Ik ben voor.

Uiteraard zou ik wel gek zijn om mijn neus op te halen voor een bijdrage van Dazzler. Take over the twig als je wilt, beste Gunter.

Ik neem de handschoen op en heb ondertussen Arrie gecontacteerd.

Voor ik aan het werk ga toch maar even de lijst opgediept (drie pagina's geleden).
Twee dingen begrijp ik nog niet zo goed.

Waarom staan die 7 nummers (Beach Boys tot The Doors) bovenaan afgescheiden?

Je eigen nummers niet alfabetisch in de lijst opnemen, maar onderaan toevoegen
is omdat iedereen die nummers nog even extra in beeld blijven of om nog een andere reden?

Die bovenste rij zijn de nummers uit de startlijst, dus uit de bovenste 50 nummers van de top 2000 van de Nederlandse Radio 2. Verder was volgens mij afgesproken dat de eigen nominaties gewoon in alfabetische volgorde zouden staan in de lijst daaronder, alleen heeft Mjuman het anders gedaan en Musician daarna ook.

Als je toch de lijst opdiept, kun je dan de titel van Sam Cooke verbeteren? Heb ik er fout ingezet en is daarna steeds zo overgenomen...

Excuus, zo had ik het ook begrepen. Dus daarom bij deze een gecorrigeerde lijst.
Inclusief de correctie van Sam Cooke

Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm

Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra) – Like an Angel Passing Through My Room (2002)
Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964).
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Fats Domino - The Fat Man
Focus - Hocus Pocus
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
James Brown – There Was A Time (1968)
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Kraftwerk - The Robots
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Massive Attack – Teardrop (1998)
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Neil Young - Like a Hurricane
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Patti Smith - Because the night
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Sam Cooke - A Change Is Gonna Come
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Byrds - Eight Miles High
The Clash - London Calling
The Jam - Going Underground
The Kinks - You Really Got Me
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy

Dat wil dus zeggen dat 7 van de 50 nummers uit de startlijst nog door niemand werden vervangen.

Okee, ik heb al vier songs klaarstaan. Nu nog de de laatste.
Hopelijk vanavond nog. Vijf songs schrappen zal heel wat lastiger worden.

Ik neem aan dat het is toegestaan om een nummer van een artiest
te vervangen door een ander nummer van diezelfde artiest?

Zijn de jaartallen achter sommige nummers belangrijk, of mag ik ze weglaten?

Voor de beeldvorming vind ik - maar wie ben ik - de jaartallen juist wel fijn. Ik heb ze wel toegevoegd en snap chronologische castratie van mijn artefacts niet zo goed

Oeps, ik trap nu al op Mjumans tenen (en ik moet straks nog een nummer van hem schrappen).



Anderzijds begrijp ik hem maar al te goed, want mijn commentaartjes
zullen ook vooral om het jaartal draaien. Dus ik denk dat ik ze ook ga toevoegen.

Nogmaals, jij mag kiezen en toelichten. Ik ken je als historisch onderlegd - dus misschien doet het ff pijn, met een toelichting als aspirine wordt het minder.

Hmm, ik had Dazzler gezegd dat hij mocht voorgaan. Maar hij heeft nog niks geplaatst, en is ondertussen weer offline. ik zal hem dan wel voorgaan.

Laat ik eerst beginnen met mijn nominaties.

1. Joy Division - New Dawn Fades (1979)

A change of speed, a change of style, a change of scene, with no regrets.
New Dawn Fades groeit langzaam uit tot de muzikale signatuur van de postpunk.
Donker, onheilspellend en vooral trager dan de punk. Zware bastonen, scherpe gitaren,
diepe drumpatronen en een dichter die je gidst doorheen een wereld van vervreemding.
A chance to watch, admire the distance, still occupied, though you forget.

In mijn optiek een betere optie dan het te vaak geciteerde Love Will Tear Us Apart.
Wat toch vooral een single is die door zijn sterke synthmelodie een blik op de 80s werpt.

