Geldt voor mij ook. Vooral in de 70s was hij sterk in het eigenzinnig vertolken van andersmans werk, meerdere malen OVERTROF hij daarbij het orgineel (met the Beatles "With A little Help From My Friends" als bekendste maar zeker niet enige voorbeeld. Zal komende dagen wel weer in de top 2000 langskomen). Ik had gedacht dat deze man nog wel een poosje door zou gaan. Bye Joe and thanks for leaving some real good vibes.

Joe, ik schrik hier van. Rocker met het hart op de juiste plaats. Trouw aan jezelf en je publiek. Je gaat niet vergeten worden.

Iemand post hier zijn woodstock '94 concert. En dat was het eerste waar ik aan dacht toen ik het hoorde. Ik weet nog dat hij aan het einde het publiek toeriep "See you in 2019!!!". Dat heeft niet zo mogen zijn.

Good old Joe Cocker. Shit. R.I.P

Rust in vrede Joe Cocker. Geen groot fan van de man maar uiteraard een zeer unieke artiest.

Als een grootheid uit de jaren dat je ' muzikaal' opgroeit, heengaat, dan lijkt dat extra pijn te doen...

Rust in vrede Joe Cocker

Kan me de tijd dat ik Mad Dogs en Englishmen grijs draaide nog levendig herinneren. Een van de markantste stemmen uit de rock geschiedenis is niet meer. Zal zo zijn geweldige versie van ' The Letter' nog maar eens draaien.

Thanx Joe.
En voor diegenen die vergeten zijn hoe goed hij ooit was:Joe Cocker: Five classic performances from Sheffield's greatest bluesman | Music | The Guardian - theguardian.com

Ik ook, zonder veel van zijn muziek te kennen. Kenmerkend hoe hij altijd fysiek kracht zette bij zijn zang.

R.I.P. Joe Cocker

Heb hem 1x live gezien ergens in Vlaanderen, weet niet eens meer waar precies. Net voordat hij een come-back maakte met het album Sheffield Steel. Knap dat hij terug kon komen uit de goot, waar hij na een leven vol drank en drugs en een forse belastingschuld in terecht was gekomen. Hij was rond die tijd een bijna afgeschreven pop-grootheid die aan lager wal was geraakt. Maar tijdens dat concert bleek dat hij 'het' nog steeds had.

Blij dat-ie terug kon komen en opnieuw succes kende. Want inderdaad, Joe maakte ook op mij een sympathieke indruk. En een gruizelstem die uit duizenden herkenbaar is natuurlijk. Als hij inzet, weet je meteen met wie je te maken hebt.

R.I.P. Joe Cocker

Rilling......

R.I.P. Joe Cocker

Hier kan ik me helemaal in vinden. Was Ian Dury "spasticus anthenticus", Joe deed zijn dans voor op Woodstock. Mad Dogs and ... heeft met Delaney, Bonnie & Friends on Tour een groot gedeelte van de crew gemeen - beide twee fijne live albums, begin 70s.

Later werd ie mij te veel mainstream en verloor ik hem uit het zicht - maar de memory still lingers on ... what would you do... of I got one more silver dollar. Sheffield Steel, geveld door corrosie van binnenuit.

Thank Joe!

R.I.P. Joe Cocker.
Het hemelse engelenkoor zal opkijken wanneer jij je bij hen voegt...

Of Mjuman, zoals Het Goede Doel in de 80's zong:

"Jij bent precies een franse auto, mooi en onverslijtbaar volgens de reclamespot
Maar als de motor nog wil lopen, dan is het plaatwerk al verrot" (bron)

Dat had over Joe kunnen gaan de laatste jaren: zijn motor liep nog, maar de basis was niet stevig meer.

Ik las dat hij ooit heeft opgenomen met Rick Rubin (ergens in de jaren 80 of 90 geloof ik) maar dat die opnamen zijn afgekeurd wegens "te ruw" door zijn platenmaatschappij. Ik denk dat dat ook wel het probleem was. Cocker had eens een plaat moeten maken met een producer die 'm niet zo gladstreek en met mensen die goede passende nummers uitzochten.

Eigenlijk een volstrekt misplaatste opmerking. Wie zich er in verdiept weet dat Cocker met Hard Knocks (2010) en zijn laatste album Fire it up (2012) buitengewoon stevige en gewaardeerde albums heeft gemaakt.

