Deren heeft nog niemand aangewezen volgens mij? Ik stel Teunnis voor...

Rizz heeft niets laten horen, zal ik iemand anders kiezen?

Ik stuur AOVV eeb pmmetje!

AOVV is al geweest.
Daarvoor staat die lijst boven je hoofd, fijne vriend.

ik heb wel een goeie toevoeging in gedachten

Ik zal even kijken of ik vanavond tijd heb. Niet een hele goede timing dit, zit midden in de tentamenperiode. Dan wordt het waarschijnlijk een korter verhaaltje. Ik heb al namen genoeg in mijn hoofd en er staan gelukkig weer een aantal artiesten in de lijst die er echt uit moeten.

Als Ducoz het oké vindt, hij mocht tenslotte iemand aanwijzen. Dan lijkt tuktak mij ook wel een coole dude

Zeg maar wat jou zelf het beste lijkt, Teuntje. Als het voor jou niet uitkomt, contact ik LucM.

Dat gaat wel lukken hoor.

- aERodynamIC (Prince voor The Who)
- Joy4ever (Pearl Jam voor Nirvana)
- AOVV (Robert Johnson voor The Beach Boys)
- El Ninjo (The Stooges voor Sex Pistols)
- titmeister (Juan Atkins voor Blondie)
- Reijersen (Sam Cooke voor Madonna)
- Masimo (Woody Guthrie voor Bob Dylan)
- Herman (Velvet Underground voor Frank Zappa)
- sxesven (Luigi Russolo voor Pearl Jam)
- thelion (Black Sabath voor Metallica)
- Deric raven (Phil Spector voor The Beatles)
- Itchy (Brian Eno voor Luigi Russolo)
- Sandokan (Miles Davis voor Jerry Lee Lewis)
- R&P (Dr. Dre voor Public Enemy)
- Niels94 (Tangerine Dream voor Prince)
- Arrie (Chuck Berry voor Tangerine Dream)
- GrafGantz (The Beatles voor Phil Spector)
- Lukas (Madonna voor The Stooges)
- sq (DJ Tiesto voor Black Sabbath)
- Jocharo-T (Michael Jackson voor Madonna)
- rkdev (Janis Joplin voor DJ Tiesto)
- korenbloem (Beefheart voor Michael Jackson)
- lennon (Prince voor Juan Atkins )
- West (Nirvana voor Janis Joplin)
- Paalhaas (The Rolling Stones voor Sam Cooke)
- Edwynn (Iron Maiden voor Dr Dre)
- Ferre Clabeau (Bob Dylan voor Prince)
- Cygnus (Fela Kuti voor Nirvana)
- Onderhond (Somatic Responses voor Rolling Stones)
- Stijn Slayer (Aphex Twin voor Somatic Responses)
- Deren Bliksem (The Clash voor Brian Eno)
- Ducoz (Buddy Holly voor Iron Maiden)

- Teunnis (10-01-2012)
- Tuktak (10-01-2012)

In het kader van MuMe klinkt anders hierbij een bijdrage van mijn kant. Allereerst moet er gezegd worden dat ik een aantal namen mis in deze lijst die wat mij betreft essentieel zijn voor het muzikale landschap anno 2012.
Persoonlijk heb ik een broertje dood aan alle zogenaamde grondleggers van een muziekstroming, aangezien die eigenlijk niet bestaan. Uiteindelijk heeft elke artiest invloeden van wat dan ook weggeplukt bij anderen. Wellicht zou je kunnen zeggen dat de enige echte grondlegger van alle muziek holbewoner Oeloeboeloe is die ontdekte dat je ritmisch met je knuppel op je vrouw kan slaan. Wellicht afgekeken van een orang oetan dus ook Oeloeboeloe valt niet helemaal te vertrouwen.
Grondleggers bestaan niet, echter bestaan er wel mensen die een bepaald muzikaal gedachtegoed hebben weten over te brengen naar een groter publiek, waarbij ze gezorgd hebben voor een nieuw muzikaal denkbeeld. Albert Einstein heeft de relativiteitstheorie ook niet out of the blue bedacht, hij heeft echter wel het laatste puzzelstukje op zijn plek gelegd aan hem daarmee (voor die tijd) opgelost. Momenteel komt steeds meer naar voren dat ook deze theorie van Einstein enigszins onjuist is, zal degene die nieuw licht op de zaak werpt altijd in de schaduw blijven van Einstein, of zal deze persoon als grondlegger van een vernieuwde theorie als nieuwe lichting worden beschouwd.

