Zo'n videoclip van Monsif moet toch ook worden betaald, denk ik dan.

Ik koop zelf eigenlijk nog uitsluitend online, soms nog wel eens Fame of de plaatselijke betere platenzaak die we hier nog hebben in Almere, platenhuis 't Oor.
Veel van wat ik online koop, wordt hier genoemd, musicmeter brengt je vaak op ideëen.

Hoe komt het uiteindelijk dat je naar online overstapt en wat hadden de platenwinkels hieraan kunnen doen? Ergens hebben ze de slag gemist en wanneer was dat? En als je de ontwikkelingen waarneemt (en die zijn al 10, 15 jaar aan de gang) waarom is daar dan niet op grote schaal iets tegen bedacht?

Vroeger had de platenzaak de "advies" functie. Je liet je in je aankopen vaak leiden wat je in de platenzaak tegenkwam. Maar dan praat ik nog wel over de periode singles/LP's, dus tot 1987. Deze geluidsdragers waren in financiële zin haalbaar voor de jeugd.

Er was nauwelijks muziek op tv, de computer bestond niet. De radio bleef over en de platenzaak voor het aanleggen van een eigen collectie. Je ging er graag naar toe, de platenzaak.

Hun functie is gewoon helemaal weg. De fysieke gang om, met een doel, er naar toe te gaan is weg. Ze zijn veel duurder dan cd's online bestellen.
Vinyl is een leuk hebbeding, cd's zijn computerschijfjes met muziek die uitwisselbaar kan worden gedownload of worden aangeboden via de computer.

Dat verklaart nog de hernieuwde populariteit van de LP. Een grote, breekbare geluidsdrager dat je graag heel thuis wilt hebben en wat je volgens mij niet zo snel online besteld.

Ik kan geen antwoord geven op de vraag wat er zou moeten gebeuren waardoor ik weer terug zou gaan naar de platenzaak, i.p.v. online bestellen. Behalve af en toe om nostalgische redenen. De ervaringen om naar een platenzaak te gaan ligt al helemaal niet meer bij de jeugd tot een jaar of 20. En zo komt er inderdaad een einde aan.

Heel herkenbaar en volgens mij ook juist verhaal over die adviserende rol van de betere platenzaak, in het verleden.

Die functie is inderdaad volledig overgenomen door het net, en daardoor is de gang naar de platenzaak veel minder noodzakelijk.

Als ik in het verleden op vrijdagmiddag Plato binnenstapte, lag er onder de toonbank een stapeltje speciaal voor mij klaar: dat vindt Jan leuk.

Hadden ze alvast voor me klaar gelegd; een voorselectie gemaakt; je was vaste klant ,de platenwinkelier kende zijn pappenheimers.
Anders had ik nooit zo'n mooie verzameling Australische punk en garage albums gehad bijvoorbeeld, of Wipers compleet gehad op vinyl.

Nu is het andersom: laatste keer dat ik bij een Plato binnenstapte, deed ik dat met een lijstje in mijn hand., met allemaal platen die ik via jullie hier op MuMe had leren kennen.

Letterlijk geen van de platen op mijn lijst was in de winkel aanwezig, helemaal geen;
en dat eeuwige we kunnen het voor u bestellen riedeltje ; ja dude dat kan ik zelf ook, en daar hoef ik niet eens mijn huis / dorp voor uit. Kost me minder en ik heb het sneller, en ik hoef er geen 40 kilometer voor te rijden. Allemaal waar,....maar toch

Het is het teken van de tijd, tuurlijk;
maar toch was het heel gezellig op die vrijdagmiddagen daar boven op de vide bij Plato Apeldoorn.

Maar dat gebeurt dus niet meer uit de opbrengst van de muziekverkoop. Want muziekverkoop brengt niets meer op in dit voorbeeld en steeds minder in andere. Er gaat zo weinig geld om in singleverkoop (download en fysiek) dat het eigenlijk geen belang meer heeft. Met 1000 betaalde downloads in een week (omzet 1000 euro) heb je een top 5 hit in Nederland. Maar het label van Monsif doet alles, ook zijn management en zijn merchandise en boort creatief allerlei andere inkomstenbronnen aan.


