Violent Femmes heeft op ruimschoots 3 keer zoveel stemmen als Marillion zie ik. Dus zo gek was mijn gedachtegang toch ook niet.

http://rateyourmusic.com/charts/top/album/1983

Deze van Big Country ken ik niet, maar de nummers die ik ervan gehoord heb laten me ook redelijk koud. Vermoedelijk geen plaat die mijn lijst gehaald zou hebben.

Nee, deze had ik totaal niet verwacht. Ook niet in de buurt van mijn top 30 overigens.
En ZZ Top, serieus?

ZZ Top is een geinige band maar idd geen top 10 of zelfs 20 materiaal voor mij. Voor 1984 geef ik jullie alvast een waarschuwing. Dat is een hint. Breek de eed niet. Dat ook.

Violent Femmes is aan mijn aandacht ontsnapt.
Big Country duidelijk niet, want The Crossing ken ik al heel wat jaren.
Groot gebaar, akkoord, maar van deze gasten kan ik het hier goed hebben.
Wel duidelijk hun beste plaat.
Origineel geluid. Later gingen ze meer doorsnee klinken en was voor mij de lol er af.
Op 2 in mijn lijst.

Ah, dat laatste zal ik ook niet doen. Daar hecht ik veel waarde aan.

Violent Femmes en Big Country.

2x niet bij mijn beste 20.

ik (ver)wacht Tom ergens in de buurt van top 3

Wat een zuinige reacties allemaal (behalve bikkel2 dan). Prachtig album, dat ik zelf op 3 had... en misschien had-ie nog wel een plekje hoger gemogen. 't Was ook wel meteen de eerste de beste, dat dan weer wel.

Bedenk dat op RYM en dergelijke sites miljoenen Amerikanen de stemmen helpen vormen.
Amerikaanse bands doen het daar altijd wat beter dan hun Europese concurrenten.

Om maar te zeggen: ik neem die sites altijd met een korreltje zout. MuMe is betrouwbaarder.

Goed punt, dazzler. Toch is het ook op MuMe zo dat als je zoekt naar studio-albums uit 1983 met minimaal 150 stemmen èn een gemiddelde van 3,90 of hoger, Violent Femmes een van de 10 albums is die naar boven komt. Big Country zit overigens ook bij die 10 en verder nog wat usual suspects.

Big Country heb ik op 15

Big Country heb ik op 3.
Violent Femmes op 4.

Big Country stond hier in de top 3.

Er zit wat mij betreft voldoende spelvreugde in het gelaagde The Crossing
om me bij Big Country niet harder aan het grote gebaar te storen dan bij U2.

Onder de kilt van Big Country doedelt hoorbaar een zak met ballen.

Bij het grote gebaar denk ik aan The Alarm of aan Simple Minds.
Maar ik ga de fans van de laatste band niet nog eens op stang jagen.
Ik vind hun muziek heus wel goed, maar emotioneel pakt het me minder.

Big Country heb ik op 2

Big Country heb ik niet. Laat me ook nogal koud eigenlijk.
Daarentegen hoop ik dan weer wel op ZZ Top

8. Marillion - Script for a Jester's Tear
https://www.musicmeter.nl/album/1193

Punten : 378
Nom. : 17
Nr. 1 van : vigil, Casartelli, Bonk, HugovdBos

En wat voor The Crossing gold gold ook voor dit script: al spoedig op 8 gesettled en dit werd tot het laatst gekoesterd.

De groep werd in 1979 al opgericht als Silmarillion, naar Tolkien's boek. De wijziging, of inkorting naar Marillion (om mogelijke rechtenkwesties te vermijden) viel samen met de vervanging van zanger/bassist Doug 'Rastus' Irvine door Fish (Derek Dick) en William 'Diz' Minnitt begin 1981.
Nadat toetsenist Brian Jelliman door Mark Kelly en Minnitt door Pete Trewavas waren vervangen was de groep op oorlogssterkte.

Ze werd airplay gegund op het fameuze (hard-)rock radioprogramma van de BBC: Friday Rock Show met drie songs. EMI toonde voldoende interesse en de groep kon de studio in voor een eerste single: Market Square Heroes (met Three Boats Down from the Candy en op de B-kant van de 12" het lange Grendel).
Deze single redde het uiteindelijke eerste album niet, al kun je een fragment van Market Square Heroes horen in een stukje radio-uitzending voordat Forgotten Sons begint.

De plaat werd direct een commercieel succes.

Ik zie wel eens de term 'hater' als het om deze muziek gaat. Of deze term iets zegt over de liefhebbers laat ik aan uw beleving over. Ik voel mezelf geen 'hater', al beroert deze plaat niks in mij (en ik heb met aandacht geluisterd).

