Dit riekt weer aardig naar monopolistische, manipulatieve praktijken. Er bestaat immers al een beter formaat: FLAC. Het doet me aardig denken aan MS dat ooit een eigen versie van de (uitwisselingstaal) XML lanceerde. Daarmee creëerde men een zgn vendor lock-in; dat is een technische term die aangeeft dat je als gebruiker/klant daarmee beperkt wordt tot de spullen van 1 leverancier, omdat die leverancier niet voldoet aan algemeen geldende (ISO-) standaarden, maar een eigen versie daarvan hanteert.

Want waarom hebben we open standaarden? Juist om een universele uitwisseling van data mogelijk te maken.

Wat heeft dit in vredesnaam met FLAC te maken?
Apple verkoopt AAC bestanden van 256 kbs. Daar verandert helemaal niets aan voor zover ik kan zien.
Apple krijgt de muziek normaal gesproken aangeleverd in de CD-master. Nu niet meer. Er wordt een speciale master gemaakt voor de iTunesStore. Net zoals (als het goed is) de master voor een LP anders is als voor een CD, wordt er een aparte master gemaakt voor de bestanden van de iTunesStore.
Geen idee of het een verbetering is, maar met monopolie, manipulatie en FLAC heeft het niets van doen.
En je gaat als vinyl liefhebber toch niet bestrijden dat een aparte master voor verschillende afspeelapparatuur zin heeft?

Een artikel van hifi.nl:

Chili Peppers mastered for ...

'...een beetje, maar niet veel, slechter...'

Aanbeveling van lik-m'n-vestje bij een actie die iets boeiends impliceert, maar uiteindelijk hetzelfde aantoont als hoe ik over de kwaliteit van mp3's denk: Het cassettebandje van de nieuwe eeuw.

Misschien ben ik ouderwets ingesteld of zijn m'n oren teveel verwend cq. extra aangescherpt, maar ik hoor duidelijk verschil.

Niks tegen FLAC echter. Dat is weer handig om dat extra materiaal van een superdeluxe uitgave mee te branden.

FLAC is net als MP3 een conversie.
Op een forum kan je natuurlijk makkelijk beweren dat je verschilt hoort, maar als je een kwalitatief goede MP3 hebt, ze kunnen standaard tot 320 kbps, twijfel ik ernstig aan deze bewering. Veel mensen die beweren verschil te kunnen horen hebben de test gedaan toen het gemiddelde MP3-tje lager dan 192 kbps was.

Ik hoor zoiets al snel, ook bij 320 kbps, want ik ben altijd gewend om thuis en in de auto muziek 'ruimtelijk' te beluisteren, met alle opties daartoe. Dan hoor ik alle facetten en dat is ook waarom ik altijd zoek naar versies van albums die door kenners als best klinkende uit de bus komen.

Ik hoor erg snel als er iets hapert. Als ik cd's rip voor gebruik op m'n mp3-spelertje voor in de avonddienst van m'n werk, dan gebruik ik 192 kbps om de ruimte goed te benutten, en dan hoor ik bij beluistering precies wat er mis is gegaan in de conversie.
Ik heb een getraind muziekoor, om het maar zo te formuleren .



Excuses voor die opmerking, overigens. Dat kwam bij nader inzien wat arrogant over.

Het zal allemaal. Mijn ervaring is dat dit type bravoure bij mij in de woonkamer als sneeuw voor de zon verdwijnt.
Als je het artikel van Hifi.nl leest, dan zie je ook dat ze geen blinde test doen. Dat doen ze nooit. Durven ze niet aan. Nu kunnen ze gewoon een artikeltje schrijven dat helemaal past in hun wereldbeeld. Een blinde test zou dat maar in de war kunnen schoppen.
Hiermee wil ik overigens niet zeggen dat er geen verschil is tussen de diverse formaten, CD of LP, maar het is allemaal niet zomaar te 'detecteren', laat staan er een kwaliteitsoordeel over uit te spreken.
Ik heb mensen, met de nodige luisterervaring, bij hoog en laag horen volhouden dat een 256 AAC de CD was en andersom.