De geruchten over amazon.nl zijn er al een half jaar en zijn de laatste weken zo hardnekkig dat het volgens mij wel waar moet zijn. Een ander marktnieuwtje is dat alle Seleczys-vestigingen CD's gaan verkopen. In samenwerking met Fame, dat verder gaat als het Breukhoven-merk voor instore-winkels.

@Starbright Boy - heldere voorbeelden die precies aangeven waarop ik ook doelde (re: vergelijking met betaalde voetbal in 1970 en nu).



Die adviesfunctie heeft een goede platenzaak zoals de Jazzwinkel in Utrecht nog steeds; alleen zie je dat mensen daar komen luisteren, info vragen en dan zeggen dat ze er nog even over na willen denken. In de meeste gevallen weet je het dan wel; de grote grap is evenwel dat juist de mindere bekende genres ook bij de e-tailers niet echt goedkoop zijn - kijk maar eens naar prijzen van ECM-albums.

Naarmate het verschil kleiner is, wil je heus 'on the spot' spontaan een album kopen en datzelfde geldt mutatis mutandis voor een lp: al het prijsverschil 2 of 3 euro is, ga ik niet zeurepleuren ik koop ik het album. Het verschil is vaak groter: Accelerate - R.E.M., in NL in de winkel ca 38 euro - via Amazon (incl. 2 euro verzendkosten, ja echt niet meer 1,82 GBP) ca 20 euro.

[no offense mode]



Gezien de nakende inkrimping van een aantal Selexys-winkels (berichten in de krant over oa. R'dam) doet mij dat sterk denken aan de spreekwoordelijke kreupele die de blinde bijstaat; a.k.a. a shotgun wedding .

[/ no offense mode]

Hier in Rotterdam had de Selexyz-vestiging (Donner) voorheen een uitstekende afdeling met vnl. klassieke muziek maar daar zijn ze enige tijd geleden mee gestopt. Het enige dat ze nu nog hebben is een afdeling met DVD's (vnl. "filmhuisfilms"). En nu gaan ze dus op korte termijn wederom cd's verkopen? Klinkt me in de oren als een vrij warrig beleid.

Voor wat ik ervan begrepen heb verkocht Donner die cd's niet zelf maar zat er een cd-winkel in hun pand. Ben nog wel eens bij de eigenaar thuis geweest om wat cd's uit de overgebleven voorraad te kopen.

De vraag blijft alleen altijd: werkt zoiets ook voor een hele markt of is dit alleen voor een kleine groep weggelegd? En zou zoiets sowieso kunnen werken voor de 'wat serieuzere' muziek? Ik kan me voorstellen dat een meisje van dertien geïnteresseerd is in een schoolagenda van <vul hier een willekeurig popidool in>, maar ik vrees toch dat de Billy Joel-mok en het Mark Knopfler-badschuim de winkel niet uit zullen vliegen...

Dus dan kom je toch al snel weer op het verdienen aan optredens, en daar is al het nodige over gezegd hier.

Heb er verder geen statistische gegevens voor, maar zelfs bij mij op de opleiding (ACW) kopen nog maar weinig mensen cd's. Nu is er wel in verschil in denken m.b.t. bepaalde andere kunstvormen (die worden hoger in aanzien geschat), maar muziek is wel erg populair. Ik verbaas me er toch wel over. Je zou verwachten dat een groep als deze (die dus wel in musea en theaters te vinden zijn) toch regelmatig een cd koopt. Heb het wel eens meegemaakt dat zelfs echte koopjes niet meegenomen worden.

Wat betreft die adviesfunctie, ik doe dat ook grotendeels via het web. Doorklikken op Wikipedia, doorklikken op blogs, namen die ik ergens heb horen vallen googlen, etc. Ik ontdek niet zo gek veel via Musicmeter, maar dat komt ook voor. Als ik hoge noteringen van bepaalde gebruikers zie word ik wel eens getriggerd.

