Een plaat die gedateerd klinkt, noem ik een tijdsdocument.
En dat was War zeker, met zijn verwijzingen naar de koude oorlog en de strubbelingen in Polen.

Surrender staat net als New Year's Day in mijn U2 top 10.
Sunday Bloody Sunday doet ook mee voor de prijzen, maar dan in zijn Sky versie.

Sky brengt naar mijn aanvoelen op I Will Follow en New Year's Day na
de definitieve versies van de vijf andere aanwezige kleppers en die ene b-kant.

War is een plaat met een duidelijk statement.
En dat hoor je idd duidelijk terug in de sound/ produktie.
Live werden bepaalde stukken die hier op staan zoek gespeeld ( te horen oa. op Under A Red Blood Sky.)
Op 14 in mijn lijst.

Yep. Ik koos voor die andere.

3 uit 5 nu, met deze van U2 als hoogst genoteerde op plek 7. En aangezien ik niet de 1-artiest-regel volg heb ik Under a Blood Red Sky ook in de lijst (minder hoog), maar die verwacht ik eerlijk gezegd niet meer.

In de 1984 editie gooi ik er weer eens een liveplaat tegen aan.
Soms kom je daar niet altijd onderuit.

War heb ik op een 3,5 maar niet goed genoeg voor een notering. De andere U2 is een live en dat moet wel heel speciaal (toegevoegde waarde) zijn om die in mijn lijst op te nemen

Je praat onzin.

Stop daarmee.

Zou graag wat 1983-spul willen draaien. Mevrouw Etta wil echter Plastic Beach...

Gelijk heeft ze , Gorillaz

Ze heeft gelijk Gorillaz. En het is niet veel soeps in 1983. Hoewel: een paar plaatjes zijn zeker meer dan de moeite waard.

1983, toch een fijn jaar heur.

Goede tekst Rudi!

5. New Order - Power, Corruption & Lies
https://www.musicmeter.nl/album/5225

Punten : 410
Nom. : 18 x
Nr. 1 van : GrafGantz, dazzler

Van net buiten de top 10 steeds ietsje opgeschoven en de laatste serie gaf nog een klein sprongetje, voilá plek 5.

Onder invloed van het toenemen van de interesse en invloeden van elektronische (dans-)muziek bij New Order en om de sterke behoefte aan een nachtclub/poppodium in Manchester te bevredigen, werd in een voormalig warenhuis The Haçienda geopend.
New Order had zich daar dermate aan gecommitteerd dat de club dankzij de verkoopcijfers van hun platen tot 1997 open kon blijven (en een enorme rol had in de Madchesterbeweging en het ontstaan van acid house).

De band, ondertussen, kwam steeds meer in haar straatje van (waar eerdere singles al naar hadden gehint) het combineren van vroege techno met hun oorspronkelijke gitaargedreven muziek, met sterke invloeden van acts als Kraftwerk en Moroder. Het verst ging hierin hun nieuwe, zeer succesvolle single Blue Monday, zeer tot verdriet ende ongenoegen van de fans niet op dit album aanwezig. Om rellen te voorkomen waren er weldra stickers voor op het album met "DOES NOT CONTAIN BLUE MONDAY".

Laat ik zeggen: er zitten zeer fraaie elementen in dit album - een voorbode van what's to come. Maar ook zaken die mij een stuk minder bevallen en die mijn score een stuk naar beneden halen. Meligheid kan leuk zijn, maar past naar mijn smaak niet bij deze plaat. En We All Stand en Ecstasy vind ik niet best.

Mijn nummer 2, prachtalbum!
Hun mooiste hoes ook.

Het zit nog niet echt mee voor jou in deze lijst
De eerste die ik niet heb

Net niet in mijn Top 20, ik heb deze op een 3,5.

Ik ook. En nee, deze top 10 is niet precies mijn top 10. Maar dat geeft niet

Je kan natuurlijk de lijst ten koste van een gele kaart nog iets in jouw voordeel aanpassen

Van de week deze nog wel een kans gegeven, maar het wil toch niet echt boteren tussen New Order en mij. Iets met die smaken die zo gelukkig verschillen. Niet in mijn lijst dus.
Verder naast mijn nummer één en laatst (in mijn geval nummer 17, Violent Femmes) alleen mijn nummer drie (U2) tot nu toe voorbij zien komen.

Kijk, daar is mijn nummer 2. Die had ik toch wel zien aankomen
hij kwam niet voor niets de top 10 opstomen.

New Order hoort in deze top 10
maar dat hadden jullie natuurlijk wel gezien.

Fijn dat ze erbij zijn
ik eet nog wat marsepein.

