Klopt helemaal.

Bronnen zijn vooral bedoeld om aan het licht te brengen wat zij graag kwijt willen. Dus enige scepsis is altijd op zijn plaats, ongeacht het gebodene.

Ik vond het citaat dat Ziegler aanhaalt overigens ook een interessante. Laten we de conclusie simplificeren: Spotify en de platenmaatschappijen blijken twee handen op één buik.
Spotify heeft geen winstoogmerk. De overgebleven platenmaatschappijen verdelen alle gelden die binnenkomen. Bovendien bepalen ze wat wel en wat niet wordt uitgezonden. En wat er wordt uitgezonden komt dan wel uit de eigen bron.

De tekorten bij Spotify worden nu nog gefinancierd door de platenmaatschappijen. Over niet al te lange tijd worden de lidmaatschaps- en de reclamegelden voor liefhebbers van Spotify steeds meer opgevoerd. Totdat de winst voor platenmaatschappijen weer op hetzelfde niveau zit als ten tijde van de grote album verkopen.

De platenmaatschappijen betalen nog steeds de artiesten op basis van hun contract. De artiesten kan het niet schelen hoe vaak ze worden beluisterd via Spotify, hoewel misschien de hoogte van hun contract er mee kan samenhangen.

Dit lijkt mij een heel denkbeeldig scenario. De boekhouding kan bij Spotify er dan wel helemaal uit, het wordt namelijk gewoon een kwestie van vestzak/broekzak.

Er zijn hier geen winnaars of verliezers. Iedereen kan de geluidsbron kopen die hij wil of er juist een mix van maken LP's, Cd's of via de Big Cloud.

Anderen dan Spotify komen er niet in: ze krijgen gewoon geen muziek van de platenmaatschappijen en bij het uitzenden van kopieën een proces aan hun broek. Eén mogelijke uitzondering: als de platenmaatschappijen zouden beslissen om ieder z'n eigen Spotify op te richten met alleen muziek uit de eigen stal.

Dat we daar al die tijd zo moeilijk over hebben gedaan....

Ok - laten we dit eens insteken op een andere manier. Stel je was de belangrijkste partner in een keten, waarvan je van de 5 schakels er zeker 4, zo niet 4,5 in handen had.

En toen, beste luistervrienden, gebeurde er iets - de keten brak en je leek plotseling nog maar 1-2 schakels in handen te hebben. En er diende zich een parftij aan die heel anders dan voorheen flexibele ketens leek te kunnen leveren.

Het aantal rollen leek teruggebracht tot 3 basic: de content-producent (wie dan ook), de content consument (wij dus) en de content provider (degene die zorgt dat het jou bereikt; in traditionele termen: de transporteur).

Drie keer raden welke rol Spotify vervult. Ik bedoel, wij zijn hetzelfde gebleven. Het in bed kruipen bij Spotify is niets meer of minder dan een zgn a.k.a. verplicht vrijen met het lekkerste wijf in de stad a.k.a. A Shotgun Wedding.

Voor iedereeen die het nog steeds niet snapt: de platenmaatschappijen gaan de muziekwereld niet redden - het drinkontbijt is ook geen bakkersuitvinding. En de platenmaatschappijen betalen de artiesten helemaal niet waar ze recht op hebben - Dream on White Boy - als ze dat deden/hadden gedaan zouden veel artiesten nog steeds bij hun eerste label zitten. Met name kleinere artiesten verfoeien regelmatig hun label.

En om het nog cynischer in te steken: voor het geval marihuana etc ooit wordt gelegaliseerd, wees ervan doordrongen dat Philip Morris en anderen de kanalen al hebben liggen en in no time kunnen schakelen.

Mooi geschreven Mujman. Slavernij is ook niet afgeschaft door de slaven-eigenaren en arbeidersrechten zijn er ook niet ingevoerd door de fabrieksdirecteuren of werkgevers.

Dat is niet zo'n handige opmerking Korenbloem. Slavernij is afgeschaft vanwege de morele bezwaren die er aan kleefden. De muziekindustrie verandert vanwege een veranderende markt en techniek. We zijn hier niet een misstand aan het rechtzetten.

de vergelijking zit hem er in: De genen waar een systeem voor werkt, ondanks ze anderen er mee uitmelken, zullen harder hun best doen en hun macht gebruiken om het te houden zoals het is.

Het afschaffen van die systemen is van onderaf gekomen en niet van bovenaf. Het zelfde geld van voor de muziekindustrie en filmindustrie, zij gaan echt niet hun miljarden business omgooien voor een systeem waar ze nooit meer de zelfde macht over krijgen als nu en waar ze de uitkomst nog niet eens van weten.

