ronde, drie albums zelf 4,0 of hoger.

De deur van De Kift is bij deze nu definitief open gezet voor mij, Normil Hawaiians is een band die ik anders nooit ontdekt had en het topic functioneerde ook als perfecte duw in de rug om Bark Psychosis eens een kans te geven. Alle drie de albums hebben zich in mijn persoonlijke top 250 weten te vestigen.
Moor Mother en de Cluster/Eno samenwerking ga ik absoluut nog eens een drankje mee doen. Adult Jazz en ik zijn voorlopig als even goede vrienden uit elkaar gegaan, maar wie weet dat we elkaar nog eens treffen.

Barney Rubble, Cervantes, hoi123, jordidj1, stoepkrijt, Ward. Nogmaals bedankt voor de interessante tips! Ik kijk uit naar de laatste recensies die nog binnen komen druppelen.