Correct.

Hier slechts 2 uit 4 (Femmes op 18 en Chameleons op 14). We hebben een nieuwe mainstreamkoning!

[quote]Casartelli schreef:

En F.E.A.R. in 2016, toch?

Hier 0 uit 4. Femmes vielen er net buiten, wat ik ken van de andere 3 doet me helemaal niks.

Aan mij zal het vermoedelijk niet liggen.

Chameleons had ik niet. De nummers op dit album lijken in mijn oren veel te veel op elkaar. Opvolger Strange TImes waardeer ik meer, al leunt dat ook vrij nadrukkelijk op twee nummers.

Dat is de opvolger van de opvolger van deze. Maar die is ook erg mooi, ja!

Ik heb The Chameleons niet. Ik heb het album pas een paar jaren geleden leren kennen. Dat een album of band uit 1983 mij ontgaan was, vond ik bijna bizar. Het is een goed album, maar in mijn beleving een enigszins gedateerd album. Alsof het uit 1981 komt eigenlijk. The Chameleons hanteren er een muzikale taal op die bijna haaks op bijvoorbeeld de synthipop taal van 1983 staat. De meeste new wave acts voegden een lichtvoetige toets aan hun recept toe. Maar The Chameleons bekenden in deze geen kleur.

The Chameleons zijn voor mij vergelijkbaar met The Psychedelic Furs en The Comsat Angels; wel leuk, maar verder niet heel bijzonder.

Het debuut van Chameleons vind ik sterk maar niet in die mate dat het een top-10-plaats waard is (ik heb hem niet in mijn top-20), leunt stilistisch teveel aan bij The Sound / Echo the Bunnymen. Het debuut van Big Country vind ik beter (bij mij op 4), dat niveau hebben ze noot meer kunnen benaderen.

Tussenstand: 0 van 4. Dat loopt weer lekker

En Marillion das toch eerder sympho i.p.v. prog. Een band die me totaal niets deed/doet. Heb dat album toen wel veel gehoord want mijn sypho/prog vrienden hadden het steeds op de draaitafel liggen.

Teleurstellend die 7e plaats voor die kameleons . Ik had ze minstens in de top 5 verwacht. Voor mij in ieder geval het beste new wave album ooit gemaakt maar tevens ook de zwanenzang voor dat genre. Hierna ging het met de new wave snel bergafwaarts.

Volgens de info op Discogs zat Colin Richardson achter de knoppen bij de opnames van dit album. Ik kan verder geen naam m.b.t. de productie ontdekken. ( zie bij DC-link ook bij Engineer ). Helaas heb ik mijn plaat momenteel niet onder bereik staan om e.e.a. verder te checken.

Maar Steve Lillywhite was het i.i.g. zeker niet.

En verder n.m.m. een terecht hoge notering voor deze NW-klassieker !

Dit ga je niet geloven, heb ze tot nu toe alle 4 maar dan wel buiten m'n top 20

Ik had het andersom in mijn hoofd. Weer wat geleerd.

Ik geloof je

Ja, ja, ja, ja, die zag ik aankomen

Ik ben mainstream én voorspelbaar

Nee, deze heb ik niet. Wel gehoord, maar kon er niet echt ondersteboven van raken.
Zeker niet slecht, maar kreeg er niet het goede gevoel bij.

We zijn toch niet te mild geweest voor Bowie, bedenk ik me nu plots?
Van de doden geen kwaad woord, maar volgens mij heeft hij er betere gemaakt.

Ik denk dat New Order er dadelijk nog gaat aan komen.

Die komt zeker nog, al verwacht ik hem eerder morgen. Als Movement het al haalde, dan deze zeker.

Bij Bowie haalde Scary Monsters het al niet, dus dan deze zeker ook niet.

Je weet nooit hoe een dode koe een haas vangt, maar 3.40 lijkt me toch een vrij schraal gemiddelde.Twee van die vijf legendarische debuten zijn inmiddels gepasseerd; ik verwacht er nog twee.

Nog geen enkel album uit mijn lijstje. En voorlopig nog niet echt iets waar ik warm van wordt.

4.09 voor dat album van de Chameleons vind ik zelf een erg hoog gemiddelde. Maar ondanks dat toch geen plaats in de top 5. Dus Bowie met zijn 3.40 zou best nog kunnen. Je weet maar nooit. Verrassingen zijn niet uitgesloten.

New Order denk ik ook wel.

Bowie ga ik niet van uit. Ik ben in ieder geval niet mild aangaande Let's Dance.

In mijn top 20 staan twee echte debuten, plus twee solodebuten van voormalige bandleden. Vandaag had ik enkel Marillion op 16. Mijn nummer 1 heeft weinig kans; mijn nummer 2 verwacht ik wel hoog.

6. U2 - War
https://www.musicmeter.nl/album/154

Punten : 405
Nom. : 19
Nr. 1 van : deric raven, teus

Laverend tussen plek 5 en 7 levert het gemiddelde op. Dat valt misschien wat tegen, maar het is zo.

Nadat het wat zweverige October niet zo positief ontvangen was als ze wilden, zochten U2 en producer Steve Lillywhite naar een harder geluid.
Ook worden de spirituele teksten van het vorige album vervangen door protestteksten, het is voor de eerste keer dat U2 expliciet politiek stelling neemt. Door het sterk aanwezige drumwerk van Larry Mullen Jr, voornamelijk op Sunday Bloody Sunday en Like a Song krijgt het album een sterk (anti)militair karakter. Het is ook het eerste album waarin The Edge achtergrondzang verricht. Op drie van de songs vergezeld door de Coconuts (van Kid Creole).

De opnames van War liepen uit, waardoor de laatste loodjes onder tijdsdruk verricht moesten: de zangpartijen van Bono en de mixing moesten 's nachts en moesten snel. Steve Lillywhite vertelde later dat New Year's Day in tien minuten was gemixt. 

En na de eerste twee ging ook U2 richting de stadions, en die koers beviel jonge zaaf niet. En overleggen ho maar.

5 uit 5

Mijn no. 7

Misschien zat War bij sommigen in de concurrentie met Under a Blood Red Sky?

Ik vond het ook moeilijk om te bepalen welke nou de beste was.
War op basis van een aantal indrukwekkende songs, Sky omdat het mijn eerste U2 was.

Ik had het niet mogen zeggen.

2. U2
16. Marillion

O, die had ik ook wel hoger verwacht... niet gehoopt, dat dan weer niet - ik had hem zelf ook niet. Wel is New Year's Day mijn favoriet van U2's hits. Van Sunday Bloody Sunday is, grijsgedraaid of niet, de kwaliteit ook weinig omstreden en Seconds is een fijne albumtrack. De rest van het album spreekt minder aan en productioneel vind ik hem... gedateerd. Mag ik dat zeggen? Dat mag ik zeggen.