2. Pierre Henry - Psyché Rock (1967)

In 1967 (dat is het jaar van de VU banaan) schrijven Pierre Henry en Michel Colombier
muziek bij een danstheater van Maurice Jarre. Lang voor de synths de popmuziek definieerden
werden ze besnuffeld door wat men in dikke naslagwerken musique concrète of electronic music
is gaan heten. We bevinden ons tussen componisten en muzikanten die in de eeuwenlange traditie
van de "klassieke" muziek op zoek gaan naar moderne expressievormen.

Wij draaiden op new wave fuiven Psyché Rock met stroboscoop licht.
Perfect te mixen in de intro of de outro van Eisbaer van Grauzone.

3. Les Paul & Mary Ford - How High the Moon (1951)

Laat ik nog verder terugkeren naar pre-rock 'n' roll tijden.
Naar de wellicht wat vergeten Les Paul en diens toenmalige vrouw Mary Ford.
Les Paul werd bekend als gitaarbouwer, maar is in mijn ogen minstens zo bepalend geweest
als pionier van het dubben (luister zelf even mee naar zijn techniek in het YouTube fragment).

En terwijl we toch bezig zijn: wat een opvallend swingend nummer
en wat een rockende gitaarsolo die Les daar uit zijn mouw weet te schudden.
We schrijven 1951 en How High the Moon is één van de grootste US hits van het jaar.

4. The Motors - Airport (1978)

Ik sta hier op de site bekend als 80s synthpop liefhebber.
Mijn interesse gaat ook steevast uit naar 70s songs die dat jaren 80 gevoel
al enigszins in zich dragen. Bands die wellicht nietsvermoedend vooruit blikten.
Ik denk in deze aan Pop Muzik van M of Video Killed the Radio Star van The Buggles.

Twee songs die in 1979 de jaren 80 voorspelden. Of zelfs nog een jaartje vroeger
(maar pas in 1981 op single): The Model van Kraftwerk. Een titel die boekdelen spreekt,
want tussen hun lange composities in een drie minuten popsong die model zou staan
voor de synthpop uit de jaren 80. Maar vandaag kies ik voor Airport van The Motors.

Dat nummer verscheen in 1978 wel op single en als je dat jaartal goed
in het achterhoofd houdt, lijkt het wel alsof dit schijnbaar doorsnee radiohitje zijn tijd
menige jaren vooruit was. De prominente synthmelodie, de onderkoelde manier van zingen,
een wave swing en bij wijze van lichte retrotoets backing vocalen uit het Beach Boys tijdperk.

5. The Nits - Sketches of Spain (1983)

En voor mijn laatste bijdrage ga ik voor mijn eeuwige liefde, de Nits,
omdat deze groep mij eind 1983 op een bijzondere wijze bij de oren had.

Sketches of Spain klonk zo anders tussen al die andere hitparade hits op mijn mixtape.
De muzikale trots van Nederland ontwikkelde met de jaren een volstrekt uniek geluid,
ver weg van de Angelsaksische muziektraditie. De Nits schilderen met klanken.
Hun songs zijn miniatuurtjes (in de middeleeuwse betekenis van het woord).

Het surrealisme in hun metaforen en vooral de helderheid van hun arrangementen
spreek me als Belg bijzonder aan. Magritte en Hergé: de klare lijn van de popmuziek.

Ah, ik wacht nog even. Je bent er toch.

Vervolgens de aartsmoeilijke vraag: Wie moet er verdwijnen?

Vooreerst Joy Division - Love Will Tear Us Apart dat ik dus vervang
door New Dawn Fades. Een nummer dat meer de essentie van de band belichaamt.

Vervolgens Anne Sofie van Otter (/w Elvis Costello + Benny Andersson + Orchestra)
met Like an Angel Passing through My Room. Een op zijn zachts gezegd ongewone cover
waarbij ik dan denk. Waarom niet voor ABBA zelf durven gaan? En wie is Anne Sofie van Otter?