EMI heeft een aanbieder van 2e hands mp3s voor de rechter gedaagd omdat volgens hun: Elke doorverkoop is een 1 originele miskoop, dit hebben ze ook geprobeerd met door verkoop van 2e hands cd's. Ja de mensen die deze onzin verzinnen zullen echt hard hun best doen voor de consument,

Zolang platenlabels blijven investeren in artiesten zullen zij uiteraard, zou ik haast willen zeggen, controle willen blijven houden over de inkomsten. De markt kan pas echt veranderen wanneer het leeuwendeel van de artiesten andere budgettaire middelen gaat gebruiken om hun plaatjes op te nemen en te distribueren. Platenmaatschappijen kunnen hun rol wel behouden mits ze bereid zijn mee te gaan in de innovatieslag. Daar is tot nu toe nog weinig sprake van.

Het zo zwart en wit stellen dat uiteindelijk de rol van de platenmaatschappijen in de afgelopen 60 jaar door Korenbloem wordt gereduceerd tot slavenhandelaar is echt belachelijk en ver buiten elke realiteit om.

Natuurlijk zijn zij als multinational dezelfde soort van verwijten te maken als veel andere grote bedrijven en zaken hadden ongetwijfeld beter gekund, met achteraf kennis krijg je altijd gelijk.

De verdiensten van platenmaatschappijen ontkennen alleen omdat zij aan hun aktiviteiten geld willen verdienen, is ook bezopen.
Dan kun je niets meer kopen omdat elke aanschaf leidt tot dezelfde conclusie: iedereen wil aan je verdienen.

Verzekeringsmaatschappijen mogen van mij verdwijnen, om allerlei redenen, het is alleen lastig om je daarna nog te kunnen verzekeren en dat is toch iets dat je wilt, deels zelfs moet. Dat neemt niet weg dat in de loop van de tijd er vele vormen van de wijze waarop je je kunt verzekeren bij zijn gekomen. De verzekeringsmaatschappijen zijn gewoon gebleven.

Ik heb in meer dan 40 jaar verzamelen globaal gesproken de muziek gekregen die ik ook had willen hebben en dat was niet gebeurd zonder platenmaatschappijen, in een gezamenlijke samenwerking en samenspel met talloze bands, airplay via tv, radio en concerten.
Dat bands wel eens veranderden van maatschappij vanwege een ruzietje of omdat ze ergens anders meer konden verdienen is evident. Je kunt niet zeggen dat er geen concurrentie bestaat in de branche. Dat er wel eens muzikanten aan de kant zijn blijven staan omdat de platenmaatschappijen ze hebben ingeschat als een commerciële flop, is ook logisch.

Dat Korenbloem misschien juist van die commercieel kansloze muziek houdt is prima en daar zul je mij niet over horen. Maar gun mij het spel tussen platenmaatschappijen, de bands en mijn muzikale keuzes. Ook al moet ik financieel dan ogenschijnlijk veel afdragen aan maatschappij en bands. Dat is het mij waard en weet je wat, ik heb nog nooit een band gehoord die heeft gezegd: koop niet onze LP of cd.

En "onafhankelijke artiesten", los van enige maatschappij zijn in kostprijs met hun cd niet goedkoper, wellicht eerder zelfs duurder, dan de "traditionele" wijze van muziek verspreiden.

Dan mag jij op elke andere wijze aan je muziek komen die je wilt, als je ook maar bereid bent om er voor te betalen. Want kenmerkend voor slavernij is, dat er vooral sprake is van afgedwongen gratis arbeid, die ik vooral herken in illegaal downloaden en zogezegd gratis afluisteren van volledige albums voordat eventueel een koop wordt overwogen.

En als je één ding niet kunt zeggen in een relatie platenmaatschappij-band-consument zijn het die mogelijkheden wel.

@Edwyn
Maar dat kan snel veranderen. Het systeem kan prima blijven functioneren, alleen zal de distributie anders verlopen en zullen de bedragen die verdiend gaan worden met een opname drastisch verlagen.

