En daar komt nog bij dat boeken verslinden nog wel even iets anders is dan cd's kopen.

'Bullshit' is lekker genuanceerd?

Dergelijk onderzoek beweert nooit dat het een immanente waarheid presenteert. Ze openen nota bene met een uitleg van de methodiek (bijv. representatieve steekproef). Als het onderzoek degelijk is opgezet en uitgevoerd, zegt het echter wel wat in het algemeen geldt of wat onder bepaalde groepen mensen meestal het geval is.

Als bijv. 2500 van 3000 mensen de stelling onderschrijven, heeft dat wel degelijk betekenis. Dat er ook 500 mensen zijn die wél op latere leeftijd zijn gaan lezen, wordt nooit ontkent.

Ik had het over de stelling van Mjuman, die was ongenuanceerd.

En nogmaals, 2500 mensen die zeggen "nee, ik lees niet, maar als ik dat als kind wel had gedaan dan deed ik dat nu nog".

Dat is een enquête, geen degelijk onderzoek.

Jij typeert het als een enquete, dat betekent niet dat dat het ook is. Er zal ongetwijfeld een significante correlatie zijn, dat betekent niet dat iets meteen bullshit is omdat er ook uitzonderingen zijn. Dat is logisch, het is geen 1-op-1-verband. Of jouw kennissenkring moet een feilloze steekproef van de Nederlandse samenleving zijn.


In de jaren '90 hadden we dat ook nog en zelfs nog wel wat meer dan de aantallen die jij noemt. Ik wist niet dat het blijkbaar zoveel minder was geworden. Misschien maar beter ook, want ik ben na de middelbare school ook veel minder gaan lezen (terwijl ik als kind steevast maximaal leende - 5 boeken per 3 weken geloof ik - bij de bibliotheek).

Dat rechtvaardigt dus geenszins de ongenuanceerde stelling van Mjuman. Maar goed dat doet 'ie vaker. Elke random pdf file die op internet wordt gevonden en waar 'onderzoek' boven staat wordt opgelepeld en als heilig verkondigt.

Een wetenschapper dienst sceptisch te zijn, ook, misschien wel met name, tov andere wetenschappers.

Zoals jij de stelling nu poneert, heb ik het in ieder geval niet gezegd. Dergelijke voorspellingen zijn altijd een beetje natte vingerwerk en wetenschappers weten heus wel dat ze daar voorzichtig mee moeten omgaan. Zoals jij het brengt, lijkt het op een poll die je op de site van De Telegraaf zou verwachten.

Wetenschappers kijken in zulke gevallen vooral naar wie wel/niet leest en wie dat als kind al deed. Andere (evt. minder statistische) antwoorden, bronnen en methoden kunnen ze dan gebruiken om de correlatie te verklaren/toe te lichten.

Dat je echter niet weet dat een enquête/steekproef ook een veelgebruikte, legitieme onderzoeksmethode is, vind ik wel frappant.

Wat betreft je laatste opmerking: ik maak per definitie een onderscheid tussen onderzoek en wetenschappelijk onderzoek (of onderzoek dat aan de wetenschappelijke eisen voldoet).

Nee, dat was Mjuman.



Dat weet ik wel, maar die legitimiteit staat zeer ter discussie. Dat komt omdat veel onderzoek dat focust op deze methodiek aanwijsbaar onbetrouwbaar blijkt te zijn gezien het verschil in resultaat tussen grotendeels identieke onderzoeken bij verschillende steekproeven.

Zoals ik al ergens zei; het is erg moeilijk te meten.

Mjuman schreef

Dat meen je niet... Echt te erg voor woorden. Een grovere belediging is niet denkbaar. Heb je dit wel eens gezien?

Veel mensen in mijn omgeving lezen nauwelijks meer boeken. Vroeger - in de kindertijd - verslonden ze boeken en brachten zo vele uren door. In de studietijd steeg de 'leeslast' vervolgens tot kwellende proporties. De lol is eraf. Lezen associeer je met blokken, als een noodzakelijk kwaad. Daarnaast heb je ook een zekere mate van innerlijke rust nodig om 'goed' te kunnen lezen. Deze hectische tijd leent zich daar - om het maar zacht uit te drukken - niet voor. Met muziek is het makkelijker wegglijden naar een wereld waar de geest tot rust komt en de letters je niet voor de ogen dwarrelen.

