R.I.P Chris Squire.

Markante bassist, oprichter en ook de enige die in alle Yes samenstellingen speelde.

Lijkt mij dat Yes nu ook wel zal stoppen.

Hij had al aangekondigd niet mee te gaan met die tournee ivm zijn ziekte.. (lees ik op nu.nl)

Mij benieuwen, al zou ik er niet gek van opkijken als de firma gewoon door zal draaien.
Maarja, ik denk wel dat hij de man van de doorslaggevende beslissingen was, meer zo dan draaikonten als Howe en Wakeman. Stond Squire er niet achter, kon je het op je buik schrijven.

Je weer het bij Yes idd nooit. Maar het was vooral Squire's band.
Yes heeft nogal in en uitloop gehad, maar hij bleef altijd loyaal aan de band.
Heel dubieus vaak hoe het ging met bandleden en hoe Jon Anderson aan de kant is gezet verdient geen schoonheidsprijs.
Maar Squire wilde altijd door - in goede en slechte tijden.
Mijn gevoel zegt dat het Yesboek nu dicht gaat.

Na Mike Porcaro (Toto) en Louis Johnson (Michael Jackson) alweer een andere bassist. Eentje van een heel kaliber uiteraard. Spijtig.

De geschiedenis van de band laat zich vergelijken met een achtbaan, dus ik kijk nergens van op. Maar je hebt misschien helemaal gelijk, je weet het nooit...

Mike Porcaro ook heengegaan, dat wist ik dus niet...

Mooi gemeend verhaal van Bill Bruford op Facebook.
De man die qua karakter dag en nacht verschilde met Squire, maar hem roemt om zijn unieke spel, en nooit uit zijn gedachten is verdwenen.
Ik vind het misschien ook nog steeds de meest unieke ritmesectie uit de rock.
De creatieve jazzy drummende Bruford en de immer zoemende stuwende en speelse Squire.
Yes Album, Close To The Edge en Fragile.....luister nog maar eens naar die wisselwerking.
Alle respect voor Allan White, maar de chemie die Bruford en Squire hadden is nooit meer evenaart op de albums na Bruford's vertrek.

Dit zegt in een notedop wel ongeveer wat als eerste bij me opkomt - bassist met een heel eigen geluid, maar ook zeer bepalend voor de koers die Yes door de jaren heen zou varen. Ik koester ook zijn (enige) solo-album Fish out of Water, wat mij betreft een van de beste solo-albums van een Yes-lid ooit gemaakt. Ik zal 'm vanavond weer eens opzetten, ter nagedachtenis aan...

Chris Squire R.I.P.

Dit lijkt me trouwens wel een jaar waarin ze boven vooral bassisten nodig lijken te hebben voor het hemelse orkest: Mike Porcaro, Louis Johnson, en nu Chris Squire weer. Allemaal behorend tot de allerbeste bassisten die de popmuziek heeft voortgebracht.

Ik weet niet, of dat "draaikontengedrag" nu lag aan alle anderen of aan Squire. De laatste regeerde met harde hand, waar de softe hippies daaromheen uiteindelijk niet zo goed tegen konden.

Terwijl het creatieve vermogen van Yes juist altijd bij die "hippies" heeft gelegen. We zien wat de afgelopen albums bij gebrek aan creativiteit hebben opgeleverd.

Ik weet daarom helemaal niet zo zeker, of er niet nog eens een Yes album zal verschijnen. Wellicht ogenschijnlijk met als kenmerk "ode aan".

Bruford en Wakeman waren toch juist het minst hippie van de band?

Anyway, ongetwijfeld gaat Yes gewoon door want waarom zouden ze stoppen? Om met pensioen te gaan? Om zich uitsluitend te richten op al die waanzinnig succesvolle soloprojecten?

In het ergste geval gaan ze onder een andere naam door als de erven Squire moeilijk doen (been there, done that). Maar ook daar: waarom zouden die moeilijk doen? Gewoon een afdracht voor het gebruik van de naam en iedereen blij.

Een nieuwe plaat zal er wellicht wel komen. Vraag is alleen wie daar zo langzamerhand nog echt op zit te wachten. Niet voor niets touren ze met integrale ouwe meuk.

Tja, toen ik het hoorde drongen gedachten aan de naamrechten van Yes zich ook al snel op. Vrij onvermijdelijk kennelijk.

