Zoveel embeds worden mij hier ook wat te veel. Eén per album lijkt me genoeg en albums als Ziggy Stardust en Songs of Love and Hate behoeven geen embeds, me dunkt.

Normaal gesproken zou ik gewoon de links hebben gepost, maar juist geïnspireerd door mijn bovenbuurman besloot ik op het laatste moment tot embedden over te gaan. Met het idee, dat daar misschien dan wel eerder op geklikt zal worden.

De vorige editie had ik een enkel linkje naar een Spotify playlist geplaatst, maar ik kreeg eigenlijk geen indicatie dat iemand daar ooit op geklikt heeft. Dus deze keer maar wat anders geprobeerd. Maar het ziet er eigenlijk voornamelijk rommelig uit, moet ik zeggen. Helaas is het nu niet meer aan te passen.

Verder ga ik niet impliciet voor anderen bepalen welke albums ze al zouden moeten kennen en voor welke het geaccepteerd is om nog in het ongewisse te verkeren. Dat is namelijk wat ik zou als ik bij het ene album wel luisterlinkjes plaats en bij het andere niet. Ik kan me echter heel goed voorstellen dat iemand wel op de hoogte is van Métèque en Bloesem, maar niet van Ziggy. Dat was bij mij namelijk op een bepaald moment ook zo

* check ...

DEELNEMERSLIJST

- ArthurDZ *
- Chevy *
- dazzler *
- heirco *
- herman
- LucM *
- Papartis *
- remcodulac *
- Snoeperd
- thelion *
- Zephyr *

Deadline 1ste ronde is dinsdagavond 12 maart om 20.00u.

Maar het laden van embeds duurt vrij lang. Als iedereen embeds zou plaatsen, zou het een minuut duren alvorens een pagina volledig geladen is. Waarmee je juist precies het tegenovergestelde bereikt met je embeds. Vandaar dat ik de afweging heb gemaakt om geen embeds te plaatsen van nummers die men doorgaans toch wel kent. Laat staan meerdere embeds per album.

Overigens heb ik wel geluisterd naar jouw albums (op Spotify), maar 2 albums waren mij al bekend en de andere twee heb ik wel beluisterd (waarbij ik zelf gezocht heb en geen gebruik heb gemaakt van jouw afspeellijst, dat klopt).

Maar goed, we zijn inmiddels op een nieuwe pagina, dus het laadt nu weer normaal. Ik vraag gewoon of men, hoe verleidelijk het ook is, wil doseren met het gebruik van embeds.

Ja, dat leek me redelijk en dat wilde ik dus nog aanpassen. Maar ja...

Marvin Gaye - What's Going On




Als ik zo de startlijst bekeek vond ik dit de grootste klassieker die er tussen stond. What's Going On is mijn favoriete soulalbum en nadert de perfectie.
Marvin weet ongekend veel gevoel over te brengen. Een eigenschap die weinig andere zangers bezitten. De hele thematiek van het album vind ik ook fantastisch. Prachtige en subtiele maatschappijkritiek, en daarmee een stem voor de achtergestelde zwarte bevolking. Maar ook een zeer spiritueel album, al ben ik daar zelf helemaal niet van, laat Marvin je wel geloven in de goedheid van God en hoe je kracht daar uit kan halen. Ook staan er een aantal grote klassiekers op en bovendien klinkt het album tijdloos. Geen wonder dat Marvin Gaye nu nog zo populair is onder grote groepen jongeren. Instrumentkeuze is briljant, de band geeft je een en al warmte waardoor het lijkt alsof het album voor de openhaard is opgenomen.
Wat mij betreft de grote soulklassieker, er zijn er zeker meer. Maar dit album is wat mij betreft het magnum opus uit het genre, nog beter dan Otis Blue.

Nick Drake - Pink Moon




Vreemd dat deze niet in de startlijst stond. Als we het over hoogtepunten hebben uit deze periode moet dit wonderschone album zeker genoemd.
Nick Drake beheerst de kunst van het klein houden op dit album als geen ander. Waar Five Leaves Left nog wat opsmuk heeft is deze muziek helemaal ontdaan van alle poespas om zo puur mogelijk over te komen. 30 minuutjes maar met het ene na het andere tranentrekkende fragment. De stem van Nick Drake is fenomenaal. Hij weet ontzettend veel emotie op te roepen. Dit is het beste singer-songwriter album uit deze periode en heeft daarom terecht postuum de waardering gekregen die het verdiend.

