De crux ligt hem in het feit dat mensen vandaag gratis muziek willen.
Weinig of geen mens die er van wakker ligt of zoiets ethisch haalbaar is.
Of de artiesten of de maatschappijen daarvan kunnen leven is dan bijzaak.
Morgen staat er wel weer een ander one-hit wonder op om uit te melken.

De industrie doet nu haar best om zo goedkoop mogelijk
aan de eisen en de grillen van het gulzige publiek te voldoen.
In de hoop dat men het illegaal downloaden tot het minimum beperkt krijgt.

Van de 180 leerlingen die wekelijks voor mijn neus zitten
is er amper 4% dat legaal muziek consumeert. Het gaat hooguit
om een aantal verstokte liefhebbers die vaak zelf in een bandje spelen.

De brutaliteit waarmee het publiek de artiest en zijn product gegijzeld heeft,
maakt dat maatschappijen snel en te krampachtig naar oplossingen zochten.
Dat maakt dat de hele markt zijn stabiliteit verloren is geraakt.

voetnoten:

Als men de cd afschaft (wat nog te bezien valt, want het vinyl is ook ooit afgeschaft),
dan treft men vooral de mensen die vandaag nog geld neertellen voor hun favoriete plaat.
Mensen die liever een album in de hand houden, dan een hoopje losse mp3's.

Het hele downloadgebeuren heeft media zoals film en muziek gedegradeerd
tot wegwerpproducten. Junk Culture. We downloaden om te beluisteren of te bekijken.
Niet langer om te koesteren: tastbare kopie met artwork, biografie en teksten bijvoorbeeld.

Misschien heeft dat te maken met de cultuur van oudere generaties.
Van mensen die opgegroeid zijn met vinyl en nu teruggrijpen naar dat medium.
Mensen die vertrouwd geraakt zijn met de cd en nu wat moeite hebben met mp3's.
Laat nu net die groep van mensen een kleiner, maar trouw kooppubliek zijn.

Het tragikomische van het hele geval is dat De Markt bepaalt waar de Macht ligt.

In het geval van Apple is het logisch; ze waren bij het ontwikkelen van iTunes en iPods drie stappen vóór op de muziekindustrie. Dat terwijl ze jaren ervoor als een snotneus werden behandeld door die andere Apple (corps., die van De Beatles) dat ze zich als computermaker totaal niet mochten bemoeien met de muziekmakerij.

Musician:


Het punt is dat altijd iemand anders rijk wordt over de ruggen van de artiesten. Voorheen was dat de manager of ging een groot deel van het geld naar het in stand houden van CBS/Columbia of EMI. Of het terecht is is een ander verhaal, maar overal waar redelijk wat geld rondgaat is die situatie zo.
Voor het Publiek maakt het steeds minder uit waar het medium vandaan komt en dus zijn (legale) downloads voor het gros goed genoeg. En dat iTunes momenteel de slimste/grootste aanbieder is, tja...
Ziegler:

Is op kleine schaal al gaande; Paul McCartney verkoopt (High-res) downloads en sinds een paar jaar heb je het mooie Artistshare-initiatief. Het gaat niet concurreren met iTunes, maar voor de fijnproevers is er wel degelijk aanbod.

In wat Pete Townshend (via Mjuman) zegt zit ook wel iets: wat het platenmaatschappij/studiosysteem wél bood was een toetssteen in de vorm van de studio met sessie-musici, technici en producers. Dankzij dit systeem hebben we nu de beste pop-albums aller tijden; tiepes als George Martin (Beatles) of sessiemusici als the Wrecking Crew (Beach Boys) waren vaste bewoners van dit 'systeem'.

Wat hebben een aantal hier toch een pessimistische inslag.

Laat ik het eens wat filosofischer benaderen. Sinds de digitale revolutie is muziek teruggebracht tot z'n essentie: helemaal niets. Gisteren zag ik op tv een uitvoering tot stand komen van de Gurrelieder en de dirigent komt met een boek binnen (in een super-de-boer-tas!). Met noten. Er is niets. Totdat het orkest gaat spelen. Dan is er muziek. Ik koop een digitaal bestand en heb niets. Totdat ik op 'play' druk. Dan 'heb' ik waar het om gaat: muziek!

Ik herinner me het gesnuffel op platenbeurzen en klanten die helemaal uit hun plaat gingen, omdat ze Beggars Banquet met de 'juiste' hoes te pakken hadden. Heel veel 'beleving', maar of het om de muziek ging betwijfel ik. Het 'hebben' is belangrijk.

