R.I.P. Mark Hollis,, één van de iconen van de jaren '80.

Alhoewel hij al 20 jaar uit het publieke oog was verdwenen, was de wetenschap dat hij 'out there' was voor mij een geruststelling. Zo'n gevoel dat iemand die zo belangrijk was voor ook mij - want die albums blijven eindeloos boeien - er nog steeds 'was'. Niet dat er ooit nog iets uit zjin koker zou komen, dat was wel duidelijk. Maar toch... Ik ben er een beetje verdrietig door vandaag.

Bij de BBC gek genoeg ook niks...

Wow, da's wel een raar begin van de dag zo..... Vanavond maar eens het vinyl in de kamer uitstallen en een kaarsje erbij aansteken

20 jaar uit beeld heeft tot resultaat geleid, zó bekend was hij nu ook weer niet meer. 'De zanger van Talk Talk' zegt de gemiddelde vijftiger wel iets, maar bij de naam Mark Hollis gaan weinig bellen rinkelen. Het was geen George Michael.

Waarmee ik níets wil zeggen over zijn staat van dienst, Hollis is voor mij een landmark en Laughing Stock haast onaards. Dat wist ie zelf ook, de perspresentatie van dit werk heeft ooit plaatsgehad in een planetarium.

Ja, het lijkt er op dat ze bij de publieke omroepen een extra bevesting willen hebben. Maar dat is toch raar als zijn familie het nieuws al bekend heeft gemaakt? Ik vind het eigenlijk not done dat deze grote media nu de indruk wekken dat ze het nieuws niet belangrijk genoeg vinden.

Ja, ik vind het echt bizar. Zeker bij de BBC.
Bij Pete Shelley waren ze er meteen bij.

Bij de NOS heb ik niet de illusie dat ze erg op de hoogte zijn.

Ik had gisterenavond het idee dat er vooral stagiairs aan het werk zijn. Maar nu ze het nieuws in de ochtend alsnog niet overnemen lijkt het er meer op dat ze de bevestiging van naaste familie niet betrouwbaar genoeg vinden? Ik snap dat echt niet...


Bij vrijwel elke bekende artiest zijn ze er idd zsm bij, zoals het hoort. Mensen willen graag dat de grote media zulk nieuws bevestigen, dan weten ze zeker dat het klopt.

Dat vind ik een beetje flauw, nieuwsmedia zitten in een ingewikkelde spagaat: checken ze niet goed, dan worden ze aan alle kanten beticht van hijgerigheid en nepnieuws. Wachten ze iets langer - nog geen etmaal in dit geval - is het weer niet goed.

Zelfs de Guardian houdt nog reserve en noemt het alleen een bericht van overlijden.

Die gereserveerdheid viel mij ook al op. En ook de NME kwam niet verder dan "has reportedly died".

Wel een mooi stuk van het Belgische magazine Knack:

Talk Talk-zanger Mark Hollis op 64-jarige leeftijd overleden - Muziek - KnackFocus - focus.knack.be

Hollis zocht altijd al de stilte op. Met zijn muziek, erna, en ook nu. Die beheersing moesten wij dan nu ook maar opbrengen.

Nu dan toch... Staat er net op:

Muziekwereld rouwt om Talk Talk-zanger Mark Hollis | NOS

En ze melden ook dat het nieuws nog steeds niet officieel bevestigd is - door wie of wat dat dan ook zou moeten gebeuren. Ik snap, als collega-journalist, die gereserveerdheid wel en geef Kramer daarin gelijk. Als serieus nieuwsmedium wil je, omwille van je geloofwaardigheid, dingen zeker weten voordat je ze publiceert. En het nieuws moet in elk geval uit meerdere betrouwbare bronnen komen. En ook nu houden ze dus nog een slag om de arm...

Ze weten de betekenis van Mark Hollis voor de muziekwereld en voor heel veel fans in elk geval wel goed te duiden. Dat heb ik veel andere nieuwsmedia de afgelopen uren een stuk slechter zien doen. En dan komt toch om de hoek kijken waar dix het hierboven over heeft:


Voor mensen die wat intensiever met muziek bezig zijn, zoals de meesten hier, is de muziek van Talk Talk en Mark Hollis van groot belang geweest. Op het persoonlijke vlak, zoals uit de vele reacties hier blijkt, maar ook qua invloedssfeer: als grondleggers van wat we nu post-rock zijn gaan noemen. Met hun laatste paar albums schiepen ze een compleet nieuw genre. Maar de oppervlakkige muziekliefhebbers kent ze van die handvol hits uit de jaren tachtig (die op zich ook prima zijn, daar niet van) en noemt Talk Talk in een adem met pakweg Tears for Fears of Alphaville (ook prima bands trouwens).