Can - Tago Mago




Tago Mago weet me niet eens helemaal in het geheel te grijpen. De laatste twee nummers zijn nog wat ongrijpbaar. Maar de rest van het album is briljant. Tago Mago wordt wat mij betreft terecht als een klassieker gezien binnen de krautrock. Heerlijk vage muziek waarbij de drums de rode draad vormen binnen het album. Drums heb ik niet vaak heerlijker gehoord dan hier. Geweldige drumroffels vooral soms. Tago Mago is een album dat intrigeert en je telkens weer benieuwd maakt, dit album is bij mij nog volop in ontdekking. Maar wat een interessante muzikale reis is dit!

Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson




Dit is de beste plaat ooit van Franse bodem en verdient daarom zeker een plekje binnen de klassiekers uit deze periode. Dit is een geweldige verhaal gezet op prachtige muziek. Een soort soundtrack is het zelfs. Maar dan voor een film die geen beelden behoeft omdat de muziek de verschillende fragmenten uitbeeldt. Een swingend baslijntje hier, zwoele muziek daar, en een bijna postrock achtige climax voor het droevige einde. Ja, dit is prachtig spul, ook als je de Franse taal niet beheerst.

Isaac Hayes - Hot Buttered Soul




Deze soulplaat is eigenlijk een soort van vermenging van soul, jazz en prog. Vier lange stukken die allen boordevol soul zitten. Maar als Isaac Hayes niet zingt, hoor je ook de fijnste instrumentale stukken. Vooral Walk On By is een walhalla voor samplers, met het ene topfragment na het andere. Dit album is 45 minuten van sprankelende muziek, die met veel plezier gemaakt is. Door de kwaliteit en het toch niet alledaagse van dit album zeker een klassieker.

Hot Buttered Soul is er eentje die bij mij net af viel.

Hoewel ik wel benieuwd ben waar jij dan precies de prog hoort.

Isaac Hayes, 's werelds eerste prog-neger.

Mijn vijf keuzes, in alfabetische volgorde:

1. Can - Ege Bamyasi (1972)



Ik twijfelde erg tussen Tago Mago en Ege Bamyasi, maar toen kwam Snoeperd voorbij en werd het ineens een stuk makkelijk. Ege Bamyasi was voor mij het album waardoor ik liefhebber werd van het Duitse Can, na ooit al eens mijn tanden te hebben stukgebeten op Monster Movie (inmiddels vind ik dat ook een prachtplaat). Waar Tago Mago bij vlagen wel erg zware kost is, laat Ege Bamyasi in grofweg 40 minuten horen wat er zo goed is aan Can: de losse 'jazz'-vibe van nummers als Pinch en Vitamin C, waarin we horen dat Jaki Liebezeit wellicht de beste drummer uit de popgeschiedenis, mooie ontroerende liedjes (Sing Swan Song), ironische pop (Spoon, I'm So Green) en natuurlijk experiment (Soup). Toen ik het album ontdekte heb ik eigenlijk een maand niet anders gedraaid.
Als trackpick ga ik voor de proto-hiphop van Vitamin C:
YouTube - Can - Vitamin C

2. Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)



Jarenlang heb ik Dusty in Memphis bestempeld als mijn favoriete zondagochtendplaat, maar daarmee doe ik het album toch wel tekort. Feit is in ieder geval wel dat ik nog geen soulzangeres ben tegengekomen die me zo wist te raken als Dusty. Haar liedjes hier zijn gepassioneerd, goudeerlijk en soms een tikje ondeugend. En dan te bedenken dat ze er niet zelf aan meeschreef. Als er iemand bewijst dat het niet belangrijk is of iemand zijn eigen muziek schrijft, is het Dusty wel. Overbekend is natuurlijk Son of a Preacherman, maar ik kies voor een minder bekend nummer
YouTube - Dusty Springfield - Breakfast in Bed

3. Nick Drake - Bryter Layter (1970)



De albums van Nick Drake ontlopen elkaar niet of nauwelijks wat mij betreft, en aangezien deze nog niet genoemd was, doe ik het maar. De liedjes hier zijn wat rijker gearrangeerd dan op de voor- en naganger, maar het blijven vederlichte liedjes met veel gevoel en mooie teksten. Een favoriet heb ik niet echt, dus ik kies voor het nummer dat me als eerste over de streep trok, jaren geleden:
YouTube - Nick Drake - At the Chime of a City Clock

