Dat gebeurt met enige regelmaat. Als ik me voldoende misdraag zal justitie gewoon aankloppen bij mijn provider (net zoals ze zullen doen met mijn mobiele telefoonaanbieder die gaat uitleggen waar ik op uur u was en wie ik op dat moment aan de telefoon had).

Geven providers alle websites door die publiekelijk toegankelijk zijn? Goh. En wat is nu je punt?
Overigens kan ik niet meer zomaar naar TPB. Of is die niet publiekelijk toegankelijk?



Ik vermoed dat jij de uitspraak van de rechter inzake TPB niet begrijpt. Doorslaggevend was dat ze vonden dat aangetoond was dat veel mensen de illegale content downloaden.

Daarvoor moet er dus wel eerst een verdenking bestaan dat jij die feiten hebt gepleegd.



Ja natuurlijk kan jij zomaar naar de TPB, het enige wat jij niet kunt is rechtsstreeks naar TPB surfen door het url adres in te typen in je browser omdat je provider dit adres heeft geblocked.

[/quote]

Ja, dat was doorslaggevend om TPB te blocken. Dat zegt helemaal niets over de gevoeligheid van rechters om ook maar inbreuk te gaan maken op privacy van particuliere personen zoals jij doet suggereren. Bovendien is het niet aan de rechter om daar over te beslissen, dat is aan de wetgever.

Uit de hele redenering omtrent TPB blijkt maar eens te meer dat mensen hier niet weten hoe een ISP werkt, wat zijn taak is. De rechter kan een ISP wel sommeren geen verkeer door te geven naar TPB, maar de re-routing van die aanvraag (middel de DNS) is een fluitje van een cent, terwijl de rechter alleen specifiek het blokkeren van het request voor The Pirate Bay heeft opgedragen, niet bijv. naar The Phirate Bay.

In NL is een uploader strafbaar; 2 jaar geleden kon je in de AH gewoon een publicatie kopen waarin haarfijn de do's en don'ts van films en muziek downloaden werden uitgelegd. Getuige de markt voor mediaservers - ook in het hogere segment - is downloaden een zeer bekend fenomeen, en m.n. voor films veel ruimer dan ik dacht, met name onder Appelaanbidders onder mijn vrienden.

Dat je niet bewust gestolen goederen mag kopen weet ik ook wel. Maar downloaden is toch iets anders. Daarom juist dat ik nog wat andere voorbeelden aanhaal, als suggestie dat het misschien toch een iets te grote stap is. Waar trek je de grens? Wat is 'redelijkerwijze'? Mogen we ook geen pas verschenen cd's bij wowhd bestellen, als ze maar 6,99 kosten en elders minstens 13 euro?

@Onweerwolf
Ik suggereer helemaal niets over inbreuk op privacy. Dat is een onderwerp dat jij er steeds bijhaalt. Op het moment dat iemand een strafbaar feit begaat, kan hij zich minder dan voorheen beroepen op een recht op privacy. Voor mij telt privacy even zwaar als voor een ander.
Mijn punt is dat rechters ook wel zien dat downloaden een probleem is. Dat daar schade geleden wordt. Ze zijn zelfs bereid er iets tegen te doen zonder dat downloaden strafbaar is. Nederland loopt (zoals gewoonlijk op dit punt) achter bij de rest van de wereld. In andere landen staat het beschermen van het auteursrecht e.d. veel nadrukkelijker op de agenda. Inclusief de discussie over downloaden.
Hier beheersen matra's als 'kan niet want privacy' en 'downloaden is legaal' de discussie, terwijl aan het probleem niets gedaan wordt.
@Kronos
Waar die grens ligt bepaal ik niet. Het lijkt me niet redelijk om iemand te vervolgen als hij een CD aanschaft voor €7 terwijl hij elders €13 kost. Als hij die CD gratis aangeboden krijgt ligt het wat mij betreft anders.

Tsjonge: weer een plank mis. Lees je nou eerst eens goed in op dingen, voordat je je handen op het toetsenbord laat wapperen.
Even de feitelijke juridische stand van zaken in Nederland: privacy wordt nog steeds als een groot goed beschouwd. Daarom moet het misdrijf wel degelijk dermate zwaar zijn dat het misdrijf het vrijgeven van persoonsgegevens rechtvaardigt - nb dan heb ik het nog steeds niet over het verschil tussen een misdrijf en een wetsovertreding, want dat is downloaden - als het ooit ilegaal zou worden - in principe.



