Ik ben het wel eens met zijn constatering, dat vroegere muzikale subculturen ontstonden, enige tijd rijpten en vervolgens hebben geleid tot internationale interesse, een muzikale stroming en allerlei andere zaken die daar bij hoorden, vaak politieke maar ook bijvoorbeeld modes.

Daar zijn uit de jaren 50, 60, 70 en 80 vele voorbeelden van te geven.

Maar je schrijft:


Dat kan wel zijn (hoewel NRC next overigens een prima voorbeeld is van hoe het wel kan) maar het is ook waar dat de jongeren geen eigen kranten oprichten, het fenomeen krant is uit de tijd voor veel jongeren. Ook hier is internet het alternatief.

Dus róepen dat jongeren geen krant willen hebben van hun ouders is één ding, denken dat ze dan hun eigen kranten (in grote oplage!) wel zullen krijgen is ook fout.


En ook dit mag wel waar wezen, maar het zal bepaald niet leiden tot de subculteren (en de muzikale stromingen die vaak het gevolg waren) van de genoemde decennia.

En dat is waarschijnlijk precies wat de schrijver bedoeld, de subculturen, de hits (evergreens voor mijn part), ze verdwijnen. Is dat erg, kun je je dan vervolgens terecht afvragen. Ja, ben ik geneigd te schrijven omdat ik niet beter weet.

Aan de andere kant, de jeugd mag van mij doen wat ze willen, ieder z'n eigen tijdperk. Maar ik ga ook niet zitten volhouden dat er op dit ogenblik, of in de 21e eeuw, nog hele volkstammen sub-culturen zijn die (in muzikaal opzicht) de wereld zal doen opschudden, zoals in de laatste helft van de vorige eeuw wél is gebeurd.

I-tunes heeft succes, maar is letterlijk het enige (grotere) digitale downloadintatitief dat echt succesvol werd. Daar tegenover staan legio mislukkigen en verlieslatende initiatieven. De markt voor betaalde downloads is tot op de dag van vandaag zeer klein en groeit niet snel. Het I-Tunes model heeft geen grote toekomst.



Dat laatste klopt niet. De prijzen van albums zijn nooit verhoogd. Ze zijn zelfs al vrij kort na de downloadtrend gaan dalen. In de jaren '90 was de gewone prijs voor een nieuw album 42,95 (in guldens), voor backcatalogue album was het eerst 29,95, later 24,95. En een album kwam pas op zijn vroegst twee jaar na de release in die goedkopere hoek uit. De muziekindustrie heeft veel fout gedaan, maar prjzen verhogen hoort daar niet bij. Die zijn alleen maar gedaald in de laatste 15 jaar. In grote onlinewinkels nog veel sneller, waardoor ook daaraan de fysieke winkels een flink deel aan omzet kwijtraakten



Tuurlijk heeft de muziekindustrie compleet verkeerd gereageerd op downloaden. Vooral een vijandig ik-wil-het-weg-hebben-mentaliteit heeft veel schade veroorzaakt. Er is jaren over gedaan (en dat proces is nog lang niet ten einde) om ook iets anders te horen dan het vasthouden aan een bestaande situatie die volkomen door de tijd is ingehaald.



Het is maar wat je een label noemt. Het aantal enigszins professionele kleine labels is ook alleen maar afgenomen in de laatste jaren. Het aantal eigenbeheer initiatieven nam wel toe. Het is technisch veel makkelijker om muziek professioneel op te nemen (en veel en veel goedkoper bovendien). Maar ook die eigen beheer initiatieven verkopen geen albums meer maar bieden downloads aan. En als je een klein, onbekend bandje bent doe je dat nog vaak gratis ook, want ervoor betalen doet niemand. Uitzonderingen zijn bands en artiesten die in een fanatieke scene zitten.



Wederom veel te idealistisch gedacht. De waarheid is echt anders. Het is echt niet zo dat de majors problemen hebben en indielabels floreren. Er is gewoon geen geld meer te verdienen met muziekdragers, uitzonderingen daargelaten. Er zijn tientallen voorbeelden van kleine platenzaken, kleine labels en kleine levaranciers die niet meer bestaan of alleen nog maar verdenen aan hun backcatalogue. Ondertussen zijn de majors er nog wel. De Free recordshops ook.En waar het meeste mee wordt verdiend zijn dingen als de geremaserde beatle-albums van vorig jaar. Muziek die je kunt marketen aan veertigplussers zonder al te veel avontuur in hun muziekkeuze. En zelfs de onafhankelijke platenzaken die nog bestaan moeten het daar voor een flink deel van hebben.

Het is wel zo dat sloten muziek nu veel toegankelijker zjn geworden. en dat is goed nieuws voor de luisteraar, die betaalt daar echter maar zelden voor.



Er wordt niet minder muziek gemaakt en ook niet minder geluisterd. Er wordt wel veel minder verkocht. En ik durf wel een weddenschapje aan dat het aantal fysieke releases ook afneemt.



Dat eerste zie ik niet. Dat laatste wel. het geld in de muziekindustrie wordt nog steeds verdiend, alleen nu door concert- en festivalorganisatoren. Maar ook daar heb je al grote spelers die een steeds groter deel van de markt in handen hebben. Het geld voor fysieke muziek zit in het herkauwen van oude uitgaven. EMI was zonder dat al helemaal failliet geweest.


Je betoog doet me nogal denken aan wat er door vele optimisten jaren terug voorspeld werd. De majors zouden omvallen en de kleine risiconemende labels zouden het wel redden. De ketens van platenzaken zouden het downloaden voelen, de onafhankelijke zou zijn publiek wel blijven vinden. De werkelijkheid is anders. De muziekwereld is ondertussen veel minder veranderd dan menigeen gedacht had. Geld zit nu in merchandise en live optreden. Een CD is een bijproduct geworden om tournee's te promoten in plaats van andersom. Jonge bands hebben nog steeds contracten nodig met grote bedrijven om er tussen te komen (alleen zijn het nu concertpromotors) en te kunnen leven van hun muziek. Festivals en (mega)concerten zijn razendsnel uitverkocht en er vinden al experimenten plaats met duurdere kaarten met extra privileges.

