Google mag nog even blijven, maar veel scheelt het niet als je bedenkt dat het erg veel wordt gebruikt om te zoeken naar illegale waar:
3voor12 - UK muziekindustrie: 'Google moet illegale sites uit zoekresultaten houden' - 3voor12.vpro.nl

Erg interessant bericht op Neil Young News - neilyoungnews.thrasherswheat.org

Het gaat om "Steve Jobs Preferred Vinyl" Says Neil Young. Kan het me op dit moment toch moeilijk voorstellen dat hier genoeg animo voor is. Wel opvallend dat hij er met Jobs over gesproken heeft.

Los van animo . . . .
Het is nogal tendentieus om te roepen dat AAC bestanden slechts 5% van de informatie bevat van de oorspronkelijke opname. Het gaat om het resultaat. Ik vermoed dat nagenoeg 100% van de audioapparatuur het verschil tussen AAC of lossless niet kan laten horen. Ik hoor op toch vrij aardige apparatuur het verschil niet. Laat staan op mp3 spelers e.d.
Neil is een conservatieve rot en er zit hem iets dwars, maar wat hij hier voorstelt is onzinnig.

Als ik zijn Archives op dvd-a vergelijk met de albums op cd is het verschil toch niet te missen (verschil tussen cd en dvd-a is wel groter dan het verschil tussen cd en mp3). De rol van Steve Jobs snap ik echter niet. Hij was eigenlijk met het tegenovergestelde bezig van wat Neil wil.

Ik heb het hele filmpje eens bekeken en ik moet zeggen, Neil is wel bevlogen.

Ik ben het helemaal eens met Neil Young maar dat zal waarschijnlijk wel niet als een verrassing komen.

Herinner me uit een programma (over de cd) dat Neil daarover zoiets had gezegd als "we got the music (oid) but we lost the sound" - hij vond destijds dat de cd te vlak klonk; dat was meen ik voor de komst van de SACD en HDCD.

MP3 is een gecomprimeerd formaat: een cd kan ca 700 Mb aan data bevatten en een album in MP3 formaat is ca 160 Mb (speelduur ca 75 minuten). De compressie is dus veelal factor 5 - 8.
Met name bij muziek met veel dynamiek zou je het verschil kunnen merken. Voor mij is downloaden een goede manier om nwe muziek te leren kennen (door een cd'tje te branden); wanneer ik dan het album koop (vaak via Amazon, 2ehands of wannneer de prijs gedaald is), valt me iedere keer op de cd tov de branderik altijd voller klinkt, meer dynamiek heeft. Misschien is het verbeelding en is het een soort fetisj - aan de andere kant is het ook leuk een album te hebben.

Hoe lang heeft het wel niet geduurd voordat we de eerste vier albums van Neil Young als geweldig opgepoetst klinkende cd's hebben kunnen kopen, tot 2009.

Ik ben het met je eens, inzake de geluidskwaliteit van eigen gebrande cd's. Ongeacht of er sprake is van een goedkope cd via computer of losse inbrander. Ik heb ook nog een 'echte' cd-brander waarin alleen audio-cd's (twee keer duurder dan een normale inbrand-cd) kunnen, maar dat is nauwelijks beter.

Ik heb jaren terug een klein Sony setje gegeven aan mijn jongste zoon met hele goede kleine houten boxjes. Je zult het niet geloven, maar die weigerde eigen gebrande cd's te draaien, alleen originele.

Maar die leveren dan ook de beste kwaliteit in geluid. Nog even afgezien van het feit dat ingebrande cd's via de computer toch met enige regelmaat foutjes laat horen.

Maar wat voor files brand je dan op die cds?

Inhoudelijk ben ik het wel met hem eens, maar ik zie mezelf ook niet snel gigantische bestanden van 100% kwaliteit binnenhalen. Stel dat het er ooit zal komen, wat ik dan jammer vind, is dat ook Neil Young niet om het fysieke medium geeft. Er is niets als een cd dat die 100% kwaliteit kan bevatten. Dan wordt het dus alsnog afspelen vanaf de harde schijf. Kwaliteit staat bij hem voorop, ongeacht welk medium daarvoor nodig is.

Gedownloade bestanden (mp3's) mbv Nero of Mediaplayer; er is evenwel geen algoritme dat een mp3 op een zinvolle manier kan 'oppompen' naar .wav (PCM). Ook FLAC-files hebben een compressie (ca 50%), maar die is wel algoritmisch.

...grote woorden weer van herr Ziegler.

Hier is een muzikant die wat hij doet serieus neemt, en poogt hetgeen hij doet zo goed mogelijk te presenteren. Dat is een kenmerk van een goed kunstenaar; niet stilstaan maar je ontwikkelen.