Ik geloof niet in mythologische verheerlijking van het verleden, de processen van toen werkten hetzelfde als dat ze nu werken, nieuwe helden verdienen een even grote kans als oude helden. In dat kader mis ik in deze lijst vernieuwers van de laatste jaren. Zeker het missen van iconen uit een genre als dance is natuurlijk volstrekt ridicuul. Als er een stroming is die perfect past bij de afgelopen 20 jaar en daarvoor in principe niet bestond dan is het dance. Dance heeft ook een zeer grote impact op de levenswijze van zo ongeveer elke jongere in de huidige generatie en kan daarom onmogelijk genegeerd worden. Juan Atkins was hierin een mooie naam, zelf heb ik daarnaast nog geopperd voor Richie Hawtin, als vertegenwoordiger van de nieuwere generatie.

Desalniettemin is er nog een genre wat gemist wordt in deze lijst en waar al veel over gesproken is. Ook dit genre is in de huidige tijd volstrekt onontkoombaar. Een aantal dagen geleden is er al een Afrikaanse artiest toegevoegd in de naam van Fela Kuti. Een man die in Kenia ongetwijfeld wereldberoemd is, maar waar velen op deze site wellicht nog nooit van hebben gehoord. De impact van deze man is bij mij ook volstrekt onbekend, echter was hij wel een man die zich politiek uitsprak en hiermee zijn nek uitstak.
Afrikaanse mensen die hun nek uitsteken en dit op een eigen manier verwoorden verbind ik persoonlijk echter niet met Afrobeat, maar met hiphop. En hiphop is dan ook precies wat ik wil toevoegen aan deze lijst. Dr Dre was al eens toegevoegd, een nominatie die ik goed kan begrepen, ookal zou ik hem zelf niet uitkiezen. Daarvoor is hij misschien toch net teveel producer, in deze lijst horen wat mij betreft artiesten. Want zonder uitvoerend artiest zou een producer over het algemeen ook weinig kunnen uitbrengen. Nu zou ik ook andere nieuwere hiphopacts kunnen nomineren als bijvoorbeeld Wu-Tang Clan of Nas, maar die hebben toch meer te danken aan een goed en belangrijk album. Ze missen een extra toefje aan belangrijkheid als individu. Ook Public Enemy zou een goede keuze kunnen zijn, echter vind ik Public Enemy niet alleen een van de allerveiligste, maar bovenal een beetje een blanke rockkeuze voor een hiphopact.

Ik kies voor een wat mij betreft nog authentiekere naam, die ook al vaker is gevallen in dit topic, en dat is Gil Scott-Heron.

Gil Scott-Heron bracht in de beginjaren '70 niet alleen een debuutalbum met minimale bongobegeleiding (ontegenzeggelijk Afrikaans), maar bracht dit met spoken-word, bijna opdreunende gedichten, later ook aangevuld met zang. Deze gedichten waren zeer maatschappelijk kritisch en van intellectuele aard. Gil Scott-Heron haalde niet alleen inspiratie uit antiracistische iconen als Malcolm X, maar had ook veel kritiek op maatschappelijke bewegingen. Zijn grootste klassieker The revolution will not be televised is niet alleen een oproep tegen racisme, maar vooral een statement richting het toen opkomende televisietijdperk. Om een revolutie te veroorzaken moet er niet tv gekeken worden, maar moet je de straat opgaan en protesteren was wat hij wilde vertellen. Een mening die tegenwoordig misschien nog wel meer gehoord zou moeten worden als 40 jaar geleden.

Gil Scott-Heron wordt bijna algemeen als de 'godfather of rap' beschouwd, zijn invloed binnen de hiphop is wat dat betreft dan ook voor weinig discussie vatbaar. Bijzonder aan Gil Scott-Heron was dat hij in tegenstelling tot huidige generatie rappers ontzettend muzikaal was en enorme goede teksten kon schrijven.
Ondanks de adoratie van de rappers richting Gil Scott-Heron had hij veel kritiek op de nieuwe manier van hiphop bedrijven, hij beschouwde de nieuwe lichting als luie donders, iets waar ik hem alleen maar gelijk in kan geven. Zijn hele leven was eentje van, drank, drugs en gevangenisstraffen. Zijn status na zijn overleden afgelopen jaar is nog mythischer geworden, maar ook in leven had ik hem op zeker genomineerd.