Een bandje oprichten en professioneel muziek opnemen en dat verspreiden is een stuk makkelijker geworden. Maar met dat bandje de stap maken naar je baan opzeggen en leven van de muziek is niets makkelijker dan dat het 15 jaar terug was.

De CD en vinyl blijven bestaan, maar zijn liefhebbersproducten voor een nichemarkt geworden. Vooral met een oudere, manneljke doelgroep. Massale CD-verkoop komt nooit meer terug. Sterker nog: massale muziekverkoop (downloads inclusief) niet.

@Musician: aangezien je niet de moeite neemt om mijn eerdere posts waarnaar ik regelmatig verwijs door te lezen, denk ik dat het weinig zinvol is je van repliek te dienen.

Je komt met tegenvoorbeelden die niet relevant zijn: NRC Next is nl een krant gemaakt voor de beginnende twintigers (volwassenen dus), gemaakt door een redationeel team dat deels hetzelfde was als NRC, maar deels anders gebriefd was - Espresso was een krant bedoeld voor jongeren ( < 20 - om hen krantenlezer te maken) die volkomen geflopt is.

En ook je voorbeeld over subculturen is voor mij niet te volgen.

Starbright Boy en Improvision laten duidelijk merken wél te weten wat er aan de hand is: The End of the World As We Know it. De platenmaatschappijen die eerst alle 5 (of 6) schakels van de waardeketen in handen hadden, hebben er nu nog maar 1 of 2 reëel in handen en staan daarnaast onder hevige druk van externe geldgevers (beurs of venture capitalists).

Even to the facts: de geluidsdrager beleefde een piek qua verkoop in NL in 1991 - de tweede piek was in 1997, maar die lag onder het niveau van '91 daarna is het alleen maar minder gegaan.

Born in the 50s laat het mij volkomen Siberisch dat de evergreen aan het uitsterven is - we hebben er variëteit voor teruggekregen - en al dat nostalgische geneuzel levert werkelijk niets op. Ik had van een artikel in het NRC een grondig onderbouwde, beter geresearcht artikel verwacht - helaas, ik spreek uit ervaring, staat men daar niet echt voor open, niet dat ik dat had willen schrijven - ik had iig een aantal pointers kunen geven.

Ik hoop waarachtig dat iig vinyl en cd als niche-product zullen blijven voorbestaan, ik mag graag een tastbare geluidsdrager in handen hebben.

Ja, ik ook.

Het ging mij om de constatering van de schrijver van de NRC dat het ontstaan van subculturen, zoals in de 50's t/m 90's en die hebben geleid tot grote en boeiende muzikale stromingen en evergreens, niet meer gebeurd.

Aan het einde van zijn stuk, roept hij de jeugd daarom op om te komen met hun eigen subcultuur, hits en het achterlaten van die oude overbekende nummers van vroeger.

Je schrijft, dat je het niet eens bent met zijn mening over subculturen en komt met enkele voorbeelden.

Van mijn kant zal ik direct erkennen dat die voorbeelden ongetwijfeld interessante ontwikkelingen zijn, maar het zal (hoogstwaarschijnlijk) niet meer leiden tot vergelijkbare successen die subculturen in het verleden wél hebben gekend.

De schrijver van de NRC geeft het internet de schuld voor het gebrek aan subculturen en eigen hits. Ik denk dat daar een kern van waarheid in zit.

Met twee zoons (16, 14) kijk ik echt geboeid naar hun interesse in muziek, ook van leeftijdgenoten, op middelbare scholen.

De haast maniakale toewijding, die wij hadden in onze tijd, is in de verste verte niet meer terug te vinden. Over geld uitgeven voor het kopen van cd's nog maar gezwegen.

Ik constateer dat alleen maar en concludeer dat er sprake is van een treurig makende tendens waarvan ik niet kan inschatten hoe dat gaat aflopen.

Nu schrijf je dingen die ik herken én begrijp.

Mijn betoog (verhaal/stelling) heeft als kern dat de afgelopen 30 - 35 jaar het consumptiegedrag in Nederland fundamenteel is veranderd, en wat de schrijver constateert (met zijn evergreens- verhaal) is daar een duidelijk voorbeeld van.

Andere voorbeelden van een veranderd mediagedrag zijn: ontlezing (we lezen met zijn allen steeds minder), informatie moet steeds meer als hapklare brokken worden gepresenteerd, het liefst met beelden, de 'span of attention' van jongeren wordt steeds kleiner, jongeren multitasken veel meer (meerdere media gelijktijdig); zelfs het debat is steeds meer voorgekookt en wordt niet meer als debat gevoerd, argumenteren wordt als lastig en overbodig ervaren.

En inderdaad wij hadden veel minder media tot onze beschikking, veel minder stimuli waarop we konden/moesten reageren. Nogmaals de diversiteit in muziek die we nu hebben was er 30 - 35 jaar geleden echt niet - platenmaatschappijen en tv blijven proberen ons nieuwe acts door de strot te douwen (Idols, X-Factor), maar dat leidt niet echt tot blijvend succes. Kleinschalige initiatieven van bands zelf of indie labels zijn wel succesvol.

Het grappige blijft dan wel dat nieuwe kwaliteitsmuziek (ik noem The National, Beach House, Efterklang) toch boven komt drijven en dat stemt dan weer tevreden. En er zijn ook bands, zoals een Nine Inch Nails die anticiperen op ontwikkelingen in de muziekwereld.

Ik heb geen glazen bol, maar ik durf wel de voorspelling aan dat de majors radicaal het roer om moeten gooien als ze zich willen handhaven en dan helpt het niet als ze op de vingers worden gekeken door geldgevers (venture capitalists en aandeelhouders) - en al is de back catalogue (bestaand repertoir) waardevol, zal die waarde snel afnemen als een major ontmanteld moet worden.

Even niet opgelet bij dit topic, maar er is meteen al flink verder gediscussieerd. Begrijpelijk, want het is een onderwerp dat ons als muziekliefhebber allemaal zou moeten bezighouden.