Daarnaast heeft hij een nuchtere kijk op de hele download angst die delen van de industrie verstikt.
Ik zie ook overeenkomsten met wat ik zei over dat het net het door de bakken struinen in een winkel heeft vervangen.

Dus muziekindustrie: Neem een voorbeeld aan meneer Young en doe iets met je oeuvre, in plaats van de vrijheden van het individu te beperken.
Ik denk dat Young juist laat zien dat hij het tegenovergestelde is van conservatief.

Zorg dat je kwaliteit of iets bijzonders creëert, Young laat met zijn Archives zien dat het kan, door in ieder geval een poging te doen.
Iemand die nog nooit iets anders heeft gehoord dan mp3 kwaliteit, en geen direct vergelijkingsmateriaal heeft, die weet niet beter.
Ik vind het eerder logisch dat een Jobs thuis naar vinyl luisterde; zeker als je, zoals in zijn geval, geen financiële beperking kent.

Als een beeldend kunstenaar een expositie inricht,wil hij of zij ook dat zijn of haar werk op de best mogelijke manier wordt gepresenteerd, ik zie ook daar niet in wat daar conservatief aan is.

Het valt inderdaad te prijzen. Neil Young steekt al jaren gigantisch veel tijd (en geld) in zijn zoektocht naar (of strijd om) een optimale muziekbeleving. Als hij die investeringen in opnames, zaken of concerten zou steken zou hij er veel meer uithalen. Hij heeft een visie, en daar zet hij zich met hart en ziel voor in.

De man kan gewoon niet stilzitten. Vier tours per jaar is geen unicum, jaarlijks een nieuw album, de LincVolt, zakenwerk, goede doelen, Archives en dan ook nog de geluidskwaliteit. Hij is mij ook wat te ambitieus, maar het kan alleen maar goed zijn dat er iemand is die tegen de vervlakking van het geluid ingaat. Het zorgt voor nieuwe mogelijkheden, ook al bereikt hij maar een fractie van wat hij wilt (Archives klinkt al fantastisch). Dan kun je altijd nog zelf beslissen of je er (gedeeltelijk) in meegaat.

Het zegt denk ik toch wel iets dat Steve Jobs zich eraan waagde.

Neil spaart geit en kool en bevindt zich in een luxe positie. Hij weet heel goed dat zijn albums altijd ook via cd en vinyl zullen worden verkocht omdat er altijd mensen als ik zullen blijven bestaan die alleen maar cd's willen hebben of desnoods vinyl. Aangezien er veel mensen van mijn generatie (en wat jonger maar ook zeker veel oudere) er m.b.t. aankopen van (nieuwe) albums van Neil Young er hetzelfde over denken, heeft hij de luxe er wat vrijblijvender tegenaan te kunnen kijken.

Overigens breekt hij ook een lans voor het in standhouden van platenmaatschappijen.

In feite komt zijn verhaal op mij over als 'vrijheid-blijheid' en iedereen moet kunnen doen wat hij wil doen. Hij erkent (dat doe ik ook) dat radio (voor muziek) eigenlijk voorbij is en dat downloaden, afluisteren via spotify e.a. de 'nieuwe radio' is. Ik vind al die radiozenders (ongeacht wie) met al hun slappe verhalen en vermeende lolligheid, veelal matige muziek en gebrekkige kennis al jaren om te mijden.

Op een gegeven ogenblik kun je beter via een forum als musicmeter op goede ideëen voor (nieuwe) muziek worden gebracht dan dat je wordt 'voorgelicht' door radiostations. En dan kun je thuis gewoon altijd je favoriete muziek draaien. Naar mijn werk neem ik altijd cd'tjes mee, ik luister nooit naar het radio gedeelte van de radio-cd speler.

Nog even los van het feit dat ik me afvraag welke opname die 100% moet zijn, onderschatten mensen hoeveel kwaliteit een klein AAC bestand heeft. Ik vind het prima als ik mag kiezen tussen een bestand in CD kwaliteit (of beter) en 256 kbs (o.i.d.), maar een gegeven is dat voor bijna alle consumenten het verschil onhoorbaar zal zijn.

Vergelijk het met een foto. Laten we aannemen dat een RAW bestand die 100% bevat. Als ik een afdruk op A4 maak (toch al best groot) kan ik net zo goed dat RAW formaat converteren naar een behoorlijk gecomprimeerde JPG (ook al bevat die 'maar' 5% van de data).

Met muziek is dat natuurlijk hetzelfde. De gemiddelde weergever is helemaal niet in staat om 100% te leveren en de gemiddelde luisteraar hoort het verschil niet.

@Musician; dan moet je ook meenemen dat in de US en Canada heel veel muziekstations in handen zijn van één partij, Clear Channel, en dat de muziek zonder menselijke tussenkomst wordt uitgezonden. Lokaal, kun je soms - zoals onder San Francisco - heel kleine prettige radiostations hebben.

