Zou me eens in dat boek van Reynolds kunnen verdiepen - hij weet echt wel goed te schrijven over postpunk e.d. - maar de stelling zoals K85 hem hier verwoordt, lijkt mij veel te kort door de bocht.

In een stroming als het postmodernisme - en zo is bijv de zgn Memphis-groep (o.a. Aldo Rossi), voorgeving, design etc, wel aan te duiden - zie je dat ecletisch incorporeren van historische elementen juist wel tot verfrissende, vernieuwende en ook herkenbare werken leidt.

Ik vind zijn stelling - van wat ik nu lees - veel te kort door de bocht; al zijn deelaspecten - het verdwijnen van de notie OOP door de toegenomen digitalisering - al eerder verduidelijkt.

Mij lijkt veel af te hangen van hoe je tegen vernieuwing en creatie aankijkt - misschien is Reynolds wel een vurig voorstander van het aloude Romantische uitgangspunt creatio ex nihilo.

En vwb Teunnis' punt: nee muziek speelt niet een minder belangrijke rol, maar wel een andere rol - getuige het verkeer naar en van YouTube (denk aan het feit dat sommige nieuwe tv's internet en YouTube 'ingebakken' hebben).

Er is ook nog eens zoiets als het ontdekken van nieuwe muziek en het ontdekken van nieuwe bands.

Het één hoeft het ander niet uit te sluiten maar het ontdekken van compleet nieuwe genres (vaak gecombineerd met nieuwe technieken, instrumenten of maatschappelijke ontwikkelingen) is toch wel iets anders dan het ontdekken van een nieuwe band.
De laatste is vaak in te schalen in de bestaande genres. Kan in z'n soort best goed zijn, daar gaat het niet om.

Maar wordt er nog wel eens een nieuw genre opgediept, in hetzelfde tempo als dat dat ooit eerder gebeurd is? Of het dan gaat om de oude LP, de CD of vertonen via Youtube, maakt niet uit.
En natuurlijk is er dan wel te wijzen op een aantal ontwikkelingen, de afgelopen 20 jaar. Maar heeft het ook de impact gehad die al die (inmiddels) oudere genres óók hebben gehad?

Mjuman heeft gelijk: muziek is niet minder belangrijk maar speelt een andere rol. En ik denk dat daarmee ook de rol van het zetten van trends, de klassieke zoektocht naar nieuwe genres, sterk is veranderd.

Wat ik mij bijvoorbeeld afvraag is: gaan we over twintig jaar muziek van deze tijd (die we niet kennen) plaatsen en zo ja waar herkennen we die muziek dan aan? Wat kenmerkt de muziek van de jaren nul of tien? Of zijn we 'gewoon tevreden' met de muziek die er nu gemaakt wordt. Het gaat om een soort richtingloosheid en randomness waar Reynolds zich zorgen om maakt. Ook het 'jaren vijftig' om het jaren vijftig doen en garagerock om het garagerock doen, zonder dat dat binnen een huidig maatschappelijk of politiek klimaat past lijken tendensen in de hudige popmuziek. Reynolds verwijst hierin naar de tekst van het nummer Movement van LCD Soundsystem:

'It's like the culture Without the effort of all of the culture'
en
'It's like a movement without the bother of the meaning'.

Muziek die buiten zichzelf niets betekent. Het verwijst naar een glorieus verleden maar de keuze voor die specifieke voorganger(s) betekent niets en daarbij is de input van de nieuwe artiest te verwaarlozen. Allemaal erg overdreven natuurlijk, maar het betekenis geven aan muziek, ethisch dan wel esthetisch gezien, is in een tijd waarin er een bijna oneindigheid aan muziek binnen enkele minuten binnen handbereik is, een stuk lastiger geworden. Het wiel uitvinden lijkt in de jaren zestig en zeventig makkelijker te zijn geweest dan tegenwoordig maar je zou het als gevaar kunnen zien als muzikanten zich daar tegenwoordig in gaan berusten. Het teren op andermans creativiteit en succes en dit op een handige manier gebruiken kan prima muziek opleveren maar zorgt niet voor een veranderende muzikale cultuur.

De manier van uitbrengen, de gebruikte media, het aanta nieuwe artiesten en de veranderende geldstromen en machtsbalans in ons popmuzikale universum mogen dan veranderende zijn. De muziek zelf lijkt muzikaal gezien weinig meer te vernieuwen. Met eclecticisme is natuurlijk niets mis maar wat koppelt dat nog aan deze tijd? En zijn die voorbeelden van eclecticsme niet geïsoleerde uitzonderingen terwijl de muziek de meeste artiesten in een vicieuze cirkel van clichématige associaties en verwijzingen blijven ronddraaien?

Dit alles is natuurlijk de meest donkere visie op onze popcultuur maar ik vind het wel interessant om hier over na te denken. En mocht Reynolds 'vrees' bewaarheid worden: is het erg als cultuur vooral en in de toekomst misschien wel enkel teruggrijpt op haar geschiedenis en, in extremis een copy cultuur wordt? Reynolds noemt dit 'turning Japanese'.

Ik vind het wat kortzichtig om te verwachten dat elk decennium zijn eigen geluid zou moeten hebben. Elke kunstvorm kent periodes van grote ontwikkeling/verandering/verbetering, maar ook periodes van stilstand en retrospectief. Of je nu naar de klassieke muziek, schilderkunst of literatuur kijkt: je ziet het overal. En dat is helemaal niet erg.
Het is nog veel te vroeg om terug te kijken op de popcultuur van nu. We zitten er nog middenin. Laten we in 2050 eens terugkijken op 100 jaar popcultuur en zien wat dat oplevert. De waan van de dag regeert nogal in dit soort beschouwingen.

Dat laatste is precies 'the ultimate giveaway': Reynolds bekent kleur, zijn denken is blijkbaar volledig bepaald door het westerse cultuurfilosofisch denken - i.e. van elke creatieve daad verwachten dat die iets nieuws brengt - de zgn creatio ex nihilo (zie o.m. Mario Praz - The Romantic Agony of Cor de Deugd - Het metafysisch grondpatroon van het romantisch literarire denken). In het Japanse cultuurdenken wordt een creatieve daad ook beoordeeld naar mate de kunstenaar dichterbij een aantal als ideaalbeeld bschouwde voorgangers komt - voor prenten geldt daar Hokusai als kwalitatief hoogwaardig en als je hem kuntbenaderen ben je een groot creatief kunstenaar.