Nog even over dat NRC-verhaal: ik vind het ook tamelijk eenzijdig, gezien vanuit het perspectief van iemand die het zicht op de ontwikkelingen een beetje kwijt aan het raken is.
Voor de volledigheid vermeld ik dat de krant een of twee dagen later nog een verhaal van NRC-redactrice Hester Carvalho heeft geplaatst, waarin ze ongeveer het tegenovergestelde beweerde door de pluspunten van het internettijdperk te benadrukken. Volgens haar beleven we nu de 'dolle dwaze dagen' van de popgeschiedenis. Helaas heb ik dat verhaal niet op de website kunnen terugvinden (ja ja, ik koop nog wel eens een papieren krant ).

Een paar constateringen: de subculturen zijn zeker niet verdwenen; het zijn er waarschijnlijk meer dan ooit. Mijn zoon had pas een paar metalvrienden over de vloer en als ik die hoor praten over death-metal, goth-metal, folk-metal en weet ik al niet wat voor splintergenres, dan merk ik dat dat subcultuurtje ontzettend levendig is. Hetzelfde geldt voor veel andere subculturen, of het nou dance/trance, americana of alternatieve rock is. Er is méér verdieping in muzikale interesses en genres dan ooit, en de snelle en gemakkelijke verkrijgbaarheid van muziek zoals we die heden ten dage kennen, heeft daar ongetwijfeld veel mee te maken.

Het grote verschil met vroeger is dat die subculturen nu echter volstrekt op zichzelf staan en niet meer met elkaar in aanraking komen. Een soort nieuwe verzuiling, maar dan in de muziek. Vroeger was de hitparade toch een soort bindende factor. Je hoefde het niet mooi te vinden, maar je kénde de muziek van Meat Loaf, Duran Duran, Europe of wat dan ook. De hitlijsten (en vooral de 'evergreens') zorgden voor referentiepunten. Ik merk bijvoorbeeld aan het 1979-topic van musician dat heel veel van mijn latere en huidige muzikale interesses voortkomen uit het feit dat ik vroeger de hitlijsten volgde.

In de jaren zestig, zeventig en (in mindere mate) tachtig stond in de hitparade alles door elkaar. Er was plek voor Boney M, maar ook voor heel alternatieve en obscure dingen (Iggy Pop, Laurie Anderson). Dat is niet meer zo - het is nu toch vooral een vergaarbak van pulp geworden.
Bovendien stellen ze qua verkoopcijfers letterlijk niets meer voor. Je hebt al een dikke #1 hit bij zo'n tweeduizend downloads. Door de veranderende manier van muziek binnenhalen is de hitparade zijn overheersende rol kwijt. En daarom gaat iedereen binnen zijn eigen subcultuur op zoek en luistert men vooral naar wat gelijkgestemden aanbieden. Ook hier speelt internet (last.fm, Spotify) een belangrijke rol, een rol die ze in feite hebben overgenomen van de hitlijsten van vroeger.

In feite is MuMe hier ook een mooi voorbeeld van: er zijn talloze users op deze site die nóóit met elkaar in contact komen, simpelweg omdat ze zich een een ander hoekje van het MuMe-universum ophouden. Zo gaat het in de echte wereld tegenwoordig ook.
Muziek als hobby is echt niet dood, al is de interesse inderdaad wel minder geworden omdat de keuzemogelijkheden aan vrijetijdsbesteding zo zijn toegenomen. Jongeren zijn er nog steeds fanatiek mee bezig, alleen weten ze het veel minder van elkaar, omdat iedereen in zijn eigen subcultuurtje bezig is.

Dat heeft dus inderdaad tot gevolg dat het aantal universeel gekende hits afneemt, zoals de auteur van dat NRC-verhaal betoogt. Hits die bijna iedereen goed vond (want die waren er vroeger echt wel) kennen we haast niet meer. Al ben ik er tegelijkertijd ook van overtuigd dat de jeugd van nu over 25 jaar bij de reünie van hun schoolklas evengoed opveert als Pokerface gedraaid wordt. Maar het aantal megahits zal absoluut kleiner zijn.

Is dat erg? Ik heb een wat ambivalente houding tegenover de megahits. Enerzijds heb ik er absolute prijsnummers door ontdekt die misschien aan mij voorbij gegaan zouden zijn als ik er nooit via de hitlijsten aan was blootgesteld. Anderzijds hangen ze je na verloop van tijd de keel uit en gaan ze je tegenstaan. Ik bedoel, ik hou van de Eagles en van Deep Purple, maar ik zou het niet erg vinden als ik tot aan mijn dood nooit meer met Hotel California of Smoke on the water zou worden geconfronteerd.

Dat er in de toekomst veel minder 'doodgedraaide' hits zullen zijn, is op zich dus best een aardige ontwikkeling. Maar de manier van muziekbeleving onder jongeren verandert er wel door: iedereen luistert gefragmenteerd - het is individuele beleving geworden en geen groepsbeleving. Als je de paar duizend nummers op jouw iPod zou vergelijken met die van je buurman in de trein, heb je kans dat er geen enkel nummer hetzelfde is. We sluiten ons op in onze eigen subcultuur. En waar die 'nieuwe verzuiling' weer toe zal leiden, laat zich heel moeilijk voorspellen.

Het zou best zo kunnen zijn dat de nadruk voor de grote platenmaatschappijen nog sterker komt te liggen op hun back-catalogue - het uitmelken van oude successen. Ze missen op dit moment de boot als het gaat om muziek die nieuwe ontwikkelingen in gang zet, want die komt toch vooral van de 'indies'.

Eén ding is wel zeker, en dat zien we nu al gebeuren: vroeger draaide alles om het album (de LP, de CD of hoe dan ook). Optredens waren bedoeld om dat album te promoten. Zoals starbright boy constateert: de muziek is nu een bijproduct geworden om concerten te promoten. En die ontwikkeling zal zich alleen maar verder voortzetten, met de bijbehorende stijgingen van de entreeprijzen. Meer dan ooit neemt het concert, nu en in de toekomst, de centrale plaats in in de collectieve muziekbeleving.