Overigens ga ik natuurlijk voor de Deluxe versie met daarop wel Blue Monday. Volgens mij nog steeds de meest verkochte 12 inch ooit. Daar was ik toen gek van. En hé: dat ben ik nog steeds!

Over het wat bevreemdende experiment Ecstacy kunnen we het eens zijn.

Maar We All Stand is wel degelijk een prachtig nummer.
De desolate song heeft een soort strompelend reggae ritme.

Maar de meerwaarde van het lied zit net zoals die van dit hele LP in de teksten.
De manier waarop New Order het rouwkleed (Movement getiteld) van zich afgooit.

Ik heb er op deze site al uitvoerig over geschreven bij het album zelf.
Het "three miles to go" dat als een soort mantra door We All Stand loopt,
blikt terug op de drie jaren die zijn verstreken sinds de dood van Ian Curtis.

Prachtig beeld van een bloeddoorlopen hemel (vraag maar aan U2): It's a red sky tonight.

At the end of the road
Where all futures go
At the end of the road
There's a soldier waiting for me

Een apocalyptische frase waarin de protagonist een soldaat hoopt terug te zien.
Aan het einde van de lijdensweg die nu al drie jaar duurt en moet worden afgesloten.

En als die soldaat in onze idolate verbeelding Ian Curtis is,
dan krijgt We All Stand een vervolg in Love Vigilantes (op Low Life).

Life goes on and on in this real life fantasy
Forever to be still
Breath held tight inside of me

Adembenemend mooi is deze enigmatische plaat.
En dan had ik het nog niet over de manier waarop de gitaren jammeren in We All Stand.

Neem de teksten erbij, leg ze naast een paar ijkpunten in het werk van Joy Division
en geniet van de manier waarop New Order de luisteraar helpt om verdriet te verwerken.

How does it feel, when your heart grows cold...

De plaat zit vol lijnen naar Joy Division en Curtis die het lijden als geen ander kon benoemen,
maar die voor zichzelf niet de pijnstiller vond die hij nodig had. PC&L gaat in deze een stap verder.

Mooi geschreven dazzler, ik zet het nummer met jouw tekst in het hoofd nog eens op.

Op 3 gezet.
Fraai vervolg na Movement.

4. Tears for Fears - The Hurting 
https://www.musicmeter.nl/album/1831

Punten : 506
Nom. : 23 x
Nr. 1 van : Brunniepoo

Startten zeer behoorlijk, laag in de top 10 en maakten het met de lijstjes tussen het 20e en 30e nogal bont door op te rukken naar plek 2. En hoewel het tussen de resterende vier plekken spannend was, werd plek 4 de plek voor dit debuut.

Orzabal en Smith ontmoetten elkaar als teenagers in Bath en raakten bevriend. Ze zetten zich eerst samen in voor de band Neon, waar ze samenspeelden met o.a. drummer Manny Elias. Met wat meer succes speelden ze daarna met de band Graduate (Album).

Doordat ze beinvloed werden door artiesten als Eno, Gabriel en Talking Heads, startten ze de band History of Heartaches, waar ze al snel Tears For Fears van maakten. Ze wilden het middelpunt van de band zijn, met omringende muzikanten als hun helpers, in de studio en zeker live.
Ze ontmoetten in dit proces Ian Stanley, die met hen als keyboardspeler aan de gang ging en die een 8-track studio thuis had waar ze gebruik van mochten maken. Nadat ze twee demo's hadden opgenomen, konden ze tekenen bij Phonogram.
De singles die ze uitbrachten, Suffer The Children en Pale Shelter, deden niet veel. De derde daarentegen, Mad World, wel en bereikte de 3e plek in de UK in november '82.

Het album The Hurting laat het tweetal horen, met Stanley en Elias, in gitaar- en synthbased songs met teksten die de bittere jeugd van Orzabal behandelen. Het album sloeg aan, Mad World deed het internationaal ook goed en werd gevolgd door successen met Change en het opnieuw opgenomen Pale Shelter.

Leuk plaatje. Zonder meer. Ik beluisterde hem in de jaren 80 vrij veel, nu vrij weinig, maar nog steeds leuk om te horen - zonder de latere bombast.

Heldenplaat. Bij mij ook hoog!
Chameleons en New Order ook in mijn top 10!

Bij mij op 8 deze. Mooie top-10 zo!
Het gemompel nog, de brombeer en de... de?

Terecht hoog in de Top 10.
Mooi album en een prachtige productie.
Later idd meer bombast.
De TFF met alleen Orzabel kan mij overigens ook wel bekoren.
Hier op 5.