Wat anders dan beleving is muziek, vraag ik me nu al even filosofisch af?

Het verschil tussen een verzameling noten en het produceren van de bijhorende klanken
enerzijds en muziek anderszijds is volgens mij net de beleving. Ik (en laat ik dan voor mezelf spreken)
zit echt niet te luisteren naar een verzameling klanken, maar naar een plaat die ik
daar voor het eerst hoorde, toen heb ik gekocht, zovele malen heb beluisterd
om me te kunnen verdiepen in teksten of weg te zweven op te melodie.

Voor mij is muziek niet "niets". Voor mij is het één en al beleving.

Een kast vol CD's of LP's. Met een beetje pech vol collectors items.

Zowel in de analyse van Dazzler kan ik me vinden als in de beschrijving van de totstandkoming van iTunes, zoals Ziegeler dat beschrijft. Daarmee blijft "wat nu?" zei Pietje Cru. De grote vraag.

Overigens de filosofische vraag van Dazzler is een heel duidelijke: muziek heeft - excuseer het jargon - dezelfde ontologische status als literatuur: is het eenmaal vastgelegd (in welke vorm dan ook) blijft het voortbestaan na de dood van de originator (we kunnen nog steeds Mozart beluisteren en Shakespeare lezen), én het werk krijgt pas inhoud/betekenis door lezing of beluistering. Zien we een lp, cd, of boek, geeft het uiterlijk aan wat het is, de precieze betekenis ontstaat pas bij de 'consumptie'.

Muziekindustrie - wat nu, blijft de vraag. Ik kan alleen maar de woorden van Michiel Buitelaar (voorheen KPN, nu Sanoma Digitaal) herhalen, die op een presentatie zei dat we aan de vooravond van een zgn paradigm shift staan.

Wat nu? Toekomstmuziek!

Het ene hoeft het andere niet uit te sluiten. Niet dat ik zo van de collectors items ben, maar een paar heb ik er wel. Dat staat het beleven van de muziek zelf, de essentie dus, niet in de weg hoor.


Maar nu nog steeds. Het toegang 'hebben' tot. Alleen hoef je daar nu de cd of lp niet meer voor te hebben. Wel de nodige spulletjes.

Lekker bedrijf, dat Apple en z'n oude oprichter er bij. Het geeft aardig weer hoe het allemaal manoeuvreert en functioneert (en onderhandelt).

Record Store

Kisses On The Bottom: Deluxe Digital Album
£ 6.99
ADD TO CART


Een ontwikkeling naar mijn hart: via de site van de artiest zelf goedkoop albums kopen of betaald downloaden.

Ik vind €8.41 anders behoorlijk veel geld voor een download.
Ik neem tenminste aan dat "Deluxe Digital Album" voor een download staat.

Nee, het is de cd. Bij een Nederlandse platenzaak € 17,99 - € 19,99, bij Amazon.co.uk rond € 10,00.
Dus dan vind ik het niet duur.

Ik ben even op Mccartney.com geweest, maar daar is de deluxe cd 11.99, de download 7.99 .
de gewone cd 9.99 en de download 6.99 de high res deluxe digital 12.99 en het vinyl + download 21.99. Dit alles in Euro`s.

Niet echt transparant die website en zijn prijzen en aangezien er geen winkel tussen zit vind ik de prijzen vrij hoog. (cdwow vraagt ook 9.99 voor de cd)

Overigens ben ik er wel voor om cd`s bij de artiesten zelf te bestellen. Heeft zeker z`n charmes.
Heb ik al bij diverse nederlandse en duitse bandjes gedaan. Erg leuk en meestal een persoonlijk briefje erbij.

Ja, dat lijkt mij ook een sympatieke en vooral intrigerende manier van muziek verkopen. Als ze slim zijn leveren ze bij direkte verkoop net even één nummer meer op een cd. Zo kun je nog eens fans aan je binden!

Binnen 30 minuten na het overlijden van Whitney Houston heeft Sony afgelopen zondag de prijzen van haar CD's bijna verdubbeld !! Men rook omzet. De een zijn dood .....

In 2007 kon je In Rainbows van Radiohead downloaden van de site van de band. Het unieke was dat je zelf kon bepalen hoeveel je wilde betalen.

Er waren er genoeg die 0,01 GBP betaalden en konden downloaden. Ik heb toen een reëel bedrag betaald: 6 GBP - zijnde 2/3 van wat ik een reële prijs voor een fysiek album acht (een lp mag dan nog weer iets duurder zijn).