Heb het wel eens gehad dat verkopers bepaalde platen aanraadden, maar ik vind dat niet zo heel erg fijn. Dan sta je al met een paar cd's in handen, of de cd is te duur. Elke keer de tips van iemand afwijzen vind ik dan toch wat lullig lijken (al ga ik natuurlijk niet kopen om iemand te pleasen). Voel me in sommige kleinere platenzaken ook wel eens wat bekeken als je er een uur of langer rondsnuffelt en uiteindelijk met lege handen de deur uitgaat. Soms speelt dat toch een kleine rol. Op het Internet kun je rustig op je gemak, helemaal individueel, zoeken.

Moet wel opmerken dat het heel erg meespeelt dat ik het tweedehands aanbod in Arnhem al een paar maanden niet zo denderend vind. Daar vond ik anders vaak mooie aankopen tussen. In platenzaken vind ik dat wel z'n charme hebben. Dan heb je toch nog een beetje dat onverwachte. Nieuwe cd's koop ik bijna steevast online.

Een sterk bijkomend argument waar ik nog niet bij stilgestaan had. Onze maatschappij is veel individualistischer geworden. Je wilt op je gemak winkelen en gerust gelaten worden. Op internet of in een grote winkel zoals MediaMarkt ben je onzichtbaar, terwijl in de kleine platenzaak de zaakvoerder op je vingers staat te kijken en je lege winkelmandje toch wat gêne geeft. Zo voel ik het ook aan ...

Ja, en dat was vroeger minder erg omdat platenzaken in de regel doorlopende goed bezocht werden. Maar in een kleine cd zaak staan met ogen die in je rug branden om te kijken wat je doet is wel het ergste wat er bestaat.

Ik moet zeggen dat ik in het verleden toch altijd redelijk blij ben geweest met tips van de plaatselijke betere platenzaak. Ik ben ook vaak gevallen voor albums die ze net toevallig draaiden als ik binnenkwam. Ik heb daar wel een aantal liefdes aan overgehouden.

Een paar weken geleden was ik bij Donner en toen hadden ze nog steeds een verdieping met cd's, waaronder veel klassiek. Of bedoel je dat er nog een tweede afdeling was? Zoiets staat me ook vagelijk bij (ik kom er niet zo vaak).

Vreemd, ik was er ook een paar weken terug en toen viel het me op dat die afdeling weg was. Wellicht naar een andere verdieping verplaatst dan? Meende sowieso dat ik eerder dit jaar hier op MuMe gelezen had dat de cd-afdeling zou gaan verdwijnen dus daarom ook niet verder gezocht.

Selexyz hier in Amsterdam verkoopt al jaren geen CD's meer.
En de films heb ik er ook al een tijdje niet meer gezien. Hadden altijd een zeer fijne collectie filmhuis dingen (zoals Graf al zei).

Hij is er nog steeds hoor, die CD-afdeling in de Selexyz Donner in Rotterdam. Alleen werden CD's eerst door een instore winkel gedaan waarvan me de naam ontschoten is en wordt het tegenwoordig gedaan door eerst Van Leest en nu Fame, die ook de DVD's doen.

Vroeger hadden ze ook een jazzafdeling, maar die is geloof ik wel weg.

En de selexyz vestigingen die nog geen CD's verkopen komen met een zeer beperkt aanbod van ongeveer 250 wisselende titels begreep ik. Wederom samen met Fame. Verschil is dat ze het vroeger volgens mij een beetje zelf deden. In elk geval de Selexyz in Utrecht, die had vroeger een rekje DVD's die vaak aan de dure kant waren en niet waren ingekocht door iemand met een heel duidelijke visie.

Musici en Facebook:

Bron: How Musicians Use Facebook [INFOGRAPHIC] - hypebot

Goede ontwikkeling.

