Ik heb een heel klein schoonheidsfoutje uit de beoordelingslijst gehaald. Nog 11 van de 42 tips te gaan!

De tipperbeoordeling:

3,96* - 19,8 / 05 / 01 - Cervantes
3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,33* - 10,0 / 03 / 03 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,15* - 06,3 / 02 / 04 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,75* - 11,4 / 03 / 03 - jordidj1
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Jij geeft een k*tcijfer en drie mensen vinden het leuk, hmmm....

Nee joh, geen hard feelings hoor! Herkenbaar verhaal eigenlijk wel. Vooral die halve seconde pauze na elke noot. Had me nooit gerealiseerd dat dat eigenlijk ook heel vervelend gevonden kan worden.

In potentie leek het me een goede en logische tip, maar potentie komt er nu eenmaal niet altijd uit.

Main Source - Breaking Atoms (1991)
Getipt door: aerobagbak

Soms is het goed om terug te gaan naar de roots van een genre, om er weer even op gewezen te worden hoe invloedrijk platen kunnen zijn. Breaking Atoms is zo'n plaat, bij de eerste luisterbeurt merkte ik direct dat dit ook weer een krasse knar is.

Het album is een snoepwinkel aan samples, bij elk nummer denk je wel: "Ho eens even, is dat niet in dat of dat nummer gebruikt?". Heerlijk! Dan heb je nog maar over de samples, sowieso heeft de plaat een lekkere old-skoolvibe, fijne producties. Al vind ik het soms iets té goed één geheel, het album heeft niet echt uitschieters, op Live at the Barbecue na dan. Dat is natuurlijk hét hoogtepunt van het album, want het kenmerkt het debuut van Nas, drie jaar voordat hij zijn magnum opus dropte. Daarna hebben we nog twee fijne tracks en is het album alweer klaar.

Kortom een zeer belangrijke plaat die ik blijkbaar compleet gemist had, dank voor het terechtwijzen aerobag. Zal zeker nog wel voorbij komen deze zomer!

4,1*

De tipperbeoordeling:

3,96* - 19,8 / 05 / 01 - Cervantes
3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,53* - 14,1 / 04 / 02 - aerobag
3,20* - 12,8 / 04 / 02 - Barney Rubble
3,15* - 06,3 / 02 / 04 - stoepkrijt

De gebruikerbeoordeling:

3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,85* - 15,4 / 04 / 02 - jordidj1
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Nog twee albums te gaan! Die zal ik dit weekend wel uittypen. Verwacht één onvoldoende en één ruime voldoende, hopelijk krijgen stoepkrijt en Barney nu niet slapeloze nachten.

Toevallig heb ik die plaat van Main Source vorige week ook voor het eerst eens opgezet. Mijn eerste indruk was ook zeker positief. Dus zal m de komende tijd wat meer airplay geven.

Leuk dat main source beviel, het is inderdaad wel een invloedrijke plaat gebleken, toen gingen de muzieknerds zich ook wat bemoeien met hiphop.

En nummers op het album zijn inderdaad flink aantal keer gesampled en ook niet door de minste, o.a. Common, Ice Cube, Curren$y , Big L (en nas natuurlijk)

Die beat van Lookin' At the Front Door zal altijd een favoriet van me blijven

Ja, daar krijg ik dus wél slapeloze nachten van. Als ik een onvoldoende krijg is dat kut en als Barney een onvoldoende krijgt voel me extra schuldig over de onvoldoende die hij al van mij heeft gehad...

Heb je nog wel een oog dicht gedaan stoepkrijt?

Ach, ik ben de onvoldoendes wel gewend. Ik zet er gewoon mijn eigen muzikale enthousiasme tegenover.

Wrekmeister Harmonies - The Alone Rush (2018)
Getipt door: Barney Rubble

Het album waar ik het meest moeite mee had, was deze. Vooral de eerste luisterbeurt viel me vies tegen, daarom dacht ik ook dat 'ie zou eindigen op een flinke onvoldoende. Maar ik kan beide mannen geruststellen: de beloofde onvoldoende blijft toch uit.