Zo, een heel opstel in ruim een half uur, daar krijg je dorst van. Tijd voor koffie...

Het pop en rock consumerende publiek wordt alsmaar groter.
Elvis fans zijn ondertussen op pensioengerechtigde leeftijd.

Dus met het verzorgen van je backcatalogus, bespeel je ook
een zo breed mogelijk kooppubliek. En nostalgie verkoopt altijd.

Muziek als onderdeel van je identiteit, van wie je was en geworden bent.
Daar hebben mensen vanaf een bepaalde leeftijd geld voor over.

Even in de spiegel kijken volstaat voor de doorsnee MuMe gebruiker.

Alle beeldschermvrienden hier wil ik graag nog even wijzen op het gedachtengoed van Chris Anderson - voorheen hoofredacteur van Wired - zoals hij het heeft geformuleerd in The Long Tail - google'n op die die combinatie levert al aardig wat leesgoed op. Laat ik een 'korte' - jullie kennen me inmiddels - samenvatting geven.

Anderson vergelijkt de verkoop van cd's etc. met de rug/staart van zeg een dino: voorin (vlakbij de kop) de megasellers (zijn term: blockbusters), gaandeweg neemt de dikte steeds meer af om uiteindelijk terecht te komen bij albums die sporadisch verkocht worden - het uiteinde van de (lange) staart.

Chris' theorie betoogt dat internet het makkelijk maakt om voor sporadisch verkopende platen toch een publiek te vinden - de infrastructuur om zo'n album toch te verkopen is beschikbaar (en hoeft niet extra te worden betaald); de traditionele retailkanalen zouden zo'n album in voorraad moeten nemen en met een verkoopsnelheid van 0,33 (eenmaal per drie jaar een verkoop) is dat geen lonende zaak.

Een tweede aspect dat meetelt is dat bij het consumeren van content (luisteren naar muziek) itt het consumeren van andere consumptiegoederen (kaas, drop, wijn) het goed niet verloren goed. Boeken en platen krijgen pas vorm door ernaar te luisteren. Vroeger - voor we internet echt kenden - was het mogelijk dat je over een boek of plaat had gehoord (reputatie), maar het niet kende, want het was niet beschikbaar, O/P, nooit ingevoerd etc. Zulks is bijna niet meer mogelijk: met een beetje zoeken kun je over de jaren 80 of over electronic allerlei blogs vinden waar je veel 'verdwenen' muziek kun terugvinden.

Dat is - imo - een van de redenen waarom veel 'oude' muziek de weg heeft gevonden naar veel jonge luistervrinden. Voeg daarbij dat het bredere draagvlak voor oudere muziek er ook heeft voor gezorgd dat veel parels (soul, psychedelic, garage) in mooie re-releases beschikbaar kwam voor ene breder publiek; ik denk bijv. aan Northern Soul compilaties, vampi-soul, veel Braziliaans materiaal uit de jaren 60 en de fraaie Tamla Motown en Stax single-compilaties.

We hebben meer keuze dan ooit tevoren - ik voel me als het kind in de snoepwinkel op de zondagmiddag (2* kloppen ging ie illegaal open, op de dag des Heeren) met 0,25 aan brass in da pocket en een tafel vol met 0,05 opties (snoep voor alle duidelijkheid): wat te kiezen?

Eerder gaf ik al aan wat (door management concsultancy-clubs, zoals Forrester, PWC en anderen) als mogelijkhedenworden gezien op muziekgebied: restricted releases, 360 gr deals, abonnement/incidenteel toegang tot contentfeeds van artiesten.

Ik heb gesproken met mensen die nauw betrokken zijn bij de programmering van North Sea Jazz en ik kreeg de vraag voorgelegd of ik ooit zo'n vol programma had gezien als dit jaar. Het was nu mogelijk om een flink aantal grote namen te boeken. Waarom dan wel, meer budget? Simpel de gages nemen af - ook bij artiesten zal zich dus een verschijnsel voor gaan doen als "The Long Tail": sta je in de aandacht, ben je groot, kan je cashen en een hoge gage vragen; ben je minder bekend, zal je in de toekomst met (steeds?) minder genoegen moeten nemen.

Wat dat betekent? Meer optreden, minder tijd om te componeren, repeteren en de gevolgen daarvan laten zich raden. We hebben al kennisgemaakt met artiesten die weigeren om nieuw gecomponeerd werk uit te brengen omdat ze de kosten daarvan niet zien opwegen tegen de opbrengsten. Binnenkort zullen we kennis kunnen maken met artiesten die gewoon de tijd niet meer hebben om te componeren.

Misschien worden ze dan door omstandigheden wel gedwongen om uiteindelijk achter de kassa te gaan staan bij Albert Heijn of Blokker, zoals ook Candy Dulfer in de jaren '80 achter de balie stond bij een boekhandel in Oud-Zuid (Amsterdam).

De waarde van de back catalogue is relatief - nu de platenmaatschappijen steeds meer onder financiële druk komen te staan, zullen ze zich daar steeds meer van bewust raken. Liquidering van EMI - met daaruit voortvloeiende opsplitsing van de 'assets' is maar nipt voorkomen. Wat dat betreft zijn de indies (bijv. Domino) behoorlijk succesvol - ze hebben zich meer aangepast aan de eisen des tijds.

Ik sluit me aan bij Gaucho: het espresso-apparaat roept!

Dat wordt dan nog een gezellige boel. Welke artiest blijft nog over om te kunnen componeren en om het resultaat vervolgens ook nog eens aan het zilveren schijfje toe te vertrouwen?

Als je geen composities kunt schrijven omdat je er geen tijd meer voor hebt (omdat je live moet optreden) of je kunt nieuw materiaal niet meer uitbrengen omdat het meer kost dan dat het opbrengt, betekent dat toch eigenlijk het einde van de muziekindustrie? In ieder geval van hoe wij die industrie kennen.