Reynolds' uitspraak over "Turning Japanese" kan ik dan ook moeilijk anders zien dan als het claimen van superioriteit van het westerse cultuurfilofisch denken en dat siert hem niet - al heeft hij echt veel lezenswaardigs geschreven.

Verder kan ik me aardig vinden in de mening van Ziegler hierboven. Wil Reynolds echt zijn stellingname onderbouwen, dan zal hij een aantal van zijn uitgangspunten adequaat moeten expliciteren - o..m. wat is popmuziek, wat zijn zijn eisen t.a.v. popular culture, hoe ziet hij de impact van maatschappelijke veranderingen op popmuziek en vice versa en hoe bereid is hij zijn eigen voor-/waardeoordelen los te laten.

Op dit moment kan ik - hoe omvangrijk het werk ook mag zijn - me niet aansluiten bij zijn mening. Wellicht is de intentie positie, reuring brengen, maar ik kan het moeilijk anders zien dan als een schotschrift met een tamelijk reactionaire inslag.

Een periode van creatieve vernieuwing komt ook zelden alleen. Dat er in de jaren 60 en 70 een enorme ontwikkeling plaatsvond (en later in de jaren 90 weer) is niet toevallig. Allerlei zaken vallen samen. De maatschappij democratiseerde. Jongeren waren hoger geschoold. Via massamedia konden ze veel gemakkelijker ideeën verspreiden en tot zich nemen. De techniek en daarmee de instrumenten maakten een enorme ontwikkeling door (net zoals in de jaren 90 allerlei nieuwe mogelijkheden de muziek op z'n kop zetten).
Ik weet niet of de muziek nu stilstaat (maar ik heb die indruk ook wel eens), maar als het zo is wordt dit veroorzaakt door stilstand op allerlei vlakken.

Een erg interessante analyse over de opkomst en verandering van de recordindustrie (wel gericht op klassiekemuziek, echter denk ik dat dit ook opgaat voor de pop/rock muziek). In de commentaren staan een paar interessante comments van muzikanten, en leraren van conservatoriums. Één merkt zeer scherp op dat de hoofdtaak van de muziekindustrie is distributie. Echter door het internet en de technologische ontwikkelingen is deze taak compleet verdwenen. Technologie heeft geen moraal, er is geen goed of slecht hierin er is alleen verandering.

Argumenten als: nu krijgen kleinen/ creatieve muzikanten geen kans meer om bekendheid te krijgen, muziek staat stil; zijn meer cirkel redenaties en dogma's dan echt in houd volle argumenten.

Het gaat volledig en alleen over klassieke muziek.
Dat heeft een totaal andere invalshoek dan rockmuziek.

In tegenstelling tot klassieke muziek, is er in rockmuziek wel behoefte aan het uitbrengen van nieuw eigen werk.
Daar wordt in dat stuk dan ook absoluut niet over gesproken, hoe je dat dan moet gaan doen.

Alleen maar optreden lijkt mij ook geen goede zaak. Onbekende artiesten en nog nooit cd's uitgebracht (als dat de toekomst zou zijn) lokken over het algemeen slechts 25 bezoekers, waarmee na afloop van een concert nog net een jonge borrel kan worden gekocht.

Bovendien, je vergist je schromelijk door te denken dat mensen de financiën hebben (en de wil) om avond aan avond naar concerten te gaan.
Wat heb je er op tegen dat cd's, vinyl of wat dan ook blijven worden gemaakt? Wat is je punt, waarom moeten mensen die cd's of platen willen kopen dat genot worden ontzegd? En waarom zou zo'n zwartkijker in klassieke muziek met gejuich gelijk moeten krijgen?

Er zal een groep van mensen blijven bestaan die CD's en LP's willen blijven kopen, waaronder ikzelf. Zolang die blijven bestaan zal er ook een aanbod blijven. En dan mogen van mij alle mensen die dat willen naar het internet voor hun muzikale geluk.

Mij lijkt dat heel erg vreselijk, om daar ook afhankelijk van te moeten zijn en muziek te beluisteren via de computer, maar laat iedereen zich vooral in de handen wrijven van genot bij deze constatering in de "ontwikkelingen". Van mij mag iedereen doen wat hij wil. Als mij ook maar mijn cd's worden gegund.

Ik blijf er bij dat de grote hoeveelheden geld die beschikbaar waren in de jaren '60 en '70 (voor de grote massa) geleid hebben tot de meest aansprekende resultaten op muziekgebied, op allerlei terreinen. De laatste 20 jaar heb ik alleen maar een verregaande neergaande trent gezien inzake rockmuziek. Of het nu gaat om nieuw talent of wat voor ontwikkelingen dan ook.

Het is nu 'sappelen' geworden, cd's zo snel mogelijk opnemen, in eigen beheer uitgeven, verkopen via internet of bij een concert en er dan een grijpstuiver aan verdienen. Het zal duidelijk zijn dat de goedkope producties en de snelle opnametijden niet snel meer zullen leiden tot muzikale wereldwonderen.

De kosten worden hoger dan de baten en om die reden haakt heel veel jong talent af. Gelukkig hebben we dan nog The Voice e.a., kunnen we lekker genieten van al dat geweldige talent op de TV, aangekondigd door Patricia Paay e.a.

Nee, echt geweldige ontwikkelingen in de muziek.

Ik koop nogal wat klassieke cd's en deze analyse is toch minstens gedeeltelijke voorbijgestreefd. Ze dateert dan ook uit december 2008.

Er is de laatste jaren veel veranderd in de klassieke muziek: de grote (gefusioneerde) firma's houden zich hoofdzakelijk bezig met recyclage van oud werk, vooral in budgetversies. Gedaan met luxueuze operaboxen met boekjes van honderden bladzijden. Het libretto en achtergrondinformatie worden in het beste geval digitaal aangeboden.
Als ze nieuw werk uitbrengen, dan zijn het ofwel live-opnames, ofwel grote namen (zoals pianist Lang Lang of zangers zoals Villazon en Bartoli).