True, very true: We're only in it for the money is een bekende albumtitel! Edoch van oudsher hebben platenmaatschappijen altijd goed aan zichzelf gedacht - denk bijv aan de feitelijke redenen voor label switches van zowel Prince als George Michael en dan heb ik het echt niet alleen over creatieve vrijheid. Alleen de hele grote acts kregen muzikale vrijheid en a fair share van de royalties. Elders hier heb ik ook een stuk gepost (met links over de twee typen van contracten met de platenmaatschappij en de inhoud ervan) De feitelijke situatie wil dat de afgelopen 10 - 15 jaar (ruwweg) er wel degelijk wat is veranderd: met name kleinere labels zoals Domino, Secretly Canadian en Jagjaguwar zijn zuinig op hun artiesten.



Een heldere momentopname, maar: It's the end of the world as we know it Mensen met kennis van zaken in de digitale content-wereld - ik noem een Michiel Buitelaar, directeur van Sanaoma Digitaal - geven aan dat we midden in een zgn paradigm shift zitten - de term is afkomstig van Thomas Kuhn, wetenschapsfilosoof (The Structure of Scientific Revolutions over veranderingen in het geschied/cultuurfilosofisch denken) : de bakens worden verzet en het eindresultaat is nog niet te voorspellen.



Ai, da's een waardeoordeel dat vreselijk misplaatst en onjuist is - het internet is juist goed in de verkoop van commercieel kansloze muziek . Ik zou je willen verzoeken het uitermate heldere en leesbare The Long Tail van Chris Anderson eens door te nemen: juist internet faciliteert ook het uiterste puntje van die staart, omdat ook e-tailers daarin verkopen simpel kunnen realiseren: al wordt een album maar 10* per jaar verkocht (overdreven gesteld) wordt er op die manier toch 10* een klant tevreden gesteld. Verder moet je je ook eens oriënteren op bands die bewust hun albums gratis terbeschikking stellen, ik noem Nine Inch Nails, of voor een symbolisch bedrag, ook 20 p. was goed, zoals Radiohead. Dat jij die bands niet kent, wil niet zeggen dat ze niet bestaan.



Goedkoper zijn is niet per se het punt: ze willen gewoon bereiken dat ze meer controle hebben over hun releases, directer contact met hun doelpubliek en wellicht ook er zelf netto meer aan overhouden.

Ik vind het altijd een sympathiek aandoend iets als ik bij een concert van de artiest zelf een cd kan kopen tegen een prijs van ca 10 euro, vaak met een handtekening erbij



Opnieuw een sterk gekleurde weergave van de de facto gang van zaken: ik download ook en ik schaam me daar niet voor; ik koop nog steeds cd's - wellicht nog meer dan voorheen, maar ik ben wel zorgvuldig met mijn budget. En dankzij MuMe en downloaden heb ik artiesten ontdekt als Jamie Woon, Animal Collective, M83 en How to Dress Well - alleen dat laatste album moet ik fysiek nog bestellen.

Bob zong het al: The times they are a-changing

En hij zit er ook nog steeds, dus wie schrijft die blijft

De vraag is, als je het op jezelf laat slaan met die laatste alinea, koop je nu meer of minder geluidsdragers omdat je download en Musicmeter goed leest?

Want anders ben je aan het hengelen naar het antwoord dat ik altijd geef in dergelijke situaties: er is niets mis met beperkte kennis vooraf te vergaren van een nieuw album, als in de meeste gevallen dat album (hoe dan ook) daarna wordt aangeschaft.

Maar de officiële verkoopcijfers van cd's spreken dat beeld al enige jaren behoorlijk tegen dus vermoedelijk ben je een gunstige uitzondering op de regel.

Ik koop ook graag cd's van artiesten die juist een optreden hebben gegeven, zodra ik enigszins de kans krijg (en er is een cd voorraad) koop ik altijd een album.

Daar is ook niets op tegen. Net zo goed als dat ik (wat ik natuurlijk ook weet) het prima vind als er bands zijn die hun albums gratis op het internet zetten. Hun pijp moet ook roken, dus ze halen hun geld (zeker bands als Radiohead) ergens anders vandaan, ik kom maar weinig ideëele motieven tegen.

Waar ik wel bezwaar tegen blijf maken, is dat je, in de hele discussie, al de hele tijd, blijkbaar geen voorstander mag zijn van het bestaan van meerdere systemen naast elkaar.

Ik heb nooit gezegd dat er geen gebruik mag worden gemaakt van nieuwe manieren om muziek te vergaren. Als er maar wordt afgerekend met de muzikant.

En als ik dan maar de ruimte blijf krijgen voor de wijze waarop ik mijn muziek wil aanschaffen, zal het mij verder worst wezen. Maar die ruimte wordt mij niet gegund. Mij wordt alleen verweten dat ik twintig jaar achterloop, een nagenoeg uitgestorven rockdinosauriër. Daarmee wordt elk van mijn argumenten onder de tafel geveegd.

