CorvisChristi schreef:
Wederom weer een uitstekende MDB-plaat, die het vooral moet hebben van het allesverpletterende titelnummer. Over het algemeen is het gewoon weer ouderwets smullen geblazen met het ene na de andere sombere en melancholieke klaaglied, waar om de zoveel tijd keiharde uitbarstingen tussen zitten.
Andere toppers zijn The Raven and The Rose en My Hope, The Destroyer.
Dit album is ouderwets deprimerend en bedroevend en daar hou ik van, dus dat is smullen geblazen!!

Ronald5150 schreef:
"Lateralus" is een meeslepend en intrigerend album. Tool manifesteert zich met een donker en dreigend geluid, waarbij een spannende dynamiek tussen hard en zacht wordt gehanteerd. De meeste nummers zijn van aanzienlijke lengte en dat draagt mede bij aan dat meeslepende karakter. De nummers zijn zorgvuldig opgebouwd, toewerkend naar een climax. Ik krijg het voel de hele tijd op de hielen te worden gezeten door Tool. Dat maakt "Lateralus" tot een spannende luisterervaring. Technisch is uiteraard ook alles meer dan in orde. Stevig gitaarwerk en beukende drums. Maar op de momenten dat het tempo wat naar beneden gaat worden er de nodige rustpunten gecreëerd, om je weer op te laden voor de volgende muzikale explosie. "Schism" vind ik een absoluut hoogtepunt, zo ook het tweeluik "Parabol" en "Parabola". Ook het epische "Reflection" is prachtig. De selectie van de nummers is nauwkeurig en uitgekiend, waardoor "Lateralus" wegluistert als een geheel. Ingenieuze plaat!

vielip schreef:
Fantastisch (laatste?) album van de band!! En met Jon op zang, zoals het hoort!! Vanaf de eerste keer dat ik dit album hoorde pakte het me bij de kladden en heeft me tot op heden niet los gelaten
Morphine child is natuurlijk DE song op dit album maar pas op, de rest is daarmee niet minder! Commissar, There in the silence, Awaken, I seek power en vooral ook Back to a reason zijn magistraal!
Een lekkere, vette produktie ook die erg prettig wegluistert

Nicholas123 schreef:
Dit album mag het titel van meesterwerk zeker dragen. Als een "perfect storm" van verschillende factoren zitten we hier precies op het moment in de ontwikkeling van Opeth waarin alles eigenlijk bij elkaar komt. De voortschrijdende muzikale vaardigheden van de bandleden, de sterker geworden cleane zang van Akerfeldt, de verfrissende inbreng van Steve Wilson die het album ook nog eens een superieure productie weet mee te geven en de groeiende vaardigheid van de band om prachtige hooky melodieën tevoorschijn te toveren komen samen op een manier die alle verwachtingen overtreft.

Naar eigen zeggen heeft de band zich meer dan ooit gepusht om tot een organische wijze van muziek maken te komen en het resultaat klinkt er ook naar. Het album is een geheel geworden waarin een prachtige donkere sfeer door alle nummer heen sijpelt en ondanks de lange composities en vele omslagen de spanningsboog altijd in het oog gehouden wordt.

In plaats van liedjes hebben we hier te maken met muzikale passages die simpelweg ondergaan moeten worden. De enorme drive en power die ondanks al deze complexiteit aanwezig blijft is met name bewonderenswaardig.

Minder dan vijf sterren zou misdadig zijn.

Von Helsing schreef:
Deadline: dinsdag 20:00 óf woensdag 20:00 (daar zijn de geleerden nog niet helemaal uit)

jasper1991 schreef:
Bijna zo goed als Annihilation of the Wicked. De deathmetal is bijna niet harder en sneller denkbaar en de intermezzo's werken goed en versterken het duistere gevoel. Unas Slayer of the Gods is duidelijk mijn favoriet, maar het album mist jammer genoeg net een nummer als Lashed to the Slave Stick.

Ik weet mijn god waar ze het allemaal precies over hebben, maar de sfeer van duistere schrijnen weten ze zeer goed over te brengen.

Desert schreef:
Prachtig album dat ik eigenlijk veel te weinig draai. Samen met Metropolis Pt. 2: Scenes from a Memory het beste wat ze ooit gemaakt hebben. Zeker The Great Debate op de eerste cd (als je een muzikaal en tekstueel intelligent nummer over stamcelonderzoek kan laten werken ben je goed) vind ik prachtig en het hele concept van het tweede deel is eveneens subliem. Daar moet ik wel zeggen dat Solitary Shell me het meeste raakt omdat daar een moeilijke en nog steeds wat taboeachtige problematiek op zo'n toegankelijke manier wordt gebracht.