Kleine labels zoals Naxos, Harmonia Mundi, Naïve, ... brengen echter nog steeds nicheproducten uit en blijven ongelofelijk boeiend om te volgen. De toestroom aan nieuwe cd's is daardoor nog steeds aanzienlijk, zoals ook te volgen is in magazines zoals Diapason en Gramophone. In plaats van een vijftigste versie van La Bohème, krijg je nu om de haverklap wereldpremières van opnames van operas van Vivaldi.

In de popmuziek is het toch een wat ander verhaal: hier heb je de laatste jaren net wel de luxeboxen. Waar in klassiek een heruitgave zo goedkoop mogelijk moet zijn, kan het in de popmuziek niet duur genoeg (denk aan de Pink Floyd boxen, Station to Station ...).
Soms is het extra materiaal dat bij deze edities wordt aangeboden, echt een meerwaarde (de Suedeboxen). Soms lijkt me ook wel geldklopperij (Pink Floyd).
Ook over het uitkomen van nieuw materiaal, heb ik niets te klagen. Het is nog steeds nauwelijks te volgen, en ik kan nog elk jaar een paar keer 5* uitdelen.

Mij lijkt de cd nog lang niet dood...

Ik hoop het. Het zou voor mij erg jammer zijn als ik mijn verzamelwoede over een paar jaar al zou moeten staken.

Het gaat om het opnemen van muziek, mijn beste. Dus de uitvoering en om deze beleving over te brengen naar de huiskamer van de luisteraar. Dit is bij rock muziek, waar de uitvoerende vaak, maar er zijn ook talloze voorbeelden, waarin de muzikant slechts een klein onderdeel is van de compositie. Te denken valt aan de invloeden van producers en tekst/muziekschrijvers. De opnemen van muziek heeft in alle genres het zelfde doel. Een Jaap van Zweeden zal echt niet minder bekendheid hebben in zijn publiek dan de keisher chiefs. Ook denk ik dat er misschien wel net zoveel geld in klassieke muziek omgaat als rockmuziek. Alleen hebben de eerste geen idolen, maar dat is ook een andere beleving.



Heb je hier ook historische argumenten voor, want het enige vraag die in mij op komt is: Hoe kwam het dat mahler behoorde tot de rijkere inwoners van Wenen? Omdat hij geld verdiende met optredens. Nu bepalen de grote maatschappijen wat goed is. Reviewers komen niet verder dan de albums die op grote labels uitgebracht worden en er zijn genoeg voorbeelden van recensisten wie ontslagen zijn omdat ze albums negatief beoordeelde omdat het niet paste bij de visie van het blad of omdat de uitgever klachten kreeg van de productiemaatschappijen.





Ten eerste het discussieert makkelijker met iemand als je niet allerlei aannames doet. Waar stel Ik (je reageert op mijn artikel en je schrijft 'je' dus heb je het tegen mij persoonlijk) dat cds en lps niet meer verkocht moeten worden? Ik geef alleen aan dat er een technologische ontwikkeling is, wat iedereen ziet en dat de hoofdtaak van de muziekindustrie (dus distributie) weg is gevallen. Dit zegt niks over het wel of niet kopen van fysiek materiaal. De bloggist stelt ook dat opnames nog steeds bekend kunnen worden en haalt een voorbeeld aan een opname van steve reich



Je vroeg eerder aan wat ik tegen het cd's en lp's heb. Ik heb thuis een stereo installatie
van >10k nieuwprijs, hiermee wil ik aan geven dat geluidskwaliteit voor mij persoonlijk een belangrijk onderdeel is mijn muziek beleving. Ik heb 50 cds zo'n 150 rock cds en de collectie groeit alleen maar. Ik heb nu een aantal lp's gekregen en zal die collectie ook verder uitbreiden. Maar kijken we weer even verder; het bedrijf Linn (deze maakt highend geluidsapparatuur) is sinds 2007 gestopt met het ontwikkelen van cdspelers omdat streaming (Linn Acurate als voorbeeld) meetbaar meer informatie overdraagt dan cd's. Dus ook vanuit audiofiel oogpunt is streaming een zeer gunstige ontwikkeling. En andere bedrijven lijken deze trend over te nemen.



Dit is natuurlijk gewoon compleet uit de lucht gegrepen, dat je de nieuwste muzikale ontwikkelingen je niet liggen zegt niks over de creativiteit en vooral de muzikaliteit van de producten die worden afgeleverd. Daarbij wil het ook niet meer zeggen dat er geen stadion acts meer zullen ontstaan. Populariteit is van alle eeuwen. Maar is totaal geen graadmeter voor kwaliteit ondanks ons collectieve neoliberale gedachte goed. Iets wat veel verkoopt wil niet zeggen dat het beter is dan wat minder verkoopt. Verkoop heeft te maken met distributie en marketing




Ook hier weer een argument als: "Ik van w.c. eend wil graag w.c. eend. In het artikel staat een mooi voorbeeld Steve Reich's Music for 18 Musicians, wat de top 10 haalde van Alex Ross (een musicoloog, die een erg interessant boek heeft geschreven 'The Rest is Noise' wat ik je van harte aanraad om eens te lezen, misschien geeft het je een iets bredere kijk op muziek). dit geeft aan dat opname kwaliteit losstaat van het medium. Zoals ik stelde kent technologische progressie geen moraal, dit houdt in dat het ook niet doet aan nostalgie.

Stel je zelf eens de vraag: wie is er beter af: Een tiener in de jaren 70 de platen zaken afloopt en uren muziek probeert in een winkel en de verkoper als hoofdbron heeft. Of een tiener anno nu wie via een internet muziek leert kennen en duizenden sites en forums heeft met gelijk gestemde om nieuwe dingen te leren kennen en hierover kan discussïeren. Volgens mij heeft beide concepten voor en nadelen


edit: @ nico1616 Ja erg fijne ontwikkeling is dat in de klassieke muziek. Zo heb ik ook een voorkeur voor oude opnames, de uitvoeringen zijn rustiger en leggen meer accent op uitvoering dan sensatie.

Ik begrijp niet zo goed wat je hier bedoeld. In het stuk waar je naar linkt schrijft een "deskundige" dat bij zijn inschatting binnen twee jaar er geen klassieke cd's meer zullen verschijnen. Ik heb dat stuk gelezen en constateer dat die man alleen praat over ontwikkelingen in de klassieke muziek. Geen standaard dus voor ontwikkelingen in de muziek als zodanig.


