De formule niet, maar veel ingredienten zijn wel bekend.

Maar dit vind ik zo moeilijk, want naar mijn mening is de muziekscene in twee grote groepen in te delen. Zij die bezig zijn met (en zoeken naar) hits te scoren (bewust zoekend naar de formule), en de groep die d.m.v. artistieke expressie gewoon goede muziek willen maken en hopen dat ze daarmee (door het onvoorspelbare aspect) succes (en eventueel een hit) scoren.
Over die twee groepen kan je niet hetzelfde spreken. Zelfs door de platenfirmas worden ze verschillend benaderd/behandeld. (Al willen ze dikwijls wel graag de tweede groep bij de eerste krijgen.)

Is de formule niet bekend of rust daar auteursrecht op?

De platenmaatschappijen als grote boemannen. Ik vind het dan merkwaardig dat al die creatieve geesten hun ziel aan die boemannen verkocht, hebben en nog steeds verkopen.
En dan, zoals Biohazard eens deed, ook nog eens fulmineren op de platenindustrie.

Als ik het allemaal zo lees, is een platenlabel niet meer meer nodig en vinden alle artiesten dat ook.

Waarom zijn ze er dan nog?

Die vraag heb je gisteren ook al eens gesteld. Ik heb daar vannacht eens over nagedacht, en ik denk dat dat te maken heeft met de oude structuren die nog steeds wel zijn invloed hebben: De propagandamacht ook nog wel, maar vooral toch ook de lobby-macht. Op welk festival denk je dat Biohazard (of eender ander artiest, getekend bij een groot label eigendom van een multinational) nog terecht kan als ze alles zelf gaan doen?

Zoals ik gisteren al schreef (het moet niet gekker worden, zei vigil), zolang er vraag is naar fysieke geluidsdragers, zolang de muziekindustrie(maffia) er nog is, en zolang als dat zo is, kunnen de bekende artiesten haast niet zonder. Al weten ze al te goed, dat het, theoretisch gezien, niet meer nodig zou (moeten) zijn.

Dat lijkt me zelfs heel makkelijk Cabeza. Maar er zijn natuurlijk ook veel gewaardeerde albums die er zonder ondersteuning van een label nooit hadden geweest.

Artiesten zijn niet zo vaak ook ondernemers/zakenmensen. Natuurlijk wordt daar in sommige gevallen misbruik van gemaakt, maar daarom moet het kind nog niet met het badwater worden weggegooid.

Sinds kort kan iedereen zijn lawaai via internet verspreiden. Heeft dat dan al zoveel wonderbaarlijks opgeleverd wat ons eerder door Boeman Universal (of Warner, of Sony) werd onthouden? En zo ja, hoe deden ze dat dan, wetende dat er altijd ook wel kleinere labels bestonden om eigenzinniger vissen een vaarwater te geven...

Een van die dingen die verloren gaan als de cd niet meer gekocht wordt is het dankwoord van de artiesten in het cd-boekje. Daar lees ik vaak 'dank aan de mensen van ...', (label).

In de praktijk zullen labels zeker heel vaak de artistieke vrijheid beknot hebben, maar zoals ik het inschat hebben ze over het algemeen veel vaker juist die ruimte en ondersteuning gegeven die een artiest nodig had om zijn inspiratie om te zetten tot een kwalitatief eindproduct.

Intussen zie ik dat Edwynn in minder woorden ongeveer hetzelfde heeft geschreven... (en ik maar zitten zoeken naar de juiste woorden ).

Ik zie het probleem eigenlijk niet. Bekende artiesten hebben grote labels nodig en grote labels hebben bekende artiesten nodig en dus maken ze gebruik van mekaar.

@Cabeza
Kom je nu aan met Iggy Pop? Een man die volledig bekend is geworden (en terecht) en jarenlang hand in hand met de muziekindustrie heeft gelopen? Zwaar bagger heb ik trouwens helemaal niet gezegd in relatie tot Iggy Pop.