Opnieuw gebrek aan kennis: niet downloaden is een probleem. Juridisch is de status van 'stelen' van een digitaal bestand niet verankerd, want als je een digitaal bestand 'steelt' (lees download), verdwijnt het origineel niet. De wet loopt achter en de juristen moeten een wet toepassen die in feite alleen is bestemd voor niet digitaal materiaal.



Wederom wordt blijk gegeven van een schrijnend gebrek aan juridische kennis en aan een de facto inzicht in de gang van zaken. De geest is uit de fles en het plaatsen van dergelijke populistische prietpraat geeft aan totaal geen besef te hebben voor de Libertijns filosofische stroming die zijn oorsprong vindt in de kringen rondom Wired en mensen als Nicolas Negroponte (Being Digital) - een van de ideologen van het internet - zeg maar rond het midden van de jaren 90 - daar vind je ideeën als "information wants to be free", en het educatieve effect van wereldwijd beschikbaar komen van informatie, de impact op democratisering etc.

Uploaden/downloaden heeft ook positieve effecten gehad op ontwikkeling van mensen in minder ontwikkelde gebieden. Het beklemtonen van het zgn negatieve effect van downloaden is een eenzijdige vertekening die stigmatiserend werkt. De eenzijdige economisering van het downloaden (Ziegler) past precies in het denken van de platenmaatschappij die dus laten merken ook middels iTunes hun afnemers goed te kunnen besturen

De feitelijke juridische stand van zaken is dat iemand die een strafbaar feit begaat minder dan anders zich kan beroepen op zijn recht op privacy.
En wat het verschil tussen een overtreding en een misdrijf hier mee te maken heeft ontgaat me ten ene male: downloaden is op dit moment in Nederland geen van beide.

De nagel op de kop Mjuman! Want hier draait in feite alles om. Het vrije internet, een zege voor de bevrijding van de massa: Haast onbeperkte toegang tot kennis en cultuur, ongeacht rang, stand, sociale of economische situatie. Dat de "poppenspelers", degenen die de touwtjes in handen trachtten te houden, daar niet om staan te handjesklappen, spreekt voor zichzelf. Wie die poppenspelers zijn op deze planeet, in de verschillende regimes en politieke en/of economische systemen, word vlug duidelijk als je kijkt naar de diverse pogingen en giviseerde content om het internet te censureren in verschillende landen, of plaatsen op diezelfde bol.

Misschien feit dat wat weggezakt is: in landen waar de afgelopen eeuw het auteursrecht e.d. goed was geregeld steeg de creatieve sector tot grote hoogte. Als je je zorgen maakt over toegang tot cultuur ongeacht rang etc., dan zou ik als de sodemieter deze wetten moderniseren en me een kleine beetje minder zorgen maken over het illegaal verspreiden van content waar iemand anders de rechten van bezit.
Nog zo'n Mantra: de vrijheid van het net staat ter discussie. Onzin. Er wordt nagedacht hoe we moeten omgaan met downloaden. Ik ben allesbehalve voor een conservatieve houding in deze, maar zoals het nu is kan het niet. Onze omringende landen begrijpen dat beter dan Nederland.

@Ziegler: de impact van een handeling bepaalt of iets een wetsovertreding is (zeg even gemakshalve 'illegaal downloaden') dan wel een misdrijf (inbraak, verkrachting etc).

Privé-gegevens zullen alleen dan worden verstrekt door een ISP als de handhaver van de wet kan aantonen dat er sprake is van een ernstig misdrijf dan wel een mogelijke tereurdaad die een grote dreiging vormt voor de openbare orde.

Als zodanig kan je downloaden moeilijk aanmerken. een NL rechter zal overigens beduidend minder snel dan een in de US ingaan op het argument van de economische schade, gewoon omdat die onvoldoende substantieel kan worden gemaakt.

"De omringende landen begrijpen dat beter dan Nederland" - dat is de meest komische uitspraak van de week, en ook een heel populistische die opnieuw aangeeft dat je weinig van de ratio en impact van eea snapt.

Ik zou willen voorstellen: lees eens wat columns hierover op hypebot.com, neem Being Digial tot je, lees en passant Chris Anderson (idd uit de bekende Wired-kringen) - The Long Tail en het artikel Free (Wired augustus 2008) en verdiep je in dingen. Zoals het nu verloopt, poneer je is veelal ongefundeerde overpeinzingen, die de diepgang van een doorsneepolder niet overtreffen.