Misschien werd ik de eerste keer een beetje misleid: ik dacht metal, hoera, daar hoop elke editie op eigenlijk. Ik kwam bedrogen uit: het bleek één saai, nergens toe leidend geneuzel. Dus het herbeluisteren flink uitgesteld en verdomd, nu komt 'ie toch wel lekker binnen. Het heeft iets weg van een kerkdienst in een duistere, gotische gospel, begeleid door een priester à la Nick Cave ten tijde van Tender Prey.

De constante spanning - wanneer gaat het nou eens los? - houd je in je macht, het sfeertje is zeer goed aangekleed.Deze bizarre trip is niet eentje die ik snel uit mezelf op ga zetten, maar is wel zeer de moeite en het doorzetten waard.

3,6*

Until the Ribbon Breaks - A Lesson Unlearnt (2015)
Getipt door: stoepkrijt

Nu we toch bezig zijn, laat ik het ook maar direct afronden. Heb deze bewust voor het laatst bewaard, want dan kon ik het lekker snel afronden. Dit album heb ik dan ook het meest afgespeeld in deze "tip topper"-periode.

Bij UTRB moet ik altijd denken aan user jassn, die zeer lovend was over deze groep in zijn top 100 presentatie. Uit nieuwsgierigheid het album 1x gedraaid, maar eigenlijk daarna nooit meer gedraaid, ondanks het feit dat ik zeer geïnteresseerd was. Nu dan eindelijk!

Dit album is zo'n eentje in de categorie: kan altijd, verveelt nooit, zowel op de achtergrond, als intensief luisteren. A Lesson Unlearnt kenmerkt een heerlijke laidback sfeertje, op de een of andere manier gaat het dicht bij jezelf staan. De plaat lééft, swingt, duikt diep, komt terug. Het leuke is dat 'ie ook zo lekker gevarieerd is, maar toch niet voelt als "hak-op-de-tak".

Ja, deze gaat zeker nog voorbijkomen. Ik ga ook lekker hoog inzetten: 4,4*

De tipperbeoordeling:

3,96* - 19,8 / 05 / 01 - Cervantes
3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,53* - 14,1 / 04 / 02 - aerobag
3,28* - 16,4 / 05 / 01 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,86* - 19,3 / 05 / 01 - Ward
3,90* - 23,4 / 06 / 00 - jordidj1
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Niet eens een onvoldoende, wat een anti-climax. Ik voel me nu net als Jordi na zijn eerste luisterbeurt van Wrekmeister Harmonies

Ik heb dit album live aanschouwd in een klein zaaltje in Nijmegen; slechts +- 20 man was aanwezig. De band speelde zo overtuigend dat de luisterervaring welhaast spiritueel was. Maar goed, ik hou dan ook erg van meanderende muziek.

Kazuki Tomokawa - Blue Water, Red Water (2008)
Getipt door: Cervantes

Zoals ik bij mijn beoordeling van Fishmans schreef, ben ik bovengemiddeld geïnteresseerd in Japan. In de Japanse muziek ben ik echter helemaal niet thuis. Dus nieuwsgierig naar deze Japanse folkplaat was ik zeker. Wat ik aan dit topic waardeer is dat je ook albums gaat luisteren, waar je anders waarschijnlijk nooit bij uit was gekomen. Dus ik waardeer de tip in die zin ook zeker, helaas blijft de persoonlijke waardering voor de muziek echter uit.

Dat komt voornamelijk door de zang van Kazuki Tomokawa. Voor de liefhebbers is dat de sterkste troef van deze plaat, voor mij helaas een doorn in het oog. Zijn zeer emotionele, theatrale voordracht werkt mij een hele plaat lang te veel op de zenuwen, terwijl ik in het algemeen juist wel een voorliefde heb voor zangers met een onconventionele stem/zangstijl. Ik kan me daarom zeker voorstellen dat er ook mensen zijn die zich volledig mee laten slepen door zijn zang, maar ik behoor niet tot die groep.

Ook muzikaal kan ik er niet helemaal mee uit de voeten. De muziek wordt voornamelijk gedragen door akoestisch gitaarspel, wat soms een flamenco-achtige melancholie aan de muziek geeft. Het wordt verder aangevuld met viool, cello, piano en zelf een verdwaalde tuba. Vaak heeft het een beetje een cabaretsfeer, maar het doet me ook denken aan de muziek van de balkan. Allemaal genres waar ik in het algemeen weinig binding mee heb.

