Ook hoop stiekem dat ome Lou zich nog ergens tussen die 3 zekerheidjes weet te wringen.
NY is immers toch een fantastisch album.

Mijn nummer 8!

Dus mooi dat die er in staat, aan de andere kant ook teleurstellend want dit gaat betekenen dat mijn nummer 1 niet meer voorbij gaat komen

nu maar hopen dat de verschrikking van de pratende dierenarts snel voorbij komt...

In Huize Etta zijn de meningen over Hats verdeeld: ik vind het heerlijk melancholisch, mijn wederhelft vindt het gekwezel. Dus geen ontbijtmuziek. Dan maar Let Love Rule.

Dat moest zeker van de duivel?

Petje af voor Blue Nile

Die topper zal wel op 2 staan, graf's persoonlijke favoriiet is zeker de winnaar, toch.

Ik ben zo vrij geweest om even de stemlijst van Grafske in te duiken en ik zie dat hij gewoon een 1989 Top 3 met 5 sterren albums kon invullen

Mister mainstream indeed

Nou wat de uiteindelijke top 3 (volgorde nog onbekend) gaat worden heb jij op 1 x 5 en 2 x 4,5 dus in dat op zicht

Een van m'n favoriete muziekjaren, 1989

(Maar niet zo sterk als 1991)

Ook van mij, mijn top 4 zelfs *****

Blue Nile bij mij op 5, hun beste album!
Mijn top-3 en nummer 6 komen zeker nog.
Ik verwacht Lou wel op het podium trouwens, ook al zou De Grote Drie in mijn ogen terechter zijn.

Niet bepaald mijn top 10, nog geen overeenkomsten. De La Soul vond ik altijd wel leuk, doch in geen jaren gehoord. De rest heb ik gewoon weinig mee.

The Blue Nile op 3 bij mij, een verstild meesterwerk.
Nog een verrassing die zal komen: ik gok op de beestige hiphoppers.

4. Lou Reed - New York
https://www.musicmeter.nl/album/5226

Punten : 556
Nom. : 24 x
Nr. 1 van : Renoir

Lou deed stoer mee met de jonge garde, na een lijstje of 10 stond ie 'gewoon' 2e. Langzaam maar zeker werd hij voorbijgestreefd en belandde hij net naast het podium. Het verschil met nummer 5 is enorm.

Toen zijn eigen carrière enigszins in het slop zat, tweede helft jaren '80, speelde Lou Reed mee in een serie benefietconcerten A Conspiracy of Hope om Amnesty International meer onder de aandacht te brengen. Dat politieke bewustzijn triggerde Reed en hij besloot met eenvoudige composities en sterke teksten een conceptalbum af te leveren zoals hij dat 'vanouds' kon doen. En waar eind jaren '80 'back to basics' weer in zwang kwam produceerde hij met drummer Fred Maher deze rammelende gitaarplaat, die hem weer het aanzien gaf die hij verdient.

De begeleidende tekst op de plaat tracht de luisteraar aan te zetten tot het nuttigen van de gehele maaltijd in één zit, waarin hij zijn observaties openbaart die gekenmerkt worden door zijn verontwaardiging. Vele publieke figuren komen langs in zijn teksten: Virgin Mary, the NRA, (toen nog) advocaat Rudy Giuliani, "the President" (Reagan), "Statue of Bigotry", Buddha, Mike Tyson, 'burgerwacht/schutter' Bernard Goetz, Donald Trump, Mr. (Kurt) Waldheim, "the Pontiff" (de paus), Jesse Jackson, Jimi Hendrix, TV predikant Jimmy Swaggart, religieus leider Louis Farrakhan, kolonel Oliver North, generaal Richard Secord (abusievelijk genoemd als 'William Secord') en talk show host Morton Downey (voorloper van Jerry Springer).

Oud VU-lid Maureen Tucker drumt op twee tracks: Last Great American Whale en Dime Store Mystery.

De jubel over die uitstekende platen van 1989 deel ik niet. Dit is een okeje plaat, niets meer dan dat. Ik gooi hem er nog maar eens op, ik hou van het geluid van vallende kwartjes.

Geweldig album, bij mij op 6.

De hemelse drie dus terecht 1, 2 en 3

Kwartje gevangen, stond bij mij op 2.
Lou Reed
De komende jaren zijn ook prachtig

Hier ook in de top 10. Wat mij betreft zijn beste sinds The Blue Mask, al zitten er geen echte slechte platen tussen. Een nummer van het niveau Romeo had Juliette had hij echter al even niet meer op plaat gezet...

De top 3 ligt nu voor de hand. Helaas geen Nine Inch Nails.

Dat de 4e plaats voor Lou Reed zou zijn was natuurlijk te verwachten.