Maar ik blijf volhouden dat het heel goed mogelijk is dat de oude systemen helemaal niet zo slecht waren en dat het, met aanpassingen naar nieuwe tijden (geldt ook voor de platenmaatschappijen) nog heel goed zou kunnen blijven functioneren.

Ik heb nog maar weinig goede argumenten gehoord waarom platenmaatschappijen uit de hele keten zouden moeten worden gehaald, gezien de rol die zij oudsher spelen. Nog maar gezwegen over wie en hoe die rol zou moeten worden overgenomen.

Maar die vraag mag blijkbaar niet worden gesteld, de toekomst mag zo te zien alleen bestaan uit (illegaal) downloaden, spotify en, bij Gods gratie, af en toe het aanschaffen van een cd-tje bij een concert.

Wat een zielig verhaal.
Wijs de opmerking aan waarin iemand jou welke ruimte dan ook misgund.
Daarnaast wil jij maar niet zien dat 'afrekenen met de muzikant' op verschillende manieren kan. De afgelopen 70 jaar hebben we muziekdragers gekocht, daarvoor was het voornamelijk optreden geblazen om een boterham te verdienen. De toekomst gaat uitwijzen hoe een muzikant z'n geld gaat verdienen. Opgenomen muziek kan daar prima een rol in spelen, maar misschien ook niet. Wie zal het zeggen?
En jij weigert dat laatste te accepteren.
Alles mag als jij maar tot in lengte van dagen je Fleetwood Mac ceedeetje kan halen in de winkel bij jou op de hoek.
En zo werkt het niet. De wereld verandert ook al vind jij dat niet leuk.

Ja, en jij hebt er alvast weer eens weinig kaas van gegeten, zoals blijkt. Moest je nog even je gram halen vanwege dat boekhoudkundig wondertje over Spotify?
Mijn cd's bestel ik al weer heel wat jaartjes via Amazon laat ik overal en nergens weten op deze site en wie specifiek wacht op een nieuw album van Fleetwood Mac is tegen die tijd waarschijnlijk dood en begraven, is de realititeit. Al blijft het eeuwig zonde.
Ik heb in 2012 bij bijna elk concert cd's aangeschaft.

Ja, en alle arbeidende muzikanten weer terug naar hun positie van 70 jaar geleden? Met zo'n centenbak, leurend op de markt?
En dan zeg je dat ik niet meega met mijn tijd?

Ik probeer graag over te brengen dat mensen van mijn generatie (en ouder) een prima periode hebben meegemaakt in de hoogtijdagen van het vinyl en de cd. Veel artistieke hoogtepunten. Dat en de wijze waarop dat is gegaan gun ik ook graag aan volgende generaties. Inclusief alle positieve veranderingen van de 21e eeuw waar rekening mee moet worden gehouden.
Maar de rol van platenmaatschappijen, zoals die wordt afgeschilderd ten tijde van die hoogtijdagen en de beeldvorming die dat inmiddels heeft opgeleverd, klopt niet.

Ook het feit dat er in de huidige maatschappij massaal (en dat geldt niet voor alle users hier op musicmeter die in ieder geval nog wel eens iets aanschaffen) niet wordt betaald voor muziek, is niet in de haak.
Dan red je het niet door te constateren dat dat nu eenmaal de moderne tijden zijn. Veranderingen zijn o.k., als het maar hoofdzakelijk positieve verbeteringen oplevert. Dat de Tsaar ooit weg moest lijkt mij logisch, het vestigen van een nog moordadiger regime heeft de Russen voor geruime tijd van de wal in de sloot geholpen.

Of platenmaatschappijen te veel geld vingen is denk ik toch redelijk subjectief. Ik vind persoonlijk van wel maar ik kan me best indenken dat anderen vinden van niet.

Wat relevant is is het feit dat de functie van platenmaatschappijen op alle 3 belangrijke vlakken is gereduceerd. Investering, marketing, distributie.

Qua investering heeft een platenmaatschappij nog wel enig recht van bestaan. Immers er zijn acts die graag een productie willen maken die meer geld kost dan ze zelf kunnen ophoesten. Prima dat ze daar een platenmaatschappij voor in de hand nemen en logisch dat zo'n bedrijf daar winst voor terug wil zien. Anderzijds is het ook zo dat productiekosten zijn afgenomen. Iedereen met een beetje technisch inzicht is tegenwoordig in staat om een studio te bouwen en hem draaiende te houden. Vooral in de underground zijn er heel veel producers die voor een modaal uurloon platen in elkaar draaien.