Geen idee, André Rieu is ook nagenoeg failliet en die behoort tot de top 10 van de meest bezochte artiesten ter wereld. Familiekapitaal? En: zou de wereld anno nu er misschien niet een klein beetje anders uitzien?


Grote onzin. Je bent er toch zelf bij wat je wel of niet koopt?


Nog meer flauwekul. Wat wil je er overigens mee zeggen? Reviewers zijn overigens niet je oren: als het goed is heb je die zelf aan je hoofd zitten.


Als de technische ontwikkeling zo is dat bij de muziekindustrie de distributie wegvalt staat dat gelijk aan het opheffen van cd's en lp's, als er geen andere geluidsdrager voor in de plaats komt.


Sorry, maar ik heb niets met of van Linn. Het zal ongetwijfeld goede apparatuur zijn, maar ik vind het geen voorbeeld. Ook ontwikkelingen in de cd maken een steeds beter geluid mogelijk. Maar ik ben ook wel zo realistisch dat ik akkoord ga met het idee dat het niet veel beter kan worden anders wordt oordelen over geluidskwaliteit mierenneukerij. Van mensen die vroeger gouden draden in hun snoeren van versterker naar boxen wilden hebben omdat het geluid dan beter zou zijn, werd ik ook al niet goed.


Ja dat zegt juist alles: de muzikale producten kunnen namelijk niet meer worden geleverd bij gebrek aan middelen. En dat geldt voor elk product dat moet worden gemaakt, geen geld om te investeren betekent geen product.


Ik begrijp maar niet goed waarom je de rockmuziek de hele tijd de arbeidsomstandigheden van de middeleeuwen wilt aanpraten.


Het interesseert mij geen bal wie of wat er allemaal verdienen aan het model dat is ontwikkeld om LP's en cd's aan de man te brengen. Ieder verdient hier eerlijk zijn brood en distributie en marketing zijn van toepassing op elk product. Waarom zou moeten worden toegejuicht dat iets minder wordt verkocht terwijl het meer zou kunnen zijn?


Ik ben maar een simpele jongen uit het volk, en wat Steve Reich heeft gedaan om de top 10 van ene Alex Ross te halen interesseert mij eigenlijk niet zo. Klassieke muziek kan mij sowieso al vrij snel worden gestolen, dus vandaar dat ik al begon met te stellen dat elke vergelijking tussen beide stromingen volledig mank gaat. Ik weet ook niet wat het met WC Eend heeft te maken.


Die tiener uit de jaren '70 was natuurlijk veel beter af. Zijn/haar consumptiegedrag leidde tot nieuwe ontwikkelingen. Nieuwe muziekstromingen, nieuwe albums van zijn/haar favoriete artiesten. Jong talent dat heel snel aan een platencontract kon komen en door datzelfde consumeren van muziek zich verder kon ontwikkelen.

Internet leidt alleen tot het beluisteren van het bestaande arsenaal aan muziek. Voor mensen die van klassieke muziek houden een begrijpelijk standpunt. Voor mensen die van nieuwe albums houden van zijn/haar favoriete band en/of ruimte willen bieden aan nieuw talent is het een ramp.

Nog afgezien hoeveel een cd moet kosten, is het indirect natuurlijk een vorm van subsidie. Een aanmoediging of aanzet om meer (en betere) albums te maken. Er komen financiën mee los om dat mogelijk te laten zijn. In ruil krijg je een reproductie van een stukje kunst. En dat heb ik liever dan een plug in de muur om muziek af te tappen.

Even een kleine quote uit de discussie hierboven:
.
Een veralgemenisering en dus een onjuiste stelling, ben ik bang...
Op zich vormt het internet een broedplaats van jong talent die op de ''oude'' manier (demootje maken, langs muziekproducenten leuren met je cassettebandje, etc.) nooit aan de bak waren gekomen. Dat heeft soms nadelen (elke week een nieuwe hype) en dan weer voordelen.

Ik was een tiener in de jaren '70 en vergeleken met nu was het natuurlijk een doffe ellende; behalve als je in de Grote Stad woonde had je weinig keuze en het was altijd duur (20 piek voor een elpee) en geregeld moeilijk te krijgen (6 weken wachten op de ''import''). Ik denk dat de gemiddelde tiener nu gratis (een probleem, dat wel) een veel grotere collectie kan opbouwen dan ik in de jaren '70!
Als ik mezelf als voorbeeld mag nemen ben ik trouwens juist via Internet aan nieuwe bandjes en artiesten verslingerd geraakt zoals Pugwash en Jo Hamilton! In het suffe distributiemodel van de jaren '70 waren we met z'n allen nog steeds naar Fleetwood Mac en de Eagles aan het luisteren!

Momenteel is het even ''zoeken'' naar Talent en het juiste medium. Ik denk dat de cd de komende jaren gaat verdwijnen en plaats maakt voor ofwel streaming danwel (HD)-bestanden die naast je films en tv-programma's op je harde schijf staan.

Ik wel. Het valt me in dit 'debat' op dat jij maar één deuntje kent: wat heeft de voorkeur van Mijnheer Musician. Elk argument wordt zo gedraaid dat het in jouw straatje past.

Het interesseert je volgens mij helemaal geen ene malle moer hoe het allemaal in elkaar steekt, als jij maar tot in lengte van dagen met je rollator naar de dichtstbijzijnde platenboer kan om een CD-tje te kopen. Iedereen die (met verstand) vertelt dat de toekomst anders gaat zijn krijgt van jou lappen tekst om z'n oren die allemaal op hetzelfde neerkomen: het systeem zoals dat functioneerde in de jaren 60, 70 en 80 is een heel erg goed systeem, want jouw favoriete muziek komt uit die periode.

Inderdaad. In de commentaren wordt de analyse ook grotendeels onderuit gehaald. De schrijver Bill Stensrud (s)preekt natuurlijk vooral voor eigen winkel, namelijk InstantEncore. Hij heeft geen glazen bol maar wel veel wensgedachten.

En waar is de huidige praktijk het artikel voorbijgestreefd? Het artikel heeft het redelijk bij het juiste eind. Het enige dat niet helemaal klopt is de voorspelling "over twee jaar . . . .". Ze houden het ietsje langer vol.

En van een 'wereldpremière van Vivaldi' worden niet zo heel veel mensen heel erg enthousiast hoor.