Volgens je eigen opgave gaat muziek veel beter worden als de muziekindustrie is verdwenen. Ik hoor graag wie de nieuwe Pink floyd van het internet is geworden en bovendien zei ik met betrekking tot zwaar bagger: als het allemaal zo goed gaat worden via internet, is je hele platencollectie die je hebt verzameld en gekocht door de muziekindustrie dus zwaar bagger geworden?

En waarom is een artiest gelijk niet meer integer als hij werkt volgens de oude systemen van de muziekindustrie? Er wordt volgens mij inmiddels wel heel erg doorgedraafd. Ik ben nota bene degene die muzikanten op behoorlijke wijze wil belonen en daarnaast de rol van de platenmaatschappijen graag in perspectief blijf zien.

Dat Iggy Pop ruzie heeft met een platenmaatschappij is niets nieuws en bovendien van alle tijden. Maar misschien kan hij een nieuw album op internet zetten en gratis ter download aanbieden?

Je kunt geen betaald voetbal hebben zonder spelers, clubs en sponsoren en fans die de wedstrijden bezoeken. Over elke categorie is wel wat negatiefs te zeggen, maar zonder één er van is betaald voetbal niet mogelijk.

Anders daalt het al snel af naar amateurvoetbal. En dat is leuk voor hen die van amateurvoetbal houden. Ik speel het zelf ook en kan andere wedstrijden af en toe best aardig vinden. Maar als liefhebber van goede voetbalwedstrijden met alles er op en er aan kies ik toch maar liever voor het profvoetbal. De negatieve aspecten zijn dan jammer maar helaas.

Dat geldt toch ook wel voor muziek. Ik hoor nu alleen maar geluiden dat het "amateurvoetbal" zo geweldig is, Maar je mag best vinden dat amateurvoetbal goed is en tegelijkertijd constateren dat het profvoetbal toch ook alleraardigst was en is.

Het lijkt me inderdaad uitgesloten dat festivals populaire/publiekstrekkende bands die niet bij een groot label zitten nog zullen programmeren.

Het probleem dat ik zie is dat die grote labels er nog zijn, maar heden ten dage er eigenlijk niet meer moeten zijn. Voorlopig houden ze elkaar in stand door een bestaande situatie met wortels in het verleden. Geen probleem, was het niet dat daar, en alleen daarom, ik nu nog bijna evenveel moet betalen wil ik een bestandje legaal downloaden, als zou ik een fysiek product kopen.

De platenmaatschappijen als "grote graaiers" bestempelen terwijl je zelf niets wilt betalen voor je muziek?

@CB: ben het opnieuw grotendeels met je eens.

Vwb de toekomst van 'het anarchistische internet' zou ik je graag The Future of the Internet (And How to Stop It) van Jonathan Zittrain willen aanraden - in zijn ogen is al veel verloren gegaan doordat 'tethered appliances' - zijn term - ons dwingen om te gaan met internet op een manier die niet meer generatief en productief is. In boerentaal: "apps rule" en dat werkt belemmerend. Goed onderbouwd en helder, maar niet eenvoudig leesbaar.

Internet heeft in belangrijke rol gezorgd voor 'disintermediation' - een term van internetguru Don Tapscott (The Digital Economy) - steeds meer schakels in de keten (oorspronkelijk 5, van creatie tot verkoop/levering) schuiven ineen. Met niet al te veel geld kan een band eem goede studio huren, een producent en (evt) iemand die tegen een acceptabele fee de postproductie doet (op Linkedin heb ik topmensen gezien die zich voor vanaf 150 GBP per uur aanboden). Productie van cd, drukwerk en doos kost ook geen kapitalen meer, facebook en andere social media spelen een rol bij promotie en distributie, word of mouth en MuMe werken ook mee en je kan als band met relatief weinig aan de slag.

Zou het wel eens mee willen maken een band die mede dankzij MuMe - dat we onderhand bij de social media kunnen scharen - opkomt.

en vwb dit citaat



Dat hangt helemaal van je smaak en je publiek af. Afgelopen weekend was in Utrecht de eerste single day (lente)editie van Le Guess Who; ik was buiten de stad en achteraf was dat erg jammer. Het was een erg leuk, alternatief festival met een aantal leuke opkomende bands/acts - heel kleinschalig en daar zit net de crux. De leukere, vernieuwende dingen gebeuren gewoon op de kleinere festivals.