Zeker! Ik volg de laatste maanden ook veel artiesten op Facebook.

Om nog maar te zwijgen over het prijsverschil bij boxen: Screamadelica bij amazon gekocht voor 49 pond, in de winkel hier 132 euro. The Beatles mono gekocht voor 180 euro, in de winkel 350 euro. Een platenzaak is sympathiek, maar dit is toch niet normaal meer ...

Ik heb de monobox ook wel gezien voor 200 euro. 350 is erg veel. Maar dat verschil is er inderdaad, omdat het distributiesysteem ook niet werkt. Als je voor sommige titels voor inkoop excl BTW al (soms veel) meer betaald dat waar het voor de consument op internet voor te krijgen is wordt het heel lastig. Bovendien draag je als je in het buitenland koopt geen BTW af aan de Nederlandse staat, in de CD-winkel betaal je 19% aan de staat. Een van de raarste kanten aan de muziekindustrie is dat ze nog steeds vaak in eilandjes denken. Terwijl de markt wereldwijd is.

Nog een klein teken dat dingen echt anders gaan tegenwoordig. De Britten zijn altijd een erg singlesgericht land geweest en hoewel ook daar de verkoop flink omlaag is gegaan, zijn ze dat nog steeds veel meer dan wij dat zijn. Tot nu toe was het zo dat ontdekkingen op Youtube pas echt doorbraken als ze toch nog de officiele route gingen volgen. Met labels enzo. Deze week is echter iets heel opmerkelijks gebeurd. Vlak achter een charity-single van soldatenmoeders (de kerst-nummer 1 van dit jaar), de winnaars van X-factor en een gimmick-kerstplaatje staat Alex Day. Alex Day is de populairste van een groepje jonge Engelse Youtube-artiesten die creatief bezig zijn met filmpjes en muziek en alles zelf doen. Ze schieten zelf een video, nemen zelf hun nummers op en zorgen dat je het via Itunes kopen kunt. Muzikaal is het vaak schaamteloos catchy en poppy, maar soms ook meer singer-songwriter of wat elektronischer of wat post-moderner. Er zit geen platenmaatschappij, producer of wat dan ook meer tussen. Heel af en toe werden de onderste regionen van de Britse lijsten al gehaald (bijvoorbeeld door het gelegenheids-Youtubegroepje Sons of Admirals), maar dat Forever Yours in de kerstlijst gewoon op 4 binnenkomt is echt uniek. En Alex haalt zelfs de Nederlandse hitlijsten. Hij staat op nummer 99.

Ondanks dat singleslijsten veel minder betekenen dan vroeger (maar die nummer 4 staat nog altijd voor 50.000 betaalde downloads) durf ik dit een lichtpuntje te noemen in de veranderende muziekindustrie (en volgens mij sta ik in dit topic inmiddels bekend als de grootste pessimist van allemaal ). Als dit echt kan, wat gaat dat in toekomst nog opleveren?

Vandaag een heel aardige post op hypebot aangetroffen, die ongeveer de hele discussie hierboven weerspiegelt:

Is Music Piracy The Problem? Or The Solution? - hypebot

Uiteraard wil ik graag het hele artikel ter lezing aanbevelen (ook aan Musician), omfdat het een goede analyse geeft:

Even wat highlights:

* pirating music - downloaden dus - seems to be in response to both 1) a shift in consumer behavior and 2) an embrace of today's digital era.

* This idea here is the same between, say, an iTunes purchase and a Pirate Bay download. The "barriers to consumption" are virtually the same:

Type --> Search --> Select --> DOWNLOAD --> Consume --> Store --> Repeat

* However, many artists are embracing the chaos of piracy and are no longer frowning upon their fans for doing so - in fact many are encouraging it.

Dank dat je gelijk even aan mij denkt!

De bands die piracy "aanmoedigen" zijn vooral toerende bands (300+ concerten per jaar lees ik) en weten daar dan nog een redelijk centje aan over te houden. Piracy levert publiciteit op en wordt er dan nog een cd verkocht, dat is alleen maar winst.