@Musician: het lijkt er idd somber uit te zien. Maar zoals een tegeltjeswijsheid zou kunnen zijn: baanbrekende initiatieven komen zelden tot stand vanuit de grote corporaties, eerder vanuit kleinere organisaties, indie labels, samenwerkinsgverbanden tussen bands etc.

Er zullen spannende tijden aanbreken en veel zal van de bands zelf afhangen - kijk wat dat betreft eens naar dit interview (april 09) van Digg met Trent Reznor (Nine Inch Nails) op YouTube. NB: zorg voor een drankje erbij - het interview duurt ca 40 minuten, maar is erg boeiend en interessant al komt er af en toe wat jargon voorbij.

En idd: "It's the end of the world as we know it".

Ik ga dat interview zeker bekijken.

Vandaag hoorde ik van de Belgische muziekindustrie dat 95% van de muziek die de jeugd tot consumeert 'illegaal' wordt toegeëigend. Ze stelden voor de btw te verlagen van 21 naar 6%.

Het laatste Belgische songfestival talent kreeg een 'gouden' plaat: maar liefst 15000 exemplaren verkocht. Daar haalde je vroeger de Top 40 echt niet mee, laat staan eremetaal.

Meneer T. Yorke heeft zich ook in de discussie gemengd; zie hier
Nou weet ik niet of Yorke volledig bekend is met de ins en outs, maar feit is dat EMI nog een paar weken heeft om de zaak financieel op orde te brengen en anders is het over en uit!

Laat ik even de actuele status geven: op 28/5 (zie ook musicweek.com) heeft Terra Firma 105 miljoen GBP in EMI gepompt, daarmee zou het voorbestaan van EMI tot maart 2011 gegarandeerd zijn.

Terra Firma overweegt delen van EMI te verkopen - driemaal raden wie kandidaat zijn? Alles te vinden op musicweek.com en door te google'n.

Feit blijft dat EMI een "challenging debt" (woorden van de CEO van EMI) heeft van 3 miljard GBP; er moeten dus maatregelen worden getroffen.

Het pikante is dat Terra Firma, venture capitalist en eigenaar van EMI, de geldverstrekker Citibank ervan heeft beticht de cijfers van EMI bij de overname eind 2007 rooskleuriger te hebben weergegeven dan ze werkelijk waren (dat is ook voor de rechter gebracht). Citibank zou eventueel ook in de markt zijn voor bepaalde onderdelen van EMI (de assets van EMI fungeren nl als onderpand).

Ik frequenteer nu meermaals per week de nieuwe Saturn in Kortrijk.
Eindelijk een winkel dicht bij de deur waar ik goedkoop uit een groot aanbod
kan kiezen. Ik koop weer wat meer CDs dan vroeger.

Ik zie echter ook voortdurend studenten (Kortrijk heeft zijn hogescholen
en een filiaal van de KU Leuven) in de Saturn rondlopen die naar huis gaan
met de oude klassiekers (Velvet Underground, David Bowie, Joy Division etc ...)
In tegenstelling tot mijn leerlingen (scholieren) die (bijna) uitsluitend van mp3 leven.

Ik vind dat een opmerkelijke trend.
Koopt de huidige generatie toch weer klassiekers uit backcatalogussen?
Een groter (studenten)budget? Een grotere toegankelijkheid (Saturn?).

Het doet mijn muziekliefhebbershart in ieder geval plezier
om te zien dat de huidige generatie ook oog heeft voor "onze" helden.

Even een citaat van Thom Yorke, de inhoud ( "the end of the world as we know it") past goed in dit topic:

***********
Thom Yorke warns young artists that record labels are dying

Thom Yorke, the lead singer of Radiohead has warned young artists to stay away from the big record labels, as the recording industry (as we know it) is dying.

Yorke says talented artists should try to make it on their own without going to record labels for help as the industry is within years of completely dying.

Radiohead's frontman went as far as to say that when the industry dies it will be "no great loss to the world." Young artists should do their best to not "tie themselves to the sinking ship."

It may be "only a matter of time — months rather than years — before the music business establishment completely folds," adds Yorke.

Radiohead released 6 albums through major label EMI but decided to release their seventh album, "In Rainbows," as an Internet download with no specific price set. Allegedly, over 60 percent of downloaders did not pay anything for the album but the "experiment" still netted the band over $ 1 million, which did not have to be shared with the labels, who are known to take most of profit from CD sales.
Written by DVDBack23 - 6/11/2010

*******************
De bron, een nieuwsmail met een link naar: Thom Yorke warns young artists that record labels are dying - m.afterdawn.com

"Completely folds" lijkt me licht overdreven. Dat er een enorme herinrichting aankomt lijkt me duidelijk. EMI balanceert al een paar jaar op de rand van de afgrond en daar gaat binnen een jaar iets heftigs mee gebeuren. Van de andere majors Sony (al een fuse van twee), Warner en Universal lijkt alleen die laatste vrij gezond. EMI doet sinds enige jaren hun eigen distributie al niet eens meer in Nederland, een van de vele bezuinigingsmaatregelen. EMI heeft ook een enorme leegloop van artiesten van nu achter de rug en drijft bijna alleen nog op back-catalogue.

We gaan naar fusies, overnames en wellicht verkoop in kleine partjes toe. Aan het einde daarvan kan het maar zo zijn dat de back catalogue van een of andere grote naam als apart bedrijfje bij een investeringsmaatschappij ligt. Of dat er net vier, maar nog maar twee majors zijn of dat Clear Channel ineens ook een enorme platenmaatschappij geworden is.

Als er twee blijven bestaan zullen dat Universal en Sony zijn, de twee grootsten en de twee die onderdeel zijn van een veel groter geheel (Universal van Vivendi en Sony van Sony ). Warner en vooral EMI zijn kwetsbaarder.

Voor mensen die nog wél geïnteresseerd zijn in het kopen van cd's (of wellicht vinyl) zijn de in Nederland aanwezig verkoopkanalen steeds minder aantrekkelijk.