Je kunt natuurlijk twisten over het resultaat maar ook dat is subjectief en naar mijn mening komt de geluidskwaliteit van goedkoper geproduceerde albums steeds dichter in de buurt van de kwaliteit van de superproducties van vroeger.

Distributie? Ieder zichzelf respecterende band heeft tegenwoordig een website waar je rechtsstreeks CD's kunt kopen die gewoon particulier over de hele wereld worden verzonden. Natuurlijk is het versturen van bulk goedkoper maar die winst wordt ruim gecompenseerd door de extra euro's die fysieke detailhandel er bij optelt. Er is dus echt geen financiële reden om CD's in een winkel te kopen ipv via de band zelf. De distributie-functie is nagenoeg obsoleet.

Marketing? Een band is zelf in staat om via Internet hun product voldoende te adverteren via de juiste kanalen zodat het bij de doelgroep terecht komt. Natuurlijk bereikt een platenmaatschappij meer mensen met dure TV advertenties maar dan gaat het wel om acts die echt heel erg commercieel zijn en dat is denk ik maar een heel klein gedeelte van het muzikale spectrum. De mate van marketing is dus een keuze maar ook hier is een platenmaatschappij niet echt meer nodig.

Mijn conclusie is dus dat de rol van platenmaatschappijen sterk is gereduceerd en dat levert uiteraard ook een stuk minder omzet op. Dat vinden platenmaatschappijen natuurlijk niet leuk maar een consument hoeft zich daar niet verantwoordelijk voor te voelen.

Wat ik gênant vind is dat platenmaatschappijen juist de consument dat gevoel proberen aan te praten, tegen beter weten in, en te weigeren om met hun tijd mee te gaan.

Ik denk dat Onweerwolf goed weergeeft wat de feitelijke stand van zaken is - en dat bedoelde ik ook toen ik stelde dat de (bedrijfs)keten is gebroken.

Even nog wat feitelijkheden op een rijtje:

* downloaden is nog (steeds) niet onwettig in NL.
* niemand kan de lineaire relatie tussen downloaden en dalende cd-verkoop aantoonbaar bewijzen - en dat is wat anders dan hem botweg claimen.
* ons mediaconsumptiegedrag is de afgelopen 25 - 30 jaar ingrijpend gewijzigd (ook bios en videotheek voelen dat)
* pas sinds 2003 is er breedband-internet; eenvereiste voor efficiënt downloaden.
* niet elke download had een 'sale' kunnen zijn: veel downloadende jongere users hebben gewoon een beperkt budget en hebben ook nog een mobieltje, een iPod, iPad en die vergen ook geld >>> budgetsubsitutie.

Het staat eenieder vrij - al klinkt dat vreemd uit mond van een "Stalinist" (dixit Musician) - om zijn muziek aan te schaffen op een manier die bij hem past. Tegenwoordig kan je ook weer thee en koffie los afgewogen kopen. In de 60s was dat nl de manier waarop je dat ook deed bij De Gruyter: achter de toonbank stonden (veelal) dames en die vertelde je wat je wilde hebben, waarop zij het uit een groot blik schepten en het voor je afwogen, on the fly - er was weinig keuze, maar het werd wel speciaal voor jou ingepakt. Met de komst van de supermarkt verdween dat en er stonden ook minder mensen achter de toonbank (alleen nog bij vers). Veel later keerde de losse verkoop van thee en koffie weer terug, voor een niche-markt, als specialty goods zeg maar, bij o.a. Levelt, met heel veel smaken en een goede service, maar ook met een heel ander prijskaartje dan in the 60s.

Ik denk dat het ook zo met fysieke albums zal gaan, iig met de lp en de cd denk ik ook, al zal het misschien best mogelijk zijn dat je vooraf moet intekenen voor een fysieke release. Want waarom zou je als artiest meer exemplaren laten produceren dan je effectief nodig hebt? Dan vermijd je ook die rare prijscurves die je nu soms hebt na 4-5 maanden.

