Nee, ik geloof ook niet dat ik dat heb geschreven.
Maar de hele discussie van iedereen over Young bij elkaar opgeteld ga je wel dat soort van ideeën over de man krijgen.

Wat natuurlijk volstrekte onzin zou zijn.

musician Neil Young stond in het eerste decennium van deze eeuw bekend als voorvechter van een wat 'warmer' geluid. In de hifi-wereld waren er aardig wat mensen die vonden dat de cd een 'hard' en 'koud' geluid had. Men wilde de cd verbeteren en dat leidde tot formaten als SACD en HDCD. In die hele discussie over de hoedanigheid van het geluid van de cd is ooit een documentaire geweest (2006/07 daaromtrent), waarin Neil Young ook aan het woord kwam - hij zei toen over de beleefde (steriele) kwaliteit van de cd: "with the cd we got the quality, but we lost the sound" - veel audiofielen konden zich in die opmerking vinden.

De meeste audiofielen kunnen zich niet vinden in de Pono en de postionering ervan, om meerdere redenen: technische (waarom een afwijkend, niet-standaard formaat), economische (duur), practische (onhandig formaat) en ethetische (lelijk) - redenen.

Vraag een hifi-dealer naar Young en Pono en veelal zal men het hoofd schudden. Daar schijnt DSD nu weer het nieuwste - onovertroffen is de claim - formaat te zijn DSD oftewel streaming sacd, Artikelen, The Hans Beekhuyzen Project - thehbproject.com

Voeg daar nog maar bediening/software aan toe, zie o.a. de video review hier in dit topic.

Muziek >> Nieuws >> R.I.P Muziekindustrie? Goeie zaak!

DSD is geloof alles bij elkaar wel een dure grap.

Je zult maar net begonnen zijn met verFLACen van je cd's, kan je weer overstappen naar een ander formaat. Afgezien van de opslagruimte die zulke bestanden vergen - ting ting doet de kassabel bij de hardware-boer - is niet zo heel veel beschikbaar in dat formaat. En waarschijnlijk heb je dan een peperdure DSP nodig om je cd's op te pompen naar dat formaat.

Dat laatste is dan toch weer vreemd, want in principe is de techniek achter DSD toch oud (o.a. ontwikkeld door Philips).

Ik ben overigens blij dat ik muziekliefhebber ben in plaats van audiofiel.

Ook ik ben blij dat het me allemaal aan de spreekwoordelijke reet zal roesten.

hipsters

Wordt het tijd om met dit weer spreekwoordelijk je reet buiten het even spreekwoordelijke raam te hangen om oxidatie en de daaruit voortvloeiende jeuk te vermijden - niets zo ellendig als holtorren, die gedijen goed op vochtige plekken

Als - deels - tot inkeer gekomen audiofiel zondaar kan ik gerust zeggen dat de queeste naar het perfecte geluid oneindig is en een financieel traject volgt dat gelijk staat aan de zwaarste bergetappe met een drietal cols HC.

DSD wordt als formaat gelinkt aan de SACD, maar helaas schieten aardig wat SACD's gewoon tekort, productietechnisch gezien - het artikel noemt een cd van Peter Gabriel als voorbeeld.

Zoals zo vaak: The image (=sound) is in the eye (=ear) of the beholder (=listener)

Wacht maar, als jij dadelijk progrock en Jazzfan wordt.

Hoezo wordt? Ik ben dol op Pink Floyd en Steely Dan.

Dat is muziek om high end audio te beoordelen, ik heb trouwens best een hekel aan Steely dan

Dat zijn nou ook precies genres waarbij de neiging tot extreem gepiel mij vaak tegen gaat staan. Geldt ook voor technische deathmetal trouwens.

Er zit ergens een, subjectieve, grens tussen mooie muziek en technisch begaafd geluid produceren en als die overschreden wordt dan haak ik vaak af. Niet bewust overigens.

Vergelijkbaar: ik ken aardig wat muzikanten in het lokale metalwereldje en ik maak vaak genoeg mee dat ik ergens sta te genieten van een band die lekker staat te spelen en dat dan bv een drummer die naast me staat nogal zuur gaat lopen verkondigen dat de drummer van de band niet strak is, of enkele foutjes maakt of dat z'n timing beter moet. Op zich begrijpelijk maar ik ben echt blij dat ik die obstakels niet ervaar bij het proberen te genieten van muziek.