Dan Because the Night van Patti Smith Group.
Deze artiest heeft voor dit topic bruikbare nummers met een meer persoonlijke stempel.

Even denken: London Calling en Going Underground zijn twee gelijkaardige voorbeelden
van in de punk wortelende bands met een verhaal en die meerdere stijlen wisten te integreren.
Misschien moet Paul Weller maar eens terugkeren met een nummer van The Style Council.
Dus Going Underground van The Jam gaat er uit.

En tenslotte Fats Domino met The Fat Man.
Misschien omdat de man toch vooral bekend stond voor zijn gelikte sound
die proper genoeg was om een blank publiek mee te paaien. Nog niet zo met The Fat Man,
maar er zijn zwarte broeders die meer pluimen op hun hoed dragen dan mijnheer Fats.

Dus samengevat de vijf afvallers.

Anne Sofie van Otter - Like an Angel Passing through My Room
Fats Domino - The Fat Man
Joy Division - Love Will Tear Us Apart
Patti Smith Group - Because the Night
The Jam - Going Underground

En dus niet omdat ik dat slechte nummers zou vinden.

Ja, maar ik wou dus juist beginnen met de afvallers, daar was ik al mee bezig. Ik zal alvast een begin maken met de post over mij toevoegingen in dat geval.

Pierre Henry - Psyché Rock

De nieuwe lijst.

Beach Boys - God Only Knows
Led Zeppelin - Stairway to Heaven
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody
Rolling Stones - Sympathy for the Devil
The Doors - Riders on the Storm

Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964).
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Focus - Hocus Pocus
Frank Zappa - Willie The Pimp
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
Gorillaz - Feel Good Inc.
James Brown – There Was A Time (1968)
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - New Dawn Fades (1979)
Kraftwerk - The Robots
Les Paul & Mary Ford - How High the Moon (1951)
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Massive Attack – Teardrop (1998)
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Neil Young - Like a Hurricane
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Pierre Henry - Psyché Rock (1967)
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Sam Cooke - A Change Is Gonna Come
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Byrds - Eight Miles High
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Motors - Airport (1978)
The Nits - Sketches of Spain (1983)
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy

Ik zal ook maar beginnen met de vijf afvallers. Nog niet makkelijk, de logische keuzes zijn er ondertussen wel al uitgegooid, en voor het meeste valt er wel wat te zeggen.

Led Zeppelin - Stairway to Heaven

Tja, Led Zeppelin zou wellicht wel een plaatsje in de lijst verdienen, maar dan eerder met iets van hun debuut. Dit nummer is een échte klassieker, maar heeft hier verder niet heel veel te zoeken, vind ik. Hun beginwerk heeft wel behoorlijk wat invloed gehad, en Stairway to Heaven is in principe wel een bijzonder nummer in hun oeuvre, maar het klonk niet zó anders ten opzichte van het eerdere werk van de band, laat staan als je andere artiesten er bij gaat betrekken, en het heeft in mijn ogen ook niet echt aspecten die heel erg invloed danwel navolgingen hebben gehad. Wellicht dat het een episch nummer, met afwisseling tussen hard en zacht was, maar dat kan je ook al zeggen van een Babe I'm Gonna Leave You van het eerste album. Die zou wat mij betreft nog best door iemand anders kunnen toegevoegd, eventueel, met wat sterke argumentatie.

Gorillaz - Feel Good Inc.

Tja, het is een uniek nummer, dat zeker. Op zich best anders, maar daar is moeilijk de vinger op te leggen. De combinatie pop/rock en hip-hop was al véél eerder gedaan, wellicht net op andere manier, maar in dat opzicht is Gorillaz wat mij betreft niet uniek. Ook zou ik van na dit nummer nauwelijks dingen kunnen noemen die hiermee vergelijkbaar zijn, in de zin dat het er echt door beïnvloed is. Daarbij hou je het aspect van de clips over en dat de bandleden animatiefiguren zijn. Bijzonder? Ja. Essentieel in de muziekgeschiedenis? Mwah, niet genoeg.

