Iconisch livedocument. Zoveel energie en studioversies die regelmatig worden overtroffen.
Met de concertbeelden er bij is het natuurlijk indrukwekkender.
Ben in ieder geval blij dat ie de top 10 heeft gehaald.
Livealbums zijn nu eenmaal minder populair.

Ik had eerst het album voor ik de concertfilm zag. Heel blij dat deze in de top staat. Mijn nr 4.

Leuke plaat inderdaad, maar heb hem niet overwogen voor mijn lijst.

Ik ook niet, live-albums neem ik niet mee. Toch een andere discipline wat mij betreft.

Wel heel goed deze, maar The Name Of This Band is Talking Heads van een paar jaar eerder is nog een stukje beter. Frisser en een veel betere setlist. Staan op YouTube wel beelden van o.a. het concert in Rome uit 1980 of 1981, waanzinnig...

Als er ooit een live album in de top 10 hoort, dan is het wel Stop Making Sense. Je beschrijft het album mooi: het gaf zo een geheel andere invulling aan de muziek en resulteerde in een vrij unieke live plaat en concertfilm. Als ik het iets niet vind, dan is het klinisch. Echt het tegenovergestelde. Ik weet nog dat ik in de bioscoop zat en bijna iedereen uit zijn dak ging. Mijn nummer 3.

Heb je die andere wel eens gehoord, West?

Talking Heads - The Name of This Band Is Talking Heads (1982)

Jazeker, die heb ik op LP en CD. Dat is een steengoede live plaat. Dit Stop Making Sense is meer dan een live plaat. De visuals zijn natuurlijk ook geweldig. Alleen het begin al met alleen een ghettoblaster op het podium. Heb jij de film gezien?

Ja, ik heb de film zelfs nog op VHS. Maar voor mij draait het toch om de muziek.

Verder echt wel een heel goede plaat waarop sommige albumtracks veeeel beter uit de verf komen.

Was ook een geintje, omdat ik The Name of This Band natuurlijk ook ken

Idd meer dan zomaar alweer een livealbum....begrijp trouwens niet dat hier users zijn die Livealbums niet meewegen per betreffende jaar
Sommige klinken sfeervoller of inhoudelijk beter dan studioalbums (denk aan bv Bob Marley & Wailers)
Ook deze van TH naar mijn mening ...Stop Making Sense bij mij op 5

Nee jong, dan bedoel je uiteraard 101 van Depeche Mode. En ik heb dat album ook bij iemand in de top10 gezien, dus ik maak sense ?

101 zou bij mij meer kans maken maar haalt t ook niet. Ik had alleen Oil on Canvas, maar dan laag.

Op de een of andere manier denk ik precies het tegenovergestelde.

Stop Making Sense bruist, zweet en zindert.
Op hun studio-albums hoor ik soms klinische arrangementen.
Pas met Eno werd het in de studio interessanter.

Alleen Once in a Lifetime en Burning Down the House hoor ik liever in hun studiojas.

Met het een na laatste ben ik het volledig eens. Speaking In Tongues vond ik gekunsteld en liet me al wat afhaken. Alleen Stop Making Sense bracht me niet terug.

Heb jij de film gezien zaaf?

Nee west

Gauw doen! Misschien ga je er dan toch anders naar 'kijken' (ja, ja!).

Ja west.

zit je in je makkelijk scoren periode?

Het is voor een obscuur album een redelijk bekend electronisch juweeltje zullen we maar zeggen.



Daar ben ik het dan wel weer mee eens, die heeft het niet gehaald toch? Deze dus wel, het zal vast aan verkoopcijfers liggen want die andere is zeker een stukje beter.

verder neem ik ook vrijwel geen live albums mee, het is dan uitgebracht in een bepaald jaar maar de opnames zijn vaak al van een jaar er voor en de (studio) liedjes sowieso.

Beeld er bij voor de niet overtuigenden
Echt een geweldige show!
Next!

heeft niets met prog te maken.
Maar de gemiddelde luisteraar kan slechts tracks van 3 minuten aan

Talking Heads, een leuk album maar ook niet meer. Heb ze toen live gezien en dat was wel erg lekker swingen. Op plaat komt die sfeer niet over.

Wat een serieuze reactie. Ik suggereer ook niet dat het heel onbekend zou zijn (zeker niet hier), alleen dat een album dat niet enorm gewaardeerd wordt door mensen met een smaak die wat haaks op de mijne staat, wellicht daarom juist wel iets voor mij is. Met scoren heeft het niet veel te maken, dat is wellicht meer iets voor 1996 (Boards of Canada's Hi Scores).

Je weet toch herman..proggers zijn bloedserieus

9. David Sylvian - Brilliant Trees
https://www.musicmeter.nl/album/2016

Punten : 351
Nom. : 16
Nr. 1 van : nelis, bikkel2

Kreeg natuurlijk al een boost bij de eerste lijsten… Was ook wel nodig, want die comfort gaf Sylvian al snel prijs. Bikkel zijn toppositie stelde de top 10 veilig.

Na het opbreken van Japan was Sylvian onzeker over de te volgen richting. Hij kreeg langere tijd niets uit zijn pen en dat versterkte zijn vertwijfeling.
De samenwerking met Sakamoto bood soelaas, allereerst de samenwerkingssingle 'Bamboo Houses' / 'Bamboo Music', en vervolgens het verzoek of hij op het titelnummer van de soundtrack voor de film Merry Christmas, Mr. Lawrence de zangmelodie wilde verzorgen.
In plaats van voldoen aan het verzoek en de geschreven melodie volgen, schreef Sylvian de counter-melodie. En, naar de woorden van Sylvian: "Ryuichi's very malleable in that respect, and very open and flexible. And I think that's a virtue, but it's not one that I have."
Zijn bijdrage werd op waarde geschat en de song werd een bescheiden hit, met veel positieve kritieken.

Zijn impasse was doorbroken en de pen vloeide weer.

Sylvian verzamelde een groep bekende muzikanten om zich heen, hij wilde niet met sessiemuzikanten in de weer - hij wilde muzikanten die zich oprecht verbonden met het werk. Naast de vaste rollen die hij de muzikanten had toebedacht had hij één 'wildcard', die was voor Holger Czukay. Die had hij verdiend door het grote respect dat Sylvian had voor zijn eerste solo-plaat Movies. Diens bijdragen concentreren zich vooral in het gebruik van de IBM Dictaphone om samples af te spelen. Hij had een techniek ontwikkeld om deze op alle snelheden af te spelen en dat maakte het een enorm flexibel instrument.

Ochoch, prachtig toch… Als ie bijna ambient gaat is het het allermooist, de titelsong is 'outstanding' naar mijn smaak.

Gaat het in dit topic nu om het beste album, of de beste concertfilm?
Ik hou het liever gescheiden.

(edit)
Fijne nummer 9!

Ik mis bij David Sylvian iets wat ik bij Japan wel vind.

Ik denk dat het een zekere structuur is
waarbinnen de composities zich weliswaar erg organisch mogen bewegen.

Voorlopig heb ik bij The Blue Nile een gelijkaardig gevoel, al is de drempel daar lager.

Deze Sylvian moet ik nog eens op mijn gemak beluisteren. Vind hem toch stukken beter na zijn Japan periode.

Mijn nr. 3. Titelsong is magistraal ja

Net buiten mijn top-20.
Ik vind Beehive zijn beste