Dat staat dan in schril contrast met de attitude van de oudere generatie bands. Die veelal veel tijd in de studio spendeerden (met een enorm kostenplaatje) minder toerden en afhankelijk waren van de verkoop van cd's.

"Laat het idee van grote verkoopcijfers varen" is min of meer de gedachte. Door internet trek je veel liefhebbers, verdien met toeren. Wat je (qua studiowerk) uitbrengt zet je op internet.

De vraag is, welke muziekliefhebber er zin in heeft om constant afhankelijk te moeten zijn van het toerschema van zijn favoriete band en wie vervolgens geen bezwaar heeft tegen duizenden euro's per jaar aan concertkaartjes. Want, is de argumentatie, live optreden is niet te kopieëren en moet dus het sterke punt zijn voor een groep om te verdienen.
Het lijkt mij erg vermoeiend bijvoorbeeld vier keer per week naar een concert te gaan en bovendien betwijfel ik het of het uiteindelijk goedkoper zal zijn dan het kopen van cd's in combinatie met af en toe concertbezoek.

Ik begrijp heel goed de argumentatie en als iedereen daar zin in heeft om op deze vrij nieuwe wijze om te gaan met muziek, moeten ze het vooral doen. Maar ik ben vooral een voorstander van het verkrijgen van zo mooi mogelijke albums, het kan mij niet schelen hoe lang daar dan over wordt gedaan.

Concertreeksen in vervolg op het uitbrengen van een nieuw album vind ik logisch en zie dat als een extraatje. Eens in de zoveel tijd.

Ik waag het sterk te betwijfelen of de muziek met de voorgestelde verandering in houding van de artiest er in de toekomst beter door wordt. Dat is toch wel een vraag die je mag stellen bij het nieuwe systeem. En daar komt nog bij dat de visie van het gratis laten downloaden van alle muziek die je hebt uitgebracht zeker niet door elke artiest zal worden ondersteund. Zeker (en terecht) als ze een beetje op leeftijd beginnen te komen en inmiddels carriéres van 40 jaar en langer achter de rug hebben.

Wellicht bezoek je ook de verkeerde platenzaak want voor 200 a 220 kom ik ze regelmatig tegen. 350 euro heb ik echt nog nooit gezien. Dat is volgens mij ook nog hoger dan de CAP welke door EMI is uitgegeven.

@Musician: ik denk dat je gewoon eens stil moet durven staan bij factor beleving. Laat ik even uit mijn eigen vaatje tappen.

Sinds ik vinyl heb herontdekt (najaar 2007, een doos met 30 lp's op zolder), ben ik gaandeweg anders gaan denken over de cd als delivery mechanism. Daar komt nog bij dat ik mede oiv Soulseek en andere sites gaandeweg de mogelijkheid ben gaan ontdekken om muziek te verkennen middels downloads. Tot 2007 heb ik slechts sproradisch gedownload en dan veelal betaald (via div. Russische sites, waar je ca 1 euro betaalde voor een heel album - en dat heeft alles te maken met de status van copy right aldaar).

Door downloaden heb ik nieuwe dingen leren kennen, maar zelfbranden van een cd (via Windows Mediaplayer nota bene!) heeft ook mijn beeld op cd's als zodanig veranderd. In mijn beleving is de cd niet meer zo'n mooi product als het ooit was, begion jaren 80. Het product zit op het einde van zijn PLC en moet eigenlijk een nieuwe boost krijgen om zich te kunnen handhaven. Net zoals de Senseo een boost gaf aan de verkoop van koffieapparaten.

Ik twijfel er niet aan dat de cd nog wel een tijdje zal blijven bestaan als delivery mechanism, maar de status van duurzaam consumptiegoed - als ie die al had - is ie echt wel kwijt. Studio's zijn ook steeds goedkoper geworden, via Linkedin kan je bijv al een heel goede masteraar vinden voor een uiterst acceptabel tarief.