4. The Stooges - Fun House (1970)



Waarschijnlijk is het debuut van The Stooges net wat bekender, maar mijns inziens is dit toch de (veel) betere plaat en het magnum opus van de band. Fun House heeft een ongelooflijke energie en in tegenstelling tot op het debuut is elk nummer een voltreffer. Een plaat die eigenlijk één lange adrenalinestoot is en waarop je eigenlijk alleen maar mee wilt schreeuwen. I Feel Alright. I Féél ALRIGHT!
YouTube - The Stooges - 1970

5. The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)


Op het eerste gehoor een nogal rustige plaat, maar schijn bedriegt. Net als bij de rustige liedjes op het debuut staan de liedjes bol van de onderhuidse spanning. Neem alleen al opener Candy Says, met een behoorlijk donkere en depressieve tekst (die later nog eens werd geciteerd door Sparklehorse in Maria's Little Elbows). Een liedje waarbij ik me altijd afvraag of de hoofdpersoon er geen einde aanmaakt... Een liedje uitkiezen als trackpick vind ik niet te doen, dus ik kies voor een liedje met een leuke tekstuele twist en een prachtige gitaarsolo van Sterling Morrison:
YouTube - The Velvet Underground - I'm set Free

Bryter Layter helemaal over het hoofd gezien

Gelukkig deed herman dat niet. En zo kwam alles nog goed uiteindelijk!

Het beste albums dat nu niet genoemd is is Rolling Stones' Let it Bleed. Maar ja, je kan niet alles hebben.

CLASSIC ALBUMS editie 1969-1972

2de RONDE suggestie

Hieronder twee lijsten (inclusief de reeds vergaarde bonuspunten).
In de 2de ronde spelen we uitsluitend met albums uit de nominatielijst.

Bedoeling is om hieruit 5 albums naar voren te schuiven als suggestie.
Toon in je motivering dat je rekening hebt gehouden met wat je medespelers
over het album te zeggen hadden. En voeg daar nog wat extra argumenten bij.

Let op: het is uiteraard niet de bedoeling dat je albums kiest die je zelf nomineerde!

NOMINATIELIJST

Ann Peebles - Straight From the Heart (1972)
Big Star - #1 Record (1972)
Bill Withers - Just as I Am (1971)
Can - Ege Bamyasi (1972)
Can - Tago Mago (1971)
Carole King - Tapestry (1971) 2
Chicago - The Chicago Transit Authority (1969)
Deep Purple - Made in Japan (1972)
Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969) 2
Earth & Fire - Song of the Marching Children (1971) 2
Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969) 2
Fairport Convention - Liege & Lief (1969)
Focus - Focus II (1971)
Georges Moustaki - Le Métèque (1969)
Golden Earring - Eight Miles High (1969)
Herman van Veen - Bloesem (1972)
Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)
J.J. Cale - Naturally (1971)
Janis Joplin - Pearl (1971)
Jethro Tull - Stand Up (1969)
Joni Mitchell - Blue (1971)
Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)
Leonard Cohen - Songs from a Room (1969)
Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)
Little Feat - Sailin' Shoes (1972)
Marlena Shaw - The Spice of Life (1969)
MC5 - Kick Out the Jams (1969)
Nick Drake - Bryter Layter (1970)
Nick Drake - Pink Moon (1972)
Randy Newman - Sail Away (1972)
Roberta Flack - First Take (1969)
Serge Gainsbourg - Histoire de Melody Nelson (1971)
Sly & The Family Stone - Stand! (1969
Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)
The Stooges - Fun House (1970)
The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969) 2
Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)
Wishbone Ash - Argus (1972)
Yes - Fragile (1971)
Zjef Vanuytsel - De Zotte Morgen (1970) 2

Elke suggestie levert het album opnieuw 2 bonuspunten op.

De albums uit de startlijst (de MuMe kleppers) rusten even uit.
Sommige van hen konden in de 1ste ronde al wat bonuspunten verzamelen.