Voor ''manipulatie'' is wel iets te zeggen; qua "mastered for iTunes"; op dit moment moet iTunes nog opboksen tegen volop verkrijgbare 320 kbps MP3's van nieuwe albums.
Gratis en voor niks.
Dus dan bedenk je een nieuw digitaal formaat en (net zoals bij een nieuw wasmiddel of een dure Premium benzine) verzin je een claim die leuk klinkt, maar nergens op is gebaseerd. Dat artikel maakt het wel duidelijk; wát er precies is gevogeld wordt niet duidelijk. Iets geschoven met de equalizer?
Overigens staat meneer Rubin zelve (ondanks Bekende Naam en Imposante Baard) niet per sé garant voor een grote visie in geluidskwaliteit.

Ik heb zelf het bestandstype AAC nog nooit gehoord of getest, interesseert me verder ook weinig, maar om mijn persoonlijke bevindingen als 'bravoure' weg te zetten vind ik wat goedkoop.
Ze zijn misschien wat groot, maar het zijn nog geen fop-oren die ik draag.

Inderdaad een nogal overgewaardeerde producer als je het mij vraagt.
Er word nog wel eens vergeten dat z'n naam prijkt op nogal wat productiegewijze misbaksels.
Vaak alle instrumenten in het rood.

Excuus. Ik bedoelde dat niet vervelend, maar ik heb al te vaak mee gemaakt dat als het puntje bij het paaltje komt, dit soort bevindingen gekleurd zijn door voorkennis en eigenlijk niet hard gemaakt kunnen worden in een blinde test. Vandaar dat ik het voorlopig even schaar onder bravoure . . . .
Ik heb een vriend die een paar jaar terug erg veel geld had gestoken in een dure CD-speler. Hij klonk fantastisch en veel beter dan zijn oude speler. Dat ben ik voor de grap eens gaan testen. En ineens was hij veel minder zeker van zijn zaak. Mijn conclusie was dat hij dat geld beter in z'n zak had kunnen houden en het ging niet om weinig.
M'n laatste speakers heb ik voor de verandering eens blind uitgekozen en dat is me goed bevallen. Iemand anders schakelde tussen de diverse modellen en ik zei wat ik er van vond. Heel verfrissend.

Je suggereert dat iTunes dit doet, vanwege tegenvallende resultaten. Dat lijkt me niet terecht. Ik heb zo m'n twijfels (ik heb Philip Glass gekocht en was niet onder de indruk) over 'Mastered for iTunes', maar ik denk niet dat ze het doen, omdat ze de concurrentie met 'de piraat' aan het verliezen zijn. Die winnen ze namelijk. Zeker als dat rare ACTA doorgaat.

Ik begrijp absoluut wat je hier bedoelt, maar dat neemt nog niet weg dat ik een erg 'specifiek' gehoor heb. Ik heb m'n hifi-set bij elkaar kunnen scharrelen, alles tweedehands, voor een mooie prijs en ik 'speel' met het geluid. Verschillende albums verrijken met verschillende geluidsinstellingen, en op die wijze kom ik er vaak achter hoe de mix in elkaar steekt. Dan ontdek je eventuele tekortkomingen.

Ik neem als voorbeeld de originele cd-versie van het eerste Boston-album. Daar valt van alles uit te halen. Een werkelijk verbluffend goed geproduceerde plaat waar vele geremasterde uitgaves niet bij in de buurt komen. Maar ik denk dat m'n opinie nu onderhand wel duidelijk is.

Maar ik begrijp dat als iemand veel meiers over de kling jaagt enthousiasme ook een rol gaat spelen, absoluut! It's a male pride thing, zoiets als een nieuwe hifi-set.

Ik heb altijd de indruk dat de kwaliteit van de opname, mix en master samen met de speakers voor het allergrootste gedeelte bepalen hoe iets klinkt. Mp3 of cd.

Misschien niet zozeer ''tegenvallend", maar stel dat het lukt om een nieuw compact geluidsbestand te creëren die net als een MP3 lekker vlot te downloaden valt en meer vergelijkbaar met FLAC/IAFF/WAV en vervolgens exclusief geschikt vaar apparaten met iTunes (PC, Mac, iPhone, iPad), dan is men al een stuk verder!

Ik vermoed namelijk dat we over een jaartje de eerste Apple-tv's op de markt krijgen en dat iTunes daar een aardige rol in kan spelen als mediabrowser. En wie weet is tegen die tijd je gemiddelde stereo-installatie ook geheel via Wi-fi verbonden is met je iPad o.i.d..