Het komt inderdaad voor al moet je in die gevallen eerst per onderzoek de omstandigheden kritisch bekijken om uit te sluiten dat het aan de onderzoeksopzet ligt. Eigenlijk moet je ook geen genoegen nemen met één steekproef: dubbel checken. 'Eén bron is geen bron', zeggen journalisten (al nemen ze een post met twintig retweets tegenwoordig voor waarheid aan..).

Geen enquêtes meer gebruiken is in ieder geval geen optie. Wetenschappers die een bepaald menselijk gedrag in kaart willen brengen, hebben daar contact met diezelfde mensen voor nodig. Het blijkt bovendien dat mensen informatie vaak relateren aan hun eigen omgeving. Met name hoger opgeleiden en specialisten hebben soms moeite om in te schatten wat in andere kringen gebruikelijk en begrijpelijk is. Er is een bepaalde term voor, maar ik kan er even niet opkomen.

Dat ben ik met je eens drs. Stijn.

Vandaag in NRCNext een artikel over de muziekindustrie, getiteld Met muziek is nog steeds amper geld te verdienen

Het leukste: de interviews met mensen van Velvet R'dam en Elpee in Groningen (waar 'toevallig' Ron Jans als klant binenstapt) - echte helden de mensen die zo'n zaak drijvend houden

Een paar kernpunten uit het 'hoofdartikel':
* de Nederlandse muziekindustrie groeide volgens NVPI vorig jaar - voor het eerst deze eeuw - met 1% naar ruim 130 miljoen (i.e. nog geen 8 euro per hoofd van de bevolking per jaar - gemiddeld geven we imo een veelvoud daarvan uit aan puhtat)
* de cd moest 20% inleveren
* groei komt van streaming service
* wereldwijd bedroeg de muziekmarkt 25 miljard euro in 2000 - nu (2014): gehalveerd - reken maar uit.
* De behoefte verschuift van ownership (en dus ook H3 - het heilige hebben) naar access (toegang).

Om over dat laatste iets te zeggen: voor mij is een fysiek exemplaar van een gewaardeerd album een must; ik ben nog steeds een H3-patiënt. Dat is dus steeds meer aan het verdwijnen, maar de niche zal blijven - steeds meer jongeren kopen vinyl.
Denk dat het sterk te maken heeft met het feit dat muziek steeds meer als een consumptiegoed wordt gezien en da's iets wat je hier ook terugvindt: downloaden dan wel Spotifyen, beluisteren, evt nogmaals, becijferen (kort commentaartje erbij) en dan on to the next.

De blijdschap dat je een versch album hebt gekocht op de dag van verschijning, die plak vinyl uiteindelijk op de draaittafel legt om weg te zinken in existentieel genot lijkt als zodanig een fenomeen van het verleden te gaan worden. Life goes on, it's the end of the world as we know it

Overigens is er wel een kentering te zien in 2014 (plus de laatste 2 a 3 maanden van 2013), die kentering was in Engeland en andere Europese landen al te zien maar nu ook in Nederland waar steeds meer plusjes (t.o.v. zelfde periode een jaar eerder) te zien zijn. Niet alleen in de Retail maar ook bij div. grote platenmaatschappijen. Vergelijken met 2000 heeft natuurlijk geen enkele zin dat is geweest.

Jawel, maar het gaat om een trendlijn en die al langer geleden ingezet. In het artikel wordt ook verwezen naar boekhandel, waarvoor mutatis mutandis hetzelfde geldt. Opvallend is - ook in dit artikel - dat zo'n journalist niet inziet dat het om een multivariabel geheel gaat, waarin je moeilijk een enkel element kunt isoleren. Heel kort door de bocht: we zijn de afgelopen 10 - 15 jaar meer gaan verdienen, hebben meer vrije tijd gekregen en toch loopt de omzet van content generiek terug.