Ik ben gelukkig ook geen audiofiel maar aan kleine speakers met een scherp geluid en slechte mp3's heb ik wel een hekel, gewoon omdat dit niet prettig klinkt in mijn oren.

Er is uiteraard ook een ondergrens, daar ben ik het zeker mee eens.

Alhoewel een verschrikkelijk gammel geluid ook nog z'n charmes kan hebben. Nattens Madrigal van Ulver bijvoorbeeld.

Ah die David , met een link naar zijn artikel.
OOR

Interessante beschouwing over de verspreiding van Songs of Innocence vorig jaar september. Was de Big Brother-achtige deal van Apple en U2 wel zo legitiem en wat zegt dit over de rol van grote technologiebedrijven in de huidige muziekindustrie? Er wordt ook meermaals een vergelijking gemaakt met de releasestunt van In Rainbows die wel het gewenste effect had.

Die link doet het niet, maar waarom zou die deal niet legitiem zijn?

Klopt, maar met de tekst uit die link kom je hier,
http://www.wired.com/2014/09/apples-devious-u2-album-giveaway-even-worse-spam/

Oké, ik neem aan dat je legitiem bedoelt in de zin van 'legaal'?
Volgens mij zegt het artikel daar niet zoveel over. Stom, ondoordacht, onhandig, opdringerig zijn allemaal woorden die me te binnen schieten, maar illegaal is er niet één van.
Apple zal dit op deze manier niet nog een keer doen hoewel erg geen 'erg' is. Applemusic zit tussen een eigen bieb en streaming in. Op spotify kan je niet een album verwijderen dat je niet aanstaat. In die zin krijg je daar heel veel muziek kado. Apple had niet voorzien dat ze hiermee in de privésfeer van de gebruiker zouden treden. En dat mensen dit als vervelend ervaren. Een goedbedoeld maar opdringerig kado.

Nu we het toch over Apple hebben:

applemusic

Vooral legitiem in de zin van aanvaardbaar, met een goede reden. Als ze er daadwerkelijk een wet mee hebben overgetreden zouden ze intussen wel zijn aangepakt. Het leek er even op dat Apple de cookiewet overtrad, maar ze zullen in hun voorwaarden waarschijnlijk wel een of andere voetnoot hebben aangebracht.

Ik vind het een interessantere discussie of het ethisch aanvaardbaar is dat een groot technologiebedrijf op deze manier iets opdringt aan een kleine miljard gebruikers. In een tijdperk waarin iedereen vooral zelf wel kunnen kiezen. Misschien was het een experiment. Volgens mij wisten ze dondersgoed dat ze in de privésfeer van de gebruiker traden door mensen niet de keuze te geven om het cadeau te aanvaarden maar het gewoon als spam bij iedereen te installeren. Ze hadden ook wel kunnen bedenken dat +95% van de mensen niet geïnteresseerd zou zijn in het album. En vervolgens dus nadat er ongelofelijk veel klachten kwamen een tool/website ontwikkelen waarmee je het album weer kon verwijderen. Dat geeft wel aan hoe fout ze zaten.

In de toekomst zullen ze dit eerder via Apple Music aanbieden. Dat mensen met hun Apple ID gratis enkele albums kunnen streamen. Maar op die manier heb je gewoon de keus, dan is er in mijn ogen niets mis mee.

Die cijfers vallen niet tegen. Ik moet er echter de voordelen nog van ontdekken. Apple Music van mijn smartphone gegooid omdat het ervoor zorgde dat de afspeellijsten met fysieke muziek in iTunes verdwenen, en omdat het nog steeds nodeloos ingewikkeld is om streams van Apple Music te scrobblen naar Last.fm. Zolang Spotify bij mij perfect werkt is er eigenlijk ook weinig reden om over te stappen. Te meer omdat Spotify ook een sociaal netwerk is waar ik vrienden en hun afspeellijsten makkelijk kan volgen.