Je gaat niet meer voor je plezier naar de Free record shop, Van Leest of V&D, om maar eens een paar oude erkende platenverkopers te noemen.

De collecties worden steeds kleiner, 'hele afdelingen met muziek' zijn teruggedrongen naar 'hoekjes'.

In die hoekjes staat dan alles onaantrekkelijk door elkaar en waar vroeger artiesten nog wel eens een eigen 'naamplaatje' hadden, is het nu teruggebracht tot slechts graaien in een bak die, met enig geluk, alleen nog op alfabetische volgorde staat.

Als je dan al iets vindt van je favoriete artiest is het nooit wat je zoekt, beperkt het zich ook vaak tot een Greatest hits.

Het enige dat overblijft zijn een paar gespecialiseerde cd-zaken, die, om te kunnen overleven vaak wat duurder zijn en het internet. Voor de gespecialiseerde zaken wordt het een kwestie van gunnen, als je bereid bent een paar euro voor een cd meer neer te tellen.

Wat mij betreft worden de muziekafdelinkjes van de FRS, Van Leest en V&D opgeheven, ze hebben nog slechts de aantrekkelijkheid van inderdaad een uit elkaar geklapte luchtballon.

Het probleem is natuurlijk dat er daardoor nóg minder cd's worden verkocht en de aantrekkelijkheid voor het maken van een cd door artiesten nog verder wordt teruggedrongen.

Aan de andere kant, heb je alle problemen daarmee tot op de bodem teruggebracht en kun je van daar uit beginnen met het opnieuw inrichten van de muziekindustrie, dat dan wel een langer leven moet zijn beschoren.

Ook op het internet zou men zich nog beter kunnen profileren door gespecialiseerder te werken. Ik ken ook niet het hele internet, maar ik mis bijvoorbeeld uitgebreide catalogussen ingedeeld op jaartallen of decennia. Van Fonos ken ik bijvoorbeeld wel de mogelijkheid om alle, niet gangbare of elders in cd-zaken te krijgen werk van (oude) Nederlandse bands alsnog op cd te kunnen kopen. Bijvoorbeeld de eerste cd van Daniel Sahuleka, de grootste hits van The Walkers of oude verzamelalbums van diverse artiesten.

Afgezien van het feit dat het leuk is om in zo'n catalogus te bladeren krijg je mooie overzichten van wat er ooit allemaal is uitgebracht en heeft het ook een aantrekkingskracht om van daar uit een collectie op te bouwen, juist ook met cd's die je allang niet meer in de winkel kunt kopen.

Door het verder terugdringen van overheadkosten en bijvoorbeeld het verlagen van btw, zouden cd's (nog lager) geprijsd kunnen worden en zou er een systeem kunnen worden opgezet waar de hele bestaande muziekindustrie van zou kunnen profiteren waarbij tevens aandacht voor het investeren in nieuw talent niet zou moeten worden vergeten....

Dit onderwerp lag een tijdje stil, maar het is nog net zo actueel....de neergang blijft gestaag ondanks (halfbakken) pogingen meer 'digitaal' te gaan via iTunes & Napster.
De structuur voldoet niet meer en ondanks alle tamtam rondom Voice of Holland en Lady Gaga is 'muziek' als nijverheidstak aan het krimpen.

Op zich verbaast dat me niet: vrijwel iedereen - althans in de geïndustrialiseerde wereld - is inmiddels online, dus wie muziek wil downloaden, doet dat ook. En zij die er een hekel aan hebben (zoals ik), zingen het nog een tijdje uit, maar laten zich niet zo gemakkelijk bekeren.

Een echte groeimarkt is het dus al niet meer, en nu wordt pas duidelijk hoeveel schade dat illegaal downloaden eigenlijk heeft aangericht. Want per saldo brengt de muziekverkoop dus veel minder omzet met zich mee dan pakweg twintig jaar geleden. Inderdaad, een nijverheidstak die sterk aan het inkrimpen is.
Dat heeft een heleboel oorzaken; naast illegaal downloaden, wat nog steeds op grote schaal gebeurt, is een veranderde vrijetijdsbesteding er debet aan. Er zijn veel méér interessante dingen dan vroeger die om de voorrang strijden bij de interesse van jongeren.

Ondertussen maak ik me, als aanschaffer van muziek in 'tastbare vorm' (CD's, LP's) een beetje zorgen om de verkrijgbaarheid. Enerzijds merk ik dat er nog steeds muziek op CD en LP wordt uitgebracht (met name oudere titels waarvan ik niet meer gedacht had dat het nog zou gebeuren), anderzijds merk ik met name de laatste maanden dat het met de back-catalogue van de grote platenmaatschappijen toch wel erg hard achteruit gaat.

Ik merk (te) vaak dat oudere titels waarvan je zou verwachten dat je ze tot in lengten van dagen kon aanschaffen, opeens vervallen blijken te zijn. En dan heb ik het niet over de minste namen, want de afgelopen maanden kwam ik er achter dat bekende reguliere albums van o.a. Paul Simon, Paul McCartney, Kate Bush, Van Morrison, Bee Gees, Gino Vannelli, Thin Lizzy etc. niet meer verkrijgbaar zijn. Van de eerste drie weet ik dat er dit jaar re-issues op stapel staan, maar voor de rest is het maar afwachten.

Om de zogenoemde back-catalogues in bezit te krijgen, wordt inderdaad met de dag moeilijker. De vraagprijzen bij particuliere verkopers wordt daardoor automatisch hoger, waardoor liefhebbers diep in de buidel moeten tasten. De schuld ligt naar mijn idee voor een groot gedeelte ook bij de platenmaatschappijen omdat ze bepaalde titels niet meer willen distribueren waardoor albums al jaren out of print zijn.

Het zou mij overigens niet verbazen dat de CD steeds minder in de schappen te vinden is, en over een aantal jaren alleen maar titels uit hitlijsten te vinden zijn. Platenmaatschappijen hebben het immers ook met de cd-single gedaan die inmiddels niet meer verkrijgbaar is, maar ja, de prijs (ad. € 3,99 - € 4,99) was dan ook veel te duur. Je merkt dat bij Free Record Shop het assortiment steeds kleiner wordt, en zelfs Fame in Amsterdam, die een aantal jaren geleden een hoop import CD's hadden, steeds minder titels verkrijgbaar stellen.