volgens mij stelt niemand dit toch of wel? Het feit is en blijft dat je zeer afhankelijk was wat de radio, pers en platenboer je aanboden. Je had zelf vele malen minder mogelijkheden om nieuwe dingen te ontdekken. Beide systemen hebben voor- en nadelen. En er kunnen prima 2 systemen naast elkaar bestaan, alleen denk ik dat een systeem wat gericht is op kapitalisme geen 2e systeem er naast wil. De tijden veranderen en dit is goed. Het geeft gewoon meer lucht aan artiesten waardoor ze meer ruimte hebben om hun eigen ding te blijven doen. Voorbeeld vind ik jou band Fleedwood Mac was in hun begin jaren toch veel artistieker dan toen ze bekender werden. Hoe bekender ze werden hoe hitgevoeliger hun muziek werd. (dit staat geheel los van goed of slecht!!!). Ik heb een linkje eens gepost van Frank Zappa hoe, opnameland veranderde gedurende de jaren 70 en 80, bekijk het eens en het laat mooi zien hoe dat veranderde en wat het deed met de creativiteit van de musici.

Waar al die tijd een beetje aan wordt voorbijgegaan, is de ruimte die ontstond voor nieuwe bands door de positie van de platenmaatschappijen in voorgaande decennia.

Met een stevige financiële positie konden/durfden platenmaatschappijen hun nek uit te steken om heel veel nieuw talent aan te trekken. Door stevige onderlinge concurrentie tussen platenmaatschappijen en de (naar het leek) nooit eindigende stroom aan muzikanten, is er vanaf de jaren '60 een enorme vloed aan artiesten (en genres) op ons afgekomen.

Aanvankelijk nog aarzelend, het verhaal van de platenmaatschappij die eerst de Beatles nog weigerde is natuurlijk legendarisch, later gingen alle remmen los.

Nu zie je dat dat systeem is opgegaan in rook en dat nu op andere wijze (internet) door jonge consumenten nieuw talent moet worden ontdekt.
Dat is voor de geïnteresseerde liefhebber misschien nog een boeiende zoektocht, maar het lukt niet zo gemakkelijk meer om op deze wijze de grote massa nog te bereiken.

En die grote "massa" was juist nodig om via een redelijk gesloten systeem van verkoop van geluidsdragers, de geldstromen aan te leveren aan platenmaatschappijen waardoor contracten met weer nieuw talent konden worden gesloten. Dusdanig, dat iedereen, van uiterst progressief tot zeer conservatief, daar zeer mee in zijn nopjes was. Gezien het schijnbare oneindigende verschil in aanbod van muzikanten waaruit kon worden gekozen.

Natuurlijk werden die platenmaatschappijen daar rijk van, en menige band trouwens ook (veel geld ging op aan drank en snuiven). Dat geldt voor Frank Zappa, net zo goed als Fleetwood Mac. Frank Zappa zal wel een betere naam hebben, maar hij profiteerde met een miljoenenverkoop aan albums net zo goed van het systeem als Fleetwood Mac. Hij werd alleen bejubeld omdat hij zich zogezegd tegen alles afzette en Fleetwood Mac dat niet deed.

Maar de consument is van dat systeem ook zeker beter geworden. Een vrij overzichtelijk systeem waar ook behoorlijk voor moest worden betaald.
Naar mijn gevoel leidt het opheffen er van tot minder bekendheid, minder interesse, minder inkomsten, minder nieuw talent en minder goede muziek. Het wordt gewoon niet snel genoeg meer gevonden en opgepikt. Maar hopelijk vergis ik mij, al moet de toekomst daar nog over gaan beslissen.

Onvermijdelijk is dat elke band ups en downs heeft en dat smaken ongetwijfeld zullen verschillen. Ik vind Fleetwood mac in 1968 niet beter dan tijdens Say you will uit 2003. Andere tijden, andere leden in de band.
Ik vind het altijd zo moeilijk om objectief vast te kunnen stellen wanneer een band op het ene moment artistieker is dan het andere.

Misschien is het maken van een nieuw album voor een band 45 jaar na de oprichting wel veel moeilijker dan in het begin, toen het nog allemaal zo makkelijk leek te gaan. En zijn ze daarom misschien nu wel artistieker dan 45 jaar geleden. Hoe dan ook, je kunt in ieder geval niet zeggen dat ze niet hun leven hebben gegeven aan de rock and roll.

Niet alleen ga je niet mee met je tijd, je falsificeert vrolijk de geschiedenis om een punt te halen. Wie ging er met een centenbak rond? Muziek is van alle tijd en muzikanten kunnen al vrij lang een heel behoorlijke boterham met hun vak verdienen. Dat is niet voorbehouden aan muzikanten uit die kleine periode in de geschiedenis dat ze een contract sloten met een platenmaatschappij.
Het is waarschijnlijk wel één van de weinige momenten in de geschiedenis dat je er miljardair mee kon worden.