Misschien zit de massa te wachten op opnieuw Bruce Springsteen of Metallica - ik iig niet; Bruce heb ik 30 jaar geleden een uur gezien/gehoord vanaf een brug bij Nya Ullevi en dat was genoeg - het was een fietsvakantie en we moesten nog een stuk verder.

En Paul Weller heeft het o zo treffend 30 jaar geleden al eens bezongen (met de titel in de tekst):

"And the public gets
what the public wants
well I want nothing this society's got
I'm going underground"

@Brunniepoo: Denk eerst eens een beetje na. Misschien wel, maar als andere, even grote bands, wel een lobby achter zich hebben, is de kans voor de keuze van die zonder toch wel beduidend kleiner.

@musician: Sinds wanneer is minder gelijk aan niets?? Als je gelezen hebt dat ik geen behoefte meer heb aan plastic en karton, en alleen maar de muziek wil, dus tevreden ben met een mp3, waarom moet ik dan bijna evenveel betalen als met die troep erbij? Ik wil best voor muziek betalen, en heb dat voor LP's en CD's ook altijd gedaan, als ik ze voor een prijs vond die ik ze waard achtte. En voor een legale mp3 download wil ik dat net zo goed doen.

Je spendeerd hier een halve bladzijde aan kritiek, en bovenstaande quote bewijst duidelijk dat je alleen maar de hoofding gelezen hebt, en niet het artikel. Zo vooringenomen ben je.
Hij heeft dus zelf zijn nieuw album uitsluitend via download op het internet verkrijgbaar uitgebracht. Chapeau voor de man, zoveel jaren na The Stooges nog steeds een bakenverzetter in de muziekwereld. Nog een paar honderd van deze lefgozers, en bye bye muziekindustrie.

En waarom spreek je atijd over gratis? Ben ik hier een pleidooi aan het houden voor gratis downloaden?

Mwah, de grote festivals hebben ook altijd genoeg opkomende bands (gehad) hoor, alleen hangt het er maar net vanaf wat je onder 'opkomend' verstaat. Jan Smeets gaat natuurlijk niet tien bandjes die samen 17 fans hebben neerzetten, maar als zo'n relatief onbekende band het jaar daarop headliner is op eenzelfde festival dan kun je mijns inziens ook spreken van 'opkomend'.

Omdat troep niet veel kost / waard is?

Ik ben het met je eens dat het verschil nogal klein is, maar langs de andere kant kan je moeilijk bijna alle waarde aan de muziek zelf hechten en dan verwachten dat de kostprijs van een cd voor het grootste deel in dat plastic en karton zou zitten en de muziek zelf bijna niets kost.

Bovendien zijn cd's eerder goedkoper geworden dan duurder terwijl het geld minder waard is. Dus dat ze de prijs van mp3 hoog houden lijkt me niet helemaal te kloppen.

Zoals ik eerder schreef denk ik dus niet dat muziek en lectuur zonder fysieke drager over het algemeen te duur aangeboden worden. Wel dat de werkelijke kostprijs van cd's en boeken hoger ligt dan waar je het voor kan kopen.

En verder over grote platenfirma's ben ik van mening dat dit een logisch gevolg is van een vrije markteconomie. Natuurlijk bestaat er misbruik. Maar dat is te vinden in alle betrokken partijen. Zolang een label geen monopolie bezit is de controle beperkt. Met de komst van het internet komen er volgens mij goede alternatieven bij. Maar van de totale anarchie, waar niets nog beschermd is, komt denk ik weinig goeds. En de slinger slaat nu soms wel wat te ver die kant uit vind ik.

Niet om elitair te doen - al doet dat geen pijn - ik denk gewoon dat wij totaal verschillende maken en interesses hebben. Voor alle duidelijkheid ik ben niet echt van de AOR, MOR of Prog - een enkele uitzondering daargelaten.

In mijn beleving zakken veel 'opkomende bands' weg op het moment dat ze op de grote podia staan. De stap van Lowlands naar Pinkpop, dat imo onder de T-Rex onder de dinosauriërs van de grote festivals is, heeft vaak een creatieve devaluatie tot gevolg.

