9. Magazine - Secondhand Daylight
https://www.musicmeter.nl/album/16184

Punten : 272
Nom. : 12
Nr. 1 van : Casartelli

Ook Magazine begon langzaam op stoom te komen, kwam dinsdag ineens zeer sterk opzetten, kieperde weer uit de top 10 en de laatste dag werd deze 9e plek gegrepen.

Op deze plaat werd het songschrijven gedeeld, in tegenstelling tot het debuut. Devoto, McGeoch en Formula schreven allen songs, alleen of met Barry Adamson. Devoto schreef wel alle teksten, behalve die van instrumental The Thin Air.
De line-up was nu stabiel, men was goed op elkaar ingespeeld, zowel instrumenteel als qua inbreng en interpretatie. De opnames verliepen dan ook soepel en producer Colin Thurston (als producer vooral bekend geworden door Talk Talk en Duran Duran) had er een makkelijke eerste productieklus aan nadat hij Tony Visconti had geholpen als engineer bij Lust For Life en "Heroes".

Zeer goed, en niet bij mijn eerste 20. Dat kan zomaar in een jaar als dit. Wel content met deze plek hoor.

Nummer 5 in mijn lijst.

Ik had deze ook wel in de top 10 verwacht hoewel ik 'm minder vind dan Magazine's debuut Real Life.

Geweldig album, alleen al de tekst van het openingsnummer is fantastisch en zet meteen de sfeer.
Mijn nummer 2 dit jaar.

Voor mij de plaat waarmee ik ooit Magazine leerde ontdekken. Vind deze ook juist beter dan Real Life.

Mijn nr. 3!

Geweldige plaat. Net ff beter dan de vorige.
Zeer verdiende 7e plek in mijn lijst.

Mijn nr. 4. Sluit me aan bij Herman en Bikkel. Een heel stuk beter dan zijn voorganger.

Net wat minder dan zijn voorganger, maar nog altijd zeer goed natuurlijk.
Back to Nature en Rhythm of Cruelty zijn mijn faves, met John McGeogh in een glansrol.

Nummer 8 bij mij.

Rhythm of Cruelty vind ik nou net de enige iets mindere track. Mijn faves zijn naast de opener en Back to Nature het extatische Believe That I Understand.

Ook mooi natuurlijk, en dan hebben we Permafrost nog niet eens genoemd

En I Wanted Your Heart

Kortom te laag

8. Japan - Quiet Life
https://www.musicmeter.nl/album/6999

Punten : 293
Nom. : 14
Nr. 1 van : EttaJamesBrown, luigifort

Van een ruime top 10 plek bij de aanvang van deze editie zakte de plaat langzaam weg om woensdag de koers weer voorwaarts te vinden en donderdag de top 10 terug in te wippen.

Aanvankelijk vrij onsuccesvol, later ontstonden de redelijke verkoopcijfers omdat de band nogal wat navolging kreeg. Ze werden geboekstaafd als een van de eerste Neo Romantics, wat de band altijd heeft ontkend.

De ontwikkeling van (de leden van )Japan is een opmerkelijke: startend met een soort funky glamrock, op de tweede plaat al stoeiend met andere thema's en op deze derde een radicale stijlverandering die samenging met een zanger die ineens zijn baritonstem gevonden had.
Elementen die sterker op de voorgrond traden waren, naast die stem, de inventieve drums van broer Steve, het fretloze basspel van Mick Karn en de sfeervolle toetsenpartijen van Richard Barbieri.
Deze ontwikkeling werd opvallend genoeg ingezet door een samenwerkingssingle met Giorgio Moroder, Life In Tokyo, waarbij de gitaargedreven muziek die ze voordien maakten al werd losgelaten.

Quiet Life werd geproduceerd door John Punter, door Japan ingehuurd door zijn werk met Roxy Music (!) en Bryan Ferry.

Enorm geweldige plaat. Er was voor mij dit jaar slechts één betere, deze is dus niet onovertroffen, maar wel heel erg goed.

Weer een prachtige!

Bij mij op 4.

Had m hoger verwacht, maar blij dat ie top 10 gehaald heeft

Ik vind het een mooie prestatie, de 8ste plek. Hoger had ik hem zeker niet verwacht.

Japan, op 1 of andere manier komt het nooit tot een echte klik met deze band. Alle ingrediënten zijn aanwezig en ik hou van heel veel gelijkgestemde bands maar met Japan gaat het maar moeizaam. Niet dat ik het slecht vind hoor maar ook niet helemaal geweldig. Het solowerk van Sylvian kan me dan veel meer bekoren.