The Doors - Riders on the Storm

Ik vind The Doors persoonlijk sowieso al overgewaardeerd, maar even los daarvan zie ik totaal niet hoe dit nummer in een lijst als deze thuishoort. Als er al iets van de band in zou horen, dan wat mij betreft óf Break on Through (was voor die tijd toch wel aardig hard), óf The End, als een wat langer episch rocknummer. Riders on the Storm vind ik nou net een hoogtepunt in hun oeuvre, maar ik zie geen enkel aspect waarin het essentieel is voor de verdere muziekgeschiedenis. Daarom vind ik het ook moeilijk om het te beargumenteren eigenlijk.

Focus - Hocus Pocus

Wellicht leuk als we eens een Nederlandse lijst maken, maar verder? Het bijzondere is wel natuurlijk de combinatie van rock en jodelen, maar ik kan verder ook geen nummer opnoemen waarin dat nog meer gebeurt. Verder natuurlijk leuk dat ons Jan Akkerman ooit werd uitgeroepen tot beste gitarist ter wereld, boven Jimi Hendrix, maar in retrospect zie ik Jimi toch als essentiëler en invloedrijker. Er zullen vast wel wat gitaristen begonnen zijn omdat ze Akkerman zo tof vonden, maar buiten dat zijn gitaarspel erg knap is, is het verder niet wereldschokkend in mijn ogen. Wel essentieel voor een nederpoplijst, maar dat is dit niet.

Hier wou ik Anne Sofie van Otter noemen, maar Gunter was me voor (met overlappingsgevaar doelde ik overigens op de toevoegingen). Dan ga ik maar voor:

The Rolling Stones - Sympathy for the Devil

De Stones niet essentieel? Jawel natuurlijk, maar weer een kwestie van verkeerde nummer van de betreffende artiest. Mogen anderen later een betere keuze van de Stones erin zetten. Ik vind het trouwens een erg goed nummer, daar niet van. Maar als ik kijk naar wat er verder te kiezen valt, vind ik deze het minst essentieel, samen met The Smiths. Voor het Smiths-nummer valt net wat meer te zeggen, vind ik, daarbij hoort er gewoon een ander Stones-nummer dan deze in te staan.

Komen nu mijn toevoegingen eraan.

En dan mijn toevoegingen. Sommigen zijn wellicht hoogst discutabel, en worden er ook snel weer uitgegooid, omdat ze niet MuMe-fähig zijn. Dit geldt vooral voor twee van mijn nummers, die verrassend zijn, maar ik na lang nadenken toch zeker wel essentieel vind. Ik zal eerst beginnen met mijn belofte, namelijk het terugzetten van Donna Summer.

Donna Summer - I Feel Love

In mijn ogen zelfs de meest onbewistbare van de lijst (let wel: dat is een mening). Waarom? Voor bijv. de rock and roll zijn er talloze nummers te noemen die een kans zouden maken (ik vind The Fat Man overigens een zeer goede keuze), maar wat betreft het begin van de dance is dit een nummer dat als een paal boven water staat, als je het mij vraagt. Ik zou het lastig vinden om een vergelijkbaar nummer op te noemen van vóór dit nummer, en zoals Teun het mooi zei: het is een blauwdruk voor haast alle latere dance. De verdere ontwikkelingen in het genre lijken in eerste instantie gebaseerd op het werk van Moroder. Wat mij betreft revolutionair, zijn tijd ver vooruit, en absoluut essentieel. Musician haalde het eruit omdat hij de compositie wat minder vond (lijkt me totaal niet ter zake doen), en omdat hij vond dat Donna Summers aandeel te verwaarlozen valt. Dat klopt, maar het gaat om het nummer, niet om de artiest. Giorgio Moroder is inderdaad de man.