STARTLIJST
Black Sabbath - Paranoid (1970) 2
Creedence Clearwater Revival - Cosmo's Factory (1970)
Crosby, Stills, Nash & Young - Déjà Vu (1970)
David Bowie - Hunky Dory (1971)
David Bowie - Ziggy Stardust (1972) 2
Deep Purple - In Rock (1970)
Frank Zappa - Hot Rats (1969)
John Lennon - John Lennon / Plastic Ono Band (1970)
King Crimson - In the Court of the Crimson King (1969)
Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)
Lou Reed - Transformer (1972)
Marvin Gaye - What's Going On (1971) 4
Neil Young - After the Gold Rush (1970)
Neil Young - Harvest (1972) 4
Nick Drake - Five Leaves Left (1969)
Pink Floyd - Meddle (1971)
Roxy Music - Roxy Music (1972) 4
Simon & Garfunkel - Bridge over Troubled Water (1970)
The Beatles - Abbey Road (1969)
The Doors - L.A. Woman (1971)
The Rolling Stones - Exile on Main St. (1972) 2
The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)
The Stooges - The Stooges (1969)
The Who - Who's Next (1971)
Yes - Close to the Edge (1972)

DEELNEMERSLIJST

- ArthurDZ
- Chevy
- dazzler
- heirco
- herman
- LucM
- Papartis
- remcodulac
- Snoeperd
- thelion
- Zephyr

Deadline 2de ronde is dinsdagavond 19 maart om 20.00u.

Ja, dat klopt. Maar ik wilde vermijden dat een band driemaal in de startlijst stond.
Ik had ook verwacht dat ie vlotjes genomineerd zou geraken. Maar ook het eerste album
van Neil Young & Crazy Horse (wat ik in extremis uit de startlijst haalde) werd niet genomineerd.

Liefst twee verschillende albums van Leonard Cohen,
die ik in de vorige editie lager dan verwacht zag eindigen.

Van Nick Drake wist ik niet welk album in de startlijst te zetten: maar zie, ze doen nu alle 3 mee.

Een paar Nederlandse en Franse platen, een Vlaamse, voldoende soul ... mooie nominatielijst.

Ook opvallend: wel Jethro Thull, maar geen Aqualung of Thick as a Brick..

Nou ja, geen prog inderdaad. De prog zit hem voor mij in de lengte van de nummers en het instrumentgebruik soms. Maar dat is mijn eigen interpretatie dus mensen die meer thuis zijn in de prog zullen dit wel een domme opmerking vinden.

Dom niet, want zelfs mensen die helemaal thuis zijn in de prog (dat ben ik overigens niet) weten niet eens wat prog precies is. En zonder die discussie weer helemaal op te laaien, wil ik nog wel even melden dat de lengte van een nummer weinig met prog te maken heeft. Dan heeft Jordy helemaal een nieuwe zoekfunctie lopen schrijven. Speciaal voor dit!

Tosin Abasi - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Bill Withers - Just as I Am (1971)


Bescheiden en sympatieke singer-songwriter, die ook nog eens een fantastische stem heeft maakt met dit album een overdonderend debuut.
“Just As I Am is zijn beste, nummers als Harlem, Grandma's Hands, Better of Dead en natuurlijk Ain't No Sunshine zitten zo goed in elkaar dat het gewoonweg onmogelijk is om hier niet van te kunnen genieten. De rest van het album is ook van een zeer hoog nivo en verslapt nergens en weet de luisteraar te boeien van begin tot het einde”, schreef thelion en ik kan dit alleen maar beamen.



Fairport Convention - Liege & Lief (1969)


Pioniers van de Britse folkrock met als belangrijkste leden gitaarvirtuoos Richard Thompson en boegbeeld met de mooiste stem ter wereld Sandy Denny. "De tour de force die deze Britse folkband in 1969 maakte is opmerkelijk: drie albums in één jaar uitbrengen, die alle drie nog hoog worden aangeslagen ook", schreef Arthur. Een goede reden om nader kennis te maken met het mij onbekende album “What We Did on Our Holidays”.



Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)


“Ik ben door dit album een groot Zep fan geworden,” schreef Papartis. Datzelfde geldt voor mij. Tot op de dag van vandaag behoren alle albums van Zep tot mijn favorieten. Jarenlang maakten zij onnavolgbare bluesrock op het hoogste niveau. Het debuut album ging nog aan mij voorbij, maar mede door de hit single “Whole Lotta Love” schafte ik hun tweede van mijn zuur verdiende krantenwijk centjes aan.



