Vroeger ging ik vaak bij mijn tante op bezoek. Zij was samen met onderanderen mijn vader na de tweede wereld oorlog uit Nederlands-Indië naar Nederland verhuisd, na eerst de gruwelijkheden van de Jappenkamp te zijn ondergaan.
Ik ging altijd graag mee om twee redenen: Het eten(!) en mijn neven.
Zij hadden immers een arsenaal aan elektrische gitaren! En mede namens Andy Tielman was het bij de tweede generatie Nederlands-Indiërs een traditie dat elk jochie een instrument moest kunnen bespelen en minstens een Rock&Roll deuntje moest kunnen meespelen.
Andy Tielman is er dus mede verantwoordelijk voor dat ik ook maar eens een keer naar een gitaar greep en me door mijn neven een paar eerste akkoorden aan liet leren.
Sindsdien heb ik altijd een gitaar in de buurt en is een leven zonder eigenlijk ondenkbaar geworden.
Thanks Andy Tielman!

@Judgepaddy - heel herkenbaar je verhaal; was ook het eerste waar ik aan moest denken: buurjongen R. en schoolvriend W. (hij speel nog steeds), beide indo - maar goed op gitaar en heel fijne R&R moves.

Tielman Bros, fijne gitaarsound - veel minder braaf en heftiger dan The Blue Diamonds
R.I.P. Andy Tielman

Mooi verhaal Judgepaddy.

@Mjuman - dan hoop ik voor jou dat jij er ook vaak bent blijven eten. Zo kwam ik ook vaak bij mijn Surinaamse vriendjes "toevallig" tegen etenstijd even aanwaaien. Daar kwam ik overigens voor het eerst in kontact met caribische muziek, maar dat is weer een ander verhaal.

@Gerards Dream - thnx!

Hoor het ook net van Andy Tielman. Het is allemaal van vóór mijn tijd (dat geldt voor de meesten van ons denk ik), maar als ik het goed begrepen heb, waren de Tielman Brothers absoluut de eersten die rock 'n' roll speelden in Nederland, en niet zo zuinig ook. Echt met de heftigheid van een Little Richard. Dat moet destijds een fascinerende - en voor de gevestigde orde waarschijnlijk schokkende - ervaring geweest zijn.

Dit lees ik in De Stentor, regionaal dagblad in oost-Nederland:

Volgens popmuziekkenner Leo Blokhuis heeft het wel even geduurd voordat Nederland zo kort na de Tweede Wereldoorlog klaar was voor de "pioniers van de Nederlandse rock 'n' roll”. "Ze hadden ook een vrij heftige podiumact. In Duitsland waren ze al snel dolenthousiast, maar hier in Nederland hadden de broers eerst weinig werk”, aldus Blokhuis.

"Het verhaal gaat dat Paul McCartney ze in Hamburg had gezien en geïnspireerd was geraakt door hun energieke optreden, hun manier van zingen. De Tielman Brothers, die naam moet absoluut met hoofdletters worden geschreven in de Nederlandse popgeschiedenis.”

In dat laatste heeft Blokhuis absoluut gelijk.

Ik heb Andy Tielman in de jaren tachtig nog van dichtbij mogen meemaken toen ik, werkend voor een lokale krant in Dordrecht, zag hoe hij daar begon te werken aan wat zijn come-back had moeten worden. Die is echter nooit helemaal van de grond gekomen, al trad hij toen wel geregeld op op Pasar Malams e.d, en volgens mij ook met toernees in Azië. Dat repertoire was overigens aanmerkelijk zoetgevooisder.

Hoe dan ook, een absolute pionier is heengegaan.

R.I.P. Andy Tielman.

Overigens waren het in mijn geval ook vooral Indische jongens die mij inwijdden in de geheimen van funk en soul, maar ook dát is weer een heel ander verhaal...

R.I.P. Andy Tielman.

Doyle Bramhall

RIP Andy Tielman, echte rock 'n roll.

Doyle Bramhall RIP, dit had ik niet verwacht, longontsteking?
Moest denken aan zijn gweldige nummer Life by the drop.

R.I.P. Laura Kennedy, bassiste van Bush Tetras

En de schrijver van Itsy Bitsy Teenie Weenie Yellow Polka Dot Bikini is ook gaan hemelen...

Lee Pockriss, Composer and Songwriter, Is Dead at 87 - NYTimes.com

Voorwaar een droevig bericht, Herman.

Voor wie niet (meer) weet wat het is en om de zaak een beetje op te fleuren :

Rust in vrede Lee Pockriss en bedankt voor de vrolijke noot.

YouTube - Brian Hyland - Itsy bitsy teenie weenie Yellow polka dot bikini

R.I.P. Andrea True




Bron: Pitchfork

Altijd een fijn nummer gevonden.

Rust in vrede Andrea True.

RIP Paul Motian

grote jazzdrummer, en hoewel ECM (waar hij veel deed) niet meer mijn favoriete label is, heeft ie er toch een hoop mooie dingen voor gemaakt

Zeer verdrietig. Maar een mooie leeftijd en een geweldige legacy.

RIP Paul Motian.

Inderdaad treurig nieuws. Formidabele drummer! Helaas is zijn eigen werk wat onderbelicht, lijkt het, zoals deze uitstekende plaat.

Paul Motian R.I.P.

R.I.P. Barry Llewellyn (the Heptones)

RIP Paul Motian

Freddie Mercury, 20 jaar geleden...

Nog steeds een groot gemis in de muziek!

RIP

All 20 jaar geleden, en even bekruipt mij een koude rilling. Het lijkt wel gisteren. Waar blijft de tijd. En inderdaad een gemis voor de muziek. Freddie Mercury gaf Queen kleur en nog veel meer.

Dezelfde gedachte hier!

Tja...Freddie.....we (ik en mijn ex-vrouw) hadden veel verdriet om zijn dood......dat kwam wel even aan.

als je elke dag stilstaat bij een relevant iemand die x jaar geleden overleed kun je wel bezig blijven...morgen Nick Drake

R.I.P. Barry Llewellyn

Zeg dat wel. Ik hoorde het 's morgens op het nieuws en ....... besloot thuis te blijven van mijn werk. De enige keer dat ik dat ooit bij een overleden artiest heb gedaan. Volgens mij was pas de avond er voor officieel bekend gemaakt dat hij aids had....

R.I.P. Barry

Ik zie het net pas.........de grondlegger van The Heptones.

Ja klopt........het werd heel lang geheim gehouden maar iedereen wist het al eigenlijk.
Heb hier nog de originele krantenknipsels liggen..........was heel heavy allemaal.

Opgegroeid met Queen en daarom ook een R.I.P. van mij.