Om meteen door te gaan op de dance, komen we bij m'n tweede keuze. Waarom twee nummers van de dance? Omdat het samen met een andere genre, waar we zo komen, naar mijn idee hét genre is van pak 'm beet de laatste twintig jaar, en niet rock. Op een site als MuMe niet, maar bekijk de hitlijsten eens. Wellicht kom je dan ook al dat andere genre tegen, waar ik het over had. Maar de dance dus. Na Moroder is er uiteraard nog veel gebeurd, en twee steden waren hierin belangrijk; Chicago en Detroit. Detroit staat er al in, met Derrick May (Rhythim Is Rhythim). Chicago zet ik erin met:

Frankie Knuckles - Your Love

Uiteraard moet je niet puur op een artiest selecteren. Doe ik ook niet, want ik vind het nummer absoluut essentieel. Maar toch is een context net zo goed erg belangrijk. In die context is Frankie Knuckles niet alleen met z'n muziek, maar ook met zijn feestjes één van de grondleggers van het genre house, en hij schijnt zelfs de naamgever te zijn. In de scene waarin het genre ontstond in Chicago was hij één van de allergrootste namen. Dit nummer was toentertijd ook een echte klassieker, klonk daadwerkelijk anders, en heeft invloed gehad op o.a. de verdere Chicago house en simpelweg een heel groot deel van het dance-genre. Net een andere deel ook dan Strings of Life, dus die vullen elkaar mooi aan.

Het andere genre wat tot de grootste van de afgelopen twintig jaar hoort is R&B, en dan heb ik het dus over de moderne versie daarvan. Op MuMe wordt het door velen haast verafschuwd, en er zal wel protest komen, maar een genre dat lange tijd de hitlijsten domineert is gewoon essentieel in de muziekgeschiedenis. De R&B heeft naar mijn idee twee kanten: up-tempo en ballads. Die heb ik allebei proberen te vertegenwoordigen, waarbij mijn twee keuzes ook nog in andere opzichten belangrijk waren. De eerste keuze was:

Janet Jackson - What Have I Done for You Lately

Merkwaardige keuze? Ik denk dat dat wel meevalt. Ik vond het erg lastig om te bepalen wat er in moest om R&B te vertegenwoordigen, maar het stond voor mij vast dat er iets van het genre is moest. Daarom ben ik me maar wat gaan verdiepen, en daarbij kwam ik vaker op het album Control van Janet Jackson uit. Even een citaat van Wikipedia:

"Her collaborations with songwriters and record producers Jimmy Jam and Terry Lewis resulted in an unconventional sound: a fusion of rhythm and blues, funk, disco, rap vocals, and synthesized percussion that established Jackson, Jam and Lewis as the leading innovators of contemporary R&B. It enabled Jackson to transition into the popular music market, becoming one of the defining albums of the 1980s and contemporary music."

Nu wist ik al dat Jimmy Jam en Terry Lewis hele groten waren in de genre, dus om die mee te pakken bij m'n keuze, leek me een erg goed idee. Naast het feit dat dit duo zeer veel grote hits heeft geproduceerd, waren ze ook bezig met de creatie van een nieuw R&B-geluid, waar dit album van Janet een mijlpaal bij was. Natuurlijk, het eerste wat je denkt als je naar het nummer luistert, is: Prince. Héél anders klinkt het dus in eerste instantie ook weer niet. Toch heeft het album met de vele nummer 1-singles wel een eigen touch, het heeft duidelijke invloeden, maar weet het zich daar ook van te onderscheiden, en zo staat het aan de basis van de up-tempo R&B. Daarbij is Janet heel belangrijk geweest voor het feminisme in de popmuziek, waar ook anderen te noemen zijn, zoals uiteraard Madonna, maar Janet mag je met haar teksten en clips ook zeker niet uitvlakken. Ik ben serieus als ik zeg dat ik in eerste instantie van plan was Wannabe van de Spice Girls te nomineren (o.a. girl power), maar de keuze voor Janet haalt dan toch al een groot deel van de essentie van de Spice Girls weg (toch blijf ik Wannabe ook geen slechte keuze vinden, al waren ze zelfs nog later dan bijv. TLC). Beyoncé en RIhanna behoren nu tot de grootsten der aarden, maar beiden zijn zij (o.a.) schatplichtig aan Janet.