Het is een merkwaardige tegenstelling: voor velen van ons betekent Mark Hollis meer dan bijv. de hierboven genoemde George Michael, maar voor het grote publiek is het een volkomen onbekende naam. Al zullen die hits nog wel resoneren, maar die schetsen dus niet het hele verhaal van Talk Talk en Mark Hollis. En als je dan ook nog twintig jaar buiten beeld bent...

Alsof de NOS bang zou zijn voor fakenieuws. Ze doen dag in dag uit niet anders met hun sturende nieuwsuitzendingen.
Neemt niet weg dat veel mensen nog nooit van Mark Hollis hebben gehoord en wat hij heeft betekent in de muziekwereld. Elke scheet van R Kelly is ook veel belangrijker.

Nu pakken ze toch groot uit op 101.
Maar niet zijn dood wordt genoemd, maar de rouw
Inderdaad, wanneer is een overlijden ‘officieel’ vraag je je dan af

Devastated. R.I.P. Mark. Living in another world indeed...

Ditzelfde stuk met deze inhoud had er gisterenavond toch ook al kunnen staan?

https://pbs.twimg.com/media/D0Ut64AWwAATtFu.png

Mag hopen dat dit niet de norm gaat worden. Directe bevestiging van een familielid is toch voldoende officieel. Mensen gaan juist twijfelen bij een overlijden als hun favoriete nieuwszender er niet over willen berichten.

Nou, inderdaad, dat vroeg ik me hierboven dus ook al af: hoeveel officiëler wil je het hebben als een familielid het nieuws bevestigt. Zeker omdat er in dit geval volgens mij geen sprake meer is van een management, laat staan een platenmaatschappij, die met een officiële verklaring komt.

In de journalistiek is het adagium 'één bron is geen bron' een gulden regel. Met andere woorden: je moet meerdere officiële kanalen hebben die het nieuws bevestigen. Enige voorzichtigheid en terughoudendheid vind ik wel prettig, zeker in deze tijd van elkaar napratende sociale media en nepnieuws.

Maar ook collega-muzikanten en videomaker Tim Pope meldden het gisteravond al op Twitter. Ik dacht gisteravond aanvankelijk dat ze bij de NOS gewoon zaten te slapen, maar toen ik het ook vanmorgen nog niet zag op hun site of op Teletekst, scheen het me toe dat ze er bewust terughoudend mee waren. Tja, je kunt, met de beste bedoelingen, soms ook té voorzichtig zijn...

Dat ze het accent van het nieuwsbericht nu op de rouw leggen, begrijp ik wel. De vele reacties zijn nu actueler dan het overlijden van Mark Hollis zelf. Want op dat laatste punt zijn ze aan alle kanten voorbijgefietst...

Bron?

Gehoord van iemand met een geel hesje

Lijkt me goed dat de NOS/BBC dit intern nog maar eens gaan bespreken. Want in gevallen dat een artiest zich al teruggetrokken heeft en er geen actief management meer is zal de bevestiging toch vrijwel altijd van naaste familieleden komen. En dan kun je daar ook gewoon op vertrouwen als zijnde 'officieel'.

En ja, ik kan me dus ergeren aan extreme voorzichtigheid/terughoudendheid, want dan is de balans net zo zoek als wanneer sensatiemedia ergens te snel vanuit gaan dat het waar is.

Ja? Ik vind het persoonlijk nogal een verschil. Ik vind het geen enkel probleem om pas een aantal dagen later te lezen dat iemand is overleden. Ik vind het echter wel een probleem om te lezen dat iemand die nog leeft is overleden.

Van een serieuze nieuwsvoorziening mag je verwachten dat ze er snel en accuraat bij zijn. Het AD en Telegraaf meldden het 14 uur eerder. Denk je dat zij niet meer bronnen raadplegen?
Bij de aanslagen van afgelopen tijd was de NOS ook veel later dan andere bronnen.
Laat ze maar lekker slapen bij de NOS. Ik neem ze al lang niet serieus meer.

jammer dat het overlijden van een groot artiest het qua aandacht lijkt te moeten afleggen tegen de verslaggeving.

Het gebeurt toch wel vaker dat het overlijden van een bekend iemand pas later (bv. pas na de begrafenis) door de familie publiekelijk wordt gemaakt. Als dat de keus is van de familie heb je dat maar te respecteren.
In het geval van Hollis is het bericht naar buiten gebracht door een aangetrouwde neef. Je kunt je afvragen wat nabije familie is.

