Ik was altijd huiverig voor Rush, maar ok: ik ga hem binnenkort eens proberen.

Overigens was de stevige rock in de 70's hier wel vertegenwoordigd in de gezamenlijke lijst. En dan heb ik het toch over muziek?

Ik heb er ook 5, maar ik gok dat we niet dezelfde hebben

Ik heb er 10 in mijn lijst.

Geheel toevallig ik ook 5. Tja, ik heb er eerder al 12 weggegeven, zo blijft er ook weinig te raden over.

Gauw verder...

9. King Crimson - Discipline
https://www.musicmeter.nl/album/774

Punten : 303
Nom. : 13
Nr. 1 van : Brunniepoo

Ruim in de top 10, aanvankelijk, maar zo even na de helft van de lijstjes zakte hij langzaam uit de toplijst. Woensdag kwam er weer een boost en donderdag zakte hij weer van plek 6 naar plek 9.

Na een sabbatical van enige jaren na het laatste King Crimsonalbum, Red, begon Fripp zich te mengen in andersoortige muziek dan tot dan toe. Hij werkte met Brian Eno, David Bowie, Daryl Hall, Peter Gabriel, Blondie, Talking Heads en maakte onderwijl ook zijn eerste soloplaat Exposure.
Hij produceerde en speelde mee op een aantal platen van The Roches, richtte een projectje op: The League Of Gentlemen en werkte met o.a. bassist Busta Jones en David Byrne aan het album God Save The Queen / Under Heavy Manners.

Toen werd het tijd voor een nieuwe groep. Drummer Bill Bruford meldde zich al snel en Fripp had Adrian Belew op het oog, met name om die mooie oosterse gitaartapijtjes mee te gaan vlechten. Na wat gehannes met audities kwam Fripp toch met een zelfgekozen bassist op de proppen, Tony Levin, die daarnaast, op zeer originele wijze, de Chapman-stick bespeelde.

Opnames werden gemaakt en nadat Fripp het zaakje eerst gewoon Discipline noemde - en als zodanig ook toerde door Engeland in de zomer van '81 - koos men gezamenlijk toch voor de optie King Crimson hiermee nieuw leven in te blazen. De muziek was drastisch anders, de songs waren korter en bevatten invloeden als post-punk, funk en Afrikaanse polyritmiek.

Is al vaker hier genoemd, in relatie met de nummer 1 van vorig jaar en los van linking pin Adrian Belew - die ik erg graag hoor - is die associatie niet vreemd. De polyritmiek doet het beginjaren 80 goed in de witte muziek en is zeker een rijke toevoeging. Ik geniet al jaren van dit kleinood.

Voor mij toch wel een behoorlijke verrassing in de top-10 (in 1969 In the Court... op 11!). Ik had hem zelf op 15. Van King Crimsons jaren '80 trio de eerste de beste. Wederom is het geheel aanmerkelijk sterker dan de som der delen.

Factchecking: Jackson is van de moonwalk en Van Morrison is van de Moondance

Afgezien van je aanhalingstekens.

Geweldig album en voor mij de beste KC.
Zeer origineel met al de invloeden die zaaf al noemde.
Mede door deze plaat, zijn zowel Fripp als Belew favogitaristen van mij geworden.
Had gerust wat hoger mogen scoren.
Op 4 in mijn lijst.

Meteen mijn nummer 2 en 3, mooi begin

Ik heb net even het "meld misbruik " formulier ingevuld

Een mooie tropische verrassing! Mijn nummer 9

Prima begin, mijn nummer 1 en 2 na elkaar. Ook deze van Crimson mag er wezen, niet hun beste werk, maar met Adrian Belew is het altijd genieten.

Oh, das juist!

Zoals bikkel2 reeds zei, de beste Crimson plaat en ook bij mij op 4.
Voor de rest heb ik eigelijk niet zo veel met Crimson. Ze maken wel goede platen maar deze schiet er torenhoog bovenuit.

Inderdaad een verrassing, aangezien ik dit album nog niet ken. Stukje tekst maakt nieuwsgierig, zal hem eens aan de speellijst toevoegen hier.

Cat Food grijpt me niet zo, maar wel een album dat mijn interesse heeft om nog eens uit te proberen. Fripp en Belew zijn artiesten die ik hoog heb zitten om ander werk.

Het is door de flinke invloed van Belew behoorlijk Talking Heads achtig dus het zou jou zo maar kunnen liggen.

8. Japan - Tin Drum
https://www.musicmeter.nl/album/7002

Punten : 306
Nom. : 14
Nr. 1 van : luigifort

De waardering was wisselend, startte goed, viel steeds meer weg en waar de marge genoeg leek werd het toch nog spannend. Op het laatst gaf een boostje deze achtste plek.

Tin Drum houdt vast aan de mix van elektronica en traditionele instrumenten, maar laat veel meer Verre Oosten invloeden horen dan hun vorige albums. David Sylvian pakt de gitaar weer op, waar nodig althans, en doet dat met verve: met name op het openingsnummer excelleert hij.
Zonder vaste gitarist betekent voor Japan loskomen van het zessnarig gareel, loskomen van glam- en Roxyvergelijkingen en dit, hun laatste gezamenlijke inspanning, beinvloed door hun ontmoeting met Ryuichi Sakamoto brengt ze aan de rand van de popmuziek tussen art en post rock.

De koele klanken van Barbieri's synths versus de warmte in de stem van Sylvian, de polyritmiek in de drums van Jansen en de bijna fusion-achtige fretloze bas van Karn, alle elementen zijn prachtig verweven in dit werk. Na de op de plaat volgende toer, beslisten ze, met name Sylvian dat ze verder huns weegs gingen - wat voor Sylvian toch een bevrijding was.

Haat - liefde is zwaar overdreven, maar waar ik soms met de plaat wegloop, keer ik hem af en toe mijn rug. Hoog in mijn top 20 toch, daar hoort ie ook.

Door dit spel voor het eerst beluisterd, en meteen binnengekomen als nummer 3 in mijn lijst. Prachtige plaat!

Vind deze Japan toch een heel stuk minder dan de voorganger "... Polaroids".

Ik heb dit jaar overigens een album in m'n lijstje met Belew op gitaar. Prima plaat maar slechts 12 stemmen op MuMe, dus die gaat niet langskomen hier. Zonde eigenlijk, is een album dat prima met de winnaar van vorig jaar door een deur kan, dus daar zou je dan wel wat meer liefde voor verwachten.

Mooi album van Japan. Staan juweeltjes op ( Ghosts is gewoonweg briliant), maar heb persoonlijk ook wat meer met ''Polaroids.''
De oosterse insteek is wel origineel gevonden trouwens.

Bij mij ook op 8. Zeer verdiend. Hij gaat lekker zo!

André Hazes zal nu haast toch wel voorbij komen?
Denk namelijk niet dat die op #1 zal staan.

alles is mogelijk!!!

Japan op 4 en de koning op 8 , gaat goed.

Die Belew komt toch stiekem vaak voorbij in '81, ik heb namelijk in mijn lijst, naast KC, ook een album met Belew op gitaar. 40 stemmen met een gemiddelde van 3,70 dus die zal ook niet voorbij komen.

Ik voel overigens binnenkort een OMDtje aankomen, hopelijk klopt mijn voorgevoel.

Geef mij maar de 12 inch van Big In Japan uit 1984.

Dat heb ik ook. Tin Drum viel bij mij net buiten de top 20.