Hieronder post ik een link naar de website van Moving Targets - zij waren ook actief op Eurosonic/Noorderslag. De tekst op hun site geeft een aardige weergave van het debat en de huidige stand van zaken - daarom plaats ik die hier en niet de directe YouTube-link naar het interview met Jeff Price - de moeite waard:

"the traditional music industry as we know it, in my opinion, is over" en "the new music industry is about serving the artist"

Jeff Price (exTuneCore): De traditionele muziekindustrie is voorbij - Fast Moving Targets - fastmovingtargets.nl

Hij (Jeff) spreekt weer eens graag voor eigen parochie en eigen opgerichte online maatschappij, moet in het achterhoofd worden gehouden, want oprichter geweest van:


Hoe? En wat blijft er aan de strijkstok hangen voor Price of is hij een beheerder van een filantropische instelling?


Opnieuw een "hoe?"

Artiesten kunnen niet rondkomen van het (gratis) online zetten van hun muziek.


En voor de derde maal een "hoe?" en de conclusie dat dit wel een erg open deur is. Welke industrie kan waar geld aan verdienen?

Het stuk roept veel meer vragen op dan het oplost. Zijn constatering dat het gedaan is met de "oude industrie" is verder prima, hij is alleen maar belanghebbende bij de "nieuwe industrie" dus drie keer raden wat hij vindt en zegt, wat een verrassing.

Ik stel voor om er naar toe te werken dat alle vormen van het "consumeren" van muziek naast elkaar mogen blijven bestaan, als we ook kunnen afspreken dat de muzikanten zeggenschap krijgen over hun eigen wijze van de verspreiding van hun eigen muziek. En dat kan dan alle kanten op maar laten we de creatieve geesten in ieder geval hun eigen lot laten bepalen over wat er moet gebeuren met hun eigen werk.

Als wij dat dan respecteren is iedereen blij en gelukkig!

En nu maar hopen dat ze voor CD's kiezen. Dan zorgen wij wel voor verdere distributie via TPB. Hoeven die jongens hun hoofd daar niet over te breken.

@Musician: neem dan ook even de tijd om naar het twaalf minuten durende interview te kijken; daarin doet ie een aantal suggesties.

Je openingsargument:

vind ik heel flauw - want hetzelfde argument kan je hanteren voor mensen die als belanghebbenden manager, eigenaar, vertegenwoordiger) aan de traditionele kant staan.
Dat slaat de discussie dood. De huidige muziekcrisis zit in een diep dal en dat verhelp je niet door de status quo te willen handhaven. 'Oud' zal bereid moeten zijn dat 'nieuw' wel degelijk een goed verhaal hebben, anders vrees ik - al ben ik geen Darwinist - dat de evolutie weinig van de traditionele muziekwereld heel zal laten. It's the end of the world as we know it - en Steve Jobs was een van de weinigen die dat tijdig inzag; ik ben geen Applefan, maar ere wie ere toekomt

Overigens heb je ook het punt gemist tav het aanpakken van downloaders in de US.

Hij (Jeff) spreekt weer eens graag voor eigen parochie en eigen opgerichte online maatschappij, moet in het achterhoofd worden gehouden, want oprichter gewe

Het is in dit draadje al meerdere malen aangetoond dat platenmaatschappijen het meest verdienen aan artiesten en nog steeds vraagt Musician zich af hoeveel er bij dit nieuwe initiatief aan de strijkstok blijft hangen . . . . .
Musician heeft geen blinde vlek. Het is langdurig volkomen donker.

O?

Volgens mij heb ik het over leven en laten leven en iedereen de mogelijkheid tot z'n eigen muzikale gerief.

Waar zit 'm de blinde vlek dan precies?
Ik constateer alleen dat óók Jeff niet zal leven van de wind, en dat geldt voor iedereen in die branche, dus je moet wel weten wie wat zegt op welk tijdstip en waarom.

Platenmaatschappijen verdienden in het oude plaatje inderdaad behoorlijk maar ook voor hen zijn het andere tijden en waarom zouden ze het recht niet krijgen om mee te doen aan allerlei denkbare veranderingen.

En als de één z'n muziek wil downloaden, de ander lid wil zijn van Spotify, waarom zou ik dan niet mijn cd's mogen blijven kopen? Ik zeg er alleen bij, dat muzikanten achter hun verspreidingsmethoden van hun muziek moeten staan.