Het nummer wat mij eigenlijk het beste kan smaken is het broeierige Umi Monogatari. Op een of andere manier kan ik zijn excentrieke zangstijl op dit nummer een stuk beter verdragen. Het contrast met de stukken waar hij wat ingetogener zingt, werkt voor mij op dit nummer. Bovendien zit er een mooie spanning in dit nummer en een melodie die mij wel aanstaat.

Kortom, boeiend om me aan deze plaat gewaagd hebben, maar het echte luisterplezier ontbreekt helaas. Ik geef deze tip een 2,6.

De tipperbeoordeling:

3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,73* - 22,4 / 06 / 00 - Cervantes
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,53* - 14,1 / 04 / 02 - aerobag
3,28* - 16,4 / 05 / 01 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 23,4 / 06 / 00 - jordidj1
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,65* - 21,9 / 06 / 00 - Ward
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,35* - 06,7 / 02 / 04 - Cervantes

Ja hoor. Twee stuks zelfs.

Normaal houd ik niet van anticlimaxen, nu was hij heel welkom. Fijn dat A Lesson Unlearnt zo goed bevalt Jordi! Toevallig lag dit album vandaag bij me op de deurmat, dus ik zal 'm vanavond nog eens met een goed gevoel draaien.

Galahad - Empires Never Last (2007), tip van Barney Rubble

Dit is de tweede tip die ik van Barney Rubble mag ontvangen en dit keer hebben we te maken met een progrock album uit het Verenigd Koninkrijk. Gezien de thematiek die terug te vinden is binnen deze muziek deed dit album mij soms denken aan The Wall van Pink Floyd. Op muzikaal gebied zijn de verschillen wel wat duidelijker zichtbaar. De muziek van Galahad is wat minder bijtend en bevat veel lang uitgesponnen gitaarpartijen die veel tijd en geduld vergen van de luisteraar.

Sferisch vond ik dit album wat wisselend in kwaliteit. Zo zijn er enkele hoogtepunten, zoals de opener.
Dit nummer begint met een zingend koor om vervolgens te veranderen in melodieuze rock, waar ik makkelijk door werd meegesleept. Het contrast tussen de sereniteit in het begin en de explosiviteit richting het einde zorgen voor een overtuigend starschot.

Hoewel de muziek soms avontuurlijk uit de hoek kan komen, waren er ook een aantal momenten te bespeuren die ik minder interessant vond. De refreinen en gitaarsolo's zijn soms aan de saaie kant.
Daarnaast vond ik de zang regelmatig wat doorsnee. Dat terwijl de zanger genoeg potentie heeft om vocaal interessant uit de hoek te komen. Tevens gaat Galahad wel eens de mist in door voorspelbaarheid. De iconische speech van Martin Luther King wordt bijv. nog even opgevoerd in het derde nummer.
Dat vond ik echter wat te clichématig. Best jammer, want het leeuwendeel van 'I Could Be God` is zo slecht nog niet.

De maatschappijkritische teksten die naar voren worden gebracht wekken mijn interesse. Het is alleen teleurstellend dat de zang hier minder mooi op aansluit. Het mag allemaal wel wat vuiger en minder netjes gebracht worden als het gaat om het bekritiseren van de autoriteiten. In dat opzicht maakt Empires Never Last voor mij een vlakke indruk, wat soms nog aardig goed word gecompenseerd door de meer geslaagde passages die deze muziek rijk is.

Beoordeling: 3,10*

Sun City Girls - Torch of the Mystics (1990), tip van aerobag

Sun City Girls is een merkwaardige naam voor deze bizarre band. De eerste tip die ik van aerobag mag ontvangen zou ik omschrijven als exotische rock, waarbij verschillende stijlen worden gecombineerd tot een kloppend geheel. Het is net een mengelmoes van artiesten als Comus, Exuma en Acid Mothers Temple. Niet de minste artiesten als je het mij vraagt. Maar ondanks deze vergelijkingen bevat het toch een geheel eigen karakter, dat met name naar voren komt in de manisch gestoorde zang. Deze is kneiter vals en in dit geval kon ik daar prima overweg.

