Wolfmother schreef:
Hohoho Eddie je hebt compleet een verkeerde lijst gepost

IJH15 schreef:
Geweldig album van de befaamde zanger. Afgaande op de stemgemiddeldes hier een stuk beter dan wat Maiden in die tijd uitbracht (daar heb ik me nog niet aan gewaagd). Een conceptalbum gebaseerd op de poëzie van een zekere William Blake. Ik weet helemaal niets van de beste man verder, maar de inspiratie levert in ieder geval erg occulte en mystieke teksten op, die bijdragen aan een geweldige sfeer.

De meeste nummers zijn gewoon lekker zwaar. Ook zijn er enkele nummers opgebouwd volgens het tegenwoordig vaste Maiden-stramien: zachte intro, opbouw naar hard, softe outro (Jerusalem, Gates of Urizen). 'Book of Thel' is het langste en beste nummer, maar het merendeel van de nummers doet er weinig voor onder.

Yoshimitzu schreef:
Uniek Meesterwerk wederom vanSymphony X, net iets onder Divine Wings,
maar dat is dan ook moeilijk te evenaren (Overigens met V flikten ze het wel!).

Through the looking glass als topstuk, Episch met een grote E hoor. helemaal klasse, ook met kop en schouder uitstekend boven wat meer populaire (maar ook toppers) tracks als Smoke and Mirrors en In the dragons den. Live ook Prachtig uitgevoerd laatst. Heerlijke vibe zit er in Through the looking glass! je weet niet wat je hoort als je hem voor het eerst hoort!

Krachtig begin overigens bij in the dragons den, zal inderdaad mede aan de productie liggen, een erg klassieke power-metal feel is duidelijk aanwezig, heerlijk die speelstijl van michael romeo met die vlugge korte tikken die die zo krachtig uitdeelt.

Trismegistus schreef:
Van begin tot eind een groot meeslepend avontuur. Prachtig hoe goed zang en muziek integreren in stuk voor stuk geweldige composities. Arjen tovert de meest mooie melodieën uit zijn hoge hoed en weet ook meer dan te vermaken met vette riff georiënteerde rock. Een escapistisch meesterwerk dat je even doet ontvluchten aan tijd en ruimte. Diep respect voor de liefde waarmee dit werk is gemaakt.

Thomzic schreef:
Met Opeth kan het vriezen of dooien. Of beter, elke muziekliefhebber die ooit eens enkele noten heeft geluisterd heeft een haat-liefde verhouding. Zo niet anders bij mij. Moeilijk om tot de muzikale structuren, grunts en emoties door te dringen. Maar het lijkt erop dat de liefde gaat winnen. En niet zo'n beetje ook. Als een mokerslag kwam My Arms, Your Hears binnen. Toegelaten tot het wonderschone landschap welke is gevormd door Akerfieldt en kornuiten.

Het derde album van Opeth koester ik inmiddels, in tegenstelling tot Morningrise. Ik beland telkens in een duistere trip die moeilijk te omschrijven is. Een zware, heavy, donkere, soms pikzwarte trip vol emoties die voorbij komen.

Vanaf de eerste regendruppels in Prolugue zit je gevangen. De piano biedt voor even een uitweg, maar wanneer April Ethereal daar is, is er geen ontkomen meer aan. De verwoestende grunt is overweldigend. Pure schoonheid. Het vervolg is er niet minder om. Elk nummer is een kunstwerkje op zich en kun je een heel boek over schrijven. Maar zelf ervaren is nog altijd de beste manier om de intensiteit en sfeer te voelen.

(...)

Elk nummer apart heeft een verhaal, maar is bedoeld als concept zoals al eerder is geschreven. Daar zal ik me nog verder in verdiepen, maar ook zonder de geest in het verhaal, vind ik het een meesterwerk. Blij dat ik Opeth voorlopig weet te doorgronden en volop kan genieten van deze muziek. Mijn excuses voor dit veel te lange bericht. Ik wou het gewoon graag even kwijt. Bij deze.

Eddie schreef:
Zoveel genialiteit op één plaat is nog maar een zeldzaamheid tegenwoordig. Of het nu gaat om de perfect uitgevoerde composities, of om het geweldige gitaar spel, de heerlijke vreemde ritme structuren. Alles wordt her en en der vrolijk afgewisseld door een semi akoestisch intermezzo-tje. Chuck wist het ondanks de vele personeelswisselingen toch steeds weer voor elkaar te krijgen om een solide band neer te zetten. Het allermooiste aan deze plaat is wel dat alle technische kwaliteiten ondergeschikt zijn aan de muziek en de songs. Chuck heeft niet constant de neiging om te laten horen hoe goed hij wel geen gitaar kan spelen (waar ik bij Morbid Angel soms wel een beetje moe van wordt).
Dit is echt zo'n plaat die nooit gedateerd zal klinken of zal gaan vervelen. Ik had hoer ooit 4,5* voor gegeven, ik kan echter geen enkel minpuntje bedenken dus is 5* meer op zijn plek.

wizard schreef:
Ik heb wel tijd nu om een korte presentatie van de top 5 te doen, als iemand belangstelling heeft.