Misschien dat de ene band alles gratis te downloaden aanbiedt, een ander wellicht alleen via een geluidsdrager. Er kan worden gekozen om bepaalde nummers vrij te geven, anderen weer niet.

Maar ik vraag mij inmiddels wel af, waarom het allemaal per se in een bepaalde richting moet worden geduwd. Waarom we opeens allemaal in een Lada moeten gaan rijden inzake muziekaanschaf. En waarom ik dan opeens een blinde vlek heb als ik graag mijn BMW wil houden....

Tijd om dit topic af te sluiten?

muziekindustrie groeit

Vooral de slotzin van het stukje is hilarisch in het licht van de hier gevoerde discussies:

"Dit is een beloning voor de branche. De branche is zich blijven vernieuwen en is steeds innovatief gebleven", aldus Frances Moore, CEO van IFPI (International Federation of the Phonographic Industry).

Die slotzin is echt ongelofelijk ja... ze hebben er 13 jaar over gedaan om het eindelijk te snappen...

Nadat ze jaren hun trouwste klanten geschoffeerd en verketterd hebben, gaan ze nu zichzelf op de borst slaan voor dingen die anderen gedaan hebben om hun heen. Nou nou nou...

De aanhouder wint!

Ik geloof trouwens dat ik in de Volkskrant las dat de muziekindustrie sinds 13 jaar geleden bijna 300 miljard euro heeft verloren.
Een enorm bedrag, dat je met een paar miljoen extra ten opzichte van het jaar daarvoor natuurlijk niet zomaar goed maakt. Eén zwaluw maakt nog geen zomer om bij de tijd van het jaar te blijven.

Er onstaat op een gegeven ogenblik natuurlijk een status quo. Er blijft altijd een groep mensen die fysieke albums wil hebben, een LP of een CD. Als dat 10% van alle muziekkopers was, dan is eens die ondergrens bereikt. En vandaar uit kun je dan weer denken aan het opnieuw opbouwen of verder handhaven van het systeem van geluidsdragers.

Het is een misverstand, te denken dat mensen alles op één manier hetzelfde willen hebben. Nieuwe ontwikkelingen zijn er altijd. Maar er blijft altijd een groep die zich blijft richten op voorgaande methodes omdat ze dat beter vinden. Vinyl-liefhebbers zweren bij het zwarte goud: wat mij betreft prima, hopelijk blijft de schijf nog lang bestaan.

Voor mijzelf geldt dat ik geen albums download, alleen cd's koop en dan daarnaast nummers bekijk op Youtube en/of Soundcloud. Naast de legale downloaders hoop ik dat dat dan voldoende inkomsten genereert voor bands om met de juiste middelen de beste albums te kunnen blijven maken. Want dat blijf ik vinden: wat je ook koopt, er moet een in geld uitgedrukt afrekenmoment zijn met de artiesten waar je iets van koopt.

Ik zal er morgen eens naar kijken - las van de week ook een soort van hosanna-artikel in NRCNext, ivm groei digitale diensten, maar als je goed las stond er een heel bedroevend cijfer over het aantal verkochte fysieke cd's. Ik zal het eens opzoeken, maar ik vrees met vreze.

De rol/functie die het bezit van een fysiek album - de fun van de H3-factor, het heilige hebben - gaf lijkt echt als sneeuw voor de zon aan het verdwijnen.

Je drukt je wat sterk uit, maar in een notendop komt het hierop neer.

Dankzij initiatieven als Spotify en iTunes komt er weer geld binnen. Daar hebben de platenmaatschappijen zelf bitter weinig aan gedaan.

Op 27/2 opende een Kuifje (jonge reporter) in spé in NRC Next een artikel met: "voor het eerst sinds 1998 geven consumenten weer geld uit aan muziek".

Sapperdeflap - ik ging er even goed voor zitten. Ja hoor dat bleek te komen door streaming-muziekdiensten, zie ook opmerkingen hierboven. We hebben het over "een minieme stijging van 0,3%". Mij lijkt dat nog geen reden om champagne te laten knallen. Wereldwijd is de muziekindustrie vanaf 2000 tot nu meer dan gehalveerd van 36,5 miljard naar 16,5 miljard dollar.

Afgelopen jaar kochten Nederlanders 10 miljoen cd's - reken even na - en dat is een kwart minder dan in 2011 (alle cijfers komen uit het artikel van Marc Hijink - NRCNext van 27/2.

Lijkt mij dat er weinig reden is als platenindustrie om hoog van de toren te toeteren, ongeacht het relatieve succes van diensten als Spotify etc.