Ha,ha, zaaf die heb ik toch ook
Magazine natuurlijk ook.

Magazine was mijn nummer 6. Een mooie ontdekking deze band, die ik aan dit spel te danken heb. Alleen daar ben ik zaaf al dankbaar voor
Japan was mijn nummer 16.

Mijn nummer 2 met stip.

Vooral het titelnummer is schitterend.

Oei, gebeurt me niet vaak maar dit album heb ik ten onrechte geen stem bij staan en heb ik dus over het hoofd gezien. Had geen grote invloed gehad op de eindscore denk ik, was bij mij ergens tussen plek 15 en 20 geëindigd.

Dit kan ik goed volgen. Ik heb het toen en ook later nooit echt bijzonder gevonden, op een enkel nummer na.

Had 1 plekje uitgemaakt
En wat was er uit gevallen?...

Topplaat van Japan, mijn nummer 5. Toen ik hem voor het eerst hoorde was ik compleet overdonderd en heb ik het titelnummer gelijk 20 keer gedraaid. Nu is het allemaal wel wat bezonken, maar blijft een erg goede plaat. Gezien het aantal 'zekerheidjes' in de top 5 had ik hem ook wel ergens rond deze plaats verwacht.

Een fijn begin van m'n weekend. Mooi.

Mijn nummer 17. Het titelnummer is misschien wel het beste nummer van 1979 voor mij. Ook de afsluiter is fenomenaal.

7. Joe Jackson - Look Sharp!
https://www.musicmeter.nl/album/3055

Punten : 299
Nom. : 17
Nr. 1 van : niemand

Veel genoemd, en veel bodemposities, dat kenmerkte de eerste dagen. Later nam dat in aantal wat af, maar werden de plekken beter. En steeg ie toch nog verder in de lijst der lijsten.

Joe Jackson en zijn band begonnen in de herfst van 1977, met het geld dat Jackson had verdiend door met cabaret-duo Koffee 'n' Kream te toeren, in een studio in Portsmouth hun eerste plaat op te nemen. Maar nadat producer David Kershenbaum een tape hiervan hoorde, liet hij Jackson een overeenkomst tekenen met A&M Records in 1978, waarna ze gezamenlijk de plaat opnieuw opnamen, gevolgd door een promotionele toer.

De eerste singlereleases Is She Really Going Out with Him?, Sunday Papers en One More Time deden niet veel, maar de re-release van eerstgenoemde song sloeg wel enigszins aan en Look Sharp! begon te verkopen wat zelfs in de States tot een top 20 plek leidde. De opvolger werd dientengevolge snel gemaakt - door Jackson Look Sharp! deel twee genoemd.

Over Look Sharp!:
What can anyone say about something they did so long ago?! I’m not embarrassed by it, or not by most of it, anyway. It positively reeks of London 1978-79 and, well, it is what it is. I’m glad people liked it, and still like it, though I think some of that is nostalgia and a tendency to romanticise peoples’ first albums, as though later ones must somehow be less ‘authentic’. For a first album, this one’s not bad, but I was only 23 when I made it and it would be pretty weird if I didn’t think I’d done better things since.

Lekkere plaat, die makkelijk weghapt. En niet verveelt. En je krijgt er de visite niet mee weg.

Een plaat die ik niet ken. Had hem wel in het vizier om hem eens te draaien afgelopen week, maar het is er niet van gekomen.

Bij Is She Really Going Out With Him? moet ik nog het meeste denken aan The Damned's New Rose uit 1977. Maar het nummer van Joe is ook wel erg leuk.

zaaf overtreft zichzelf:

En je krijgt er de visite niet mee weg....

Als dat geen kwaliteitsaanduiding is.

Joe, mijn nummer 11 en hij had dat jaar nog een prima album.

Wat krijgen we nou? Voor 1979 is Joe Jackson een leuke plaat, maar op 7? Scoort hier 3,79 op de site, bij mij 3,5*. Geen top 20 dus.

Mijn nummer 8. De acapella versie van Is She Really Going Out With Him? was ooit mijn kennismaking met deze bijzondere artiest. Inmiddels ook al eens live mogen aanschouwen (aanrader, nog steeds). Zijn beste werk moet natuurlijk nog komen (over een week of drie). De biografie met de geweldige titel ' Een overwinning op de zwaartekracht' staat hier helaas nog steeds ongelezen in de kast, terwijl ik toch erg benieuwd ben naar zijn verhaal.