De man die ik eruit ga halen is Woody Guthrie. Masimo's promotiepraatje ten spijt, ook hij geeft aan Woody en Bob een beetje als twee-eenheid te zien. Ook geeft Masimo zelf al aan dat één vertegenwoordiger mooi genoeg is, zijn keuze was daarbij om Bob Dylan eruit te gooien ipv Woody Guthrie. Echter staan beide heren nu alsnog in de lijst, wat naar mijn idee, maar ook naar die van Masimo, teveel van het goede is. Zeker gezien het feit dat hiphop volledig ontbreekt.
De belangrijkste reden om voor Bob Dylan in deze lijst te behouden is mijn redenatie aan het begin van dit betoog, waarin ik stel dat opvolgers net zo goed vernieuwers kunnen zijn. In het geval van Bob Dylan vind ik dat dan ook zeker. Daarnaast is hij kwa naam bekender en maakt dat zijn impact automatisch ook groter op de huidige muzikale samenleving.

De lijst zoals hij op dit moment is:

1. Velvet Underground, 2. Miles Davis, 3. Buddy Holly, 4. Kraftwerk, 5. Chuck Berry, 6. The Clash, 7. Bob Marley, 8. Gil Scott-Heron, 9. Aphex Twin, 10. Jimi Hendrix, 11. Bob Dylan, 12. David Bowie, 13. Fela Kuti, 14. James Brown, 15. Robert Johnson, 16. Captain Beefheart, 17. The Beatles.

Mooie toevoeging tuktak!!

Uitstekende keuze tuktak!!!

Fela Kuti komt overigens uit Nigeria en dus niet uit Kenia

Edit: het is Gil Scott-Heron

Goede keuze, en terecht dat Heron er in staat!



Helemaal mee eens, en daarom roep ik nog maar eens dat Prince dus ook gewoon in die lijst hoort, precies vanwege bovenstaande quote.

Toevallig zit ik net te luisteren naar Atmosphere. Deze band en ook acts als the Roots en A Tribe Called Quest komen gelukkig wel met veelal goede en/of maatschappij kritische teksten en maken 'echte muziek' met een band erbij. Gelukkig maar.

Terecht dat je hip hop er weer bij zet. Zelf was ik toch eerder voor bijvoorbeeld Public Enemy gegaan, zeker als je jouw redenering volgt dat je niet persé aan het begin van een stroming hoeft te staan voor belangrijke invloed op de muziekscene. Daar ben ik het helemaal mee eens.

Gil Scott-Heron
Jammer dat je niet voor P.E. hebt gekozen
Ik ben het ermee eens dat deze lijst onterecht te weinig (geen!) hiphop bevatte.
Gil Scott-Heron is geen hiphop, maar heeft wel veel invloed uitgeoefend op dit genre. Ik heb -naast Prince en P.E.- nog wel een andere acts in gedachten om toe te voegen, maar dan gaat de balans misschien weer teveel richting niet-witte muziek omslaan.

Je maakt mijn keuze al een stuk makkelijker

Uitstekende wissel

Ah nee, niet Prince erin. James Brown heeft die plek al. Scott-Heron vind ik prima.

Wie gooit Holly en The Clash eruit?

Teunnis is vandaag nog aan de beurt, dus die zal wel mikken op Holly of The Clash. Prince hoort in mijn ogen ook niet in deze lijst thuis. Trouwens, het is toch ook wel bijzonder te noemen dat Pink Floyd nog geen enkel moment langs is gekomen!

Floyd zou ik er ook niet inzetten. Er moet metal in!

Omdat Aphex Twin er al in zit, zou het zomaar eens kunnen. Anders was ik zeker voor Juan Atkins gegaan. Maar ook Atkins is nog niet kansloos, ik moet er nog even over nadenken wat ik ga doen.