Jij suggereert dat het makkelijk is om dit soort wetgeving in te voeren omdat rechters er zogenaamd gevoelig voor zouden zijn. Ik leg je simpelweg even uit dat je de plank volledig misslaat omdat dit soort wetgeving een inbreuk op privacy oplevert.



Oh?



Nee, er is iets gedaan tegen het uploaden. Dat dat, volledig misplaatst, veronderstelt wordt effect te hebben op het downloaden is iets anders.



Nee, Nederland is juist een vooruitstrevend progressief land in deze kwestie dat niet zomaar de privacy van haar inwoners op straat gooit. Bovendien vindt Nederland dat de spelers op de markt met een oplossing moeten komen en dat doen ze niet.

Waar haal je deze onzin eigenlijk vandaan?

En weer een mooie drogreden van Ziegler.

Stelling: waar auteursrecht goed is geregeld, is creativiteit.
Conclusie: waar downloaden niet illegaal is is geen creativiteit.
Logica: nul komma nul



??? Je snapt echt niet waar het over gaat, of wel?

Ach, de discussie draait uiteindelijk altijd op hetzelfde uit: Welles-Nietes.
Ik kan alleen voor mezelf spreken. Sinds de mogelijkheid tot downloaden, heb ik misschien 1% minder uitgegeven aan het kopen van vooropgenomen geluidsdragers, dan wat ik zonder die mogelijkheid had gedaan. Dankzij de mogelijkheid van het downloaden heb ik waarschijnlijk zo'n 90% meer uitgegeven aan beschrijfbare data-dragers (draagbare harde schijven, usb-sticks, mediaplayers....) en heb ik met zo'n 50% muziek en zo'n 80% films kunnen kennismaken waar ik anders nooit toegang had toe gehad.
Voor mij zijn de kosten/baten vlug gemaakt:
- Economische impact, verlies (bij de copyright holders): minimaal, verwaarloosbaar.
- Economische stimulans hardware, technologische sector: positief.
- Persoonlijke ontwikkeling, culturele verrijking: super positief.

Naar mijn bescheiden mening is dat voor de meeste mensen (in meer of mindere mate) zo. Het blijft een welles-nietes discussie, omdat het onmogelijk onomstotelijk te bewijzen valt dat de crisis in de sector UITSLUITEND aan het downloaden te wijten valt. Times are changing, en veel jongeren geven geen bal om een cd, of zelfs album. Maar luisteren naar zelf samengestelde playlists, hetzij via mp3, of streaming. Maar cd's krijg je daar niet meer verkocht.

Ik weiger te geloven dat jij als muziekliefhebber een goed voorbeeld bent voor de gemiddelde muziekklant. Maar die discussie hebben we volgens mij ook al tig keer gevoerd.

Waarschijnlijk niet. Maar volgens mij hebben we wel gemeen dat ik, net zoals "zij", niet minder CD's zijn beginnen kopen omdat we kunnen downloaden.



Inderdaad, daarom onthoud ik me hier verder ook maar, en laat ik het de geintresseerden maar verder in de diepte uit kibbelen

Wat een veel aannemelijker stelling oplevert is juist niet kijken naar oorzaak maar naar gevolg. Ik denk dat de muziek industrie (lees: platenmaatschappijen en andere bobo organisaties) er financieel geen steek op vooruit gaan als downloaden wordt verboden en effectief gehandhaafd. Sterker nog, ik denk dat dat de industrie nog verder zal instorten omdat mensen inmiddels gewend zijn aan het 'try before you buy'-principe. Dat zal dan wellicht voor een gedeelte worden ondervangen dmv Spotify en dergelijke dingen maar ook dat heeft zijn beperkingen.

Try before you die is toch helemaal niet erg? Vroeger luisterde je vaak iets in een platenzaak.

Ik kon zo snel het laatste album van Marillion niet kopen en besloot toen, omdat ik er toch wat van wilde horen, om eerst twee nummers via Youtube te proberen. Er leek een soort van deal: Youtube kreeg twee nummers van het nieuwste album van Marillion via Marillion.com. Aan de andere kant haalde Youtube alle nummers die door anderen van het nieuwste album werden geplaatst van de site.

Dat betekende dus dat je wel iets, maar lang niet alles van het album als voorproefje kon beluisteren. Vond ik helemaal niet erg. Bij de video merkte de band overigens op: "If you want us to continue to make music, please buy this cd".

Even uiteraard ongeacht of het je smaak is, leek mij dat een zinnige opmerking van de band. Zonder een bepaalde mate van aanschaf van het originele werk, is een band ook ten dode opgeschreven.

