bennerd schreef:
Wacht maar tot het jaar dat er genoeg metal in de hardcore zit, dan komt het helemaal goed. Ik opteer alvast voor Cro-Mags.

crosskip schreef:

Snel wat wijzigingen bij Cro-Mags doorsturen zorgen dus, staat nu alleen nog maar punk bij

gigage schreef:


Ik kan wel 5 a 6 albums op no1 zetten, maar het is Metal Church geworden, die ik 30 jaar (jaha) na dato nog steeds graag een keer draai itt bijvoorbeeld in dezelfde stijl zijnde Ride the lightning. Bij die laatste, hoewel een prima plaat, valt voor mij niet veel spannends meer in te ontdekken na al die live dvd's enzo. Kunt u mij nog volgen? mooi
Onbekend maakt onbemind (en omgekeerd) maar ik vind het debuut album van Warlord toch ook nog steeds erg afwisselend en verrassend goed, check m als je Queensryche ook goed vindt: Trois Points

bennerd schreef:

Ah balen! Mod gevraagd.

Von Helsing schreef:




Warlord is een uitstekende keuze. Het album heb ik niet maar een search hier en daar leert dat het erg prijzig gaat worden om hem te krijgen.

Sir Spamalot schreef:
Wat is bij mij zo geliefd aan deze plaat? Natuurlijk is dat altijd persoonlijk maar het is die impact van die A-kant, de eerste vier nummers. Er zit iets gejaagd doch gecontroleerd in de muziek, het enthousiasme druipt eraf doch de beheersing is ook aanwezig. Er is een spervuur aan onvergetelijke riffs, een hoorn des overvloeds aan geweldige songs maar ook een compleet ontketende drummer in de persoon van Kirk Arrington en een losgeslagen maniak van een zanger doch wiens stemgeluid zo onvergetelijk is. Bij mij blijft het onmogelijk om te blijven stilzitten want dit album geeft mij een adrenalinestoot van jewelste.

gigage schreef:
Pink Floyd producer james guthrie lijkt bij dit debuutalbum een flinke vinger in de pap te hebben. Het flitsende wat rauwere spel van de uitstekende ep heeft plaats gemaakt voor goed doordachte composities en melodielijnen. Zelfs violen, bellen en koortjes zijn er in gemixt. Is het meestal behelpen bij debuutalbums ( met al zijn charmes) qua consistentie is er hier sprake van een geheel. Deze plaat moet het meer hebben van zijn sfeer en (heel) wat minder van de gitaarpartijen. Niet dat deze slecht zijn maar ze zijn iets teveel naar de achtergrond verdreven. Echter, elke song staat als een huis en ik kan er dan ook geen opnoemen die ik er liever niet op het album gehad willen hebben. De jonge Geof tate (zie album fotoos) doet erg zijn best om te laten horen dat hij veel in zijn mars had. En dat gaat hem hier heel goed af, wat zeg ik, zijn beste performance in zijn carriere imo.

IJH15 schreef:
Opener ‘Aces High’ is mijn op een na favoriete albumopener van Iron Maiden. Heerlijke harde gitaarrocker met zeer sterke zang van Dickinson (die hij live ook nooit echt goed heeft kunnen reproduceren). Het tweede nummer is natuurlijk ook een klassieker en een sterk nummer, maar hier bestaan wel betere live-versies van. Het instrumentale ‘Losfer Words’ doet me niet zo veel en ‘Flash of the Blade’ vind ik maar een matig nummer, een beetje irritant zelfs, Dickinsons zang is daarop ook niet lekker. ‘The Duellists’ begint erg lekker met zo’n typisch Maiden gallopritme, maar de zang had wat minder snel gemogen (zonder tekstvel kan ik er niet wijs uit worden). Het gitaarwerk is uiteraard dik in orde. ‘Back in the Village’ is weer gewoon een goed nummer, maar het beste moet dan nog komen. Het titelnummer hoor ik ook liever hier dan op live-albums. ‘Powerslave’ heeft een lekker slepende/stuwende riff, dreigende zang en een geweldig instrumentaal gedeelte. ‘The Rime of the Ancient Mariner’ is een van Maidens beste epics. Een mooie tekst, lekkere riffs, een lekker sfeervol (wel wat simpel) tussenstuk (dat later overtroffen zou worden door dat van ‘Seventh Son...’) en naar het einde toe lekker zwaar.