Ik denk dat de subtop van de mega-acts het meeste last gaat krijgen van de paradigma shift die nu plaatsvindt. De echte mega-acts blijven mensen trekken voor 150 euro in de Gelredome al is het alleen maar uit nieuwsgierigheid (naar hoe strak Madge in d'r vel zit), socializen, uitje etc.

Het boeiendste wordt de ontwikkeling in het kleinere circuit: de venues voor 1000 p. of minder. Daar zullen meer social communities ontstaan met een eigen context, cultuur en besteding: heel duidelijk herkenbare (identificeerbaar). Misschien dat een dergelijke community - laat ik als voorbeeld Summer Darkness geven, goths - op den duur wel vele malen interessanter en bestendiger is dan een enkel concert voor zeg 10.000 in een grote venue.

Mega acts hebben heel weinig voeling met hun fans en dat gaat wellicht een heel belangrijke factor worden. Vroeger was het: wij van EMI hebben een gloednieuw album van XYZ voor jullie dat jullie mogen kopen voor (relatief) veel geld.

Tegenwoordig - in de kleinere communities - is een groot deel van het nieuwe werk al bekend van live optredens en worden cd's (en merchandise) deels ook gekocht uit loyaliteit en de behoefte tot identificatie.

De evolutie leert dat degenen die zich het beste aanpasten aan hun omgeving, overleefden. Welnu de grotere platenmaatschappijen hebben dat amper gedaan sinds 1995.

Dat denk ik ook, wat op zich grappig is want een groot deel van je betoog is op de prog al heel lang van toepassing

Tsja, als ik het als troep voorstel zie je niet zo snel het punt dat ik hier maak natuurlijk. Ik vind het verschil, althans alvast psychologisch, wel heel heel erg veel te klein. En dat komt waarschijnlijk o.a. hier door: (ook al eerder aangehaald) Albums zijn van een hebbeding naar een massa-consumptieproduct geevolueerd: Laat ik nog eens een ongenuanceerd voorbeeld geven. Dertig jaar geleden verschenen er elke week misschien 5 releases die ik interessant genoeg vond om in bezit te willen hebben. Nu zijn er dat misschien wel 50. Die vijf werden op een maand misschien wel 20 keer gedraaid. Die 50 van nu nog geen 2x. Dat werkt, ondanks dat de productiekosten misschien hetzelfde zijn gebleven, psychologisch toch als een waarde-devaluatie. Dit geldt natuurlijk ook wel voor CD's. Maar platenlabels weten dat ook, en zijn bv. begonnen om albumreleases van grote namen met minder frequentie op de markt te brengen. Niet elk jaar een nieuw album, maar drie, tot zelfs vijf jaar is nu gangbaar. Zo word die psychologische devaluatie toch nog wat afgeremd.
Daar komt bij, alhoewel ik reeds afstand heb kunnen nemen van het fysieke van een muziekverzameling, ik ook niet volledig afgekickt ben van wat Mjuman het "H3" noemt, Het Heilige Hebben. Dus, al wil ik het zelf niet meer in huis hebben, psychologisch zitten er nog wel meerwaarden aan dat CD'tje (zie in mijn quote hieronder), net zoals de keten van fabriceren en verdelen van een mp3 tientallen keren lager moet liggen dan van een LP/CD (zie ook hieronder). De wetenschap van wat een artiest per verkochte cd uiteindelijk krijgt, is de druppel op de psychologische devaluatie-crash.

De voor mij persoonlijke waarde van de muziek op zich heeft hier helemaal geen invloed op, integendeel, want je kan die bv. via Spotify streamen, voor 5 euro per maand, zoveel je wil. Dus wat je voor een download betaalt, is om de muziek niet ergens in een "cloud" beschikbaar te hebben, maar in een bestandje. Uitsluitend het copyright dus.

Als je nu nog niet begrijpt waarom ik die prijzen voor legale mp3's waanzinnig hoog vind, zal je het waarschijnlijk wel nooit





Dat lijkt me waanzinnig. Dus volgens jouw worden cd's met verlies verkocht? Of zit er iets anders achter. Ik zal eerst dat filmpje eens bekijken naar waar je linkte.