De muziekbranche heeft te lang haar pijlen gericht op de verkeerde punten - het blijven zoeken naar zgn blokbuster acts, het aanbrengen van copy protection, de bestrijding van het downloaden. Imo heeft men te lang geprobeerd het zieltogende business model overeind te houden. Als je kijkt naar een lijst van de 20 grootste toonaangevende bedrijven wereldwijd in de jaren zestig en naar een vergelijkbare lijst van nu, zul je grote verschillen zien; er zal ook een aantal bedrijven nog steeds instaan: bijv IBM. Bepalend voor overleven is de flexibiliteit van de bedrijven en die is in de platenindustrie nooit echt hoog geweest.

Nee, dat is zeker waar.

Ik heb hier regelmatig gemeld zelf ook albums in te branden met nummers van een band in een volgorde die ik graag zie omdat een cd per se helemaal niet zo heilig hoeft te zijn dan waar je van uit gaat of ging.

Beleving is iets heel persoonlijks, dat is zeker waar.
Het probleem waar we mee zitten, en waar jij en ik in verschillen, heeft te maken met de factor van het ontdekken van nieuwe muziek, muziek verkennen schrijf je.

Als je héél erg veel nieuwe muziek wilt horen, ontdekken als een soort onrustig makende zoektocht, een verslaving aan het horen van nieuwe bands, muzikanten. Dan staat een wereld van alléén cd's als geluidsdrager waar je dan ook nog eens zwaar voor moet betalen e.e.a. behoorlijk in de weg.

Ik kan mij dat levendig voorstellen, je wordt niet geholpen maar juist gehinderd door het bestaan van cd's. In dat geval zijn downloads, het vluchtig binnenhalen van muziek en het weer snel van de hand doen als het niks blijkt te zijn een uitkomst.

Het is verre van de beleving die ik heb met muziek. Waarschijnlijk ben ik hier in te delen bij de leden van het Stenen Tijdperk, een met uitsterven bedreigde liefhebber/verzamelaar van muziek. Niet alleen omdat geluidsdragers binnenkort waarschijnlijk zijn verdwenen maar ook omdat de rockmuziek van alle oudjes die we kennen en liefhebben vanuit de jaren '60 aan het einde van hun latijn zullen zijn.

Ik heb mijn muziek ontdekt in mijn jeugd in de jaren 70 en ben eigenlijk aan veel van die oude bands blijven hangen, ben hun paden blijven volgen. Wel altijd ook met het ontdekken van enkele tientallen nieuwe groepen per jaar, maar daarmee wordt alleen de groep artiesten die je volgt (waar je LP's, later cd's van kocht) alleen maar groter. Op die manier kom je ook tot een interessant aantal goede bands.

Dat daarbij veel artiesten weleens aan herhalingsoefeningen doen of aan het plafond van hun kunnen zitten maakt mij niet zoveel uit, soms valt het mee soms valt het tegen. Natuurlijk ontgaat je aan de andere kant wel eens wat aan interessante muziek die elders gemaakt wordt of juist locaal. Soms ontdek je iets goeds terwijl het alweer 10 jaar uit de mode is.

De vraag is of je daar dan wakker van moet liggen. Dat je mogelijkerwijs niet bij bent met de laatste modes, je bent niet meer up to date. Uiteraard heb je dan nog verschillen, gaat het hier om een trend uit de Top 40 of wellicht een geheel nieuw genre dat geheel langs je heen gaat.

Ik heb zelf zoons die de hele dag aan de telefoon zitten, soms met oortjes in als het muziek betreft. Een cd zaak krijg ik ze niet in maar ze zijn ook niet geïnteresseerd in een bestelling via Amazon of wat ik ook aanbied. De cd heeft afgedaan als geluidsdrager voor de grote massa en daar sluit ik mijn ogen niet voor. Het hele systeem met groepen die (langdurig) opnemen, platenmaatschappijen die cd's verspreiden die dan in grote getalen werden afgenomen, het zal ongetwijfeld verdwijnen.