Mijn nummer 6

In de finale van de Knock-out: 1989 was Lou Reed trouwens de verliezend finalist tegen .... de nummer 1, 2 of 3.

Prima plaat, aangenaam om hier weer eens tegen te komen.

Hoeveel kwartjes ook vallen, het onmogelijke gebeurt niet:

And there's no Xmas in February
No matter how much he saves

Het kwartje valt vast bij Dime Store Mystery (last temptation)

Mooi dat The Blue Nile er in staat.
Echt zo'n plaat die mij nooit verveeld en regelmatig op staat. Bij voorkeur laat in de avond.
Lou op 3. Heerlijke gitaarplaat. Blijft lekker die blikkerige productie. Mag wat mij betreft tot zijn beste albums gerekend worden.

3. Pixies - Doolittle
https://www.musicmeter.nl/album/346

Punten : 629
Nom. : 25 x
Nr. 1 van : zaaf, Rudi S, Telamon, Dwejkk_, Film Pegasus

Aanvankelijk een strijdje met de nummer 4, later een paar keer de nummer 2 uitdagend, maar 3 was het en bleef het.

Pixies liet Surfer Rosa volgen door een Europese toer met stadgenoten Throwing Muses voordat ze door Noord Amerika gingen toeren. Charles Thompson (zoals Black Francis/Frank Black eigenlijk heet) begon met het vervaardigen van nieuwe nummers, die al hier en daar live werden uitgeprobeerd (Dead, Hey, Tame en There Goes My Gun).

Waar het ging om de keuze voor de producer van hun nieuwe plaat suggereerde hun manager Ken Goes twee heren, Gil Norton en Ed Stasium. Francis had geen voorkeur en labelhoofd Ivo Watts-Russell maakte daarom de keuze voor Gil Norton (die ook met eerder genoemde Throwing Muses had gewerkt).

Norton startte oktober 1988 met de opdracht en trapte af bij Francis thuis door de demo's te beluisteren en samen de arrangementen te bespreken. De twee namen twee dagen de tijd om de songs intensief te analyseren en Norton leerde de reacties van Francis peilen op zijn suggesties en voorgestelde werkwijze. Hij kwam er al snel achter dat Francis er niet van houdt een nummer verschillende keren in andere arrangementen te spelen. Beslissen en spelen dus.
Norton nam nog twee weken voor zichzelf om zich vertrouwd te maken met het geluid van Pixies.

De sessies bij Downtown Recorders in Boston, destijds een professionele 24-track studio, namen ongeveer drie weken in beslag. Norton werd nog eens terzijde gestaan door een engineer (Steve Haigler) en een stel assistenten.
Na verplaatsing naar Carriage Studios in Stamford, Connecticut boog men zich over de mixing en productie en werden nog een paar nummers opgenomen. Daar werden ook wat extra laagjes aangebracht zoals overgedubde gitaar in Debaser en een double track zang op Wave Of Mutilation. Ook werd op voorspraak van Norton het tempo van There Goes My Gun (dat een snele Hüsker Dü-stijl had) teruggeschroefd.
Norton en Francis botsten nogal eens over die voorstellen om coupletten toe te voegen en trackduur te verlengen. Francis later: "this record is him trying to make us, shall I say, commercial, and us trying to remain somewhat grungy"

Dit is een kwartje dat versleten is van het vallen. Maar het geeft nog steeds dat mooie geluid.

Briljant, en best laag

Uit respect voor de spelleider zal ik het album integraal beluisteren. Vroeger is ooit het kwartje in mijn slokdarm terechtgekomen en heb daar weken last van gehad. Sindsdien niet meer aangedurfd.

Nu eerst moed verzamelen.

Lou Reed hier op 5 Doolittle vaak geluisterd, maar de afgelopen pakweg twee, drie jaar eigenlijk nooit meer uit de kast gehaald. Surfer Rosa daarentegen... Doolittle op plek 21 hier volgens mij.

Mijn kwartje viel niet.
Stuiterde zo weer terug.
Niet mijn ding vrees ik.

De La Soul in de top-10 Stiekem hoopte ik meer op Beastie Boys, maar ik mag niet zeuren.

Pixies (al had een aantal nummers van het album af mogen vallen)

Ik dacht dat ik deze het mooiste vond, maar die van '90 gaat er misschien wel nipt overheen.

Ome Lou heb ik op 7, knappe plaat: deed 'ie toch nog maar even in 1989. Mijn woorden over dat mijn voorkeur bij the Pixies naar hun best of (Wave of Mutilation) uitgaat en niet naar de albums, gaan toch niet op voor Doolittle. Echt een goede plaat: mijn nummer 5.