Nakur schreef:
Dit was mijn eerste Pain of Salvation album, het hét album wat mijn liefde voor progressive metal deed aanwakkeren. Al had ik het in het begin niet makkelijk, als je uit de powermetalscéne komt zijn de ritmes en texturen behoorlijk verwarrend (Fandango?). Ik heb er 4 jaar geleden dan ook heel veel moeite voor moeten doen om het te waarden.

Ja, soms moet je ergens MOEITE voor doen, in plaats van héél snel een mening vormen en gewoon conservatief je klauwen vanaf houden. natuurlijk kan dat niet altijd, en is het behoorlijk handig om vrienden/kennissen te hebben met een soortgelijke muzieksmaak die je kunnen overtuigen dat je moeite moet doen om tot de kern van de zaak door te dringen.

Terug naar dit album, wat als éérste in mij opkomt als ik het luister, is de oprechtheid en bijna pijnlijke eerlijkheid. Het is een muzikale autobiografie over het liefdesleven van de frontman, zanger en songwriter van PoS: Daniel Gildenlow. Het resultaat? Nummers die chronologisch als een puzzel op de cd staan, maar in de juiste volgorde een ontroerend en oprecht verhaal vertellen over de eerste liefde, de huwelijksnacht en passie, maar anderzijds over de miskraam van zijn vrouw (a Trace of Blood), kapotte liefdes (Second Love, wat hij schreef als 15 jarige), de zelfmoordpogingen van zijn vriendin (Ropends) en zijn vreemdgaan in Budapest. En dat allemaal op hoogst intelligente wijze verweven met de muziek én het bijgeleverde boekje. Daar staan zoveel verwijzingen, extra lyrics en notities en artwork in, dat zijn leven je voor ogen staat. Het blootgeven van Daniel Gildenlow staat centraal, en wordt zonder ookmaar enig ego gebracht. Ik kan er gewoon niet over uit dat iemand zoveel persoonlijk verdriet en ellende op plaat wil vastleggen en delen met iedereen die het maar wil horen. Maar het ontroerd en intrigeert wel.

Nee je moet er zeker moeite voor doen, want het is een totaal pakket van beeld, geluid en ge puzzel wat héél veel vrijgeven als je er tijd in steekt. En het beloond je.

4,5*, omdat ik BE en tPE nog beter vind

Sir Spamalot schreef:
Ongelooflijke prestatie blijft dit, als je het cijfermatig bekijkt: het gemiddelde met een dergelijk aantal stemmen. Ongelooflijk mooi blijft dit, want ik heb deze plaat sinds mijn ontdekking al honderden keren afgespeeld. Vanaf de eerste kennismaking met de prachtige intrigerende hoes tot de overvloed aan mooie klanken en sfeerzettingen is dit één van de mooiste albums die ik ooit heb gehoord. Snel en hard, traag en teder met details die het afmaken. Bijvoorbeeld, hoe men in I am the Wooden Doors middels een kort akoestisch stukje overschakelt van grunt naar gewone zang, hoe die akoestische gitaar wordt gebruikt voor de gitaarsolo en men dan opnieuw naar de grunt overschakelt. Hoogtepunten? Alles.

Gajarigon schreef:
Door de nogal zware toon van het album (vijf epische composities langer dan tien minuten) is Deliverance niet bepaald mijn eerste keus als ik een Opeth plaat opzet. Vreemd eigenlijk, want alle vijf zijn het schoten in de roos, met als uitschieter het titelnummer - waarschijnlijk mijn favoriet Opeth nummer. Zoals je mag verwachten bij Opeth klopt alles weer als een bus, de productie op kop. Het is daarom lastig om minpuntjes op te noemen. Misschien de effecten op de zang in het laatste nummer, hier en daar een wat mindere riff en het gebrek aan adempauze.

Deliverance zal misschien geen nieuwe zieltjes winnen, maar wie de rest van hun materiaal kan smaken, zal zeker niet ontgoocheld zijn. Met Blackwater Park bewees Opeth al definitief dat ze wereldtop zijn in hun genre, en dat bevestigen ze hier wederom.