Big Country op 16 en Violent Femmes net er buiten op 24

Marillion's debuut viel mij zoveel jaren later toch wat tegen en haalde bij mij maar plek 13. 'Maar' omdat ik 1983 een matig jaar vind.

Marillion heb ik wel hoog zitten.
En ik heb een zwak voor ex frontman Fish.
Meerdere malen solo gezien en is een mooie verteller, oprecht sociaal betrokken en een man die door zijn peformance indruk maakt.
Geen Prog met allerlei tekstuele flauwekul en muzikaal ook niet te hoogdravend.
Tuurlijk hoor je hier nog wel Genesis terug.

Drumwerk is niet geweldig - er kwam een veel betere drummer op het volgende album, maar de nummers deugen imo. Op 9 in mijn lijstje.

Geen groot fan van Marillion, maar het titelnummer van Script for a Jester's Tear is absoluut één van de mooiste prognummers.

Geen heel geweldig jaar idd west. Mee eens.
Hoop in ieder geval nog wel op de Hoed, de kerk, het geluid, tranen en wellicht dat bandje die ons zo overdonderde in 1980. Wel met een andere naam en frontman.
En het Minimal kunststukje, tevens Score, zou ook zeer welkom zijn.

Ik had hem hoger verwacht maar ik tel mijn zegeningen, de band zal de komende 2 edities vast ook nog wel aan bod komen.

Ha, ha heb ze alle 3 , nummers 15, 16 en 17.

2 van de 3. Ook Etta heeft midjarentachtig een korte progrockperiode gehad.

2e in de Top 250 (van de 1983-albums), 2e qua aantal stemmen in 1983 en 3e qua stemgemiddelde (van de albums met minstens 150 stemmen), dan ligt maximaal een 8e plek hier wel ongeveer in de lijn der verwachting voor een progalbum . Ik verwacht dat later Misplaced Childhood, Brave en Marbles ook nog wel net mee mogen doen, maar dat dat het wel zo'n beetje is.

Tja, voor een beetje progliefhebber is dit natuurlijk niet minder dan een landmark (de dominantie van Marillion in de Prog Ladder die elders op dit forum voor de 2e keer georganiseerd wordt, spreekt wat dat aangaat boekdelen). Het houterige drummen van Mick Pointer ten spijt een constant zeer hoog niveau. Persoonlijke favoriet: The Web. Met het titelnummer is niks mis (understatement), maar daar ligt enige vorm van overexposure voor mij wel op de loer.

De mensen die nu op deze stemmen gaan vast terug komen bij Fugazi, gezien het agressieve karakter van de plaat spreekt hij ook best wat mensen aan met voorliefde voor wave en postpunk. Dat was ook te merken tijdens de song editie van het jaar 84 met het titelnummer wat toen goed scoorde. In 1985 is het album ook best populair bij een relatief grote groep die normaal niet zo met Symfo bezig is.


dat vind ik ook, je hoort het te vaak op de radio

Daarom ook respect voor bands als King Crimson en Rush in deze periode.
Bleven progessief, maar pikten tevens wat op van nieuwe stromingen, zonder al te veel hun eigen id te verliezen.
Een aantal prominente Progbands wisten het niet meer zo goed en maakten een wel heel drastische ommezwaai.
Marillion klinkt hier wel enigzins retro, maar op Fugazi is het veel vinniger en ook eigentijdser.
Krijgt ook zeker een plek in de lijst van "84."

7. The Chameleons - Script of the Bridge
https://www.musicmeter.nl/album/9841

Punten : 393
Nom. : 17
Nr. 1 van : Arno, wibro

Startte zeer goed, stond halverwege zelfs met één been op het podium, maar zakte langzaam wat weg.

The Chameleons ontstonden in Middleton, een buitenwijk van Manchester, toen Cliches' zanger/bassist Mark Burgess en Years' gitaristen Reg Smithies en Dave Fielding besloten met drummer Brian Schofield in bandverband te gaan samenwerken. Politicians' drummer John Lever nam al snel de stokken over van Schofield.

John Peel toonde zich buitengewoon verguld met deze band en na een aantal radiosessies voor de BBC werden ze getekend door Epic Records. Hier mochten ze in 1982 hun debuutsingle In Shreds voor uitbrengen.
Dit contract liep na die ene single af, maar Static Records nam hen over en hiervoor werd met producer Steve Lillywhite Script of the Bridge gemaakt. Hierop kwam wel B-kant van die single, Less Than Human, te staan.

Dit album heeft me ook nooit veel gedaan. En nog niet. Ik hoor wel dat het okéje muziek is, maar ik denk dat het te vlak is voor me.

Wel fijn dat de 2 Scripts gebroederlijk naast elkaar staan

mijn nummer 13, fijne plaat!

4 uit 4

Heerlijk album, al heeft het me een tijdje gekost voor ik hem kon waarderen.

Bij mij op 4.