Zijn motor, om daar bij te blijven, liep voor een man van tegen de zeventig nog als een zonnetje. Weet je waar Cocker nogal last van had? Nawauwelen inzake de kwaliteit van zijn werk. Natuurlijk is het ene album beter dan het andere. Dat geldt voor elk artiest.

Maar broddelwerk heeft Cocker nooit geleverd en al helemaal niet met zijn laatste albums. Dat hij muzikaal op zijn eindje zou lopen is bullshit:

I come in peace

Valt wel mee hoor, met dank voor de metafoor - om die door te trekken: Cocker had een echte ouderwetse V6 - nix mis mee, zoiets zat ook in de Ford Scorpio; reed fijn. Als je kijkt naar de hedendaagse TSFI-motoren van VAG (Volkswagen, Audi en Seat), technologisch zeer geavanceerd (uit 1,2 liter 120 pk) - dan verbleekt zo'n Ford V6 echt wel daarbij.

No offense meant - maar ik denk dat hedendaagse topvocalisten/vocalistes technisch meer in huis hebben en veelzijdiger zijn. Verder is het natuurlijk ook gewoon een kwestie van smaak/focus.

Cocker had de stem van het niveau van een BMW 5 serie en die blijven doorlopen tot het einde, zoals bekend bij dit merk. Niks geen Ford Scorpio .

Had je nu wel of niet nog zijn laatste twee albums beluisterd?

Want het gaat er natuurlijk om dat de man een eerlijke beoordeling krijgt over al zijn werk dat is uitgebracht en niet dat er wordt gesmeten met algemeenheden, vermoedelijke aannames en een overall oordeel gebaseerd op wat er af en toe eens op een zender voorbij kwam na Sheffield Steel.

Ik heb inderdaad zijn laatste albums niet geluisterd, mijn vergelijking was gebaseerd op de nummers die ik de laatste pakweg 20 jaar af en toe eens hoorde. Misschien wat voorbarig ja, sorry hiervoor.

Hier ben ik het dus helemaal mee eens.

Er had meer in kunnen zitten. Joe kreeg nummers aangereikt waarvan ik wel eens dacht, wat moet hij daar mee.
Joe was volgens mij een man die gestuurd werd door gehaaide marketing lui.
Het heeft ook met zijn achtergrond te maken. Joe was in de 70's een berooide verslaafde artiest die helemaal werd uitgeknepen. Hij was op een bepaald moment gewoon echt straatarm.

Met het voortreffelijke Shefield Steel ging het voorspoedig, maar Joe begon daarna wel vaker voorspelbaar te klinken.
Waarom geen wat rauwere albums. Soul
en blues op zijn puurst van mijn part.
Rubin zou daar een passende eerlijke produktie van maken.
Ik denk dat hij in zijn hart ook wel zoiets had gewild.

Maar nu is het te laat. Maar die stem en moteriek blijven onvergetelijk.
Hij maakte vaak genoeg nog iets van de bedenkelijke keuzes.
Blijft jammer dat hij geen componist was.

Nee zo werkt het hier niet; mijn ex dweepte met de man, en ook met Dire Straits. Misschien moet je Malcolm Gladwell - Blink eens lezen over hoe mensen denken en beslissingen nemen.

Ik herinner me het liefst de Cocker van 'With a Little Help', 'Delta Lady', 'She Came in ...', 'Midnight Rider' en ik kan nog wel even doorgaan - dat was de Cocker van de Grand Cru die mij imponeerde, mijn smaak veranderde, verdiepte, ik zocht nieuwe dingen. Smaken verschillen - d'r zijn er hier genoeg die niets hebben met Antony Hegarty, Jamie McDermott, Stuart Staples, Stuart Warwick of Jonsí - so be it. Voor mij zijn dat stemmen die passen in het huidige tijdsgewricht.

No offense, maar je gaf een wijdverbreid oordeel over Cocker dat door veel te veel mensen wordt gedeeld en de man verdient beter.