Het hedonistische (en misschien wel belangrijkste) aspect van dance-muziek zie ik ook nog niet echt vertegenwoordigd. Wie zet Georgio Moroder erin?

of Scooter.

Nah. Ik wist ook niet eens dat deze topic er was en merkte dat het niet overzichtelijk is wie in de lijst staat als de zeventien namen niet worden gegeven (die hele rits aan users met hun toevoegingen en verwijdering oogt niet soepel). Het is daarom een idee om (vanaf nu) in de pm-uitnodiging even kort de regels toe te lichten.

Ik vind wel dat je het een beetje verplicht bent om je keuze zo goed mogelijk te onderbouwen. Ik ben daar zelf ook niet in geslaagd, maar ik heb wel wat gegoogled en me een beetje ingelezen en ingeschat dat o.a. Titmeister een betrouwbare bron is. Je moet het in ieder geval proberen.

Door op basis van smaak te kiezen 'verpest' je eigenlijk de bedoeling van het spelletje. Dan moet je eigenlijk de eer aan jezelf houden en een ander de beurt gunnen. Nu is er een keuze gemaakt die absoluut niet serieus te nemen is. Dat is gewoon jammer.

Het is verder niets persoonlijks, maar dit is gewoon hoe ik over het spelletje denk. Anders gaat het dezelfde kant op als met het origineel van DWDD.

Zo, even een tijdje dit topic niet gevolgd en er is weer een hoop gebeurd.
The Clash voor Brian Eno, Buddy Holly voor Iron Maiden en Gil Scott-Heron voor Woody Guthrie.
Een aantal opvallende wijzigingen, op z'n zachts uitgedrukt.

Mee eens dat The Clash een goede toevoeging is aan de lijst, maar voor Brian Eno ? Die lijkt me toch écht wel in de lijst te horen.
En metal er weer uithalen omdat je er niks mee hebt is ook te kort door de bocht. En er dan Buddy Holly voor terugzetten kan, maar we hebben al Chuck Berry in de lijst en ik denk dat Elvis dan een logischere keuze was geweest (voor beiden overigens).
Gil Scott-Heron erin is en de uitleg voor de eliminatie van Woody Guthrie (en Bob Dylan erin te laten) lijkt me een juiste.

Toch al met al wel een mooi lijstje (als je al het voorafgaande niet weet ):
1. Velvet Underground, 2. Miles Davis, 3. Buddy Holly, 4. Kraftwerk, 5. Chuck Berry, 6. The Clash, 7. Bob Marley, 8. Gil Scott-Heron, 9. Aphex Twin, 10. Jimi Hendrix, 11. Bob Dylan, 12. David Bowie, 13. Fela Kuti, 14. James Brown, 15. Robert Johnson, 16. Captain Beefheart, 17. The Beatles.

Mijn keuze voor wie er uit moest leek een moeilijke klus te gaan worden. Uiteindelijk werd het toch een stuk makkelijker dan ik dacht en ben ik tevreden met mijn keuze. Captain Beefheart heeft uiteindelijk te weinig zijn stempel op de muziekgeschiedenis gezet vergeleken met de rest. Zappa zou een betere vervanger zijn, aangezien hij, naast dat op Trout Mask Replica overduidelijk de hand van Zappa hoorbaar is, op veel meer vlakken anders klonk.

David Bowie was een andere optie, hij wist individueel gezien wel heel veel keren anders te klinken, maar in het het gehele plaatje van de muziekwereld was hij meer een soort kameleon, altijd een hele scherpe blik op de nieuwe trends en bewegingen.

Bob Marley is eerder ook nog langs mijn hoofd gespookt. Reggea is uiteindelijk maar een heel klein genre gebleven en de invloeden in andere genres zijn in mijn ogen redelijk ver te zoeken. Ik hoor misschien wel veel vaker dub-invloeden, maar dat ligt misschien meer aan mijn muzieksmaak. Hoe dan ook zou ik Lee "Scratch" Perry een mooie vervanger vinden voor Bob Marley, omdat hij zowel in de reggea als dub een pionier is.