Het enige positieve wat het illegale downloaden voor mij heeft opgeleverd is dat een hoop titels waarin ik geïnteresseerd ben nu tussen de € 5,00 en € 7,00 te koop staan. Voor zo'n bedrag wil ik best een volledig album kopen. Laatst zelfs een nieuwe CD gekocht bij de Free Record Shop voor € 2,50... voor zo'n bedrag hoef je een album niet illegaal te downloaden! (Al besef ik natuurlijk wel dat het om "uitverkoop" gaat, maar dan nog.)

De enige manier om illegale downloads terug te dringen (voor zover dat mogelijk is), is om voortaan alleen maar albums op vinyl uit te brengen. Tuurlijk heb je bezitters die die er MP3'tjes van maken en ze uploaden op het internet, maar voor de wat "kleinere" artiesten zou dit een uitkomst zijn, waardoor zij ook nog iets kunnen verdienen aan hun albums. Een andere mogelijkheid blijft natuurlijk de vraagprijs te verlagen. Wat kost een CD die nu in Album Top 100 staat? € 14,99 ongeveer? Dat is anno 2011 gewoonweg te hoog als je het mij vraagt. Voor zo'n bedrag is het dan ook een stuk aantrekkerlijker om een album illegaal te downloaden.

Tja, en wat betreft de (on)verkrijgbaarheid van minder voor de hand liggende titels is dit kennelijk het alternatief waar Universal Music Group (UMG) nu mee komt:

UMG to Release Classic Out-of-Print CDs Using Cutting-Edge Disc on Demand Technology

CreateSpace hits milestone of more than 100,000 music titles available on demand

NEW YORK & CHARLESTON, S.C.--(BUSINESS WIRE)--Universal Music Group (UMG), the world's leading music company, and CreateSpace, part of the Amazon.com, Inc. (NASDAQ: AMZN) group of companies, today announced they will release a musical treasure trove featuring 50 seminal titles spanning a rich cross-section of acclaimed artists - from Chuck Berry and B.B. King to Judy Garland and Patti LaBelle - exclusively through CreateSpace's Disc on Demand platform.

The agreement with UMG marks a significant milestone, as all of the major labels are now utilizing the cutting-edge on-demand service to make their extensive catalogs of high-profile content readily available to the broadest possible worldwide audience. CreateSpace now offers more than 100,000 music titles on demand, making the groundbreaking service a one-stop shop where music lovers can go to find previously unobtainable releases.

The CreateSpace Disc on Demand platform allows music labels like UMG to bring their content to market quickly, efficiently and with very little risk since titles are manufactured only in direct response to customer orders. CreateSpace also has the added advantage of distributing a wide range of on-demand content through Amazon.com.

"The CreateSpace service provides fans with a dynamic new way to obtain many of their favorite catalog albums that have long been out of print," said Bruce Resnikoff, president and CEO of Universal Music Enterprises (UMe). "By offering an abundance of choice and an easy-to-use interface, CreateSpace allows current and future fans to discover and rediscover this beloved music with a simple click of the mouse."

"We are delighted to count industry powerhouse Universal Music Group among the growing number of top music companies choosing to capitalize on the innovative CreateSpace solution,” said Libby Johnson McKee, managing director, CreateSpace. "Our Disc on Demand technology allows labels to release their vast collections of catalog titles in the most effective way possible - and it gives music lovers everywhere easy access to a wide array of offerings that would not otherwise be available to them."

Initial titles to be available at Amazon.com feature seminal recordings from such chart-toppers as B.B. King, Loretta Lynn, Patti LaBelle, Judy Garland, the Mamas & the Papas, Louis Armstrong and Chuck Berry. More than 3,000 UMG titles will be made available via CreateSpace in the coming months.

To learn more about the CreateSpace Disc on Demand technology, go to www.createspace.com.

Ik weet dat Amazon sommige titels al een paar jaar op deze basis levert, maar het lijkt me niet echt de toekomst van de muziekdrager. Volgens mij slaan de platenmaatschappijen hiermee opnieuw de plank mis.
Om te beginnen is de prijs van zo'n CD-R gemiddeld bijna even hoog als een originele 'geperste' CD en ik heb zo mijn twijfels over de levensduur van die dingen. Maar bovendien, een CD-R, dat is toch iets van begin deze eeuw en inmiddels zo'n beetje passé? Hoezo nieuwe 'cutting-edge' technologie?
Ik hoop (en denk) niet dat dit de standaard wordt als het gaat om de verkrijgbaarheid van 'tastbare' muziek. Dan vind ik een download nog een beter alternatief.

Maar je krijgt dus een cd (+ boekje) op bestelling die er anders uitziet dan de 'normale' cd toen deze nog werd uitgebracht door de 'oude' platenmaatschappij?

Ik kan op www.createspace.com trouwens niet vinden hoe je in de catalogus kunt komen, misschien moet dat nog worden ingericht.

Het voldoet in ieder geval aan de behoefte om tenminste alles wat je op cd wilt hebben te kunnen kopen. Ik heb zelf nog wel wat kandidaten. Maar het moet geen troep worden uiteraard, het moet voldoen aan minimale kwaliteitseisen.

Ik heb mij er altijd over verbaasd, waarom platenmaatschappijen zelf nooit zijn overgestapt naar de mogelijkheid dat consumenten rechtstreeks cd's bij hen bestellen.

Laten we eerlijk zijn, 90% (of meer) van alle ooit uitgebrachte cd's zijn niet meer in een speciaalzaak te verkrijgen, over grote zaken als de Free record shop e.d. nog maar gezwegen. Hoe kun je nog aan die cd's komen?

De categorie mensen die nog geïnteresseerd zijn in het kopen in cd's zijn niet degenen die zitten te wachten op treurige kopieën. Mij zou de prijs uiteindelijk niet kunnen schelen (als het maar wel gangbaar blijft) als ik vervolgens maar wel een originele cd en bijbehorend boekje krijg.