Ik ben geen doemdenker wat dat betreft (Apple maakt mooie spullen!), maar op dit moment ligt de markt open voor dit soort initiatieven; de CD loopt op z'n laatste benen, vinyl is een grappige ''markt'' in de marge, maar niet meer dan dat en wie komende jaren z'n slag slaat in de de format-''oorlog'' is spekkoper!
Zelfs de slag voor wat betreft DVD/Blu-ray lijkt nog niet definitief beslecht en het zou goed kunnen dat 'streaming'' voor zowel audio als video de standaard gaat worden...

Ik hou nog even een slag om de arm of dit perse goed nieuws is voor de artiest...

Mijn iPad speelt al draadloos via m'n stereo. Geen probleem.
Overigens lijkt het me sterk dat het format een doorslaggevende rol gaat spelen op deze markt. In het tijdperk van de CD was het van belang dat er een standaard was. Dat is nu veel minder van belang. Die 'format-oorlog' waar je naar verwijst zie ik dan ook niet echt plaatshebben.
Overigens is DVD vs Blu-ray een achterhoedegevecht. Geen van beide gaan het halen en zullen vrij vlot van het toneel verdwijnen ben ik bang. Natuurlijk wordt het streaming. Het is de enige manier dat de makers van content weer enige controle over hun product kunnen krijgen.

...en de eindgebruikers de controle kwijtraken. Ik ben bang dat je gelijk krijgt met je toekomstvisie: het wordt streaming audio en video, dat voorzie ik ook, vooral vanwege het gebruikersgemak en niet zozeer vanwege de kwaliteit. Maar zelf ben ik er echt een beetje huiverig voor om aan een dergelijk avontuur te beginnen. Je bent in de meest letterlijke zin van het woord geen eigenaar meer van de muziek.

Dat was je om te beginnen al nooit, zal iemand tegenwerpen. Maar als ik honderden LP's en CD's in de kast heb staan, beschouw ik dat als mijn 'eigen' muziek, waar ik - voor eigen gebruik en binnen de kaders van het auteursrecht - kostenloos mee kan doen en laten wat ik wil. Dat is met streaming en opslag in de 'cloud' niet zo. Als de makers of aanbieders van content het in hun kop krijgen om jou de toegang te ontzeggen tot bepaalde nummers of artiesten, of besluiten tot een forse tariefsverhoging, waar blijf je dan?

Dit is denk ik juist gezien inderdaad. Ook wat videogames betreft is men hier al enorm ver mee, kwestie van tijd is het nog, de boel perfectioneren.
Als dit nog het enige aanbod wordt is het het moment dat het voor mij ophoudt. Ik ga echt geen cent betalen voor streams.

Het grappige is dat daarmee heel veel sf's film uit de jaren 70 en 80 gelijkgaan krijgen: hoofdpersoon gaat ruimte binnen, drukt op afstandbediening en we horen muziek of zien film - nooit is te zien waar de muziek vandaan komt.

Gaucho heeft het hiervoor al gezegd: ik blijf het leuk vinden om naar hoezen etc te kijken of een cd beet te pakken en te kijken naar de info. Denk wel dat er een niche zal blijven bestaan voor 'junks' die - net zoals ik - aan fysieke objecten gehecht zijn. Per slot van rekening is m.n. in de US vinyl weer aan een opmars bezig.

Aan de andere kant: muziek/beeld obv een 'behapbaar' abonnemtsbedrag heeft ook wel iets: de mogelijkheid om muziek te kunnen beluisteren (en vervolgens alsnog te kopen in fysiek formaat). Al jaren abonnee van Filmnet, maar krijg nu wel het geval dat het aanbod daar steeds poverder wordt - en daarvoor vrees ik ook bij streaming services: laag instappen en vervolgens een versobering of een verhoging. Met name mensen die geen mainstreamsmaak hebben zullen al snel in de premiumzones komen, terwijl ook de nieuwe albums van grotere acts vaak een toeslag zullen vergen (een extra one-off fee) - zo wordt iiig op dit momentgedacht.