Als ik de verhalen mag geloven gaat het in de boekhandel helemaal rap naar beneden. In de muziekindustrie was het jaarlijks -10% op -10% op -10% enz maar bij boeken ligt dat percentage de afgelopen 2 jaar wel heel wat hoger.

Ook is er veel geklaag vanuit de tijdschriftenbranche. Maar als je ziet hoeveel verschillende glossy's er wel niet zijn dan is het ook niet vreemd dat niemand boven de 5000 abo's komt. Het less is more principe is daar ook al een tijdje zoek.

Vwb boekhandel zou ik de cijfers eens moeten napluizen, maar ik weet wel dat we tot het begin van deze eeuw teruggingen van 3 exemplaren per hoofd van de bevolking (13,5 miljoen) p.j. teruggingen naar 2 (toen 15,5 - 16 miljoen); de prijzen zijn gedaald, maar het boek heeft nu ook een soort life style functie gekregen (denk aan boeken als Stout van Marlies Dekkers en Heleen van Royen); mensen kopen een bepaald soort boeken als statement of voor 'de beleving'. Polare was (is?) goied voor 10 - 15% van de NL boekomzet; en daar gaat het dus helemaal niet goed.

Life-style magazines doen het ook erg goed: Landleven, Eten, Reizen, Happinez, Linda. Mannenbladen schijnen in de verdrukking te zitten en bladen als OOR hebben ook een steeds kleinere oplage. More is less lijkt bij sommige bladen (> 200 p. vol foto's, met teksten die op 2 A4's passen uitgesmeerd over 8 p.).

Uitgevers zijn over het algemeen niet zo innovatiegedreven en daar ligt opnieuw een parallel met de muziekwereld.

Op een gegeven ogenblik heb je het ook wel gehad met bepaalde bladen en ontwikkelingen. Zo stapte ik een paar jaar geleden over naar

http://blog.123tijdschrift.nl/wp-content/uploads/2011/09/Maarten-Tijdschrift.jpg

En dan in de losse verkoop.

De wens van de huidige consument is: het moet gratis zijn en online. Of het nu gaat om lezen of muziek. De industrie die daar achter zit, weet daar nog steeds niet goed mee om te gaan. E-readers of Spotify: echt veel opleveren doet het voor muzikant of schrijver allemaal niet. En gaat het ook niet meer doen.

Cd's worden inderdaad alleen nog voor de niche markt. Net als LP's die dan weer een kleine revival maken. Op een bepaald moment is de bottom bereikt en blijft er een minimaal aantal hoeveelheid cd's verkocht. Hopelijk is dat ongeveer nu (als we de plusjes mogen geloven) en blijft het voor een band interessant om mee te doen met cd's, lp's en streams. Maar dat zal geen contracten meer opleveren van 50 miljoen per album.

Is dat erg, Hans? Dat dat soort bedragen niet meer worden verdiend?

Tja.

De vraag is wat je er voor terug krijgt.

Als de inkomsten zo laag worden, dat er geen grote producties meer op touw kunnen worden gezet, dat er geen ruimte meer is om (desnoods maandenlang) gebruikt te maken van studiofacilititeiten voor een optimaal resultaat, kunnen de muziek consumenten daar ook last van krijgen.

Nieuwe technieken maakt dat de overheadkosten qua opnames ook wel sterk omlaag kunnen. Maar ik ben toch bang dat er ook veel haastwerk tussen gaat zitten.

Band of platenmaatschappij kan zich geen project meer veroorloven dat vooraf in de miljoenen loopt. Het wordt in de verkoop gewoon niet meer opgebracht.

Dat staat dan nog een beetje los van wat een artiest er uiteindelijk zelf aan zal verdienen. Maar ik geloof wel dat een beetje een aardig verdienmodel moet kunnen leiden tot betere presaties.

Ergo, het Nederlandse succes voor de schaatsers in Sotji was mogelijk door de (naar verhouding) enorme bedragen die er in Nederland voor de schaatssport beschikbaar worden gesteld.