Dat laatste is te betreuren, maar helaas inderdaad vaak realiteit.

Als ik dat zo letterlijk zou moeten nemen, lijkt mij de conclusie gerechtvaardigd dat de platenmaatschappijen inzake het aanwakkeren van Cabeza's muzikale wensen in dertig jaar tijd erg hun best hebben gedaan. Want daar zitten natuurlijk nog maar weinig "exclusief voor het internet" albums tussen.

Het siert je dat je nog wilt blijven betalen, althans, voor in ieder geval het auteursrecht. Ik zou het het artiestenrecht willen noemen, dan zou er eerlijk moeten worden verdeeld over de gehele band.
Hoeveel dat dan precies zou moeten zijn is dan nog een tweede, maar er wordt afgerekend met de groep en dat is het belangrijkste.

Is het in feite al niet een beetje zo? Nieuwe cd's, uitgave 2012 kosten een tientje. Van de week kwam ik cd's bij de FRS tegen van € 2,50. Mag een cd bij de release (gezien de productiekosten) misschien iets duurder zijn?

Dan ben je er toch uit? Een cd eerst € 10,00, na verloop van tijd € 4,00. Een download eerst € 4,00 en daarna € 2,00.

Lijkt mij een eerlijke en te beredeneren verdeling.
Mijn probleem met Spotify is dat, zoals eerder gezegd, er slechts 0,000000000001 per stream naar de artiest gaat, bij een lidmaatschap van 5 euro per maand. Als man van de Vakbond voor Muzikanten wil ik wel constateren dat dat nog geen fractie is van de CAO voor schoonmaakpersoneel. Veel minder zelfs.

Overigens Cazeba, 50 albums per week betekent 7 albums per dag + 1 afspelen die je allemaal nog nooit gehoord hebt. Lijkt mij een behoorlijke opgave want dat staat nog los van de zoektocht naar die specifieke albums. Volgens mij is dat logistiek bijna niet te doen.

Met dat filmpje wordt het inderdaad wel duidelijk. Het gaat om de uitbuiting in lage loonlanden en de verwoesting van milieu. De werkelijke kostprijs van een cd ligt op die manier veel hoger. Stel dat cd's nog steeds 20 euro zouden kosten (en dat in die meerprijs betere lonen en een properder productieproces zit) dan zou bijvoorbeeld 5 euro voor een download heel wat redelijker overkomen. Dan spaar je toch echt iets uit en je spaart ook nog het milieu.

Zojuist de leden van een alleraardigst beginnend death metalbandje uit Amersfoort het stoom uit de oren zien komen op Facebook omdat hun met vlijt in elkaar gezette, nog te verschijnen debuut is uitgelekt dankzij een recensent die zich niet aan de afspraken houdt. Wie legt hen even uit dat dat allemaal voor hun eigen bestwil is?

Gedane zaken nemen geen keer, dat lijkt me in eerste instantie de meest pragmatische gedachte. Je kan je wel opwinden over die journalist en hem mogelijk zelfs civielrechtelijk vervolgen, maar van een kale kip (en recensenten/journalisten zijn over het algemeen niet heel dik bevederd) kan je weinig veren plukken.

Mijn suggestie: ga met die recensent een dialoog aan, wijs hem op de consequenties en laat hem zijn netwerk inzetten voor positieve promotie voor het album, laat hem goodwill kweken.

En verder: omschrijf in korte termen wat er is gebeurd op Facebook en zeg dat je rekent op de trouw en waardering van de fans en hoopt dat ze je album gaan kopen. Want daardoor maken zij nieuwe muziek en optredens mogelijk. Kweek begrip en trouw bij de fanbase

Voor alle duidelijkheid: die recensent (beroepsethiek?) is uiteraard een droplul, en het gebeurde is gewone k* - maar ga niet bij de pakken neerzitten en probeer er een positieve slinger aan te geven.