Ik denk dat die versobering wel mee gaat vallen. De markt zal groot en dus divers zijn. Met voldoende concurrentie. Ik vermoed dat bijna alle media via 'de wolk' gaan binnenkomen. We zijn nu nog gewend om op tijd x klaar te gaan zitten voor DWDD, maar ook daar vindt al een verschuiving plaats. 'Uitzending gemist' wordt een belangrijke tak van sport voor de omroepen. En dat roept ook daar de gedachte op waarom niet alles via 'uitzending gemist'? En dan noemen we het gewoon 'uitzending'. Dan ben je met je omroep niet langer afhankelijk van een vervelende kabelaar die je wel of niet door gaat geven.

"Uitzending gemist" is ook een benaming met een spruitjeslucht - die bovendien uitgaat van het broadcast-principe: wij stralen uit én jij moet ervoor klaar zitten - zo niet heb je de "boot" (i.e.. uitzending) gemist.

Principes als VOD en NVOD - (Near) Video on Demand - stammen echt uit de jaren '90 en het US-succes van de Tivo reflecteert dat ook. Wel uiterst tekenend dat in de US sommige van die apparaten later 'gecastreerd' werden ogv het feit dat ze ahw een inbreuk vormden op het auteursrecht.

In NL is de situatie van oudsher nl zo dat je content koopt met het recht om deze éénmaal uit te zenden (bijv. tijdens primetime) en daarna één herhaling - tenzij je anders overeenkomt.

Heb jij gids met uitzendtijden van uitzending gemist? Goh. Ik heb gisteren tegenlicht gekeken op een tijdstip dat mij uitkwam en ik heb hem zelfs even teruggespoeld, want het was erg interessant.
'Uitzending gemist' is simpelweg Video on Demand, echter bepaalt 'Uitzending gemist' (net zoals bij willekeurig welke aanbieder dan ook) welke video ze aanbieden.

Ook dat heeft met rechten te maken. Het mooie van de Tivo was dat ie op een gegeven moment obv je kijkgedrag en voorkeuren suggesties ("recommendations") kon doen. Werd in de US ook veel gebruikt om - idd doorn in het oog - commercials te skippen. In het door mij al eerder aangehaalde boek van Zittrain (The Future of the Internet) staat een heel aardig stuk over de strijd van de grote US-mediabedrijven tegen dit soort devices.

Er was in het verleden ook veel te doen over tv-gidsen en EPG's (automatische aansturing van je recorder). Ondanks dat het veel tijd en werk kost, levert een NOS bijv alle gegevens gratis aan bij buitenlandse omroepen (en vice-versa), terwijl dat tijd en geld kost.

Voor geïnteresseerden (die willen lezen), een aardig voorbeeld over de invloed van social media sites op de muziekwereld:

10 ways big data changes everything — Tech News and Analysis - gigaom.com

Deze site houdt ontwikkelingen in de muziekwereld nauwlettend in de gaten (heel opvallend: Skrillex wordt genoemd):

Next Big Sound ? 2011 State of Online Music - nextbigsound.com

Tsja, wat nu, overheid?

Nu.nl - nou dan geloven we het wel. "Internetexpert Danny Mekic" - nou guys er is nog hoop hoor voor de staat.

Teeven als aanslingeraar van de mp3-heffing - waar kennen we die Teeven ook al weer van.

Winstdaling Free Record Shop

Nu nog maar 1,4 miljoen euro winst...

3voor12 - Piracy kills creativity: hoe piratencultuur de muziek zelf verandert - 3voor12.vpro.nl

Naar mijn idee een aardig stuk van Atze de Vrieze over het veranderen van de muzikale cultuur door piraterij.

Toch vind ik de stelling van Simon Reynolds, die hij poneert in zijn boek Retromania ook wel interessant. Reynolds ziet een tegenstelling tussen een steeds sneller wordende wereld (door de technologische vooruitgang) en een steeds statischer wordende
(pop)cultuur. Hij ziet weinig vernieuwing in de huidige popmuziek. Sterker nog, hij ziet de laatste 20 jaar als een periode waarin bands die in hun muziekstijl voornamelijk terugkijken naar het verleden commercieel succes behalen en dus als de defining sound van een periode worden gezien (Oasis, The White Stripes, The Strokes bijv.). Hij zegt dat er wel nieuwe gezichten te zien zijn in de huidige muziekwereld maar dat een brede drang om te vernieuwen (zoals eind jaren zestig of eind jaren zeventig) ontbreekt. Hij noemt positieve 'postmoderne' voorbeelden als Ariel Pink, Vampire Weekend die het verleden zo gebruiken dat er weer iets totaal nieuws ontstaat.

