Subliem album van Pixies, in de meeste jaren goed genoeg voor de 1e plek, maar omdat het 1989 is een 2e plek bij mij.

En dan nu Tears For Fears

Jammer dat de kans voor Nederlandse bands om in de top 10 te komen niet gelukt is: helaas geen De Dijk en / of Urban Dance Squad.

Of De Artsen.

Of BZN

B boys komen toch nog, of? Urban dance Squad vergeten...

Ai... maar ja, ik was zelf Nirvana vergeten.

In de 90's verwacht ik wel meer Nederlandse inbreng.
Prima periode toen.

Volgend jaar hopelijk al, uit Friesland.

Het serene debuut van De Kast is pas in 1993

Zwanger op blote voeten

Geweldige plaat van Pixies, weet nooit of ik deze of Surfer Rosa nou de beste vind. Helaas werd het hierna een stuk minder.

Op 1 hopelijk iets uit Manchester... maar ik vrees voor die andere plaat.

Daar hoeft jij niet bang voor te zijn , die gaat echt wel winnen
En Bossanova is de beste

Die mag lekker in De Kast blijven.

Heel de wereld is een vrouwenborst.

Voor Nederlandse glorie hoop ik op een band uit de Zaanstreek. In 1999 het liefst.

Trio Bier

Winnen in ieder geval de prijs voor de mooiste verpakking.

Over de uitslag in 90 ga ik n wedje leggen in Las Vegas

Dat deed ik in '84 al

Nederlands, wij hebben Van Halen toch al gehad.

Dat zou hemels zijn.

Zo lang het maar het meest gewild in Amerikkka is

2. The Stone Roses - The Stone Roses
https://www.musicmeter.nl/album/2408

Punten : 680
Nom. : 29 x
Nr. 1 van : likeahurricane, dazzler, herman, ArthurDZ, johan de witt

De strijd om de nummer 1 was best spannend en leek soms in het voordeel van de Roses uit te pakken, de laatste lijstjes beslisten van niet.

Moeilijk om een coherent stuk over deze plaat te schrijven. De informatie en beschouwingen gaan alle kanten op, om te beginnen al met de vorming van de band. Ik doe een poging.
Gitarist John Squire en bassist (en later dus de zanger) Ian Brown kennen elkaar vanaf de basisschool in Manchester en speelden begin jaren '80 samen in een band. Waar Squire zijn muzikale aspiraties voortzette, had Brown zijn bas in '81 verkocht en werd hij eind '83 overgehaald om bij de nieuwe band van Squire, The Waterfront, te gaan zingen. De drummer was destijds Simon Wolstencroft, die het aanbod om bij The Smiths te gaan drummen had afgewezen omdat hij de stem van Morrissey niet trok. Na een half jaar vertrok hij om via omwegen vanaf '86 bij The Fall te drummen. Vervanger werd Alan 'Reni' Wren. Bassist was een oude vriend, Pete Garner en pas nadat deze eind '87 vervangen was door Gary 'Mani' Mounfield begon het te lopen. Brown: "When Mani joined it almost changed overnight. It became a totally different groove ... Straight away, everything just fell into place"
Wel hadden The Stone Roses al naam gemaakt (onder andere door de bandnaam overal in Manchester op de muren te spuiten) en veelvuldig opgetreden, vooral in het inmiddels vermaarde La Haçienda. Sommige songs, later op de debuutplaat, stonden dan ook al jaren op de setlist.

In '88 werd een platencontract getekend bij Silvertone Records en ging men de studio in met de zeer ervaren John Leckie, die al met Pink Floyd op Meddle had gewerkt. Leckie was naar voren geschoven omdat de producer van single Elephant Stone, Peter Hook, in deze tijd niet beschikbaar was.
Waar met name Squire niet tevreden was over het eindgeluid van het debuut (te wollig), sloeg de muziek in toenemende mate wel aan, met name na de release van single Fool's Gold.