En juist het terugdraaien van de budgetten voor schaatsen in andere landen, laten na verloop van tijd op pijnlijke wijze de onderlinge verschillen zien.

Van mij mag een band veel verdienen, als ik er ook veel voor terug krijg, is een beetje mijn stelling. De toekomst moet gaan uitwijzen tot hoeveel de nieuwe generatie aan muzikanten (zonder hoge inkomsten of opnamebudgetten) nog in staat zullen zijn, in vergelijk met het verleden.

Aan de andere kant blijkt dat grote artiesten zoals Adele er toch niet bekaaid afkomen. Maar ik begrijp je punt. Voordeel van dergelijke ontwikkelingen is dan wel weer dat artiesten meer moeten optreden om geld te verdienen. Iets wat in mijn beleving ook meer gebeurt. Wat The Beatles deden in de studiojaren, dat is voorbij. Je zult de boer op moeten gaan met je muziek door middel van optredens. En wellicht komt er wat meer inventiviteit. Verdienmodellen zijn er nog steeds zat te bedenken. Aanbieden op sites en profiteren van reclame-inkomsten bijvoorbeeld. Onbekende bandjes met een behoorlijk potentieel hebben in deze tijd wel weer meer kans dan in de tijd dat de grote platenbazen van alles bepaalden.

Hoe kernachtig ook geformuleerd (en misschien daardoor ook wat populistisch ) faalt deze stelling op een essentieel punt: het begrip van wat er in de zgn 'black box'van de consument omgaat. Het is mijn stellige overtuiging dat een fysiek album (ik laat de vorm even ongemoeid) in de mind van de consument is verschoven van 'specialty good' - een marketing term die aangeeft dat je ergens (extra) voor wilt betalen; denk aan de iPod vs een gewone mp3-speler - naar consumptiegoed (waarvoor je geen moeite meer wilt doen en dat je bij de goedkoopste koopt): een attitude die je hier op de site duidelijk terug vind - denk aan: via "is al gelekt", tot "staat nu op, ik zal 'em nog één keer beluisteren en dan waarderen" - de peer group moedigt een dergelijk consumptiegedrag heel sterk aan - en menigeen wil bij zijn peer group blijven horen - muziek is veel minder blijvend dan vroeger. Tenzij het gek genoeg een album betreft dat OP is en dat men digitaal heeft kunnen opsnorren.



De rol van de cd zal imo steeds meer verschuiven naar die van 'delivery mechanism' - zeg maar het ding waarop de muziek wordt aangeleverd. Mensen die nieuwe cd's nu nog steeds zien als het ultieme artefact, begrijpen niet wat er aan zit te komen: bands die ons gedurende een langere periode kennis laten maken van een nieuw 'album' in wording via een aantal cd's, 1 per mijlpaal of periode. Het album is dan het album zoals dat onstaat gedurende bijv 4 mijlpalen, en elke mijlpaal heeft dan zijn eigen waarde. Technisch is dat helemaal geen probleem - bovendien kun je je fans dan ook nauwer aan je binden. Communities zijn vele malen interessanter dan de individuele consument. Bedenk ook dé doelgroep bestaat niet meer.

Ik merk dat bij mezelf nu ik wat meer een klassieke verzameling aan het opbouwen ben. Had eerst zoiets van: 'ik stream dat allemaal wel, heb al zoveel cd's'. Alleen ik merkte vrij snel dat ik een mooi stuk snel weer vergeet, ook doordat ze meestal gewoon onder muziekvormen en nummers bekend staan (lastig te onthouden). Ik zou een lijst kunnen maken met mooie stukken, maar als ik de cd heb, is het dwingender. Zo'n lijst zou ook veel te snel groeien en op een gegeven moment zie je door de bomen het bos niet meer. Enige selectie is niet erg en zelfs essentieel om van muziek te kunnen genieten.

Helemaal mee eens.

De beleving van het draaien vanaf cd vind ik ook fundamenteel anders.
Nog afgezien van het feit dat ik het kwalitatief vaak beter vind klinken.