Maar gelukkig kwamen er de laatste dagen twee namen in de lijst die ik er veel liever uit zie gaan dan de drie eerder genoemde namen. Eerst kwam Deren Bliksem met The Clash. Ik snap de argumentatie om deze band erin te zetten. Ten eerste klonken ze behoorlijk anders. Wars van regels en hokjes zogen ze als een spons alle interessante genres van hun tijd samen tot een multiculti geheel. Ook de impact van The Clash is een argument om ze erin te houden, maar daarin scoren ze niet heel erg hoog als je het vergelijkt met andere namen in het lijstje. Ten slotte missen ze hoop op een andere criterium, in hoeverre hebben ze de muziekscene gemaakt tot wat het vandaag de dag is. De invloed van The Clash valt behoorlijk tegen vergeleken met de anderen in de lijst. Toch vind ik het moeilijk om ze eruit te halen.

Maar gelukkig kwam Ducoz gisteren met Buddy Holly. Buddy Holly is een belangrijke inspiratiebron geweest voor de groten der popmuziek. The Beatles, The Rolling Stones en Bob Dylan zijn toch erg leuke namen om beïnvloed mogen te hebben. Maar een inspiratiebron is niet de enige eigenschap waar we hier naar zoeken. We zoeken naar artiesten die die muziekscene hebben veranderd en gemaakt tot wat het vandaag de dag is. Buddy Holly heeft veel mensen geïnspireerd om zelf muziek te schrijven, produceren en performen. Maar wat betreft de stempel op de muziekgeschiedenis drukken vind ik Chuck Berry een stuk beter in deze lijst passen. Daarom is het helaas een snelle exit voor Buddy Holly.



Dan moet er nog een artiest in...

Allereerst een rijtje artiesten die naar mijn idee echt wel hun toegevoegde waarde hebben in de lijst, maar wel als eerste afvielen:
Dr. Dre
Public Enemy
Joy Division
Pink Floyd
Pixies
Radiohead
The Stooges
Brian Eno

Vervolgens de drie artiesten die het net niet zijn geworden, maar absoluut in deze lijst thuishoren. Te beginnen bij Black Sabbath. Metal is een genre dat vaak over het hoofd wordt gezien. Volgens mij komt dit doordat het relatief gezien een beetje een niche is. Veel mensen moeten niks hebben van metal en komen dan ook niet in aanraking hiermee. Maar de hoeveelheid die hier juist alles van moeten hebben is verbazingwekkend. Tegenwoordig zijn er een hele hoop metalbands die stadions vol spelen. Dus het genre is zeker wel op zijn plaats in deze lijst. De roots van metal liggen in de heavy metal. Maar dit genre mist het gevoel dat "echte" metal heeft. De thema's, de duisternis, metal staat in mijn ogen voor muziek dat iets beangstigends moet hebben. Heavy metal faalt daarin. Het iets gewoon iets hardere blues rock of iets lomere hard-rock. Toch is er een belangrijke heavy metal-band die dit wel wist te bereiken en daarmee is dat ook dé belangrijkste band in de metalgeschiedenis, Black Sabbath. Muzikaal vat metal voornamelijk uit het vaatje traditionele heavy metal. Thematisch gezien en wat betreft sfeer vatten ze eigenlijk allemaal uit het vaatje "Black Sabbath". Waar LZ blijft steken op muzikale invloed weet Black Sabbath op beide vlakken enorm belangrijk te zijn voor metal. Vergelijk Whole Lotta Love eens met het nummer Black Sabbath. Dat verschil is de essentie van metal.

De tweede artiest die net de boot mist is Sam Cooke. Naast metal ontbreekt in deze lijst de soul. Maar eigenlijk mis ik bij Sam Cooke iets, en dat kaartte Paalhaas eerder ook al aan toen hij hem uit de lijst haalde. Wat is de muzikale vernieuwing van Cooke? Hiermee wil ik absoluut niet zeggen dat hij muzikaal niet vernieuwend was, maar ik heb te weinig verstand van soul om die verandering aan te geven. Zijn invloed op het vervolg van de muziekgeschiedenis is voor mij compleet duidelijk. Elke soulartiest die na hem kwam is hem eer verschuldigd. Ik ga later deze week nog wel even op zoek naar een documentaire waar de muzikale vernieuwing van Cooke het er in zit (of juist niet in zit), maar misschien kan iemand anders al een goed antwoord geven.