Gretz: een van de bekende sites in de US - hypebot geeft er nogal uiteenlopende berichte over:

succes voor u2, qua Airplay: U2's Gamble With Apple Yields Royal Flush - hypebot

Andere sites met de zgn "lessons learnt"

A Journal of Musical ThingsSo What Did We Learn from U2's Surprise Album Announcement/Apple Deal/Giveaway? Ten Things-At Least. - A Journal of Musical Things - ajournalofmusicalthings.com

Five Lessons from U2's Partnership with Apple | Future of Music Coalition - futureofmusic.org

Het artikel van Wired gaat in op zgn 'inbreuk op privacy' in de vorm van ongevraagde (ongewilde) attenties (cadeau) - en de maatregelen die je moest nemen om het - door velen - ongewenste album, aangeduid als spam door de auteur, te verwijderen.

Tsja, mensen die optie automatisch downloaden aan hadden staan (erg handig voor o.a. podcasts en muziek die je wel wilt aanschaffen) hadden weinig keus. Heeft er mij 6 dagen ongevraagd opgestaan eer ik het kon verwijderen. Intussen waren de meeste nummers al wel via de shuffle voorbij gekomen. Meeste mensen hebben niet extreem veel muziek naar hun iPhone gekopieerd; dat verklaart waarom 95% toch met de spam in aanmerking is gekomen. Ze zouden eens moeten onderzoeken hoeveel mensen het album hebben behouden; ik zou niet raar opkijken als dit slechts enkele procenten zijn.


Totaal van het padje af die Bono. Bij een virus dat veel computers heeft besmet concludeer je toch ook niet dat blijkbaar veel mensen er op zaten te wachten? Je kunt alleen iets over je daadwerkelijke populariteit zeggen als mensen uit volledige eigen beweging naar jou gaan luisteren.

Voor airplay geldt trouwens hetzelfde. Als je als band zijnde het geluk hebt dat elk commerciële radiostation je nieuwe nummers wil draaien dan zou je kunnen concluderen dat je blijkbaar nog steeds relevant bent en dat mensen graag naar je luisteren. Maar je kunt ook concluderen dat je enkel die aandacht krijgt omdat je een grote naam hebt uit het verleden en commerciële radiostations er bekend om staan weinig risico te willen nemen.
De grote bands der aarde moeten niet vergeten dat ze vooral zo groot zijn geworden door uitgekiende promotiecampagnes.

Ik gaf alleen weer wat Hypebot vermeldde - dat zegt niet dat ik het met hun bevindingen eens ben. Bedenk wel dat in het kamp der internetzeloten - waartoe ook de auteur van Wired gerekend kan worden - er in zekere zin spagaatdenken heerst tav internet + userprofiel opbouwen <> benutting daarvan.

Waar aan de ene kant op social media de poort naar persoonsgegevens (privacy) wagenwijd open wordt gezet, wordt er snel gepiept wanneer de genereerbare profielen (verzamelen uit allerlei media, verfijnen/destilleren) worden toegepast. Tevens vind je in die hoek uit het gedachtengoed van "information wants to be free". Dat er mensen werken op die informatiedossiers op te bouwen is dan blijkbaar een zijpad.

Hieruit maak ik op dat je iTunes toch vrij lang hebt gebruikt . . . .
Dat jij niet raar op zou kijken, maakt het waar. Het zou natuurlijk ook zo kunnen zijn doet 90% het album er gewoon op heeft laten staan, omdat het ze totaal niet in de weg staat. Dat zou net zo gemakkelijk kunnen. Het moet je wel echt in de weg staan wil je het actief gaan verwijderen. Bij mij staat het album er gewoon nog. Nooit gedraaid, maar het staat er.

Het probleem van het album in iTunes laten staan is dat je dan de optie 'aankopen automatisch downloaden naar alle Apple-apparaten' uit moet laten. Anders wordt het alsnog automatisch op je iPhone gezet. In iTunes staat het album inderdaad niet in de weg, maar op andere apparaten waar je beperkte schijfruimte hebt wel.

Mensen die in iTunes een heel bibliotheek willen shuffelen zullen waarschijnlijk ook geen muziek er in laten staan waar ze niet meer naar willen luisteren. Dus ik denk dat iedereen die niks met U2 heeft het gewoon actief verwijderd, want zoveel moeite was dat echt niet meer toen Apple met die speciale optie kwam.

Je koopt bijna geen albums in iTunes (want ze passen kennelijk op je telefoon)
Tussen dit beperkte aantal albums staat een album van U2 die er juist voor zorgt dat je telefoon vol is.
Vanaf het moment dat je na U2 een album had aangeschaft had je ditzelfde probleem ook gehad.

Drukte om niets.