Een mooie herinnering is alles wat ik heb: mijn plakboeken, de muziek, de vele foto's, de bijzondere ontmoetingen in een ver ver verleden. Ik ben er zeker nog de hele dag, nee...de hele week, nee... tot mijn laatste snik mee bezig. Dat is voor mij het enige dat telt! Ik durf het nu eindelijk te schrijven....rust zacht, Mark

Arm om je heen Alicia

Ik las het tragische bericht vannacht in bed op mijn telefoon. Dat kwam wel even binnen. Mark Hollis van Talk Talk overleden, slechts 64 jaar geworden. Wat blijft is de prachtige muziek die Mark met Talk Talk heeft gemaakt. Rest in peace Mark, dank voor alle mooie herinneringen aan je muziek.

Voor deze gelegenheid heb ik mijn blog nog eens van onder het stof gehaald.

De kleur van de lente: waarom Talk Talk de beste band van de 80’s is | El Bromista - elbromista.wordpress.com

Al twee weken schijnt de zon alsof ze nooit iets anders gedaan heeft. Uitgerekend nu overlijdt Mark Hollis, een muzikaal genie wiens opus magnum The Colour of Spring heet.

De platenkast van mijn ouders: een goudmijn van muzikale ontdekkingen voor ondergetekende in zijn tienerjaren. Passeerden de revue: Grote Namen als Pink Floyd en The Cure, en Net Iets Minder Grote Namen zoals Fischer-Z en Roxy Music. Ergens in 2005 of 2006 stuitte ik op een fascinerende lp-hoes: een kleurrijke tekening van tientallen ingekaderde vlinders. ‘The Colour of Spring’, stond in strakke letters te lezen. De intrigerende hoes bleek een voorbode voor de muziek binnenin. Die was buitenaards betoverend mooi. The Colour of Spring werd voor mij in de loop der jaren een van die handvol albums waarop elke seconde raak is.

Later kwam ik tot de vaststelling dat The Colour of Spring niet alleen het hoogtepunt, maar ook het middelpunt vormt in het oeuvre van Talk Talk, de iconische maar vaak nog onderschatte jaren 80-band rond de enigmatische frontman Mark Hollis. De plaat verenigt the best of both worlds. Aan de ene kant de door de new-romanticsstroming geïnspireerde synthpop van Talk Talks beginjaren, met geweldige songs als ‘It’s My Life’, ‘Such a Shame’ en ‘Renée’. Aan de andere zijde de experimentele, avant-gardistische albums die Talk Talk in haar latere jaren produceerde en waarmee de band de bakermat vormde van de postrock.

Slechts vijf platen bracht Talk Talk uit. Enerzijds jammerlijk weinig, maar tegelijk juist genoeg. Zo heeft de band geen noot te veel uitgebracht, en alles wat ze op plaat gezet heeft is even briljant als relevant, ook vandaag nog. In dat opzicht vergelijk ik Talk Talk graag met The Smiths, de enige band uit die periode die ik even hoog inschat. Less is more, kwaliteit boven kwantiteit.

Mark Hollis liet zich nooit leiden door commercie. The Colour of Spring, Talk Talks grootste financiële succes, opende deuren. Maar in plaats van op hetzelfde elan verder te gaan en misschien een status zoals die van U2 of Simple Minds te ambiëren, gooide Hollis het roer radicaal om en bracht hij met zijn band twee op het eerste gehoor ontoegankelijke platen uit. Platenlabel EMI was, zacht uitgedrukt, not amused en het zou jaren duren alvorens het belang en de vernuftigheid van Spirit of Eden en Laughing Stock goed en wel zou doordringen. Vooral die eerste draai ik nog geregeld. Net als The Colour of Spring reken ik Spirit of Eden tot de 25 beste albums die ooit gemaakt zijn.

Begin jaren 90 trok Hollis de stekker uit Talk Talk en keerde hij de muziekbusiness de rug toe. Hij zou nog één fascinerende soloplaat uitbrengen, die in het verlengde ligt van de laatste Talk Talk, en verder de anonimiteit opzoeken. Zijn muzikale verhaal was af. De noten die gespeeld moesten worden, waren dat ook. De kans dat hij ooit nog nieuw materiaal zou uitbrengen, was vrijwel nihil, maar dat maakt zijn heengaan niet minder aangrijpend. Mark Hollis bracht voor altijd kleur in mijn leven.