Nu krijgen we dus de ballad-kant van de R&B, maar eerlijk gezegd is dat niet de belangrijkste reden voor deze keuze. Wat de afgelopen twintig jaar namelijk ook héél groot was en nog steeds is (One Direction), zijn de boybands. Kijk voor de gein eens naar de verkoopcijfers van bijv. de Backstreet Boys en Take That. En met het woord boyband doel ik hier op groepen mannen, die eigenlijk alléén zingen, waarbij ieder lid afzonderlijk belangrijk is en naamsbekendheid heeft, zeker onder de fans, en die in de slaapkamers van vele meiden hangen. De belangrijkste naam in de opkomst van dit fenomeen (ja, hij is verantwoordelijk voor de ellende) is Maurice Starr. Met de groep New Edition (met o.a. Bobby Brown, en Bell Biv Devoe ontstond er ook uit) was hij al een heel eind op weg, maar een definitieve mijlpaal kwam toen hij er een variant op bedacht, die echt heel erg op de pop was gericht, een mengeling van pop en R&B dus; New Kids on the Block. Het eerste album deed eigenlijk nog niks, maar met de eerste single van het tweede album was het raak:

New Kids on the Block - Please Don't Go Girl

Met deze zwijmelballad haalde het vijftal de top 10 in Amerika, en het was het begin van zéér succesvolle jaren. Eind jaren '80 waren ze één van de grootse artiesten in de VS. Ik durf wel te zeggen dat het gros van de latere boybands op deze groep gebaseerd waren. Een combinatie van stoere up-tempo nummers en gevoelige ballades. Zelfs het gros van de latere boybands waren vijftallen. En het zegt genoeg dat zelfs ik als niet-fan een heel eind kom met het noemen van de vijf namen. Ook zouden zwijmelballads als deze, hoewel niet helemaal uniek natuurlijk, niet meer weg te slaan zijn uit de hitlijsten. Niet alleen van boybands, ook artiesten als Usher scoorden vele hits met dergelijke zwijmelballads. Bestonden er hiervoor nog geen zwijmelballads? Jawel, maar toch vind ik nou net deze exemplarisch voor de latere R&B-hitparadeballad. De moderne R&B bestond nog niet zo lang, en in eerste instantie was de R&B ook eerder de uptempo-variant (toentertijd new jack swing geheten), zoals die van Janet.

En dan m'n laatste keuze, die veel ouder is:

The Miracles - Shop Around

Juist, het eerste Tamla Motown-succes. Eén van de grootste platenmaatschappijen aller tijden, met een heel eigen geluid, en zeer belangrijk in de jaren '60 en '70. What's Going On stond er al in, maar Motown heeft daarvoor juist gigantisch veel hits gehad met het typerende Motown-geluid (What's Going On week daar juist vanaf), en dat begon allemaal met Shop Around. Motown is écht niet weg te denken uit de jaren '60, en heeft een gigantisch impact gehad. Zodoende wat mij betreft essentieel in een dergelijke lijst.
Overigens wordt er nog vaak genoeg een poging gedaan om het Motown-geluid te benaderen, dus navolging en invloed heeft het zeker gehad.

De nieuwe lijst.