En vroeger wel van opname nummer zoveel van de 4 seizoenen van Vilvaldi?

Ook niet zou je denken. Toch lag er om de zoveel tijd weer een nieuwe in de winkel.

Maar ik kan me zo voorstellen dat jij zelfs helemaal niemand kent die er enthousiast van wordt.



Of met andere woorden, de voorspelling is niet uitgekomen.

Het artikel is daarin dus voorbijgestreefd. Er wordt ook met al te veel zaken geen rekening gehouden. Zie vooral de commentaren van Alan Bise (producer Azica Records) en Jerod Tate (klassiek componist).

Mij lijkt het niet zo zinvol om aandacht te schenken aan een blogpost uit december 2008. In internet-termen is dat HEEL lang en niet echt meer relevant.

Voor mij was het een eye-opener dat drie maanden na verschijnen de 4 Jaargetijden - in de uitvoering van ons aller Janine Janssen de klassieke download-toptien aanvoerde.

Zelf denk ik dat een fysiek product (cd) nog wel zal blijven bestaan, in een bepaalde vorm, omdat er gewoon mensen blijvcen die geld willen uitgeven aan een fysiek product - en daarvan ben ik er zelf één - hoe groot die groep is durf ik niet te zeggen. Productiesystemen maken het nl mogelijk om ook in kleine oplagen relatief goedkoop cd's te blijven persen; En een fysiek product blijft een leuk hebbeding.

Downloaden (betaald, onbetaald) en streaming (idem)is echter niet weg te denken en dat geeft velen toegang tot nieuwe muziek.

Dan is er het feit dat er nauwelijks nog cd-spelers worden verkocht ( een tiental per winkel per jaar), leerde mij een rondgang toen ik begin dit jaar een nieuwe cd-speler ging kopen. Streaming heeft veel meer aandacht; en ook een van mijn audiofiele vrienden heeft in een dure streaming oplossing geïnvesteerd, en dat was echt wel een relatieve chock; hij downloadde bijv nooit. Ik heb dan ook minder geïnvesteerd in een cd-speler dan ik aanvankelijk beoogde.

Kwaliteit wordt bepaald door je eigen eisen wensen en is geen absoluut argument meer. En muziek leren kennen/verkennen bewerkstelligt dat je soms met iets mindere kwaliteit genoegen neemt - net zoals vroeger toen je een Maxell UDXLII kreeg i.p.v. een album.

De cd zal wellicht in de toekomst ook meer iets zijn als een aflevering uit een serie, waarop je je abonneert, zoals bijv. bij Fabric of Excelsior.

Bizarre conclusie als inmiddels ook al is gebleken dat het stuk dat is gescheven (2008) al volledig is achterhaald, ingehaald door de realiteit, ook zonder mijn kritiek.


Jij kent mij slecht want ik koop al jaren geen cd's meer bij de platenboer om diverse redenen. Maar goed, zelfs als andere mensen dat wel willen blijven doen, wat zou daar dan op tegen zijn?


Ah, wringt hier de schoen. Wat je ook wilt zeggen over de jaren 60, 70 en 80 en ongeacht welk genre of waar je van houdt, er valt niet te ontkennen dat in deze periode maatschappelijke ontwikkelingen en muziek behoorlijk hand in hand met elkaar gingen.

Een belangrijke rol voor de muziek in zijn algemeenheid.
Daar komt bij, dat ik het, wat er ook gebeurd, blijf opnemen voor een redelijke beloning van de muzikant en dat ik ook vind dat er financiële ruimte moet zijn om zich te ontwikkelen (en dat geldt ook voor zijn/haar vakbroeders).
Deze twee zaken leiden voor de consument dan weer tot goede muziek en ruimte voor de ontwikkeling van nieuw talent.

Dat systeem heeft zich bewezen in de jaren '60, '70 en '80. Ongeacht het genre, dus ik weet niet wat mijn muziekkeuze daarmee heeft te maken.

Wat ik ook weet is dat, door bijvoorbeeld het wegvallen van subsidies, heel wat orkesten in dit land verdwijnen. Daar komt niets meer voor terug, de kosten om dergelijke orkesten te laten blijven functioneren zijn te hoog zonder subsidie. De cd verkoop die eventueel nog iets zou kunnen compenseren is al jaren dalende. Concertkaarten worden te duur om nog genoeg mensen te kunnen trekken.

Sponsors, waar ook zoveel over wordt geroepen, zijn er gewoon niet. En dus is het gewoon einde verhaal voor veel orkesten in dit land. De overgebleven leden, groepen proberen een soort van herstart in allerlei afgeslankte gezelschappen.

Het gaat mij niet om de geluidsdrager op zich. Het gaat mij wel om de manier waarop zaken worden gefinancierd. Want als streamen € 10,00 per album zou betekenen, is er misschien nog niets aan de hand. Maar de consument wil in veel gevallen eigenlijk niets betalen voor muziek en gaat anders de boer op om illegaal te downloaden.

Door het kopen van een fysieke geluidsdrager, een LP of een cd of wat dan ook, koop je een aandeel, subsidieer je wat, hoe je het ook wilt noemen.
En dat lijkt mij de meest gezonde situatie.

Ik ook niet. Wel vraag ik me af of die groep kleiner is dan de groep die lp's kocht voor er cd's waren. Want mijn indruk is dat de industrie vooral veel kabaal maakt omdat die ontzettende groei in de verkoop die met de cd kwam er niet meer is. Maar ik kan me moeilijk voorstellen dat er nu minder cd's worden verkocht dan er in 1980 lp's werden verkocht. De prijzen zijn in verhouding nu wel lager, maar de productiekosten ook.

De grote verandering in het straatbeeld, het verdwijnen van onafhankelijke platenwinkeltjes, is toch meer het gevolg van de verschuiving naar online kopen dan van het (il)legale downloaden denk ik.

In ieder geval was ik als snotneus met mijn relatief grote platenverzameling eerder een uitzondering. De meeste kochten wel eens die ene lp, een paar singletjes en dan nog wat killing music met het illegale verfoeilijke home taping.

Maar echte platenverzamelaars waren zeldzaam. Toch is de vinyl lp niet verdwenen. Zelfs niet met de komst van de cd. Ik zie dan ook geen reden waarom de cd snel zou verdwijnen. Meer nog dan de lp is de cd een tamelijk perfect product.