De zanger is in ieder geval niet bang om flink uit de bocht te vliegen met zijn stem. Hij klinkt geregeld als een jammerende kater die zich laveloos door de nummers heen probeert te worstelen. Een haast komische, maar ook fascinerende indruk word daarmee achter gelaten.

De instrumentatie weet ook voor veel memorabele momenten te zorgen. Het gitaarspel is speels en tegendraads, wat de vreemde zang uitstekend complimenteert. Zowel de akoestische alsook de elektrische gitaar komen aan bod en dat houd de variatie erin. Er is zelfs een nummer aanwezig waarin op de achtergrond een kip staat te kakelen. Net alsof je deelneemt aan een uit de hand gelopen cabaretvoorstelling. Zulke verrassende momenten geven de beleving een extra boost. Al met al vond ik dit album een zeer aangename verrassing.

Beoordeling: 4,50*

De tipperbeoordeling:

3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,73* - 22,4 / 06 / 00 - Cervantes
3,72* - 18,6 / 05 / 01 - aerobag
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,25* - 19,5 / 06 / 00 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 23,4 / 06 / 00 - jordidj1
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,76* - 18,8 / 05 / 01 - Barney Rubble
3,65* - 21,9 / 06 / 00 - Ward
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,57* - 14,3 / 04 / 02 - Cervantes

Goed bezig Cervantes! Van alle nominaties had ik in die van jou het meeste vertrouwen, dus mooi dat hij ook zo beviel.

Sun City Girls heeft ook deze uitgebracht: Sun City Girls - 330,003 Crossdressers from Beyond the Rig Veda (1996). Een speelduur van 2 uur en nog eens een schep meer bizar dan Torch of the Mystics. Mocht je je ooit vervelen

Karnivool - Sound Awake (2009)

De tip die het meest in het verlengde ligt van mijn smaak: melodische progmetal. De stijl van Karnivool kende ik wel. Ik heb er in ieder geval wel eens wat van beluisterd, maar dat was in een tijd dat ik eigenlijk meer trek had in andere muziek. Dat is nu eigenlijk ook het geval, maar een tip is een tip.

Samen met bands als Haken en Caligula’s Horse is Karnivool een van de voorgangers van de moderne progmetal. Nog steeds hoor je virtuoze muzikanten die uitgerekte nummers maken, maar In tegenstelling tot sommige artiesten staat de notenneukerij in dienst van de compositie. De arrangementen zijn een stuk strakker, wat de muziek flitsend doet aanvoelen. Ik ben wel fan van deze ontwikkeling.

Deze Australiërs weten in ieder geval uitstekend hoe ze een nummer moeten opbouwen. Het album bevat diverse pareltjes. Zo is Set Fire To The Hive is lekker hectisch en explosief. Drukkend basspel en scheurende gitaarpartijen worden geaccentueerd door korte, muzikale luchtigheid. De climax is lekker schreeuwerig. Ook hoor ik veel interessante details. Zo geeft de percussie aan het begin van The Caudal Lure het nummer een mystieke sfeer. De gitaren creëren een bedrukt geluid, hetgeen twee minuten later wordt onderstreept door de wiebelende bas en donderde drums. Dit soort meeslepende metal doet het altijd wel goed bij mij.

Daarenboven treffen we aan het eind van het album een tweetal enerverende epics aan. Deadman is een progmetalwervelwind. Het hoofdritme is aanstekelijk en daarnaast heeft deze compositie veel dynamiek. De slepende passages hinten al slim naar de naderende uitbarsting, hetgeen spannend is. Het prijsnummer van het album is echter Change. Het filmische intro, met tribale percussie en gruizige gitaar, grijpt de aandacht. Ik hoor even later zelfs didigeridoo. Gaaf! Het akoestische tussenstukje rond 9 minuten vind ik verder verrassend. De compositie eindigt apart met hoekig drumspel, maar het werkt uitstekend en het is weer eens wat anders dan de zoveelste gitaarclimax.

‘Sounds Awake’’ is zeker een van de betere progmetalalbums die ik heb beluisterd. De afgelopen jaren galmde dit type muziek weliswaar te frequent over mijn koptelefoon, maar niettemin kan ik nog steeds erg genieten van deze band. Door stoepkrijt is mijn denkbeeldige "nog aan te schaffen"-lijst weer eens gegroeid.