Nick Drake - Pink Moon (1972)


"De stem van Nick Drake is fenomenaal. Hij weet ontzettend veel emotie op te roepen. Dit is het beste singer-songwriter album uit deze periode en heeft daarom terecht postuum de waardering gekregen die het verdiend", schreef Snoeperd. Wat mij betreft had hier net zo goed een van zijn andere albums “Bryter Layter” of “Five Leaves Left” kunnen zijn. Ik vind ze alle drie geweldig. Nick Drake heeft in zijn betreurenswaardige korte leven, met zijn muziek een ontuitwisbare indruk achtergelaten.



Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)


“Hij bezit het vermogen om mij met zijn muziek zo te ontroeren dat de tranen spontaan opwellen.” “Misschien verwoordt “Waiting Aound to Die” nog wel het beste hoe deze man met schijnbaar hopeloze liedjes vol troosteloze weemoed mijn hart verblijden kan,” schreef Dazzler treffend. Daarnaast wil ik nog toevoegen, dat de zo herkenbare Townes van Zandt “snik” in zijn stem zijn liedjes nog eens een extra emotionele lading geeft.

Deep Purple - Made In Japan (1972)

Prachtig tijdsdokument van de band die misschien wel dé belichaming van echte hardrock in de jaren 70 was. Vooral kant 1 en kant 3 van deze dubbel-LP zijn beresterk; Deep Purple in absolute topvorm !
Zonder meer een monument in de categorie live-albums.

Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)

Deze plaat is eigenlijk een soort van vermenging van soul, jazz en prog. Daar wil ik graag aan toevoegen : funk ! Dit album zal een enorme inspiratiebron geweest zijn voor veel artiesten.
Voor de zgn. zwarte muziek is dit ongetwijfeld een zéér, zéér invloedrijk album.
De term Classic Album is hier dus zonder meer van toepassing.

J.J. Cale - Naturally (1971)



En zo is het maar net; hier hoef ik niets aan toe te voegen.

Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Led Zeppelin; één van de grondleggers van de zgn. classic (hard)rock. Om na een legendarisch debuutalbum met zo'n opvolger te komen getuigt van absolute klasse.
Whole Lotta Love kennen we allemaal, maar de meeste van de overige tracks hoeven hier niet voor onder te doen; ik noem maar eens mijn 2 favoriete tracks van de plaat : het met een supervette riff openende Heartbreaker, en Bring It On Home To Me, met dat machtig mooie intro !

Nick Drake - Pink Moon (1972)

Voor velen waarschijnlijk een lichtend voorbeeld geweest, Nick Drake.
Een man en zijn gitaar, meer heb je soms niet nodig om een prachtplaat te maken.
Intens, intiem en indringend.

5 nominaties die me konden bekoren

Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)



Ik heb een zwak voor Dusty. Ik kende haar alleen van haar hits.
Via het georkestreerde chanson ontpopte ze zich in de loop der jaren 60 tot souldiva.
Al doet het woord diva me eerder aan Shirley Bassey denken. Dusty ontpopte zich tot vlinder.

Een klein, roodharig vrouwtje met (what's in a name) wat countrystof in de stembanden.
Dusty in Memphis toont treffend de evolutie die deze Britse zangeres doormaakte.

Bill Withers - Just as I Am (1971)



Het toeval wil dat ik nog niet zo lang geleden een verzamelaar van Bill Withers kocht.
Met daarop het handvol klassiekers dat ik al van de man kende. Dat hij genomineerd werd
in dit spel, biedt mij dus de kans om eens wat dieper in te gaan op een regulier album van hem.

Kenmerkend lijkt mij de manier waarop hij de (akoestische) gitaar centraal durft stellen
in een genre dat het in de jaren 60 toch vooral van een gedreven orkest en blazers moest hebben.
Zo kan hij begin jaren 70 ook het luisterpubliek van bijvoorbeeld een Paul Simon of Carole King boeien.

Can - Tago Mago (1971)



In de categorie albums die we dringend eens moeten leren kennen.
Een groep als Can duikt wel eens op in referentielijstjes van artiesten die ik goed vind.
Na een eerste voorzichtige beluistering van een paar tracks viel het me allemaal nogal mee.
Ik had veel zwaarder materiaal verwacht, complexer ook. Maar dit bevalt me wel.

Het valt op hoe de bekendste artiesten uit de vroege jaren 70
allemaal fanatiek hun horizon verruimen en muzikale grenzen opzoeken op albumformaat.
De hitparade stonden echter vol met chanson, crooners en kauwgomballende glamrock.