Dat denk ik ook.

De basis van 'miljoenenverkopen' van albums van Led Zeppelin, Pink Floyd e.a. ligt toch in de jaren '70.

Cassettebandjes waren uiteraard een eerste vorm van illegale verspreiding van muziek. Toch was er relatief minder oog voor omdat de verkopen van de LP's zo hoog lag, dat het niet zoveel negatieve effecten had op de muziekindustrie als zodanig. Bovendien werden cassettebandjes later min of meer omarmd en werden de musicassettes een aanvulling op de LP.

Iedereen heeft uiteraard cassettebandjes in huis gehad (nog) en ze waren multifunctioneel inzetbaar. De LP had altijd een draaitafel in de buurt nodig, cassettebandjes konden overal en nergens worden afgedraaid, de simpelste radio-cassetterecorder was al voldoende. Ik nam mijn LP's altijd op cassettebandjes op om krassen te voorkomen en om cassettes overal te kunnen afspelen.
Gingen ze kapot, dan nam je de LP gewoon nog een keer op.

Ik heb ook nog jaren, maar dat was minder praktisch, een echte bandrecorder gehad. Door de brede tape een prima geluidskwaliteit en je kon soms drie albums of meer achter elkaar zetten. Maar de belangstelling hiervoor liep al snel terug: waar de LP een draaitafel nodig had, konden de grote tapes niet zonder bandrecorder. Wat logisch lijkt, maar er waren meer mogelijkheden tot het afspelen van cassettes dan van tapes.

Ik denk dat wij het behoorlijk met elkaar eens zijn - ik heb onlangs op dit topic (of op een ander hier) cijfers gepost van recente verkopen van vinyl: zeker in de US is dat groeiend en tav de verkoop van cd's kan ik - voor NL - met zekerheid stellen dat de top lag in 91, de tweede piek in 97 en daarna heeft de trend zich nooit meer hersteld.

@Musician: per cassettebandje betaalde je een zekere afdracht - die ging naar Buma/Stemra. NB: er is ooit een politicus geweest die vond dat er op internet een download-toeslag moest komen om vergelijkbare redenen.

Jouw voorbeelden (bands) zijn niet echt passend: je geeft voorbeelden die juist vanuit de back catalogue altijd hebben verkocht; sterker nog, ik durf de bewering wel aan dat juist Led Zep beter is gaan verkopen na het grunge-tijdperk en de remastering - toen de albums opeens wél goed klonken.

Dat geeft de muziek van deze tijd toch ook heel duidelijk aan. Moderne muziek wordt vaak als chaotisch ervaren, en leven we niet in zeer turbulente maatschappij. Daarbij vallen de subculturen weg en hun bij behorende muziek. Dat muziek (en de kunst in zijn algemeen) veel diverser is en op andere factoren is gericht dan vroeger lijkt mij meer een natuurlijke ontwikkeling wat heel duidelijk terug komt in de muziek en ook de uitvoering van muziek. Voor de klassiek muziek is over dit onderwerp een symposium geweest. Waarin er geanalyseerd is waardoor er zo'n verandering is in uitvoeringen van stukken door de jaren heen. Dit zie je ook terug in de rockmuziek. Rockmuziek wordt nu anders beleefd en uitgevoerd. Er zijn veel meer festivals etc.



Heb je hier ook meetbare bewijzen voor. Ik denk juist dat door de vrijheid van het internet mensen veel minder grenzen krijgen opgelegd en dit juist de creativiteit bevorderd en nieuwe talent juist veel eerder een kans krijgt. In je vorige reactie merkte je scherp op: dat werken nu eerder worden uitgebracht en dat mogelijk de kwaliteit minder kan zijn. Dit onderschrijf ik zelf ook. Maar ook hierin zal men een weg vinden. Simpel voorbeeld: op de kleuterschool heb je kinderen die van nature perfectionistisch zijn en andere die het al gauw goed vinden. Dit is onder muzikanten het zelfde. Een voorbeeld wat ik wil aanhalen is bijvoorbeeld: Jannele Monae - Archandroid. Een zeer vooruitstrevend en perfectionistisch werk, wat in 2010 verboven het r&b genre uitsteeg (ik zeg niks over of het je smaak is of niet)



Is dit zo? Waar haal je dit vandaan: Een mooi voorbeeld vind ik 13th Floor Elevators hierop musicmeter. Wat veel jonge stemmers heeft. deze reactie geeft heel mooi de contradictie weer die jij ook geregeld aanhaalt. Het was niet populaire dus is het minder goed.


Lees het artikel wat ik poste. Hierin komt heel duidelijk naar voren dat er wel degelijk alternatieven zijn. Een leraar van een conservatorium (een van de comments) geeft ook aan dat muzikanten geen levenslang contract meer krijgen bij DG. Maar nu op freelance basis moeten werken. Een verandering wat volgens mij in vele andere sectoren ook gebeurd. Dus dit lijkt meer een maatschappelijke ontwikkeling.




Ok. Klassiek leeft ook minder onder de huidige bevolking in nederland, dus logisch dat hier minder in geinvesteerd wordt. Wat een jammerlijke ontwikkeling is. Maar dat verwijd ik meer aan matig ondernemerschap van de orkesten.



Ten eerste er bestaat niet zoiets als illegaal downloaden. Ten tweede er wordt nergens gesteld dat muzikanten geen vergoeding moeten krijgen voor hun werk.

Het muzikale landschap veranderd en daarom poste ik dat artikel. Het mierenneuken over dat de beste man zijn voorspelling niet juist heeft dus het artikel is onzin zegt niks over de analyse die de man maakt. de 2 jaar is een conclusie die hij trekt. Waar ik zelf ook niet in geloof.

mijn punt blijft: de belangrijkste taak die een platenlabel heeft is distributie en marketing. Door het internet valt deze taak weg. Dit zegt nog steeds niks over de kwaliteit die muzikanten af geleverd hebben en nog zullen gaan afleveren. Zoals Bamiweko opmerkt: anders had iedereen nog steeds alleen naar de eagels geluisterd en of dit nu een positiefs zou zijn geweest?

Je zou je hierin wel eens dik kunnen vergissen.
Er is een harde kern van klassieke cd-kopers blijven bestaan, en die zijn vragende partij voor alle mogelijke obscure werken. Sla de cataloog van Naxos er maar op na, dat is een succesverhaal.