4,1*

De tipperbeoordeling:

3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,73* - 22,4 / 06 / 00 - Cervantes
3,72* - 18,6 / 05 / 01 - aerobag
3,57* - 10,7 / 03 / 03 - stoepkrijt
3,25* - 19,5 / 06 / 00 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 23,4 / 06 / 00 - jordidj1
3,81* - 22,9/ 06 / 00 - Barney Rubble
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,65* - 21,9 / 06 / 00 - Ward
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,57* - 14,3 / 04 / 02 - Cervantes

Zou dit de eerste editie worden dat alles binnen de deadline beoordeeld wordt?

Als dat het geval is, mag er een berichtje naar de Guinnes Book of Records worden verzonden.

Van die twee zinnen werd ik even zenuwachtig, maar gelukkkig is hij toch goed bevallen!

Dat zou zo maar kunnen, er resten nog maar 4 onaangetaste nominaties. Moet toch kunnen zou je denken (No pressure)

Ik heb even de tipper puntjes van barney voor stoepkrijt er weer bij opgeteld (is beter voor zijn gemiddelde):

De tipperbeoordeling:

3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,73* - 22,4 / 06 / 00 - Cervantes
3,72* - 18,6 / 05 / 01 - aerobag
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,25* - 19,5 / 06 / 00 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 23,4 / 06 / 00 - jordidj1
3,81* - 22,9/ 06 / 00 - Barney Rubble
3,78* - 15,1 / 04 / 02 - hoi123
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,65* - 21,9 / 06 / 00 - Ward
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,57* - 14,3 / 04 / 02 - Cervantes

Drop jullie mooie stukjes ook gerust bij de albumpagina's, kunnen andere mensen die er toevallig op uitkomen ze ook nog lezen

Goed bezig allemaal!

Bedankt voor de tip JM, helemaal in de geest van dit topic

Geestig topic dit, hoor. Misschien, ik zeg heel misschien, zou het zomaar eens kunnen dat ik de volgende keer meedoe!

Ryuichi Sakamoto - Thousand Knives of Ryuichi Sakamoto, tip van aerobag, krijgt een 3,1*.

In het afgelopen jaar ben ik eindelijk een beetje begonnen met het ontdekken van toffe muziek van buiten Europa en Noord-Amerika, en alles wat ik (mede door aerobag) heb ontdekt uit Japan is tot nu toe erg bevallen. Over dit album daarentegen ben ik niet schreeuwend enthousiast. Ik denk dat de beste reden om dit onder woorden te brengen ligt in een verkenning van het woord "experimenteel". Een etymoloog ben ik niet, maar voor mij heeft het woord twee betekenissen: het op een bewuste manier inzetten van onconventionele middelen (melodieën, instrumenten, structuren) om een bepaald beoogd effect te bereiken, dan wel het op een vrije manier inzetten van onconventionele middelen, om te kijken welk effect het zal bereiken.

In mijn beleving hanteert Sakamoto op dit album vooral de tweede interpretatie van het woord. Een nummer als Island of Woods, jammer genoeg van de langste speelduur van het hele album, lijkt één lange verkenning van de mogelijkheden van de destijds vrij nieuwe synths waar hij op speelde. Dat leidt helaas niet tot een zinderende luisterervaring: het nummer meandert naar links en rechts zonder ergens een treffende sfeer of emotie neer te zetten. Dit illustreert het risico van de "tweede definitie" van experimenteel, namelijk dat je als muzikant wel erg veel geluk moet hebben wil je dat je bijna willekeurig achter elkaar geplaatste noten en structuren een sterke emotionele indruk maken.

Hoewel andere nummers op het album conventioneler zijn qua melodie en structuur, lijken Sakamoto's synths ook daar vaak te dienen om een geluid te verkennen in plaats van een bepaald doel te bereiken. Een compositie als Plastic Bamboo kent een veelvoud aan geinige geluidjes en onverwachte intermezzo's, maar het motief dat de ruggengraat van het nummer vormt is simpelweg niet erg veelzeggend. Om deze reden luistert het nummer lekker weg, maar trekt het tevens nooit de aandacht. Op een vergelijkbare manier zijn ook Das Neue Japanische Elektronische Volkslied en The End of Asia voor hun tijd innovatieve experimenten, maar melodieus wat te achteloos om bij te blijven.