Ten slotte wilde ik DJ Kool Herc er heel graag in hebben. Pionier van de hiphop en uitvinder van de break. Dit zorgt er voor dat ik hem DJ Kool Herc zelfs in een lijstje van vijf artiesten zou zetten. Waar Gil Scott-Heron al de rap vertegenwoordig, moet DJ Kool Herc het instrumentale van hiphop vertegenwoordigen.



Zoals herman al zegt missen we in de lijst hét aspect van hét genre vandaag de dag. Zoals hij dat noemt, het hedonistische aspect van de dance. Kraftwerk is aanwezig en Brian Eno was aanwezig. Beiden zeer belangrijk voor de electronische muziek, maar echt nog mijlenver verwijder van dance. Ook James Brown was enorm belangrijk voor de ontwikkeling van dance, maar ook hij staat nog mijlenver verwijderd van de essentie, het hart van dance. Nee, het eerste wat in de buurt komt is disco. Zonder enige twijfel is Giorgio Moroder de koning van disco. Hij was de eerste die echt dicht in de buurt kwam waar dance vandaag de dag voor staat.

Maar willen we de daadwerkelijk geboorte van dance onder kaart brengen moeten we in twee steden zijn, Chicago en Detroit. In Chicago draaide het allemaal om de Warehouse. In deze club ontstond house, onder leiding van Frankie Knuckles. Er zijn nog een aantal andere namen te noemen die stonden voor de geboorte van house, maar als gezicht van dé club waar het hart van house liggen lijkt hij me de meest geschikte naam voor de lijst.

Maar dan was er ook nog Detroit. In die stad draaide het om de Belleville Three. Drie schoolvrienden die zonder dat ze het zelf op dat moment beseften hele belangrijke dingen deden voor de muziekgeschiedenis. De Belleville Three creëerden net als de Warehouse in Chicago een nieuw genre, techno. Net als house was techno iets compleets nieuws. Vandaag de dag hoor je overal dance muziek, maar wat in Detroit en Chicago gebeurde was voor die tijd compleet nieuw.

In een paar jaar tijd werden de funk van James Brown en de electronica van Kraftwerk via de disco van Giorgio Moroder omgezet maar de dance van de Belleville Three en de Warehouse. In de jaren die volgden tot op de dag van vandaag is er dance in essentie nog steeds dezelfde dance als die rond 1980 in Chicago en Detroit. Een vergelijkbare grote verandering in de muziekgeschiedenis met een vergelijkbare navolging is er nauwelijks. Enkel The Velvet Underground, James Brown, DJ Kool Herc en, vooruit, The Beatles en Dylan kunnen wat dat betreft concurreren met de pioniers van dance.

Maar dan is er nog de vroeg welke artiest moet ik kiezen uit Chicago of Detroit. De steden waren geen concurrenten van elkaar en er is ook niet zozeer sprake van "wie was er eerst?". Er was een bepaalde wisselwerking tussen de steden - Frankie Knuckles kocht zijn eerste drumcomputer van Derrick May - en beiden steden evolueerden op hun manier tot het hart van techno of house. De grootste vernieuwer van beide scenes is in mijn ogen Juan Atkins. Zijn geluid klinkt een stuk gedurfder dan de vroege chicago house, wat naar mijn idee meer op de disco van Giorgio Moroder leunt. En binnen Detroit was Juan Atkins degene die de eerste stappen zette.

Dus Buddy Holly eruit en Juan Atkins erin.

1. Velvet Underground, 2. Miles Davis, 3. Juan Atkins, 4. Kraftwerk, 5. Chuck Berry, 6. The Clash, 7. Bob Marley, 8. Gil Scott-Heron, 9. Aphex Twin, 10. Jimi Hendrix, 11. Bob Dylan, 12. David Bowie, 13. Fela Kuti, 14. James Brown, 15. Robert Johnson, 16. Captain Beefheart, 17. The Beatles

En als mensen gaan zeuren dat er teveel dance in staat. Kraftwerk is synthpop, Aphex Twin is IDM en alleen Juan Atkins vertegenwoordigt dance. Al staat IDM op Wikipedia wel tussen EDM (electronic dance music) - tegenwoordig vaak gewoon dance genoemd. Maar dat vind ik nogal discutabel.