Joni Mitchell - Blue (1971)



Er is nog een andere categorie albums: albums die ik al duizend keer vast heb gehad,
maar op de laatste knip weer terug in het winkelvak legde. Het oeuvre van Joni Mitchell
verscheen onlangs integraal in box formaat, maar het is deze Blue die me intrigeert.
Vooral de manier waarop haar stem zich doorheen de composities kronkelt.

Opvallend ook hoe begin jaren 70 een aantal sterke dames hun stempel drukt op de popmuziek.
Eind jaren 80 zouden we een revival meemaken met artiesten als Suzanne Vega, Michelle Shocked.
En daarna kwamen de jaren 90 nog met Tori Amos, Alanis Morissette en Heather Nova.
Ik hoor zelfs Regina Spektor al doorschemeren in het werk van Joni Mitchell.

Randy Newman - Sail Away (1972)



Ik ben blij dat LucM Randy Newman wilde nomineren.
Want noemde ik zonet Paul Simon en Carole King, dan hoort ook Randy Newman thuis
in het rijtje Amerikaanse singer songwriters dat een patent had op mooie liedjes.

Bij Newman zit daar nogal eens een scherp randje aan. Zijn teksten snijden steevast hout.
Ik mag hem vanwege zijn muzikaal palet en zijn druipneus graag de peetoom van Elvis Costello noemen.
Kundig gearrangeerde muziek die thuishoort in het theater en inderdaad ook op het witte doek.

Deep Purple - Made in Japan (1972)

Geweldig Live album. Vooral Strange Kind of Woman waar Ian Gillan and Richie Blackmore een mooimduel uitvechten.




Golden Earring - Eight Miles High (1969)

Psychedelisch album. Samen met Moontan een van hun beste albums. Met als hoogte punt het titel nummer, een cover van de Byrds. Ook orgel en fluit op dit album.







Janis Joplin - Pearl (1971)

Rauw, ruig, blues, heerlijk. Janis, lid van de club van 27, heeft een prima album afgelverd met Pearl. Cry Baby, Move On, Me And Bobby McGee zijn pareltjes.




MC5 - Kick Out the Jams (1969)

High Energy rock. Door velen als voorloper van de Punk rock gezien.
Ruig, wild lekker en een geweldige live plaat.







Wishbone Ash - Argus (1972)

Gitaarrock optima forma.

3 van de 5 keuzes van mij. Dat is een mooie score, me dunkt.

Ik ben benieuwd naar de andere twee.

Die kan je toch gewoon terugzoeken?

Zelfs 4 van de 5 als je Harvest mee rekent die ik heb genomineerd.

5 albums. 5 meesterwerken. 5 maal 35-45 minuten, want zo zie ik ze graag.

Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)
Als ik eerlijk ben is het bij de nominatielijst een beetje zoeken naar albums waarvan ik oprecht vind dat ik ze kan noemen in dit deel van het spel. Toch vond ik er nog wel een paar. Waaronder dit prachtige, te onbekende, folk-meesterwerkje. Het begint al bij de opener For the Sake of the Song, die nog maar eens voor de gelegenheid opgenomen werd (zie ook het gelijknamige debuut). Het is er eentje, zoals bij de albumpagina terecht opgemerkt wordt, waarvan je het idee hebt dat je hem al jaren kent.

Isaac Hayes - Hot Buttered Soul (1969)
Ik zei het al na de nominatie van Snoeperd. Dit is een ware funk-klassieker. Slechts 4 nummers, maar wel drie kwartier. Drie kwartier lang.. ja, wat eigenlijk?


Rond deze tijd van het jaar doet dit muziek mij echter niet zoveel als in de zomer. Wees dus gerust als deze je nu niet gelijk pakt.

Elvis Presley - From Elvis in Memphis (1969)
De vroege Elvis heb ik weinig mee, maar na een aantal jaren van veel problemen en slechte D-films was hij gewoon weer terug. Met een meesterlijk album dat volledig aangepast was aan de nieuwe muziekcultuur. Ooit nog eens in de Top 250 op deze site.

Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)
Zie hieronder. Iets minder constant, iets minder uitschieters. Nog altijd geweldig.

Earth & Fire - Song of the Marching Children (1971)
Gewoon omdat dit een echte progklassieker van Nederlandse bodem is. Het titelnummer is bijna 20 minuten lang genieten.