Blijft over de twee hoogtepunten van het album. Het openingsnummer slaagt met vlag en wimpel in datgene wat de hiervoor beschreven nummers niet wil lukken, namelijk enerzijds met losse hand de mogelijkheden van een nieuw instrument verkennen, en anderzijds sterke composities neerzetten. De zwaar aangezette percussie maakt het een bijna dansbaar stuk muziek, en het motief geeft er vooral naar het eind van het nummer toe een vrij gelukszalige lading aan mee. Grasshoppers is dan weer op een heel andere manier redelijk geweldig: het legt een sprankelend staccato pianoloopje à la Philip Glass tegenover een melancholische piano/synth-wals, met een heerlijk subtiele overgang tussen de twee stukken. De bewuste Japanse melodieuze invloeden die Sakamoto in zijn melodieën legt zijn hier van grote meerwaarde - de laatste minuut waarin het hele instrumentale scala wordt opengetrokken is op zichzelf al fijn, maar het zwierige motief steelt de show.

In het kort zijn meneer Sakamoto en ik het dus een beetje oneens over wat experimentele muziek nou moet betekenen. Dat is op zich niet erg: bekeken door zijn tijdsgeest druipt de innovatie van dit album af, en hetzelfde geldt voor het spelplezier dat blijkt uit de enthousiaste afwisseling van synths en geluiden. Desalniettemin merk ik dat mijn luisterplezier wel groter was geweest als hij de lijn van Thousand Knives en Grasshoppers had doorgezet, te weten melodie en opbouw boven het verkennen van alle hoeken van een synth.

Alsnog bedankt voor de tip, aerobag! Het is een interessant album, en ik ben weer wat dichterbij het begrijpen waarom experimentele muziek me wel/niet bevalt gekomen.


De tipperbeoordeling:

3,96* - 23,85 / 06 / 00 - hoi123
3,95* - 19,75 / 05 / 01 - Ward
3,87* - 23,2 / 06 / 00 - jordidj1
3,73* - 22,4 / 06 / 00 - Cervantes
3,70* - 14,8 / 04 / 02 - stoepkrijt
3,62* - 21,7 / 06 / 00 - aerobag
3,25* - 19,5 / 06 / 00 - Barney Rubble

De gebruikerbeoordeling:

3,90* - 23,4 / 06 / 00 - jordidj1
3,81* - 22,9/ 06 / 00 - Barney Rubble
3,77* - 22,6 / 06 / 00 - aerobag
3,65* - 21,9 / 06 / 00 - Ward
3,64* - 18,2 / 05 / 01 - hoi123
3,63* - 21,8 / 06 / 00 - stoepkrijt
3,57* - 14,3 / 04 / 02 - Cervantes

Ik kan me helemaal vinden in je recensie hoi123, een album gevuld met voor de helft hoge hoogtepunten, maar de andere helft wat nummers die uitdoven in electronisch geneuzel. Alleen zou ik Sound Of Asia ook nog onder de succesjes scharen.

Overigens denk ik dat je onbewust al kennis met zijn muziek gemaakt had. Zo werkt hij vaak samen met Fennesz en compenseerde hij de muziek voor de film The Revenant. En deze heb je vast wel eens gehoord (met of zonder David Sylvian):

Als ik aan Sakamoto denk schiet toch vooral de naam Alva Noto bij me binnen.

Ja die ook zeker, maar ik weet dat hoi123 fan van Fennesz is

Nog niet naar zijn samenwerking met Fennesz geluisterd, daar zal ik de komende tijd zeker aan gaan. De veelbelovendheid is er zeker, namelijk. Ik zag dat hij ook een album met Ichiko Aoba heeft gemaakt, daar ben ik zo mogelijk nog enthousiaster over.

Sakamoto heeft een behoorlijk veelzijdige discografie. Lang niet alles is experimenteel en ik vind ook lang niet alles even geslaagd, maar als je van verstilde (piano) pracht houdt dan is deze zeker de moeite om een keer te proberen.