Grappig dat je nou nét dat voorbeeld geeft - daarover had ik het in een pm naar Stijn - even citeren:

Bij foto's (jpg) vind ik het veel gemakkelijker uit te leggen: daar kan het het gewoon zien. Elke vakfotograaf kan dat uitleggen: een foto heeft een ratio van 24 * 36; om uit te rekenen wat de maximale is print die je kunt maken met een resolutie van 10 Mb - dat geeft in beeldpunten een lengte van zeg 3900 en een breedte 2600; dan neem je de lengte 3900, deelt die door 300 (dpi - resolutie, bepalend voor weergave) en vermenigvuldigt die met 2,54 (=inch naar cm) dat levert een max. lengte van 33 cm. Elke grotere afdruk (of deelvergroting) wordt dus onscherp.

Een camera die met 7 Mb (3250 * 2165) beeldpunten kan dan een max afdruk van
(3250/300) * 2,54 = 29 cm oftwel een A4 oplevert, of een deelvergroting daarvan naar rato. Zoiets is te zien: rafels, waas, rasters.

Zullen we wedden dat jij het verschil niet ziet tussen een RAW die omgezet is naar een 'lossless' TIFF afgedrukt op A4 en een RAW die omgezet is naar JPG afgedrukt op A4?

Hangt imo af van de resolutie van opname de broncamera. Ik heb me bij de aanschaf van mijn Nikon destijds me uitgebreid laten informeren en dat is het verhaal dat ik steeds hoorde. Professioneel fotografen kiezen voor portretfoto's (zoals die foto's van die koks op de griote fototentoonstelling in Naarden) steeds voor grootbeeld negatief (9 *12) cm en dat kan niet alleen fetisjisme zijn.

(kan je overigens uit eigen ervaring wel vertellen dat er nauwelijks verschil is tussen tekst in een afdruk van 600 dpi op barietpaper en drukwerk - alhoewel grafici dat verschil wel zien).

Ik ben het hier:

"I look at [the] internet as the new radio," he explained. "Radio [is] gone. Piracy is the new radio; it's how music gets around."

overigens wel volledig mee eens.

Dat is ook hoe ik het zie, radio luisteren zonder vervelende dj's, reclame en ongewenste nieuwsberichten en met de muziek die je zelf uitkiest.

Mjuman,
Het hangt helemaal niet van de resolutie af van de camera. We nemen één RAW bestand en maken daar eerst een TIFF van en daarna een JPG. Jij gaat me vertellen welke de JPG is als ik ze beide op A4 afdruk.
En natuurlijk fotografeert iedere vakman op RAW (of vroeger grootbeeld). Het is geen fetisj dat die meer info bevat. De fetisj is dat jij meent verschil te kunnen zien in een afdruk op A4 formaat.
Als ik de gecomprimeerde JPG vervolgens ga opblazen krijg ik natuurlijk problemen.

En het A4 formaat is het equivalent van de gemiddelde audioafspeler.

Voor alle duidelijkheid: dat heb ik niet beweerd; om de doodeenvoudige reden dat ik nog niet met RAW heb gewerkt - nog niet aan toe gekomen (niet nodig gehad). Wanneer ik weer bij Foto Prisma kom, zal ik die vraag eens voorleggen. Zo kan ik er niets over zeggen



Wat is "de gemiddelde audioafspeler"? Voor mij is dat een rekbaar begrip: er zijn mp3-spelers van zo'n 30 euro; de Moon 750D cd-speler (nog lang niet de duurste) kost 10.350 euro. Mijn oude Micromega-combi kwam (incl kabel tussen DAC en speler/loopwerk) op 2400; is dat een gemiddelde "audioafspeler"?

In Japan wordt (raar maar waar) een laser-speler gemaakt, die lp's kan afspelen; kost ca $ 7000 - maar da's geen gemiddelde audio-afspeler, veronderstel ik zo.

Zo afgaande op de laatste krantenberichten lijkt het er nog niet op dat we de muziekindustrie op korte termijn reeds zullen begraven. Ze zal er logischerwijs totaal anders gaan uitzien, maar dat mensen willen blijven betalen voor hun favoriete muziek blijkt alvast uit de volgende "krantenknipsels":

- Spotify groeit tot 3 miljoen betalende leden...
- De komst van de muziekdienst Spotify naar Nederland heeft de online muziekverkoop verdubbeld...
- Legaal downloaden wint fors aan populariteit...

Of dit een goede zaak is voor de cd en/of vinyl liefhebber is andere koek natuurlijk.