Het idee van Macca is niet onaardig, zijn prijzen liggen écht te hoog. Als je rondkijkt kun je bij heel veel etailers nwe cd's kopen voor 6 - 9 euro.

Uiteraard niet al te kies, maar bijna verdubbeld is ook weer wat overdreven. De twee grootste stijgers gingen zo te lezen met resp. 60% en 25% omhoog:

Sony door het stof voor dure albums Whitney Houston | nu.nl/muziek | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Dat bericht had ik ook gelezen, een foutje van een medewerker

Een vuile leugen natuurlijk, maar waarom zouden ze het niet doen? Eigen schuld, dikke bult voor alle ramptoeristen.

Grappig

Belachelijk dat ze zich verontschuldigd hebben, want dit is toch de normaalste zaak van de wereld? De vraag naar Whitney Houston-song stijgt plots, dus gaat de prijs omhoog.

Hadden ze maar interesse in haar muziek moeten tonen toen ze nog leefde.

Punt.

Jammer dus van die verontschuldiging.

Die excuses zijn inderdaad een beetje vreemd. Hoewel in het digitale tijdperk een hoge vraag niet hoeft te leiden tot een hoge prijs. Opmerkingen als "ze zijn niet aan te slepen" tellen natuurlijk niet meer.

De prijs hangt samen met vraag en aanbod, en als er veel vraag is en je een van de weinige (of veruit de grootste) aanbieder bent die het gevraagde produkt (legaal) aan kan bieden zie ik niet in waarom je geen hogere prijs zou kunnen vragen, zelfs als het om eindeloos te reproduceren digitale bestanden gaat. Prijzen hangen samen met de mate van schaarste, en in dit geval is dat niet de schaarste van het produkt maar de schaarste van de aanbieders. De macht van de monopolist dus...

Zo slecht doen ze het zo te lezen ook weer niet, al is alles natuurlijk relatief:

'Werksituatie in Apple-fabrieken boven norm' | nu.nl/internet | Het laatste nieuws het eerst op nu.nl

Al zal deze conclusie door allerhande cynici wel weer aangevallen worden als gevolg van deze zin uit het artikel:

Foxconn is ook geen Apple-fabriek. Het is een fabriek waar allerlei merken hun product laten produceren. Apple, Nokia en (ahum) Samsung ook.

Ja hoor, bedrijven die op eigen verzoek eens vragen of er iemand kan komen kijken.
Hoeveel geld zal Apple hebben gereserveerd om hun goede naam terug te krijgen, goodwill bij het publiek?

Kinderarbeid? Die kregen de dag van het onderzoek allemaal vrij. Tien uur achter elkaar staand werk verrichten? Nee hoor, elke Chinees werkt van 10 tot 4 en werkt hooguit twee uur achter elkaar staande. Gevaarlijke omstandigheden? Nee hoor, kijk eens hoe alles blinkt.

Ik vind de Volkskrant een iets betrouwbaardere bron dan Nu.nl als jullie het niet erg vinden. Dat er drie keer een loonstijging nodig was bij Foxconn om een salaris van 200 dollar aan topmedewerkers per maand te kunnen betalen, lijkt me ook een Gotspe.

Ik herhaal: diezelfde fabriek maakt ook Nokia en (ahum) Samsung telefoons. Wat voor telefoon had jij ook al weer (uit principe)?

Een Samsung, maar dat is dan ook een k*t bedrijf en ik heb er verder niets mee. Bovendien bemoeien ze zich niet met (mijn) muziek.

Hoewel Apple hardware het belangrijkste product is van Foxconn, maar dat probeer je met veel rookwolken te maskeren door vooral te wijzen naar anderen.

Wat vond je ook alweer van Apple?

Mag ik jullie allen bedanken voor het posten hier de afgelopen dagen?... Kan geen cabaretier tegenop..Ik zal het niet bij de memorabele quotes zetten omdat daar alleen slechte quotes worden verzameld... Maar vooral het enthousiasme waarmee hier dingen gepresenteerd worden die totaal irrelevant zijn voor de discussie doet me iedere keer weer schuddebuiken van het lachen.

Druk je op play, heb je nog niets.
Of de kutkwaliteit van een mp3tje moet je liggen, uiteraard...

Ik prefereer m'n muziek puur, met de juiste kwaliteit en het liefste tastbaar, want dat maakt de genotsfactor compleet.

Die ligt mij inderdaad prima. En de reden daarvoor is heel erg simpel: het verschil is niet zo één, twee, drie te horen. Mijn voorkeur gaat uit naar een beter format dan MP3, maar in een goede kwaliteit geldt daar hetzelfde voor.