Ik heb recent zo'n gratis abonnement op Spotify genomen.
Kreeg ik na elke twee nummers reclame waar geen eind aan kwam.

Dat was dan weer gelijk het einde van de proef, hoewel Spotify, als ik alleen de computer al aan zet, graag reclame voor zichzelf en albums wil maken. Feitelijk moet het natuurlijk zo werken dat als ik de computer aanzet, ik moet kunnen kiezen voor Spotify als ik dat zou willen.

Het kan niet zo zijn, dat als je de computer aanzet Spotify eerst wil dat je een album van ze opzet. Youtube met adblock werkt dan veel beter.

Dat laatste is gewoon een kwestie van even naar de Settings van Spotify gaan en het vinkje bij "automatisch met Windows opstarten" uitzetten. Wellicht irritant dat dat überhaupt nodig is, maar verder toch erg overkomelijk.

Verder wel eens met wat Stijn zegt.

Dat scheelt inderdaad alvast

Toch kan er vooraf wel gevraagd worden of ik Spotify wel of niet automatisch opgestart wil hebben? Zonder de info die je geeft zoek je je weer een ongeluk en laten veel mensen het zitten.

Het is het dwangmatige (en opdringerige) van dat soort programma's waar ik een hekel aan heb.

Wel meer programma's doen dat, ja. Sommigen moet ik wekelijks weghalen uit mijn opstartmenu.

Heb bij m'n moeder Spotify wel eens aanstaan, maar ik vind het zelf verder niet veel bijzonders. Muziek wordt te vluchtig en de geluidskwaliteit neemt af.

Wat betreft online streaming en kwaliteit is het wachten op hi res kwaliteit. Ik haak ook af bij Spotify zeker irt de kwaliteit van cd's, rips en vinyl. Maar het komt eraan. Qobuz Streaming-abonnementen – Muziek downloaden en beluisteren Ik kan me echter nog geen muziekbelevenis voorstellen zonder zelf fysiek in bezit te zijn van cd's of lp's. Mss moet daar nog een generatie overheen.

Zelfs bij het afspelen van muziek dat op je eigen computer staat worden er advertenties getoond op Spotify. Dan haak ik meteen af en gebruik ik gewoon weer lekker iTunes in combinatie met Last.FM scrobbler. Met streamen wacht ik tot er muziek in hoge kwaliteit afgespeeld kan worden in bijvoorbeeld FLAC of WAV. Het streamen staat nog in de kinderschoenen.

Op youtube staan er veel albums geupload. Is voldoende voor mij om af en toe te luisteren of het de moeite van aanschaffen waard is. Zodoende heb ik de latere albums van Soft Machine aangeschaft en de vroegere juist niet.

Dan wel kinderschoenen mt 45. Streaming is hot en de mogelijkheden ongekend.

Een discussie over de toekomst verwordt op deze manier tot een praatje over de con's van Spotify. Ik wil daarbij graag een tweetal zaken aantekenen:

1. streaming is als begrip ambigue: het omvat naast het streamen van muziek over internet (bijv van de luisterpaal van 3 voor 12 - wat een wereldinitiatief - ook het afspelen binnenshuis van digitale bestanden van een NAS (network attached storage) dat de muziekbestanden - eventueel draadloos - stuurt naar een mediaplayer die via een dubbele cinch-kabel is aangesloten op een versterker.

2. voor mij leidt het geen twijfel dat streaming services (via internet) met een all-you-can-eat model (met lichte differentiaties daarin) de toekomst hebben (dat dacht ik al in 2006) - vergelijkbaar met de manier waarop we nu met energie omgaan; ik herinner me nog 'actieve' energiemeters in buitenlanden (F en UK), waar je de meter eerst met munten moest 'voeden' eer je bijv kon douchen. Dat gejank over reclame zal snel afnemen als die diensten meer volwassen worden en er ook meer concurrentie komt.

Niches van muziekliefhebbers zullen altijd met premiumproducten worden bediend - onder het motto van "ken je publiek en je kunt de (broek)zakken goed leeg trekken"