Edwynn schreef:
Na een rondje doorheen mijn King Diamond/Fate collectie ben ik weer terug bij Don't Break The Oath.
Ik vind hem net een tikje beter dan Melissa, maar dat kan te maken hebben met de overrompelende indruk die de plaat op me achterliet, toen ik hem voor het eerst hoorde.
Ik heb dit zo grijsgedraaid dat ik het een tijd lang niet geluisterd heb. Vandaar mijn aanvankelijke 4 sterren.

Inmiddels is het vuur weer net zo heftig opgelaaid als de hoestekening doet vermoeden. En dan vraag ik mijzelf af waarom ik het zolang stof heb laten happen. Tom Keifer zong ooit eens: you don't know what you've got till it's gone, een tegelwijsheidje, maar het is een waarheid als een koe.

De typische combinatie tussen heavy metal, neoklassieke en gothische elementen geven de muziek een bijzondere klassiek aandoende horrorlading. Alsof je de bekende boeken van Bram Stoker of Mary Shelley bij het licht van een enkele kaars aan het lezen bent.

Natuurlijk speelt de geschifte vocale aanwezigheid van King Diamond een behoorlijk grote rol. De manier waarop zijn vocalen in de mix staan, is op geen enkele andere Diamondplaat zo geslaagd als hier, vind ik. Niet teveel op de voorgrond, maar ook weer niet helemaal begraven in de mix. En dan zijn er nog die gekke echoeffecten die hem soms laten klinken als een psychotische stem in het hoofd. In Nightmare bijvoorbeeld waar hij op het eind ' you are insane' op een kinderachtige pestkoppen manier begint te gillen. Kippenvel.

Ook één van de gitaristen, ik weet nog steeds niet wie wie is, ligt wat achter in de mix. Dat geeft extra kracht aan het spookachtige karakter. Over de solo's gesproken. Het zijn er wel heel veel, maar ze zijn dan ook echt allemaal even goed. En uitstekend getimed. Het is beslist geen raffelwerk.

Sowieso is de magistrale opbouw van vrijwel alle songs prijzenswaardig. Er is voortdurend spanning en avontuur. Vooral Night Of The Unborn is een ware achtbaanrit wat dat betreft. Het rechtlijnige Gypsy is dan ook het enige relatieve rustmoment als je het mij vraagt. Alle overige nummers zitten boordevol geweldige riffs, jankende solo's, tempowisselingen en sinistere effecten. Alleen bij het intermezzo To One Far Away mag je nog heel even naar adem happen alvorens de klassieker der klassiekers Come To The Sabbath dit demonische meesterwerk op meer dan waardige wijze afsluit.

Later on the master will join us zingt King in dit nummer. Volgens mij was hij zeker al een kleine veertig minuten aanwezig in het helse ritueel.
Don't Break The Oath is verplicht voer voor de traditioneel ingestelde metalliefhebber.

wizard schreef:
Ook in vergelijking met Metallica’s debuutalbum Kill ‘Em All is Ride the Lightning een hele stap vooruit. Dit album is veel minder afhankelijk van het trucje dat op Kill Em All nog veelvuldig werd toegepast, namelijk NWOBHM-achtige nummers op dubbele snelheid spelen. Toegegeven, op dit album staan een paar nummers die ook op het debuut hadden kunnen staan (Trapped Under Ice bijvoorbeeld). Echter, door de betere productie en het feit dat Hetfield zijn stembanden op Ride the Lightning stukken beter onder controle heeft, komen deze nummers hier veel beter tot hun recht.
Op veel andere nummers laat Metallica horen veel betere songschrijvers te zijn geworden, die bovendien durven om gas terug te nemen. Op Ride the Lightning is er ruimte voor melodie, wat de nummers ten goede komt. Hoogtepunten op dit album zijn het titelnummer, For Whom the Bell Tolls, en Creeping Death. Met The Call of the Ktulu sluit het album bovendien ijzersterk af. Een van de beste instrumentale nummers die ik ken.