(tot zover een onbezoldigd advies)

Voor alle duidelijkheid: Ik zal piraterij nooit goed praten of aanmoedigen. Wel dat de muziekindustrie in feite overbodig zou zijn, als er geen vraag meer zou zijn naar fysieke geluidsdragers. Ook ben ik van mening dat zonder de huidige muziekindustrie, prijzen voor downloads heel wat lager kunnen liggen dan nu het geval is.
Kronos maakt daar wel een punt (De rechtvaardige kostprijs discussie begin ik niet aan, want om dat te veranderen moet het gehele economische systeem veranderd worden.), maar niet echt duidelijk. Want er zijn CD's op de markt die 20 euro kosten, en je vind er ook voor 4.99 euro. De fabricatiekosten zouden ongeveer hetzelfde moeten liggen, vanwaar dan het prijsverschil? Dit heeft ook de gevoelsmatige waarde van de CD gedevalueerd. Als je een nieuwe auto A kunt kopen voor 2000 euro, en in sommige koopjeshoeken krijg je'm voor 499 mee naar huis. Wie gelooft dan nog dat die auto er 2000 waard is?
Als de prijs van een CD altijd rond de laat zeggen 15 Euro zou zijn (geweest), zou inderdaad een prijs van bv 5 euro voor een download gevoelsmatig aanvaardbaarder geweest zijn.
Maar daar hebben streamingproviders als Spotify en piraterij dan alweer roet in komen gooien.

@mju

Het was meer retorisch bedoeld. Hier wordt enkele pagina's lang betoogd dat artiesten veel beter af zijn wanneer iedereen alles gratis en voor niets kan downloaden. En dat artiesten dat zelf ook vinden. Welnu, ik ken veel van dit soort kleine bandjes die dat dus helemaal niet vinden. Die zien muziek maken als een hobby en zetten daarvoor centjes opzij en knutselen samen met een labeltje dat eveneens door hobbyisten wordt gerund een album in elkaar. En vinden het erg prettig als ze op zijn minst quitte kunnen spelen. Van death metal word je immers niet rijk. Dan wachten ze de eerste reviews met spanning af en blijkt die hele handel al op allerlei torrentsites rond te zwerven. Dat betekent weliswaar dat men je album alvast goed vindt, maar zelf hebben ze daar niets aan. Het ontmoedigt alleen maar.
Bovendien ben ik zelf recensent en heb ik dus een kopie en ben ik daarmee verdachte. I don't like that, op zijn zachts gezegd. Met het webzine waar ik voor werk heb ik de afspraak de spullen die ik krijg niet te verspreiden. Ik ga er vanuit dat dergelijke afspraken overal wel gelden. Althans in landen waar ongeoorloofd verspreiden van content illegaal is.

Dus in die zin ben ik het er allemaal wel mee eens dat cd en vinylfabrikanten hopeloos achter op de markt zijn geraakt, maar blijf ik erbij dat artiesten cq. rechthebbenden de enigen zijn die mogen beslissen over verspreiding. En dus dat hun intellectuele EIGENDOM op een handige manier beschermd moet worden.

Mijn antwoord was ook hypothetisch/pragmatisch. Maar dat we leven in een dwaze, uiterst ambivalente wereld, wil ik even verduidelijken vanuit een ICT-perspectief:

Wat kan je allemaal met MS Mediaplayer? Rippen, kopiëren etc. Wat leverde MS tot voor kort ook? DRM-applicaties! Om rechten (zeg maar het intellectuele eigendom) te beschermen - hoe groot kan een spagaat zijn?

Je laatste twee zinnen zijn veelbetekenend: vaak vind bij het maken van een album een overdracht van de rechten - niet op geschreven teksten - maar op de opnames plaats (al zijn er meerdere figuren denkbaar); Talk Talk had bijv totaal niet de rechten op hun opnames en dan zie je wat EMI met de eerste drie album doet.

Artiesten/bands willen muziek maken, maar stellen vaak een bijna kinderlijk vertrouwen in platenmaatchappijen en andere belangenbehartigers. Ik heb al eerder voorbeelden daarvan genoemd: door schade en schande moet men blijkbaar leren. Het absurde is dat middels DOI exemplaren te identificeren zijn - het digitale 'watermerk' is dan embedded; door vooraf een lijst bij te houden met pre-release copies is het niet moeilijk om eea na te gaan. Moet je het natuurlijk wel hanteren dat mechaniek.