R.I.P. Chris Squire

Je hoeft Facebook maar aan te klikken en je komt overal de goede man tegen. Groots bassist en blijkbaar ook erg geliefd bij collega's/pers/fans als mens.

R.I.P. Chris Squire

Met alle respect voor de bandleden (en met name Squire, natuurlijk) zijn/waren ze allemaal niet zulke lekkertjes, althans dat is mij wel duidelijk na het lezen van Chris Welch' Close To The Edge-biografie en het doornemen van recentere nieuwtjes. Iemand als Wakeman, die z'n sporen als briljant muzikant ruimschoots heeft verdient, lijkt vooral het moeilijk doen te hebben uitgevonden. Maar ergens hoop ik dat ze toch nog door zullen gaan, al is het omdat het wat mij betreft in het verwachtingspatroon ligt. En je weet nooit waarmee ze aankomen.

In tien minuten trouwens Going For The One op vol volume naar het werk.
Het is eigenlijk niet te geloven.

De tour met Toto schijnt gewoon doorgang te vinden ( staat nog altijd op de website.)
Billy Sherwood zou Squire sowieso vervangen.
Maar of de urgentie er is Yes daarna nog te laten bestaan vind ik in ieder geval uiterst twijfelachtig.
Artistiek was het toch al niet meer je van het.
Anderson en ook Wakeman hebben een broze gezondheid, dus die zullen waarschijnlijk om die redenen ook niet meer in Yes stappen- mocht die mogelijkheid zich voor doen.
Alles bijelkaar wordt Yes dan hun eigen tribute band.

Nee, een mooie laatste concert met desnoods alle Yesleden die nog kunnen en willen, om big Chris te herdenken en dan over en sluiten wat mij betreft.

Nu Close To The Edge luid door de speakers.

Ja, dat het allemaal geen lieverdjes waren was op zich wel duidelijk. Dat geldt ook zeker voor Rick Wakeman. De vraag is alleen in hoeverre je alles op alles zet om dit soort genieën binnen een band te houden, inclusief grollen en stemmingen, welke compromissen je bereid bent om te sluiten of in hoeverre je zo iemand laat gaan dan wel uit de band zet.

Het is natuurlijk wel net het verschil tussen het creëren van een wereld- en een standaardalbum.
Gezien jullie keuzes nu voor Going for the one en Close to the Edge spreekt dat verder voor zich.

Het verschil zit er in, dat je voor Wakeman (en dat geldt wat mij betreft ook voor Anderson en Howe) bereid bent (of was in het verleden) om een cd van Yes te kopen, terwijl andere leden (ex-Buggles etc.) een dergelijk stempel meestal niet wisten te drukken.

Mijn favo line-up zal altijd Anderson, Bruford, Howe, Squire en Wakeman blijven.
De ultieme groep mensen die op mij het meest indruk maakt als Yes zijnde.
Met White als drummer werd het wat logger en minder sprankelend. Patrick Moraz zal weinig onder doen voor Wakeman....maar het is gewoon geen Yesman. Trevor Rabin maakte van Yes tijdelijk een rockmachine. Het sleepte de band door de 80's heen, dat dan weer wel.
Maar de meest memorabele Yesperiode is het nooit geweest.
The Buggles......foutje, bedankt. Al is Drama helemaal geen slechte plaat.

Na het laatste vertrek van Anderson was ik er wel een beetje klaar mee. Look- a like zangers en vooral teren op de oude roem.

Nu Squire er niet meer is en Anderson en Wakeman allang niet meer in de band zitten ( Bruford is met pensioen) , is dit het moment om het boeiende Yesboek te sluiten.

Bruford met pensioen? Hij was net het jonkie van de groep.

Bruce Rowland, drummer van Fairport Convention, Joe Cocker's Grease Band en Ronnie Lane's Slim Chance is vandaag overleden ...
Fairport Convention : Royal Seleccion no.13 / Adieu Adieu (Scotland c1976) - YouTube

Bill is inmiddels 66 jaar.

Drummers verslijten hun lichaam wat meer waarschijnlijk. Het is Phil Collins ook afgeraden om nog te drummen.

Dat kan natuurlijk ook om andere redenen nog geadviseerd zijn

Er zijn uiteraard evenzovele drummers die nog steeds spelen. Mick Fleetwood hoor ik nooit klagen.
Ik vind 66 geen reden om als muzikant werkeloos achter de geraniums te gaan zitten. Er is natuurlijk sprake van een vrije keuze.