___________________________________________________
Alvast voor volgende keer, anders moet ik deze stukje opnieuw schrijven:

Led Zeppelin - Led Zeppelin IV (1971)
Led Zep is een band die door vele rockers op handen gedragen wordt. Met uiteraard de Trap als boegbeeld. Niet zonder reden. Zep IV is waarschijnlijk ook hun meest uitgebalanceerde album met louter goede nummers. Voor mij is dit ook gelijk het laatste album dat als geheel ook goed is, hoewel ik Houses of the Holy weer eens zou moeten luisteren.

Dit werd geschreven onder het genot van een fameuze live-uitvoering van Stairway to Heaven

The Rolling Stones - Sticky Fingers (1971)
Ik ben zeker niet de grootste Stones-fan en ben zeker een grotere fan van Fab Four. Toch vind ik de keuze voor Abbey Road wat afgezaagd en dus koos ik voor deze. Kwalitatief vind ik ze overigens gelijkwaardig.

Sticky Fingers bevat niet een klassieker als Gimme Shelter of Sympathy for the Devil, maar heeft wel het bloedmooie Wild Horses, de (letterlijke) trip Sister Morphine en het op de een of andere manier meeslepende I Got the Blues

Leonard Cohen - Songs of Love and Hate (1971)

Misschien kom ik nu wel een beetje te veel over als een Leonard-fanboy, om eerst Songs From A Room te nomineren en in ronde 2 zijn andere album, maar dan is dat maar zo. Ik ben het dan ook. Sowieso is hij een van de weinige artiesten van wie ik alle studioalbums bezit, en deze is daarin mijn vierde meest gedraaide, na de eerste twee albums en The Future uit 1992. Dit album is Cohen aan de rand van de afgrond, langzaam maar zeker gek wordend van onvervuld verlangen. Avalanche alleen al....

Nick Drake - Bryter Layter (1970)

Ik had dit album met plezier zelf genomineerd, alleen ben ik deze compleet vergeten op een of andere manier. Gek, want dit is één van mijn favoriete albums aller tijden, en heeft zelfs nog een poosje in mijn top 10 gestaan ook. Afijn, ik kan gelukkig het een en ander goedmaken door Bryter Layter nu in mijn lijstje op te nemen. Ik weet dat ik in de minderheid ben als ik zeg dat Bryter Layter de beste Nick Drake-plaat is, maar het is nu eenmaal zo. Northern Sky alleen al...

Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)

Nog zo'n band die er voor mij altijd in kan is Steely Dan. Een van de weinige bands waarbij technische perfectie niet in de weg zit van een organisch een speels geluid. En vooruit, omdat ik er nu toch mee begonnen ben: Reelin' In The Years alleen al...

The Stooges - Fun House (1970)

Omdat MC5 al genoemd is, noem ik nog even die andere belangrijke protopunkband: The Stooges. Met Raw Power heb ik misschien nog net iets meer, maar deze mag er uiteraard ook zijn. Wild, energiek en aanstekelijk, net zoals punk een jaar of zes later. Down On The Street alleen al...

The Velvet Underground - The Velvet Underground (1969)

Na hun debuutalbum mijn favoriet van de band. Iets subtieler dan de voorgaande twee platen, maar misschien net daarom even overdonderend. Dit album huisvest ook enkele van Lou's beste teksten. Pale Blue Eyes alleen al...

Thought of you as my mountain top,
Thought of you as my peak.
Thought of you as everything,
I've had but couldn't keep.

Prachtig toch?

Oh, en nog even dit: ik had The Spice Of Life ook graag in mijn lijstje opgenomen, maar er was helaas net geen plaats meer voor Marlena...

Geachte heer C93, lees dit stuk tekst nog eens héél aandachtig door, vooral het deel cursief !

Ik heb 't aangepast.

Chicago - The Chicago Transit Authority


Zeer kundige mix van Rock met Jazz en natuurlijk die geweldige koper sectie.
Vooruitstrevend album dat zijn tijd redelijk vooruit was.

Dusty Springfield - Dusty in Memphiss


Kijk hier hebben Adele, Amy, Joss en vooral Duffy dus de mosterd vandaan gehaald.
De oorsproing van de Blue-eyed Soul.
Dit is werkelijk waar een parel in de soul geschiedenis, en hieruit blijkt eens te meer maar weer eens wat een ongeloofelijke vibe er uit Memphis en omsterken ging in de jaren 60. Als zelfs een engelse hier zo veel inspiratie op kan doen en dan zo'n geweldige plaat op kan nemen.