Het verhaal van Naïve en Vivaldi is van hetzelfde: maarliefst 450 werken uit de manuscripten van de universiteitsbibliotheek van Turijn worden sinds 2000 opgenomen, een mammoetproject met bijzonder goede verkoopcijfers ...

In welke oplage verkoopt Naxos CD's? En wat vragen ze voor een CD?
Want dat is natuurlijk de crux van het artikel. Een CD maken is niet zo ingewikkeld, maar er geld aan verdienen wel.

Dit is echt de grootst mogelijke flauwekul die er bestaat. Juist in de jaren '60, '70 en '80 is er een explosie aan bands en bandjes geweest waarbij, als dat tempo was doorgezet, het muzikale landschap er anno nu anders zou hebben uitgezien en er dus ook heel anders tegen de jaren daarna zou zijn aangekeken.

The Eagles hebben na 1979 welgeteld één album afgeleverd dus dit als "afschrikwekkend" voorbeeld opvoeren is werkelijk lachwekkend. Maar goed, zelfs dan nog, wat zou er op tegen zijn als heel veel mensen daar nog steeds van houden en daar albums van willen blijven kopen?

De generatie muziekliefhebbers groeit met nieuwe jeugd en stijgt voor een deel in leeftijd gewoon mee met bands als The Eagles dus zij mogen die muziek gewoon goed blijven vinden. Of welke oude band dan ook.
Er zijn ook mensen die van klassieke muziek houden.

Je ontwijkt volledig mijn argumentatie over het waarom van aanschaffen van cd's. Dan stel ik je nu een direkte vraag: is het streamen van muziek, ongeacht hoe, jou een vergoeding waard, vergelijkbaar met wat muzikanten verdienen aan cd's?

En dat dat, bij wijze van spreken, net zo wordt afgerekend als een film huren bij de UPC, gewoon één keer afschrijven per maand?


Die man en zijn analyse zijn door posts van anderen al volledig van tafel geveegd en dat was bepaald geen mierenneuken wat er over werd geschreven. Zijn eigen belangen blijken een belangrijk onderdeel te zijn van zijn 'mening'. Ik zou het maar op z'n minst relativeren.

Het grappige van Naxos is natuurlijk dat ze niet per sé gaan voor de Grote Toppers, maar voor goede orkesten en zich richten op goede opnames van zoveel mogelijk werken in brede zin. Sommige cd's die ze uitbrengen staan soms hoger aangeschreven dan die van de "Luxe" labels. Volgens mij zijn ze in hun markt behoorlijk succesvol en zou het me niks verbazen als juist labels als Deutsche Gramophon of Teldec momenteel in zwaar weer zitten.




Je haalt in deze argumentatie "Internet" en "muziek beluisteren achter de computer" door elkaar. Je kan wel degelijk iets downloaden en met de goeie spullen op perfecte kwaliteit afspelen op je installatie. Desnoods brand je de bestanden op CD of (hi-res) DVD!

In je tweede alinea hier versimpel je de situatie alweer nogal. Het klopt dat in de jaren '60 en '70 er meer geld in de industrie kwam (meer zakgeld voor de kids, economische groei), maar waren er ook de aansprekende talenten die hierop inhaakten. Het is een beetje de kip-en-het-ei-verhaal;
1) doordat de gemiddelde puber meer geld had kon hij/zij een elpee kopen i.p.v. een single of E.P.
2) Vanaf midden jaren '60 wordt de 'elpee' als medium ineens belangrijker door bands als The Beatles, The Beach Boys en later The Who.
Er zijn hele boeken geschreven over hoe die 'explosie' van talent ineens geschiedde in de jaren '60, dus ik som het niet volledig op hier, maar jouw samenvatting is wel erg van dik hout...

Die neergaande trend die je waarneemt is een subjectieve qua de muziek zelf; er zijn wel degelijk nog steeds erg talentvolle artiesten. Alleen het medium en de industrie (dat was m'n reden om dit forumonderdeel lang geleden ooit te starten ) zitten in crisis.
Hypes (The Voice e.d.) en ééndagsvliegen (af en toe één bij DWDD) helpen de industrie er niet bovenop. Mensen als Sufjan Stevens, Rufus Wainwright, Jo Hamilton, Adele en Fleet Foxes misschien wel. Wellicht is het je smaak niet...

Het is dus allemaal een stuk genuanceerder (en ingewikkelder) dan je in je bijdrages opsomt, ik ga ook niet op al je argumenten en tegen-argumenten in. Net als in de politiek verandert een 'discussie' af en toe in een 'debat' en ik heb daar niet altijd trek in...

Je haalt hier een paar dingen m.i. door elkaar. De rode draad in dit topic is het einde van de muziek industrie. Wat is de belangrijkste taak van de muziekindustrie voor de individuele muzikant?
Bands als The Eagles etc, zijn bands die op grote labels grote bekendheid hebben gekrgegen. Ik kan me herinneren dat ik een link van Frank Zappa een keer heb gepost: waarin hij heel duidelijk beschreef hoe de muziekindustrie (de grootste spelers toen op de mark) veranderde begin jaren 70. Hoe men meer begon te letten op: "Wat zal goed verkopen" i.p.v dit is goede muziek. Dit zie je terug in de hele maatschappij en op alle vlakken. Hoe goed een product is wordt nu gemeten aan de hand van het aantal verkopen. Deze ontwikkeling werd ondersteund door onderzoeken uit de psychologie en economie. Dus men kan tot een bepaalde hoogte voorspellen welke nummers 'hit-waardig' zijn. Een heel mooi voorbeeld vind ik altijd het cabaret nummer Kopspijkers - Eendagsvlieg (weet niet meer precies hoe dit toen heette). Hierdoor hebben platenmaatschappijen er alles aangedaan om er voor te zorgen dat bands moesten verkopen en wisten hier ook perfect op in te spelen. De artiesten moesten aantrekkelijk zijn voor de doelgroep etc. Dus muzikanten worden artiesten.
Mensen houden niet van anders, hoe raar zouden wij in nederland kijken als hond ineens een hoofdgerecht wordt in de keuken van Jonnie Boer (De Librije). Mijn punt is: mensen vinden mooi (=smaak) wat ze al kennen. In de documentaire/ college reeksen: How to Look and Understand Great Art van Professor Sharon Latchaw, wordt op dit fenomeen nog langer ingegaan.
Ik zal een eigen voorbeeld geven: Ik zit bij een biergenootschap: Het analyseren van wat je proeft: geeft andere uitkomsten, dan alleen proeven gericht op: vind ik dit lekker of niet. Want een soms gebeurd heel vaak: Dit een mooi gemaakt biertje: maar ik zal hem niet vaak kopen. En het biertje is mooier dan een biertje wat ik lekker vind. Het mooie biertje na meerdere keren drinken is vanzelf erg lekker (zo werkt smaak). (Nu gebruik ik mooi in een andere context dan muziek, omdat je bij muziek niet vaak spreekt over lekker zoals bij proeven)