Voor wat betreft de fotos ben ik benieuwd naar de uitkomst van mijn rekensom:

een mens heeft 6-7 miljoen staafjes in zijn netvlies, waarvan op de gevoligste plek (in het midden) 160.000per vierkante millimeter, ik schat het totale oppervlak van het netvlies waar je effectief mee kijkt op ongeveer 5 vierkante cm (ruwweg 2,5x2,5 cm)), dit is dus 500 vierkant millimeter nu zie je dus het centrale 1/500 deel van je totale gezichtsveld 160.000 pixels, dat lijkt veel, maar komt neer op 400x400 pixels...

Als we zeggen dat een mens in een richting van 180 graden kijkt is het totale oppervlak van wat je ziet 1/2*4*pi*r^2) (de r de afstand tot je a4-tje... de afstand waarop een a4-tje 1/500 hiervan is is r^2=(500*1/16)/(4*pi)... dit uitrekenen geeft ongeveer r= wortel 5 = ongeveer 2,4m...
(de 1/16 komt van eht formaat van een a4tje, 1/16 vierkante meter)

Met andere woorden, een a4tje geprint met een totale resolutie van 400x400 pixels (hoeveel dpi dat is kun je uitrekenen) zou je pas op een afstand van minder dan 2,4 meter moeten kunnen onderscheiden van iets met een hogere resolutie.... dit valt echter niet lineair af.... voor een a4tje geprint op 800x800 zou je op een kwart hiervan moeten staan, 60 cm dus.. voor 1600x1600 op 15cm... etc...

Let op, dit is puur theoretisch.. ik heb een paar aannamen gemaakt (zoals dat elk staafje alle kleuren ziet (deze aanname verkleint de afstand waarop je moet staan), of dat je 180 graden ziet, dit is relatief veel, waardoor de afstand dus groter wordt))... en verder weet ik ook niet in hoeverre dit opgaat... ik ga het komend weekend eens uittesten ..

(een eerste schatting komt aardig in deze richting... voor mijn beeldscherm, ruwweg ter grootte van 2 A4tjes, op 1980*1080(of iets daar vlakbij), dus ongeveer 1000x1000 per A4tje moet ik op een centimeter of 25-30 gaan zitten wil ik losse pixels kunnen onderscheiden)... maar dit weekend meer dus

(vraag me niet wat dit in dit topic te zoeken heeft ... ik backup dit bericht even voor het verwijderd wordt )

/edit... ik maak een fout, het loopt wel lineair af, dus je zou op 60cm 1600x1600 van iets van hogere resolutie moeten kunnen onderscheiden, ik denk dat dat aan de verre kant is, en dat je wel iets dichterbij moet staan, dus dat mijn alle-staafjes-dezelfde-kleuraanname de grootste afwijking veroorzaakt

Als je je formules en bevindingen daarna kunt converteren naar het gehoor en bitrates of zoiets blijft het wel on-topic

Tja... je oog valt nog enigszins te kwantiseren (in pixels).. de trilhaartjes in je oren gaat dat een stuk moeilijker mee... je zou dan een fourieranalyse los moeten laten op het signaal (hoe lager de bitrate, hoe groter de relatieve amplitude van hoogfrequente signalen wordt (blikkerigheid komt hier denk ik vandaan))... Je zou dan uit moeten rekenen bij welke bitrate hogere frequenties in een van oorsprong relatief laagfrequent signaal boven de gehoordrempel uitkomen...

Waarbij boven een gehoordrempel uitkomen niet meteen betekent dat je ze ook kunt onderscheiden, maar puur dat het signaal door je oor opgepikt zou worden (als er in je hersenen een perfect filter zou zitten, zou het dan onderscheidbaar zijn, maar dat zou dus echt de bovengrens zijn qua bitrate die je kunt onderscheiden van analoog signaal.)

(Ook gaat deze redenering ervanuit dat je digitale boxen zou hebben, maar dat zijn ze niet, die vlakken de golfvorm af, en verlagen! dus daarmee de maximaal onderscheidbare bitrate)

Interessant in dit verband . . .

iTunes Match levert geld op!

Klinkt mij als een moderne variant van de bekende "sigaar uit eigen doos".

25$/jaar lijkt redelijk, maar er is een limiet van 25.000 tracks (zeg 2000 albums); eigenlijk betaal je dus alleen voor storage in 'the cloud'. Zie ook de commentaren op Hypebot.

Het klinkt mij in de oren als een artiest die $10.000 aan royalties ontvangt, omdat zijn muziek via de cloud beluistert word.

Da's de andere kant; daarover kan ik niets zeggen; behalve dat één zwaluw (een tevreden artiest) nog geen lente brengt. Ik had het over de consumenten/gebruikerskant. Ben eerlijk gezegd niet zo overtuigd van het nobele karakter van de drijfveren van Apple; en anderzijds vraag ik me af hoe ze zoiets wereldwijd willen laten werken. Zelfs op Europees niveau is er nooit één internationale clearing organisatie tot stand gekomen (IMJV was a failure).