Je schrijft overigens dat bij muziekindustrie "platenmaatschappijen en andere bobo organisaties" maar je vergeet dan toch wel een paar onontbeerlijke medespelers, m.n. de groepen/artiesten.
En daar moet je toch vrij voorzichtig mee omgaan, met hun deelname aan het geheel. Ik hoor nooit de oproep tot het niet kopen van een cd en een aanbeveling voor het lid worden van Spotify vanuit die kant.

Dus ik spaar graag kinderen en badwater.

Jazeker: vaart minderen, spaart kinderen is een veelgelezen tekst aan de rand van de bebouwde kom van kleinere gemeentes (bij het naderen ervan)

Wat Onweerwolf - denk ik - bedoelt, is dat een strikt download-verbod nauwelijks enig effect zal hebben op de omzet en dat zal ik - vanuit mijn beleving - even toelichten, al zal dat ongetwijfeld leiden tot een rode-vlageffect bij menig jonge user hier.

Daarom: ik praat alleen voor mijzelf en vanuit mijn beleving! De users met een reëel (ook al is dat wat minder dan 5 jaar geleden) inkomen kopen nog steeds veel (en dat heb ik het over minstens 30-50 albums per jaar, voor mijzelf ligt dat hoger. Budgetbeperkingen en etailers hebben ervoor gezorgd dat ik meer op koopjes uit ben (max joy van budget); try before you buy is ook een fave - voor 2006 regelmatig miskopen gedaan, omdat er ook veel impuls/hearsay aankopen bij zaten.

Edoch: geklooi met releases - een half jaar na eerste release een tweede (special) met extra's en fikse verlaging van prijs na 6 mnd zorgden ervoor dat ik ook wat meer kopschuw werd. Ook mijn beeld van de cd as such onderging een verandering. Ik bleef echter kopen.

Voor de jongere muziekliefhebbers (van 15 - 23) die je hier veel op de site aantreft, geldt iets anders: zij hebben veelal niet het budget om iets aan te schaffen - dat hadden wij per slot van rekening ook niet op die leeftijd - maar wel een middel om die muziek content te vinden, te downloaden en alsnog te beluisteren. Ik heb geen idee hoeveel jongeren die downloaden de bereidheid hebben om een album fysiek tegen betaling aan te schaffen. Het is nooit onderdeel geweest van hun socialisatieproces en ook al is er een soort van intentie hoeft die niet altijd uitgeoefend te worden.

NB: ik doe hier waardeuitspraak over de wijze waarop je naar muziek luistert, noch over het downloaden an sich, het gaat mij puur om een handeling die is opgenomen in je socialisatie. Voor hetzelfde geld zou ik het over het lezen van fysieke kranten hebben gehad. Veel jongeren zijn eraan gewend dat ze op die manier muziek kunnen beluisteren, net zoals ook een Spotify.

Voor mij geldt ook dat ik steeds minder dan vroeger in boeken- en platenzaken kom; en dan meestal nog in het buitenland, waar het aanbod, de prijs, de sfeer en de klantvriendelijkheid hoger ligt dan in NL. Ook de wat specialere vinylzaken in NL - A'dam, Zwolle, Deventer, Nijmegen bijv - kunnen mij tot een regelmatige klant rekenen - daar is aanbod en prijs bepalend.

Om af te ronden: ik denk dat een strikt verbod op downloaden nauwelijks enig effect zal hebben. Sterker nog ik vraag me af in hoeverre bepaalde bands als Godspeed You Black Emperor of Sigur Ros - en dat zijn maar twee voorbeelden - hier onder jongeren zo'n sterke following zouden hebben gehad als downloaden niet mogelijk was geweest. Wat dat betekent? Tja dat je als band in ieder geval voorbij de I van Attention Interest Desire Action (de klassieke marketingformule) bent. Ergo conclusio: MuMe hoort thuis bij social media.

Ik denk dat try before you buy niet duidt op een teaser van een heel album maar gewoon op het hele album.

Afgelopen zaterdag heb ik nog een CD gedownload die de vrijdag daarvoor voor het eerst fysiek werd verkocht. Ik heb die plaat 1x helemaal beluisterd en vervolgens direct besloten om hem die avond fysiek te kopen bij het concert van die band. Gewoon omdat ik het een enorm goede plaat vond.

Voor hetzelfde geld had ik die plaat niet heel sterk gevonden en besloten om mijn geld ergens anders aan uit te geven. Ik vind dat volstrekt normaal.



Maar wat een artiest wil is niet relevant. Wat relevant is wat een artiest aanbiedt en of ik het aangebodene wil afnemen. Het antwoord daarop is of ja of nee.