Waar de hele geschiedenis van de band al doordrenkt is van de grote ego's in de band, met name dat van Brown, kwam dit euvel na het debuut alleen maar meer in het voetlicht. Weigerachtig ("we spelen niet als support act voor The Rolling Stones, want we zijn veel beter"), zeer stuurs in interviews en hun sterke drive om een betere platendeal te krijgen leidde tot een langdurige rechtszaak tegen Silvertone en een flinke vertraging in hun carriere.

Ook zo'n plaat die zeker waardeer, maar niet meer dan dat. In mijn shortlist, maar niet in de uiteindelijke 20.

Kijk..t loont dus om op t laatst je lijstje in te sturen

Wat een jaar, wat een top 10

Je zou niet eens anders kunnen

In ieder geval is de verwachte Top 3 wel in de goede volgorde

Maar elke volgorde zou goed zijn

1. The Cure - Disintegration
https://www.musicmeter.nl/album/3148

Punten : 701
Nom. : 28 x
Nr. 1 van : wibro, GrafGantz, deric raven, LucM, nelis, Manfield, nico1616, luigifort, Teunnis

En dus toch…

Toen Robert Smith 29 werd, in '88, bekroop hem een zwaarmoedig gevoel. Hij was niet blij met het poppy imago dat The Cure had gekregen, voelde druk bij de platenmaatschappij om 'te scoren' en wilde zelf graag een goed album uitbrengen 'omdat de tijd daarvoor begon te dringen'.
Dit maakte hem depressievig en hij reageerde hierop met het toenemend gebruik van hallucinogenen.
Of dezelfde gedachten of gevoelens bij zijn maatje Lol Tolhurst debet waren aan diens toenemend alcoholgebruik vertelt het verhaal niet, maar dat excessieve zuipen leidde tot een onhoudbare situatie. Hij kwam tot niets meer, zat een beetje MTV te kijken en te drinken (noem dat maar niets). Hij hing wat apathisch rond bij de groep en in eerste instantie liet Smith dat maar zo, vanwege de oude vriendschap. De rest van de groep echter stak de draak met die mummie en drong er bij Smith op aan om een einde te maken aan deze idiote situatie. Dat deed hij vooralsnog niet.

Intussen schreef Smith Disintegration bij elkaar en de nummers hadden weer dezelfde somberheid als die uit de beginjaren '80. Smith weet dat aan zijn naderende 30e... Toen hij ze op demo had gezet en ze de groep liet horen, was hij zo overtuigd van de kwaliteit dat hij ze, als de groep ze niet wilde, solo zou hebben uitgebracht.
Maar de groep was enthousiast en met Roger O'Donnell, die de groep al ondersteunde bij hun optredens op toetsen, nam de band 32 songs op in het huis van drummer Boris Williams op een 16 track tegen het eind van de zomer (we spreken nog over '88).

Toen ze daadwerkelijk de studio ingingen (Hook End Manor in Oxfordshire) was men de situatie met Tolhurst zat. Bewust of onbewust, Smith greep de situatie aan om meer spanning in de groep te brengen en de mellow sfeer die er had geheerst tot en met Kiss Me, Kiss Me, Kiss Me ging terziele. Het leek meer op de situatie rond Pornography.
De band trachtte Tolhurst weg te pesten, Smith: "I didn't know who he was any more and he didn't know who he was either. I used to despair and scream at the others because it was fucking insane the way we were treating him."
Uiteindelijk dreigde de voltallige groep op te stappen als Tolhurst niet voor het einde van de opnamesessies ontslagen was. En toen Tolhurst, zat als een aap, arriveerde bij het mixen van de plaat, ontstond er een schreeuwende ruzie en Tolhurst verliet woest de studio. Dit was uiteindelijk tot 2011 zijn laatste samenzijn met The Cure.
Hij kreeg nog de credits voor 'Other Instrument', maar iedereen - ook Smith - gaf later toe dat hij niets had bijgedragen aan de plaat.

Weer een goede plaat. Als een van de laatsten afgevallen uit mijn lijst.