Dit even meegenomen en eerder aangehaalde punten heeft de muziek industrie zelf geen toegevoegde waarde aan nieuw talent en ontwikkelingen. Men wil verkopen. Dus heeft men altijd gewacht tot kleine labels iets uitbrachten, kijken wat het effect is: en dan er een commercieele tegenhanger van de marktzetten die hit bestendig is. Wat je vaak op musicmeter leest: het is heel knap dat ze toch vernieuwend zijn geweest, maar toch aanspreken tot een groot publiek, en over dat vernieuwde worden dan vaak discussie gevoerd.


2) Zoals ik aangaf heeft de muziekindustrie een belang: veel winst maken. En men weet precies hoe men dat moet doen. Ik vind het nog steeds grappig: dat een album uit 1967 anno nu nog steeds als experimenteel kan worden gezien

Dus ik zie niet in waarom de commerciële muzikale ontwikkelingen van de jaren 70, 80 (60 is een apart deccenium, die ik graag even los wil koppelen). Heeft bijgedragen aan het ontwikkelen van nieuwe genres. Ik zeg bewust commercieel omdat labels weinig op handen met bands als Faust, Klaus Schulze, Anthony Braxton, Pere Ubu, Chrome etc . Dit soort bands vonden hun eigen labels die wel de sprong in het diepe durfde te maken. Maar goed 80% van de luisteraars heeft nog nooit van deze muzikanten gehoord.



Het punt wat ik maak en Bamwekio is dat de industrie zelf niet als een accelerator werkt voor nieuwe ontwikkelingen van nieuwe genres. Iemand hier haald Adelle aan: een groot succes op dit moment, maar komt ze nu met iets nieuws nee. En de marketing machine werkt wel weer: Ze schrijft simpele popliedjes, maar er wordt telkens herhaald hoe knap het is dat ze over haar gevoelens schrijft en dat ze maar 21 jaar. Dan denk ik: . Mike Oldfield was 19 jaar toen hij Tubering Bells opnam en speelde alle instrumenten zelf in. Waarom is dan wat adelle doet knap? Maar goed zoals politici, beleidsmakers en reclame mensen heel goed weten: Hoe vaak je iets tegen een mens iets zegt, dan gaat men het vanzelf herhalen en in geloven (heerlijk groepsdieren). Dit geld dus wederom weer voor proeven, zien en jawel luisteren



Een erg suggestieve vraag: Ik heb al aangeven dat ik per maand redelijk wat geld spendeer aan cds. maar ik zal proberen de boel wat op te sommen. Kijk ik kan ook een cd kopen, deze rippen naar flac op mijn pc. En dan in de bank via mijn telefoon alle bestanden selecteren en dan afspelen over mijn versterker dit is dus streamen .

2) ten eerste vind ik niet dat een bedrijf een minimum moet verdienen. Een muzikant mag van mij geld verdienen en wat ik goed vind koop ik. Maar ik vind het niet sneu als artiesten niet meer een eigen pretpark in hun tuin kunnen bouwen. Maar het upc (dus huren van films) vind ik een zeer slecht model. Ik prefereer meer een het model van Netflix vergelijkbaar met spotify. Spotify heeft voor mij een nadeel ze hebben geen flac. Anders had ik zeker een abbonement bij ze gehad. Zonder enige twijfel!




Volgens mij realitveerde ik het al direct in de eerste post. Ik haalde de analyse aan: niet zijn conclusie.

@bawimeko

Ik ga niet ontkennen dat er geen talent meer zou zijn, dat zou ook belachelijk zijn.

Het gaat wel om het ontbreken van (financiële) middelen om dat talent aan de slag te krijgen (en te houden).

Dan gaat het mij ook niet eens om cd/lp versus muziek via internet dmv streamen. Het gaat om de vraag of de consument bereid is om de artiest net zoveel te betalen voor streamen dan dat een artiest verdient aan een cd.

En daar krijg ik van niemand antwoord op omdat dat natuurlijk het draaien om de hete brei is. Mensen willen gratis muziek maar willen dat niet met zoveel woorden zeggen. En dan gooien ze het maar over een andere boeg inzake de hele discussie en dan heeft streamen opeens alles te maken met geluidskwaliteit, gemak en wat dies meer zij.

Vroeger speelde dat probleem niet, LP's waren aanvankelijk het enige medium, eventueel de radio.

Dat is ook één van de redenen voor mijn pleidooi voor de aanschaf van de cd: het blijft toch een soort ondersteuning, subsidiëring, sponsoring (hoe je het ook wilt noemen) van de band waar je wat van aanschaft en voor een deel ondersteun je nieuwe talenten.
In ruil krijg je een klein stukje kunst.

Pas als die situatie weer is genormaliseerd zul je ook de balans kunnen opmaken hoe de muziekindustrie er nog voor staat.

Dat slechts weinigen een substantieel bedrag willen betalen aan artiesten voor de muziek die zij maken is voor mij al jaren buitengewoon schokkend. Dat daar nog bij het verband tussen financiële middelen en goede muziek niet wordt gelegd maar zelfs wordt ontkend is ook zeer bedroevend.

Dan heb ik het natuurlijk niet over mensen die wel met grote regelmaat cd's kopen, dus hou mij ten goede. Maar voor niets gaat alleen de zon op dus ook voor muziek zal 'normaal' moeten worden betaald en die mentaliteit moet er gewoon ook zijn om dat te willen doen.

Lekker antwoord op de vraag of je bereid bent om de betalen voor streamen. Omdat je van de ene artiest een cd koopt moet de andere artiest waar je iets van "streamt" maar niets krijgen, begrijp ik?