Isaac Hayes - Hot Buttered Soul


4 Nummers 1 Plaat van ruim 45 minuten veel meer kon hij er niet op proppen zonder er een dubbel album van te maken.
45 Minuten puur genieten van voor die tijd zeer grens verleggende en vernieuwende muziek.

Het album staat bol van de perfectie benaderende aragementen die zeer invloedrijk zijn gebleken voor de verdere ontwikkeling van de Soul / Funk.
Het album is een geweldige trip door de krochten van de muzikaliteit en experimenteel gepuzzel dat zijn weerga niet kent.
Alles klopt op dit album het sluit allemaal naadloos op elkaar aan en is zeer uitgebalanceerd.

Janis Joplin - Pearl


Dame met pit die met Pearl een zeer ruige plaat neer zet en dan is ze ook nog gezegend met een lekker hese stem kan niet fout gaan en dat gaat het ook niet.
Nummers als Cry Baby, Mercedes Benz en zeker de cover Me and Bobby McGee zijn geweldig, net als de rest van het album.

Roberta Flack - First Take


Ongelofelijk mooi en ingetogen album met schitterende instrumentatie en fenomenale zang.
De nummers passen Roberta als een warme bontmantel waar ze zich helemaal in terug trekt waardoor de nummers recht uit haar hart lijken te komen.
Een van de vele parels in het Soul genre.

Deze 5 geselecteerd:

Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)



Blanke soul in optima forma die bewijst dat ze één van de beste zangeressen van haar tijd was.


Leonard Cohen - Songs from a Room (1969)



Zijn debuut vind ik net iets beter maar de opvolger is ook zeer geslaagd. Donkere poëtische songs, sober en ingetogen.


Nick Drake - Pink Moon (1972)



Zijn derde album en weer een voltreffer. Gewapend met enkel een akoestische gitaar en zang weet Nick Drake veel gevoel en sfeer in zijn songs te brengen vooral vanwege de pakkende melodieën en teksten.


Steely Dan - Can't Buy a Thrill (1972)



Sterk debuut van één van de belangwekkendste popduo's uit de jaren '70. Vrij luchtige en toegankelijke muziek maar ook gelaagd en vernuftig in elkaar gestoken.


Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)



Deze artiest kende ik niet zo lang maar hij mag gerust tot de eregalerij de grootste songschrijvers gerekend worden. Passioneel, integer en warm, ideaal om het in de late uurtjes te draaien.

Dusty Springfield - Dusty in Memphis (1969)

De eerste grote blanke souldiva. Soul was niet alleen iets van de zwarte bevolking, bewees zij wel. Dusty levert met dit album een van de hoogtepunten in de soul. Een dikke rij klassiekers staat hierop.

Led Zeppelin - Led Zeppelin II (1969)

Led Zeppelin is een van de grootste bands uit deze periode. Aan dat valt ook aan de albums te horen. Nummer I t/m IV zijn allen erg goede albums. Maar voor mij steekt deze er bovenuit. Dit is een album met alleen maar heerlijke classic rock erop. Rock die je graag opzet en van door de kamer gaat springen. Iets wat AC/DC al jaren met mij doet, doet dit album ook met mij.:

Big Star - #1 Record (1972)

Niet alleen de Beatles waren de koningen van de pop in de periode. Big Star vormde in ieder geval de prinsen van de pop. Met een beetje meer meewerking van de maatschappij was dit een klassieker en stond The Ballad of El Goodo heel hoog in de top 2000.

Bill Withers - Just as I Am (1971)

Dit vind ik een schitterend album. Soul gegoten in een bluesy sound. Ain't No Sunshine is een van de mooiste soulsongs ooit, maar ook de rest doet er weinig voor onder.

Townes van Zandt - Townes van Zandt (1969)

Als je het over grote singer-songwriters hebt uit deze periode noem je al snel Leonard Cohen, Nick Drake en Neil Young. Deze wordt jammerlijk nog wel eens vergeten. Dit is zijn magnum opus en er staan vrijwel alleen maar ijzersterke songs op. En verder doet Townes wat singer-songwriters moeten doen, heel veel emotie opwekken.