Internet en alle daarmee gepaarde ontwikkelingen ziet Reynolds puur ethisch gezien als een positieve ontwikkeling. De mogelijkheden wat betreft het terugvinden van oude muziek zijn eindeloos. Dit betekent ook dat een eigen inbreng en creativiteit minder noodzakelijk lijkt om eigen muziek te maken (je kan gewoon naar muziek teruggrijpen die je leuk vindt en daar een variant op maken). Ook lijkt muziek tegenwoordig geen afspiegeling meer te zijn van een maatschappelijke of politieke realiteit of een ander doel te hebben dan zichzelf. Het is geen afzetten meer ten opzichte van een vorige generatie (psychedelica, garagerock, punk), een gevoel van onoverwinnelijkheid door het gevoel van een nieuw eindeloos tijdperk (house, madchester etc.) of een emancipatoir doel/uiting van gevoel omtrend sociale problemen ('zwarte' muziek als motown en rap). Ook de vroege jaren negentig revival die de laatste tijd aan de gang is ziet hij meer als een cyclisch gebeuren en wat daarin opvalt is vooral de orthodoxie waarmee bands teruggrijpen op eerdere acts. Ik denk zelf aan bands als Yuck, The Men, Cloud Nothings maar ook veel shoegazebands van tegenwoordig. Ook het teruggrijpen op dreampop uit de jaren tachtig wordt op een weinig vernieuwende wijze gedaan.

Let wel: dit zegt niet dat deze acts per definitie slecht zijn, het gaat hier puur om de nieuwigheid die ontbreekt!

En je kunt zeggen wat je wilt, maar met een instortende muziekindustrie lijkt een referentiekader voor alternatieve muzikanten te verdwijnen. Tegen deze muziek kan men zich dan afzetten, ofwel elementen van incorporeren in hun eigen sound. Als het contrast tussen alternatief en mainstream verdwijnt wordt de impact van alternatieve muziek minder.

Nu betekent het niet dat ik een voorstander bent van het 'ancién regime' maar ik wil stellen dat de zaken allemaal niet zo zwart ligt als we soms geneigd zijn te denken. Ik stel ook mijn kanttekeningen bij het betoog van Reynolds. Ik geloof dat bands als Grizzly Bear, Arcade Fire, Sufjan Stevens, Animal Collective maar ook (het meest recent) Julia Holter voor een vernieuwend geluid zorgen. In de electronische muziek zijn er meer voorbeelden te vinden maar Reynolds geeft zelf ook toe dat zijn 'noodkreet' voornamelijk op de popmuziek slaat.

Wel snap ik zijn punt van het eclectisch worden van de muziekscene waardoor de meeste muziek van tegenwoordig een aaneenschakeling van associaties wordt zonder dat je echt het gevoel hebt dat je naar iets nieuws aan het luisteren bent. Nu zijn associaties ook niet slecht en verkeerd maar ik ben het met Reynolds eens dat je moet uitkijken dat het niet de hoofdmoot wordt.

Zo stelt hij dat de jaren nul het eerste decennium sinds de jaren zestig zal zijn dat herinnerd zal worden door zijn technologische vernieuwingen en niet door bepaalde nieuwe 'sounds'. Hier is natuurlijk ook wat tegen in te brengen maar ergens roept het bij mij hetzelfde gevoel op (ondanks het feit dat ik de afgelopen 10 jaar als tiener en twintiger muzikaal gezien bewust heb meegemaakt. Maar ja, misschien zit diep in mij wel een hele ouwelul...

Hij kan misschien wel gelijk hebben - al zijn er wel kanttekeningen op zijn verhaal te plaatsen - maar de vraag is: moeten we dat dan erg vinden? Denk het niet. Misschien dat er muzikaal niet heel veel veranderd op dit moment, maar het hele concept "muziek" maakt wel een revolutionaire tijd door. Gelukkig wordt er nog steeds ontzettend veel muziek gemaakt en dat zal zo blijven ook. Ik heb ook niet het idee dat muziek een minder belangrijke rol speelt in het dagelijks leven, maar eerder een andere rol.