Maar nogmaals, voldoende artiesten die nog gewoon doorgaan op die leeftijd.

Bill zal heus nog wel drummen, maar niet meer als prof.
Volgens mij is hij ook nog gezond en wel.
Maar ik denk dat hij prima zonder dit hele wereldje kan, in tegenstelling tot veel andere collega's.

Ja, wellicht.

Chris Squire heeft tot het einde toe in het zadel willen zitten. Dat zie je ook vaak. Geen woord over ziekte of iets heel vaags en dan plotseling tijdens de actieve carrière overleden. Freddie Mercury, Joe Cocker en in mindere mate Jon Lord, daar gold het ook voor.

Het heeft wel iets heldhaftigs.

Vasthouden aan de muzikale carrière tot je er (letterlijk) bij neer valt. Muzikanten hebben natuurlijk een beroep waarbij een fanatieke hobby uitgroeit tot broodwinning. Bij een goede gezondheid, is daar uiteraard niet zomaar een natuurlijke grens te trekken inzake leeftijd om te stoppen.

Chris Squire zal worden herinnerd, en zo zal hij het ook hebben gewild, als de grote bassist en oprichter van Yes die tot het einde toe in functie is gebleven. Uit liefde voor muziek.

Ik herinner me Chris Squire ook als de man achter de schitterende koortjes bij veel Yes-songs, van Yours is no disgrace tot Leave it (als ik mij niet vergis, tenminste).

Zeker ranboy. En nog wel bij meer nummers.

Anderson's stem en die van hem pastten mooi bijelkaar.
Naast een geweldig bassist was Squire ook een prima harmonie vocalist.
Daar is misschien niet zo veel bij stilgestaan, maar ook dat was kenmerkend voor de sound van Yes.
Zeker in hun beginperiode zaten er geweldige meerstemmige songs tussen.

Goed verhaal trouwens musician.

Nooit fan geweest van Chris Squire z'n stem, ook niet in mijn obsessieve Yes jaren, maar ik geef toe dat zijn stem goed combineerde met die van Anderson. Zelfs die van Howe (totaal geen fan van zijn stem) combineerde goed met den Jon. Luister maar eens naar dat I Get Up/ I Get Down stukje op CTTE. Hemels!

@musician: heel grappig hoor, maar Phil Collins was geadviseerd om te stoppen om dat z'n lichaam versleten is door het drummen. Muzikanten zien af.

Daar wordt niet aan getwijfeld. Maar ik denk aan de andere kant dat ze, zeker als ze op leeftijd zijn, ook heel goed weten wat ze doen. Als professionele muzikant. Kijk eens naar de dagelijkse prestaties van Ian Paice (Deep Purple, 67) of Cesar Zuiderwijk (Golden Earring, 67).
In de praktijk hoeft het ook lang niet altijd te leiden tot uitval door fysieke problemen.

Het merendeel van de musici vindt het ongetwijfeld leuk om te blijven doen.

Alleen is geen één persoon dezelfde.
Er worden natuurlijk wel meer mensen arbeidsongeschikt, om de meest uiteenlopende redenen. Wat op zich treurig genoeg is.

Bij Phil Collins zijn er de afgelopen jaren veel tegenstrijdige berichten geweest. Het is hier niet het topic, maar de vorige keer was hij bij wijze van spreken op sterven na dood en verscheen een paar maanden later doodleuk het album Going back. Dat mag uiteraard, maar mededelingen uit die hoek zijn niet altijd even betrouwbaar.

Hij is overigens pas begin 60, droevig genoeg als hij er definitief mee zou moeten stoppen. Maar kijk er niet van op als er een nieuw album verschijnt.

"Phil Collins overweegt comeback" (Geen woord over ziekte en niets meer kunnen en mogen)

Dus je zegt dat Phil Collins geen tendonitis heeft en dat ik 'm niet moet geloven?


Heel interessant want er zijn genoeg interviews waar hij over zijn tendonit praat.

Heb je ook een interview waar Collins zegt dat het maar grappen en grollen waren over zijn aandoening? Je zegt toch dat er tegenstrijdige berichten waren, nietwaar? Oke dan, show me!

Kan deze discussie aub verder via PM gevoerd worden?

Inderdaad, of bij de artiest zelf.