Beach Boys - God Only Knows
Nirvana - Smells Like Teen Spirit
Pink Floyd - Shine on You Crazy Diamond
Queen - Bohemian Rhapsody

Astrud Gilberto – The Girl from Ipanema (1964).
Bessie Smith – Nobody Knows You When You’re Down and Out
Black Sabbath - Black Sabbath
Blondie - X Offender
Bob Dylan – Subterranean Homesick Blues
Burial - Archangel
David Bowie- V-2 Schneider
Dead Can Dance – Host of the Seraphim (1988).
Donna Summer - I Feel Love
Dr. Dre feat. Snoop Doggy Dogg - Nuthin' But a "G" Thang
Frank Zappa - Willie The Pimp
Frankie Knuckles - Your Love
George Gershwin - Rhapsody In Blue
Gil Scott-Heron - The Revolution Will Not Be Televised
James Brown – There Was A Time (1968)
Janet Jackson - What Have You Done for Me Lately
Jimi Hendrix – House Burning Down
Joni Mitchell - A Case of You
Joy Division - New Dawn Fades (1979)
Kraftwerk - The Robots
Les Paul & Mary Ford - How High the Moon (1951)
Mano Negra - Mala Vida
Marvin Gaye – What’s Going On
Massive Attack – Teardrop (1998)
Miles Davis - So What
Muddy Waters - Mannish Boy
Neil Young - Like a Hurricane
New Kids on the Block - Please Don't Go Girl
Otis Redding - (Sittin' On) The Dock of the Bay
Pierre Henry - Psyché Rock (1967)
Prince - When Doves Cry
Radiohead - Street Spirit (Fade Out)
Rhythim Is Rhythim - Strings of Life
Robert Johnson – Cross Road Blues
Sam Cooke - A Change Is Gonna Come
Sly & the Family Stone – Thank You (Falettinme Be Mice Elf Agin)
The Beatles - A Day in the Life
The Byrds - Eight Miles High
The Clash - London Calling
The Kinks - You Really Got Me
The Miracles - Shop Around
The Motors - Airport (1978)
The Nits - Sketches of Spain (1983)
The Smiths - There Is a Light That Never Goes Out
The Velvet Underground - Venus in Furs
Thelonious Monk- Epistrophy

Als mijn opvolger wil ik graag rock-rick vragen, een goede MuMe-vrind, en tevens iemand waarvan ik vind dat hij sterke ideeën heeft over muziek, en juist thuis is in een aantal heel andere dingen dan ik (progrock bijvoorbeeld).

Mooie bijdragen, heren . Grappig ook dat jullie dat allebei vanuit een eigen invalshoek doen: dazzler kijkt vooral naar zijn eigen muzikale straatje en maakt dat in de lijst beter op orde door de 'missers' op zijn terrein te vervangen. Arrie kijkt wat meer in zijn algemeenheid naar wat er mist. In de meeste keuzes kan ik ook wel meegaan, al vind ik The Motors en de Nits geen heel sterke zet. The Motors vind ik weinig toevoegen ten opzichte van Blondie en The Clash; het 1977-gehalte is nog steeds wel vrij hoog, hoe goed ik die muziek zelf ook vind. De Nits hebben inderdaad een volstrekt uniek eigen geluid, maar dat is wat mij betreft eerder een reden om ze niet in de lijst te zetten: er zijn ook maar weinig bands schatplichtig aan Henk en co.

Het gebrek aan historisch besef is weer schrijnend en de kritiek eigenlijk stuitend. Gelukkig hebben we dan weer Donna Summer, Janet Jackson en New Kids on the Block (terug) in de lijst.

De recente dure campagne van Nike, waarin Hocus Pocus de muzikale hoofdrol kreeg, komt waarschijnlijk ook omdat het nummer internationaal geen enkele indruk zal hebben achtergelaten en inmiddels 40 jaar stof ligt te happen.