Ik maak uit je woorden op, dat je daar zelf ook voor kiest. Wij zijn daarin ook de gemiddelde doelgroep, schat ik zo in. Misschien moeten ze zich daar ook meer op gaan richten.

Ja, vaak wel. Amazon bijvoorbeeld stelt zelf CD's samen met een eigen (goedkope) grafische vormgeving. Daarnaast vind ik het een groot minpunt dat je ook daadwerkelijk een CD-R krijgt!
"CD-R Note: This product is manufactured on demand when ordered from Amazon.com", hier heb je een voorbeeld. Deze CD is nooit fysiek in een winkel eerder uitgebracht, en dat zal door de platenmaatschappij zelf ook niet gebeuren. Bovendien vraag ik me af of men geïnteresseerd is in een CD-R voor omgerekend zo'n € 8,00 (!), dat wil toch geen mens lijkt mij? Zelfs een originele compilatie kost vaak nog minder...

Tja, wat moet je daar nu mee....

Het klopt wat je zegt (het gaat in dit voorbeeld om een cd van Aretha Franklin) maar wat als je zeker weet dat het betreffende album waarschijnlijk nooit op cd zal worden uitgebracht en je het toch heel graag wilt hebben?

Bij die 8 euro van Amazon.com komt nog eens 5 euro aan portokosten overigens, maar dat terzijde. Het gaat in feite om een dienstverlening omdat er een aparte cd voor je wordt gemaakt die niet regulier verkrijgbaar is, daar komt het op neer.

Wat is het alternatief? Legaal downloaden kost ook geld. Ik weet het nog niet. Als ik héél erg graag een bepaalde cd zou willen hebben......

Ik heb overigens meer cd's in huis van artiesten waarvan ik weet dat de cd door de platenmaatschappij nooit officieel is uitgebracht. Daar moest ik vaak nog veel meer voor betalen dan 8 euro.
Dan kan het misschien toch maar beter wél een meer officieel karakter krijgen met gebruikmaking van de archieven van de betreffende maatschappij en een wat goedkopere cd.

Maar netjes is anders, liever een echte uitgave, natuurlijk.

Mij lijkt een absoluut kansloos idee. Het is een aantal jaren geleden ooit al eens geprobeerd door FRS/Van Breukhoven; kon je een soort compilatie-cd van je eigen keuze laten branden (in de winkel meen ik zelfs); volkomen geflopt.

Fonos biedt als dienst aan het publiek de mogelijkheid om een cd die OP is (bijv The Sound - From the Lion's Mouth) door hen op een cd-r te laten zetten en die thuisgestuurd te krijgen; zij zullen dan wel de rechten settlen (neem ik aan) en dan krijg je een kopie thuisgestuurd. Geen idee of dat een succes is.

'k Weet wel dat bepaalde uitgevers POD (printing on demand) lang zagen als een oplossing om trouwe klanten te servicen die toch graag een exemplaar van een bepaald boek wilden hebben dat OP was. Niet -trouwe klanten zouden dan meer moeten betalen voor zo'n POD-titel.

Het grote verschil met muziek is echter dat heel veel muziek inmiddels al gedigitaliseerd is en als mp3 of FLAC file te vinden is - met enige inspanning. Ik zie werkelijk de meerwaarde van een on-the-fly-speciaal-voor-jou-gebrande-cd met een flutboekje niet in. Nog steeds is downloaden in NL niet illegaal. En als je toch het album wilt hebben, kan je ook op zoek gaan naar een tweedehands exemplaar (dat vaak niet duurder zal zijn).

Maar ja, de muziekindustrie moet wat, nou ook de curve van het aantal betaalde downloads aan het afvlakken is:

Tussen 2004 en 2010 een vertienvoudiging naar 4,6 miljard dollar (jaarbasis)

In 2008 bedroeg de stijging 25%; in 2009: 12 % en in 2010: 6%

Natuurlijk werd er ook gekeken naar de impact van downloaden; dat geef ik ook even weer:

"The group also warned of the challenges facing the industry from piracy, with 95% of music downloads made illegally.

"As an industry we remain very challenged," IFPI chief executive Frances Moore told the BBC.

"Some 95% of intellectual property is stolen.

"It doesn't just affect the record companies, it affects jobs. We have independent studies that show that something like 1.2 million jobs could be lost in the creative sectors by 2015 - something like 10% of the workforce."


Bron: BBC

Fonos is daarnaast gigantisch duur. 20 euro voor een gebrande cd, geen haar op mijn hoofd (en ik heb er veel) die daar aan denkt. Het hangt natuurlijk samen met uurloon, maar dan stop ik zelf wel even een schijfje in de brander. Bij de Kroese koop je er bijna drie cd's voor, laat staan als je online besteld.

Ik probeer dat soort o.o.p. platen inderdaad als FLAC-bestanden te vinden, en anders desnoods als mp3'tjes. 95 van de 100 keer lukt dat wel. Het ziet er voor de verzameling bijzonder treurig uit, ik durf ze niet eens in de kasten te zetten, maar ik kan tenminste de muziek alvast horen.

Tweedehands cd's en vinyl in de gaten houden is de enige echte optie. Zo zoek ik bijv. nog solo platen van Kaz Lux uit de jaren 70, ooit moet ik die toch tegenkomen voor een redelijke prijs. Met meer waardevolle cd's moet je mazzel hebben dat de verkoper de waarde niet kent. Zo kocht ik onlangs Stills Alone van Stephen Stills voor 16 euro, die op ebay voor 75 dollar weggaat.

Wachten, goed zoeken en geluk hebben...

Vandaag gelezen in De Standaard.

1/10 CDs die in België verkocht werden het afgelopen jaar
werden te koop aangeboden als bonus bij tijdschriften.
Het gaat om meer dan een miljoen stuks.

Een paar bladzijden verder ...

Voortbestaan boekhandels bedreigd door online boekenwinkels etc ...