Een goed voorbeeld om geld te verdienen buiten de traditionele kanalen (muziekuitgevers) om is te vinden op Fast Moving Targets:

Hessel van Oorschot (Tribe Of Noise): We slaan de publishers over - Fast Moving Targets - fastmovingtargets.nl

Op de site een link naar een interview van Erwin Blom met Hessel van Oorschot (van Tribe of Noise).

Dat is een prima manier om geld te verdienen, maar je moet dan wel bereid zijn in dienst van een winkelketen o.i.d muziekjes te willen maken. Voor oorspronkelijke artiesten lijkt me tribe of noise geen optie.

In dit draadje wordt er door een aantal nogal negatief gedaan over Spotify. Ze zouden een fooi geven aan artiesten. Uit dit artikel blijkt dat ze 98% van hun omzet afdragen aan Royalties e.d.

Toch niet mis, maar niet genoeg, want ze leiden verlies.
Spotify gaat ten onder?

Gewoon een tijdje wachten tot de mensen gewend zijn om met spotify te werken, en dan langzaam de prijs optrekken. Ofwel meer reclame toevoegen. Dat lijken mij de twee van de meest voor de hand liggende mogelijkheden.

Ik zal geen traan laten om een failliet Spotify (er komt wel weer een ander) maar iedereen moet maar muziek beluisteren zoals hem/haar uitkomt.

Zolang de artiesten maar de financiële prikkel krijgen waardoor zij door kunnen gaan met muziek maken.
Als ik de artiesten mag geloven, kan dat hoofdzakelijk door aankoop van lp's/cd's, concertbezoek en merchandising.

Spotifiy wordt daarbij nooit genoemd.

Zonder Spotify zou ik morgen nooit naar Richard Hawley in de Melkweg gaan. En bij concerten koop ik vaak cd's. Het helpt dus wel.

98% royalties maar toch een fooi voor de artiesten. De doekoe gaat alleen maar naar platenmaatschappijen en niet naar de artiesten.

Goed nieuws dus voor Robbie Williams en Lady Gaga. Maar slecht nieuws voor de kleintjes die hun bereik willen vergroten.

Herinner me nog een uitgebreide financiële analyse van zomer 2011 (meen juli/aug). Toen gaf Daniel Ek aan te mikken op een break-even in de loop van 2014.

Dat ze rode cijfers zouden schrijven dit jaar was dus nog voorzien - de hoogte ervan mogelijk niet.

Ik krijg een beetje een Web1.0 gevoel - in NL oa World Online - toen alles om bereik en aantal subscribers/users leek te gaan (hoe berekende je toen de waarde van een abonnee).

Het wrange is evenwel - en dan doel ik niet op het definitely old skool commentaar van Musician ("wake up this is DA REAL WORLD, man") - maar op het feit dat het juist degenen zijn tegen wie Spotify zich richtte: de monopolisten van de grote megamaatschappijen, die met hun exorbitante rechteneisen ervoor zorgen dat Spotify het wellicht niet kan gaan redden.

Mocht het nou zo zijn dat die rechten als royalties naar de artiesten gingen, was het een ander verhaal en dan had het commentaar van Musician nog enige zin. As it stands blijven die pegels in het kanaal hangen en worden ze gebruikt door de majors om hun cijfers wat op te krikken voor de aandeelhouders.

Spotify zien als kwaad getuigt van weinig realiteitszin. Maar wat zeg ik, er zijn mensen druk bezig met banners tegen de uitbreiding van het aantal rijstroken op de A27, bij Amelisweerd - destijds bij de aanleg, mid 70's, konden ze de boom in

Als artiest zijnde krijg je zo'n $0,005 per stream dus tel uit je winst.

Maar daar kan Spotify dus niet zo veel aan doen. Dat ligt meer aan de platenmaatschappijen die kennelijk niet zo heel veel over hebben voor hun artiest.
Spotify geeft bijna al z'n inkomsten linea recta door aan de rechthebbenden.

Overigens is het nog maar de vraag of €0,005 weinig is.
Op Last.fm staat nog wel eens wat info. Adele heeft vorig jaar ruim 800.000 unieke luisteraars gehad via Last.fm. Stel je voor dat ze allemaal 100 maal een liedje van haar hebben beluisterd (wat eigenlijk weinig is), dan hebben we het over een lieve som: €400.000 voor Adele . . . .
Als Spotify voldoende bereik krijgt, kan je daar als artiest wel degelijk geld mee verdienen.