Kijk, hij opereert sinds 1982 in het genre AOR rock, met soms behoorlijke stevigheid naar boven maar ook wel eens een ballad.
Daar moet je van houden en zo ja, dan zat je bij Cocker verder prima. Zoals gezegd, ook bij hem het ene album beter dan het andere maar vocaal en muzikaal klonk het altijd als een klonk. Hij heeft vocaal, en dat is bij menig oudje wel eens anders, eigenlijk tot en met zijn laatste album, niets ingeleverd. En dat betekent nogal wat, in zijn geval.

Kritiek op zijn werk mag uiteraard worden verwacht uit de hoek van de niet AOR liefhebbers. Maar dat zegt natuurlijk niets over het complete oeuvre van Joe Cocker, onderlinge verschillen tussen zijn albums en het constateren van het weer opbloeien van zijn werk in de afgelopen vijf jaar. Gemotiveerd en geïnspireerd als in zijn beste dagen, ook in vergelijking met zijn eerste jaren.

Een no nonsense man, hij was niet van het type dat om nostalgische redenen eens terug greep naar de muziek van zijn jeugd uit de jaren 40 of 50, geen valse sentimenten. Rechttoe rechtaan rockalbums en verder geen flauwekul.

En het is uiteraard verder prima om vanuit dat perspectief hier bij zijn albums per album te discussiëren over goed of slecht. Maar ik heb een beetje een hekel aan hardnekkig voortlevende mythes over de man en zijn carrière als, opgeteld alle reacties bij zijn albums, de hoeveelheid luisteraars van zijn werk nogal aan de krappe kant lijkt te zitten. Mag ik het zo voorzichtig uitdrukken.

Als er dan ook opmerkingen vallen in de trend van dat zijn muzikale carrière min of meer uitging als de spreekwoordelijke nachtkaars, wat dus absoluut niet zo is, wil ik daar wel een keer over uit mijn slof schieten

Rapper/producer Kevlaar 7 is onlangs overleden aan een bloedziekte. Hij was de broer van rapper/producer Bronze Nazareth.

Afgelopen donderdag, notabene dag 1 van 2015 is een beminnelijk, uiterst getalenteerd en gepassioneerd gitarist overleden; zijn naam: Jeff Golub. Jeff hield zich enerzijds met solo- en sessiewerk (o.a. voor Tina Turner) bezig en daarnaast speelden hij op albums van Billy Squier en ene Rod Stewart. Toen Rod hem op een goede dag zag spelen is hij vrij snel daarna benaderd om met hem te gaan toeren als lead-gitarist. Tussen 1988 en 1995 beleefde ze 5 succesvolle concert-reeksen en maakte Jeff naam met afwisselend een intiem, brommend en soort huilend gitaar-geluid. Hoogtepunten daarvan vindt je terug op de in 2014 verschenen live-cd: Rod Stewart live 1976-1998 en met name People get ready is van ongekende schoonheid. Thanks Jeff voor al dit moois!

R.I.P. Jeff Golub

Rust in vrede Jeff Golub.

R.I.P. Rudy Vercruysse, gitarist van Ostrogoth: klik.

R.I.P. WhiteShark!

Op de site van muziekblad Rolling Stone vindt je een uitgebreid overzicht van zijn muzikale loopbaan en er komt ook een concert ter ere van Jeff Golub door collega gitaristen in New York.

Little Jimmy Dickens
Little Jimmy Dickens, Oldest Opry Member, Dies at 94 - ABC News - abcnews.go.com

Pino Daniele R.I.P.

Gisteren op 59-jarige leeftijd overleden aan een hartaanval.

Niet zo bekend hier op MuMe, gezien het feit dat er maar 2 albums op de site staan. Maar een tamelijk bekende Italiaanse 'cantautore' (singer-songwriter dus) , die sinds zijn debuutalbum uit '77 naam heeft gemaakt met een mix van blues en jazz en zijn eigen Napolitaanse achtergrond.

Hij trad op met (of in het voorprogramma van) flink wat groten der aarde en gaf op Nieuwjaarsdag zijn laatste concert, dat op de Italiaanse tv werd uitgezonden.

Pino Daniele passes away - timesofmalta.com

Pino Daniele ... Bonne Soirée staat hier ergens in een kast, maar is daar deze eeuw nog niet uit geweest. Dat wordt zoeken. Toch een beetje de Italiaanse Joe Cocker die daar de geest heeft gegeven. 59 is niet veel, Ik dacht eerlijk gezegd dat ie al ouder was.