Nike commercial WK 2010

Hoewel je het leuk beargumenteerd, vind ik de keuze voor New Kids On The Block een beetje vergezocht, Arrie. Het zou best kunnen dat ze de eerste waren in het format van de moderne 'boy band' (intussen eigenlijk ook alweer een wat gedateerd nineties-fenomeen), maar dat is meer belangrijk voor de popcultuur dan voor de popmuziek an sich. De meeste van die bandjes waren weer net zo snel verdwenen als dat ze opkwamen, en hebben hoogstens per ongeluk één of twee liedjes achtergelaten die je nog in de supermarkt hoort. Zelfs een redelijk liedjesgerichte band als Take That heeft maar twee of drie hits die nog steeds gedraaid worden, en dan alleen maar in West-Europa. NKOTB hoor je eigenlijk helemaal nergens meer behalve op foute feestjes, het verbaast me dan ook een beetje dat jij zegt ze zo goed te kennen.

Hoewel je altijd voorzichtig moet zijn om anderen motieven aan te wrijven, lijkt de keuze eerder te zijn ingegeven door je antisnobisme/ antirockisme dan door analyse van de ontwikkeling van het geluid van de pop. Over het imago en het uiterlijk van de populaire muziek kun je een heel ander verhaal vertellen, maar als dat het focuspunt wordt denk ik dat er ook wel betere keuzes te maken zijn.

De rest van je keuzes vind ik overigens uitstekend.

1. Ik hanteer graag het "schoenmaker blijf bij je leest principe". En wil me liever laten inspireren door specialisten terzake, dan door mezelf op glad ijs (zeker vandaag) te begeven. Daarom dat ik bijvoorbeeld Sir Spamalot ga proberen warm te maken voor dit topic. Hardrock en metal in al zijn vormen.

2. Dat de Nits een unieke sound neergezet hebben vond ik net wel een reden om ze in de lijst op te nemen. Ik hoorde hoe Arno ooit de Nederlanders roemde om het lef waarmee zij de Europese (lees: continentale) muziek een eigen identiteit durfden te geven, wars van te voor de hand liggende Angelsaksische invloeden. Iets wat de Belg ook altijd voor ogen heeft gehad met TC Matic en solo. Geen wonder dat deze Nits dan ook populair zijn in Scandinavië, Zwitserland, Frankrijk, België en zelfs Canada. Ik durf wedden dat ze in die landen wel behoorlijk wat invloed hebben.

In de rubriek "volstrekt eigen geluid" was het twijfelen tussen deze Nits en Cocteau Twins.

Ik heb het historisch besef van Arrie eigenlijk een stuk hoger zitten dan dat van jou. Jouw historisch besef beperkt zich blijkbaar tot één genre (rock) en ook voornamelijk tot één tijdsperiode (jaren zeventig). Dat mag natuurlijk best en ik snap vanuit die invalshoek jouw bijdragen ook wel. Maar dat hoeft echt niet te betekenen dat jouw muzikale eilandje voor iedereen boven alles verheven is.

Interessante bijdragen weer! Les Paul is erg sterk als artiest en vooral als gitaarbouwer, maar dit nummer lijkt me wat inwisselbaar voor willekeurig ieder ander geluid dat hij geproduceerd heeft.

Wat Arrie's bijdragen betreft vind ik Janet Jackson mooi gevonden. Sandokan-veld beschuldigd je misschien niet helemaal ten onrechte van anti-snobisme, maar de 'commerciële' R&B is zo groot in de popmuziek van nu, dat je hier eigenlijk niet omheen kan in zo'n lijst.

...lukt me prima, dat er omheen kunnen

Dat vind ik dan weer niet. Aanvankelijk klinken zijn instrumentale nummers nogal jazzy. Met zijn vrouw bracht hij eerder op country geënte luisterliedjes. How High the Moon mag dan wel een cover zijn, hij slaat hoorbaar aan het swingen en de gitaarsolo klinkt als een volleerde rock 'n' roll solo. Nochtans is het nummer uit 1951 en moeten Bill Haley en ço hun baanbrekend ei nog leggen.