De muziek werd hoe langer hoe verstilder, maar de definitieve stilte had nog wel een jaar of 20, 30 op zich mogen laten wachten.

Talk Talk - it's my life was mijn eerste album aankoop.

R.I.P.

How to Disappear Completely: When Musicians Retire For Good

Een prachtige stem, prachtige liedjes. Ze hebben in het verleden veel voor me betekend.

R.I.P. Mark Hollis

akelig, even gewacht na dat twittergebeuren, maar op grote nieuwssites staat het inmiddels ook.
Zo jong nog, zoveel impact waarvan hijzelf waarschijnlijk onbewust is.

Time it's time, 1 van de mooiste nummers. His time sadly has come, R.I.P. Mark Hollis

Talk Talk krijgt hier elke maand wel een draaibeurt dus ben hier toch wel aardig door van slag

dit doet zeer..

...

after death
its so much fun
little sheep

joy be written on the earth
and the sky above

etc. etc.thanx for your great music

Ja, dit is er wel weer eentje die aankomt. Ik moet zeggen dat ik totaal geen idee had van het recente leven van Hollis, maar Talk Talk staat erg hoog in mijn favoriete jaren 80 bands en daar ben ik hem dankbaar voor. Zowel als zanger als schrijver. Triest..

Mark Hollis

Je ziet aan de reacties hier al wat hij (solo en met band) heeft betekend/losgemaakt. Een bijzonder artiest is heengegaan, maar de herinneringen en het plaatwerk blijven bestaan.

64. Damn!

R.I.P. Mark Hollis, auteur van de soundtrack van het begin van mijn leven met mijn grote liefde die nog altijd aan mijn zijde is.

Vooral opvallend dat de grootste van allen (NOS) vooralsnog zwijgt over zijn dood. Is het toch niet officieel genoeg?

R.I.P.

Veel te vroeg

R.I.P. Mark Hollis

Ik plaats hier net een bericht over op twitter. Zeer opmerkelijk ja, lijkt wel alsof de redactie in slaap is gevallen? Normaal zijn ze vrij rap met het 101’en van dode artiesten en zeker als het zo’n bekend iemand als Mark Hollis betreft

https://i.imgur.com/Ow842eE_d.jpg?maxwidth=640&shape=thumb&fidelity=medium

R.I.P. Mark Hollis?, wiens muziek de inspiratie was voor vele artiesten vandaag de dag

Triest nieuws op deze mooie lente dag in februari.. Vorig weekend nog The Colour of Spring gedraaid tijdens een wandeling door de duinen. Komt ieder voorjaar wel een keer voorbij. Spirit of Eden heeft lange tijd op nr 1 in mijn top 10 gestaan. Ben er kapot van ?

R.I.P Mark Hollis

Zijn muziek was een eye-opener; met name Spirit of Eden. Als 14-jarige zat ik werkelijk met open mond te luisteren. Een eigenzinnige muzikant. Door Talk Talk werd ik fan van synthpop en de muziek die bekend staat als post-rock. Zijn muziek was ook een goede eerste ingeleide in jazz en ambient. Ik ben heel dankbaar voor de schoonheid die ik mede dankzij zijn muziek heb mogen ervaren.

Voor mij was dat The Colour of Spring.

Mark Hollis , ook mijn mentor en steeds terugkerende leidraad in de muzikale omzwervingen. Heel vaak greep ik terug naar de albums . Een warme deken waaronder het heerlijk toeven was , iedere keer weer nieuwe minimale dingen ontdekken in de albums en steeds weer bevangen zijn door de schoonheid ervan.
Voor iemand die zo lang inactief is geweest in de muziekwereld is de impact van zijn dood op mij best opmerkelijk groot te noemen. Spirit of Eden draait nu , de lampen zijn gedimd en ik overpeins het gemis.

Kan je iemand gaan missen die al twintig jaar niets van zich heeft laten horen? Iemand die in principe al een soort weg was. Een man die misschien wat eigenaardig was maar door die eigenaardigheden wel verantwoordelijk was voor zo'n beetje de mooiste muziek ooit gemaakt. Hij had niets met het bekend zijn en commercie. Hij spande rechtzaak na rechtzaak aan tegen zijn platenmaatschappij omdat deze een, overigens zeer succesvolle, best of uitbracht, later volgde zelfs nog een remix album om nog maar iets harder tegen de schenen van het artistieke genie te schoppen. Een man die een aardverschuiving veroorzaakte met de albums van Talk Talk. Binnen een handjevol albums van melodieuze popalbums naar haast minimalistische aanpak die gerust als kunst weggezet kunnen worden. Niet iedereen begreep dat maar dat interesseerde hem weinig tot niets.

Ik ben in de gelukkige omstandigheid dat ik ze allemaal fantastisch vind met als ultieme hoogtepunten het derde en vierde album. Het veel gezochte live album Live in London 1986 is een van de beste live albums ooit dus eigenlijk geen reden om te klagen. Een nieuw album of reünietour met zijn oude makkers had ik al lang uit mijn hoofd gezet dus feitelijk veranderd er eigenlijk niets. Maar toch, Mark Hollis is dood en dat is gewoon helemaal kut!

R.I.P. Mark, rust zacht.

Dat lijkt mij inderdaad een zeer bijzonder collector's item!

Weer een held uit de jaren 80 die weg valt......

R.I.P. Mark Hollis

Vorige week bij het recenseren van Rustin Man mij nog afgevraagd wat hij tegenwoordig zou doen.

Dit is heel kut. Komende weken maar TT pompen, hij verdient t.

R.I.P. Mark Hollis

Talk Talk - TIME IT'S TIME

Time it's time to live,
Time it's time to live through the pain
Now that it's over,
Now that it's over

Is het echt waar.........??

Only of the night
And it's darkness am I calling
Only of the night
My relief in it's falling
Breathe on me
Eclipse my mind
It's in some kind of disarray
Killing time,
I cradle far
Chameleon Day

Wat een rot nieuws dat Mark Hollis is overleden. Een heel bijzonder persoon in de positieve zin van het woord is niet meer. Bedankt voor uw mooie werk bij ondere andere Talk Talk.

Mijn rotatielijst staat in rouwstand....kunnen er helaas maar 5 in, in plaats van 6....

Mark Hollis (Talk Talk) is een van de zes artiesten die ik aan het woord liet in mijn eindwerk.
Dankzij hem kon ik succesvol afstuderen. Een wispelturig genie met een muzikale missie.
En dat was volgens mij to boldly go where no man had gone before in pop music.

The colour of Spring is wel 1 van de klassiekers van de jaren 80. Maar vooral hun optreden ergens in een café in Hilversum. Vlak voor hun grote doorbraak. Wat had dat een diepe indruk op mij achter gelaten toen. Mark Hollis is niet meer onder ons...such a shame.

? Living in Another World ?