Gajarigon schreef:
White Pony is zonder twijfel het bekendste album van the Deftones. De aantrekking ligt hem denk ik in de toegankelijkere zang. Chino Moreno heeft een ferme strot, maar op dit album blijft het echte schreeuwen erg beperkt. Een keuze die ik persoonlijk geheel ondersteun, want de man kan wonderlijke dingen doen met zijn gewone stem. Hij heeft een wat zeurderige manier van zingen, maar tegelijk ook erg indringend. Bij wijlen doet hij (en de muziek in het algemeen) wat denken aan Tool... en dan zal het wel duidelijk zijn waar mijn 'mening' heen gaat.

De muziek is echt erg goed. De productie is wat naar de vettige kant, maar er zitten ook geinige effectjes verstopt doorheen de hele cd. Muzikaal mag het allemaal wel wezen, niets speciaals maar wel onderhoudend. Het is vooral qua songs dat White Pony er bovenuit steekt. Opener Feiticeira (genoemd naar een naaktmodel) is al meteen een voltreffer. Digital Bath is nog een uitschieter, met dat heerlijke lineair gedrum van Abe Cunningham. Hierna komt het zwakste nummer van het album, Elite. Het enige nummer dat ik soms skip, ik heb er gewoon weinig mee. Veel geschreeuw, maar ook veel herhaling. Met het rustige RX Queen is er dan weer een topnummer, en eigenlijk zakt het niveau hierna nooit meer in, al is het tweede gedeelte van het album (alles na Teenager) toch net iets beter dan de eerste helft. Dikke 4,5*

Blind Faith schreef:
Ik wou dat ik deze plaat meer dan 5/5 kon geven. Dit is zonder meer het meesterwerk van Pain of Salvation. Geweldige, pakkende, donkere, epische songs met teksten die de nagel op de kop slaan. Gevarieerd en beklijvend. Waar ze met "Be" te hard proberen om origineel en vernieuwend te klinken is deze "Pefect Element part I" net origineel en verrassend genoeg, zonder overdreven te klinken. Geweldig.

Tupelo schreef:
Meedogenloos.

Als je van muziek houdt die zwaarder is dan alles wat je al in de kast of in je playlist hebt staan: deze zeker aanschaffen.

Sir Spamalot schreef:
Vijftien. Vijftien? Ja, vijftien. Vijftien draaibeurten heb ik dit album van de Amerikaanse progressieve metalgezelschap gegeven, waarvan ik de albums No Exit en Perfect Symmetry in mijn kasten heb liggen. Fates Warning is een groep die ik nooit naar waarde hebben kunnen schatten, voornamelijk wegens de splijtende zangcapriolen van Ray Alder, die echt op mijn zenuwen werk(t)en. Meester-drummer Mark Zonder ken ik maar al te goed als drummer van onder andere Warlord.
Toen Nicholas123 dit album voorstelde in het kader van Het Metal Album van de Week had ik heel veel bedenkingen vooraf, mijn schuld. Mijn schuld? Ja, mijn schuld want dit album is me prima bevallen, zanger Ray Alder levert hier een prima job en houdt zich in in vergelijking met vroeger. Ik moest het meest wennen aan het geluid, hoe moet ik het uitleggen, dat mij in het begin te kil overkwam. Ik hoor graag de natuurlijke warmte van de gitaren en dat is hier toch andere koek. Het benadert op één song, Pieces of Me, gruwelijk dicht de biotoop van Rammstein.
Als album bekeken, dat doe ik trouwens altijd, heeft Fates Warning me zeker niet ontgoocheld want anders ging ik dit geen vijftien keren hebben beluisterd. Ik heb nog altijd een beetje schrik van zanger Ray Alder maar het is al geen panische angst meer. Beste nummer op dit album vind ik het nochtans zeer lange Still Remains en als beloning maar ook een beetje als boetedoening beloon ik dit album met een lading sterren.

notsub schreef:
Brave New World is de inleiding van een nieuw Maiden hoofdstuk. De basis staat als een huis: Bruce is terug en het klinkt als een klok. Maiden maakt hier een frisse indruk en met name de gitaarsolo's zijn lekker uitbundig. Het zijn het titelnummer, Ghost of the Navigator en The Nomad, die me het best bevallen. The Nomad duurt helaas wel wat te lang. Het eerste deel met die Oosters aandoende solo's is het beste van de hele CD, maar dan zijn er te weinig ideeën om de lange speelduur te rechtvaardigen. Dream of Mirrors heeft daar ook last van en bij Blood Brothers ligt het er iets te dik bovenop. Prima CD van de mannen, maar er zijn minpuntjes.

HezzardNL schreef:
Casartelli Zou je de titel van Katatonia kunnen wijzigen naar Last Fair Deal Gone Down?

Urbanoetang schreef:
Er zijn maar weinig metalbands die mij kunnen bekoren; bands als Opeth, Mastodon en Isis komen hier af en toe nog weleens voorbij, maar de meeste metaltips die ik binnen krijg zet ik na het openingsnummer al af. De populairste uitzondering op deze regel is SOAD; en hoewel ik de band vergeleken bij bovengenoemden verreweg de minst kwalitatieve muziek vind maken, kan ik er het meest van genieten.

De band heeft een zéér generieke, melodieuze, en lieve sound voor een metalband. Lieflijke melodieën worden continu abrupt afgewisseld met harde riffs, terwijl het geheel simpel (vaak zelfs catchy) doch goed blijft. In theorie zou ik weinig met deze band moet hebben; maar in de praktijk pakt het bij SOAD zeer goed uit en ben ik ervan overtuigd dat ze het meeste uit dit concept halen - ondanks de belabberde teksten en onderwerpen, maar daar knijp ik maar even een oog voor dicht.

Deze plaat schijnt samen met het debuut het beste te zijn - bevestigen zal ik niet aangezien ik alleen deze twee gehoord heb. Hoewel het debuut net wat sterker is (klinkt minder 'commercieel' en oprechter), bevat deze plaat de sterkste nummers van de band; Chop Suey, Toxicity, Aerials en ATWA.

SOAD is metal voor de niet-metalfan, en is een schoolvoorbeeld van weinig speciale muziek met een goede uitvoering. En hoewel de band gemixte gevoelens bij mij oproept; wat ik wel weet is dat ik deze plaat al 10 jaar graag af en toe eens voorbij hoor komen. 4*