Vervolgens wil ik dan wel graag weten wat ik daar voor terug krijg. Mijn belangstelling ligt helemaal niet bij het ontdekken van alles wat er waar dan ook wordt uitgebracht. Maar een mooie cd zit er blijkbaar niet meer in.

Als ik alles mag geloven bij andere discussies, gaan we er naar toe dat wij amateur musici (met een bijbaan graag) via fundraising moeten stimuleren om zo goedkoop mogelijk een album achtig iets of losse nummers te maken die we dan via Youtube met z'n allen gaan bekijken. De oude meuk die ooit is uitgebracht moet worden beluisterd via Spotify.

Het is allemaal niet mijn idee voor wat betreft een hobby waarbij het verzamelen van goede muziek centraal staat. Ik wil niet kijken naar Youtube, niet downloaden, muziek beluisteren vanaf mijn telefoon en ik wil ook niet aan Spotify. Ook de gezamenlijke, massale beleving, zoals dat ooit ging eind jaren '60 en 20 jaar, verder verdwijnt volledig van het toneel. Natuurlijk is het allemaal ook onontkoombaar maar wordt het ook beter?

Ik denk eerlijk gezegd niet dat de "massale" beleving verdwijnt. Deze belevening is enkel verplaatst naar andere media. Waar vroeger de radio de belangrijkste bron van informatie was, is dat nu het internet.

Eerlijk gezegd kan ik het begrijpen dat jij deze verandering als niet prettig aanvaard, maar probeer daar niet meteen een waardeoordeel aan vast te hangen. Het is het gevolg van een veranderde samenleving en veranderende technologische middelen.

Een gebrande cd is voor mij net zoiets als een Rubens met een inkjet printer afdrukken. Ik brand héél af en toe iets als het echt o.o.p. is of als het een bootleg is, maar ik draai gewoon geen cd-r. Iets in mijn hoofd blokkeert dat. Ik vind het écht niet horen. Ik besteed die tijd liever aan het draaien van een 'echte' cd. Rationeel gezien weet ik ook wel dat ik me niet al te erg aan moet stellen, maar dat is nu eenmaal mijn gevoel/beleving.

Nu ik vakantie heb zit ik veel achter de computer. Eergisteren zat ik met een vriend op de bank een cd te beluisteren op de installatie. Had toch net even wat meer.

@musician
Wees niet bang! Er zullen genoeg bands blijven die voldoende geld verdienen om ons te trakteren op prachtige nieuwe opname's, zonder dat ze tussen de bedrijven door nog even snel hun krantewijk moeten lopen. Het systeem zoals jij dit beschrijft is al naar de knoppen, maar er wordt toch nog steeds goede muziek gemaakt?
Ik vind Eric Vloeimans een goed voorbeeld van een nieuwe muzikant (ook al gaat hij al even mee). De meeste albums die hij uitbrengt zijn live-albums. Snap je? Geen dure studios. Goed worden in livespelen en het gewoon als nieuw album uitbrengen. Probeer Hyper eens. Goed album.

Bij veel van m'n favoriete artiesten weiger ik het...downloaden en op een schijfje bakken is me te min, dus Pugwash, Paco de Lucia en Lars Danielsson heb ik altijd origineel in de kast. Soms bak ik een compilatie voor een vriend of kennis.
Van sommige albums die Out Of Print en/of kneiterduur zijn maak ik soms een uitzondering. Ik ga echt geen 200$ neertellen voor een Toshiba-persing van de Abbey Road-cd (die ik inmiddels vier keer op vinyl en twee keer op cd heb), dan maar even downgeload. Die Beatles kunnen me wat!

@musician:

Hiervoor had ik het idee dat je een bord voor je kop had, maar dit is een erg mooie reactie Aan de ene kant het verlangen naar het "oude", maar aan de andere kant ook een berusting voor het "nieuwe".