Op het eerste deel van het gequote: Die pagina's heb ik dan toch gemist, en als er al zoiets geopperd wordt zal dat toch maar door een enkeling zijn, en magertjes gefundeerd worden.

Wat betreft het tweede: Extremisme is nooit goed. Intellectuele eigendom valt niet hetzelfde te bekijken/beoordelen als stoffelijke. Je kan het eigendom noemen, maar eigendom van iets abstracts. Als ik een liedje zing onder de douche maak ik evenveel gebruik van iemands intellectuele eigendom als wanneer ik zijn liedje gedownload heb voor huiselijk gebruik.

Stoffelijke eigendom steel je, of je laat het waar het is.
Intellectuele eigendom van een ander kan jouw op een idee brengen om nieuwe intellectuele eigendom te creeeren. Je hebt dus in feite die intellectuele eigendom gestolen voor jouw idee. De ander heeft er geen baat bij. Ook geen verlies. Maar ook niet wanneer ik onder de douche zing of een mp3tje afspeel.

Dwaze gedachtengangen misschien, maar alleen om aan te tonen dat het niet zo simpel ligt. Omdat het beiden eigendom kan genoemd worden, wil nog niet zeggen dat iets abstracts hetzelfde is als iets stoffelijks.

Edit: In het geval het een liedje of mp3tje betreft wat ik anders niet zou gekocht hebben natuurlijk. Het is duidelijk dat er wel een verlies is voor de rechthebbende als je iets waarvoor je wel zou betalen als er geen andere manier was gratis binnenhaalt.

Over overdracht van rechten op platenmaatschappij zijn legio verhalen bekend. Zie ook The Final Countdown van Europe. De Zweedse poedelrockers hadden een wereldhit maar hebben daar buiten een eenmalige onkostendekkende cheque nooit iets van gezien. Epic wel uiteraard en dat is misschien oneerlijk maar zij hebben wel de centjes geïnvesteerd.

De pre-release copies zijn inderdaad vaak gewatermerkt. Maar hoe en of ze daar ook iets mee doen weet ik niet. Het ging mij alleen even om dat artiesten helemaal niet vinden dat ze beter af zijn wanneer alles maar gratis beschikbaar gesteld wordt.

Kortom het beschermen is ontzettend lastig zoals je zelf terecht stelt, maar moet daarom niet betekenen dat alles maar graties en voor noppes moet.

Edit toegevoed aan mijn laatste bericht.

In die edit schuilt natuulijk de adder waarom er toch enkelingen zijn die geen kwaad zien in wat er gebeurd is in het bv. door Edwynn aangehaalde incident.
Hoeveel mensen zouden de muziek van die onbekende Deathmetal band gekocht hebben op basis van recensies en publiciteit, als dat de enige mogelijkheid was om met album te leren kennen?
Hoeveel mensen gaan die muziek nu beluisteren vanwege de mogelijkheid het gratis te downloaden, na het lezen van recensies en publiciteit?

Onmogelijk te zeggen, maar het lijkt me duidelijk dat die tweede groep behoorlijk groter zal zijn.

Hoeveel van die eerste, kleinere groep, gaan toch niet zo tevreden zijn met hun aankoop, en ook geen concert bezoeken van de betreffende band? Of hoeveel zullen door hun aankoop wel een concert willen bezoeken?
Hoeveel mensen met de gratis download zullen het concert bezoeken?

Ik heb geen idee.
Voorstanders van "gooi het allemaal gratis op het net" zullen beweren dat de tweede optie veel meer bekendheid, en dus volk op de concerten zal brengen.
Tegenstanders zullen het daar niet mee eens zijn.

Ik hou me wijselijk buiten de discussie. Er wordt wel beweerd dat concerten lucratiever voor de artiesten zijn dan de verkoop van CD's.
Blijft ook nog de vraag hoeveel van de gratis downloaders/concertbezoekers uiteindelijk toch ook nog de CD kopen.

Het maakt niet uit of de voorstanders gelijk hebben of niet, het zou niet hun beslissing moeten zijn maar die van de artiest.

Amen!