RIP Rob Janszen

Voor de popquizmakers: hij kan in een eendagsvliegronde, hij had alleen een hit (in 1996) met het nummer Terschelling.

Pete Garner, de eerste bassist van the Stone Roses, is overleden. Ondanks zijn bezwaren dat hij alleen maar 'Block Buster' van the Sweet op zijn basgitaar kon spelen werd hij in 1983 door de overige groepsleden overgehaald om bij de band te komen. Garner is te horen op de eerste paar singles van de band, So young en Sally Cinnamon, maar hij stapte in 1987 uit de groep. Garner is 61 jaar oud geworden.
Over de videoclip van 'Sally Cinnamon' was nog een hoop gedoe trouwens. Toen the Stone Roses in 1990 doorbraken werd de single door hun oude platenlabel heruitgegeven. Dat label stak daarbij zelf een clip in elkaar. Daar waren de groepsleden niet blij mee; ze trokken het kantoor van het platenlabel binnen, gooiden verf over de bureaus en over de eigenaar van het label en vernielden een paar auto's op de parkeerplaats. Dat werd een rechtszaak, waarbij the Stone Roses veroordeeld werden tot een schadevergoeding van 6.000 pond en het verbod om het kantoor van het label te betreden. Maar dat waren ze toch al niet van plan.

Twee jonggestorvenen, helaas.
Allereerst Adam Johnstone, de gitarist van de Australische indierockband Romero. Vorig jaar brachten ze een imho prima debuutalbum uit, waarvan het titelnummer een prima single was. Adam Johnstone knokte al vier jaar tegen kanker, maar heeft het niet kunnen overwinnen. Hij is 32 jaar oud geworden.

Ook niet oud geworden: zanger Sean Martin van de Britse indieband the Night Café. Hij werd 26. De groep bracht vier jaar terug hun debuutalbum uit en volgde dat twee jaar geleden op met een EP.

Treurig bericht, zo'n jonge gozer.
Een hitje in mijn lijst van 2017 van The Night Cafe, Turn

R.I.P Sean Martin

Gisteren overleed Arnez Blount, alias C-Knight, van de westcoast rapgroep the Dove Shack, op 52-jarige leeftijd aan de complicaties van diabetes. The Dove Shack uit Long Beach, California, stond onder contract bij Warren G. In 1995 hadden ze een hitje in de Billboard (#68) met 'Summertime in the LBC', waarbij de afkorting verwijst naar hun woonplaats.

Gelukkig zijn er ook muzikanten die hun hele leven mogen uitleven. Achtergrond- en sessiezangeres Marjorie Clare bijvoorbeeld is 96 jaar geworden. Clare (toen bekend als Marjorie Daw) zong in de jaren '50 en '60 in vocal groups als de Mike Sammes Singers en was regelmatig te horen in BBC-programma's met lichte muziek. Op twee Britse toppers is ze te horen als achtergrondzangeres: Walking back to happiness van Helen Shapiro (1961) en Goodbye van Mary Hopkin (1969). Marjorie, die getrouwd was met jazzdrummer Kenny Clare, legde zich daarna toe op haar gezin.

R.I.P. R.L. Boyce

1 van de laatste helden uit de Mississippi. Hij maakte nog echt de pure blues uit de Mississippi zoals RL Burnside en Junior Kimbrough. Luisterde nog regelmatig naar deze man.

Op 10 november overleed producer/ toetsenist David Bronner op 58-jarige leeftijd. Bronner, afkomstig uit Wenen, produceerde vanaf de jaren '80 een aantal Oostenrijkse artiesten, zoals Andy Baum, die Alpinkatzen en Erste Allgemeine Verunsicherung. Vanaf 1995 was Bronner ook de vaste toetsenist van die laatste band. Daarnaast produceerde hij meermalen de Oostenrijkse inzending voor het Eurovisie Songfestival. Zo was hij ook de producer, en toetsenist, van het winnende lied Rise like a phoenix van Conchita Wurst, de roemruchte bebaarde artiest die the Common Linnets van de overwinning afhield.

Gisteren overleed de Soedanese zanger/ oud-speler Mohamed El-Amin op tachtigjarige leeftijd. El-Amin werd erg populair in eigen land via een aantal patriottische en kritische liederen. Dat leverde hem, onder de toen heersende militaire dictaturen van het land, in de jaren '70 al een gevangenisstraf op. Om verdere ellende te voorkomen week El-Amin in de jaren '80 uit naar Egypte. In de jaren '90 keerde hij terug naar eigen land.

John Morris, een van de organisatoren van het befaamde Woodstock-festival, is afgelopen vrijdag overleden. Morris organiseerde eind jaren '60 concertreeksen voor bands als Jefferson Airplane, the Doors, Grateful Dead, Janis Joplin en B.B. King. Daarom werd hij in 1969 gevraagd om productieleider te worden voor het Woodstock-festival. Na Woodstock werkte Morris opnieuw als concertproducer, voor o.a. Wings, Bowie, Floyd, Zappa en Santana.
Morris is 84 jaar geworden.

R.I.P. Karel

Wat me het meeste van Karel is bijgebleven:

Charlie Dominici, eerste zanger van Dream Theater is op 72-jarige leeftijd overleden. Dominici zong alleen het eerste album, When Dream and Day Unite in, waarin wel het potentieel (een mix van Yes, Rush, Metallica en toen vooral nog veel Queensrÿche) doorklonk, maar de doorbraak zou later met 'die nieuwe zanger' komen. Oorspronkelijke drummer Mike Portnoy was net weer op het nest teruggekeerd. James LaBrie zal niet meer terugvervangen worden.

Het fijnste nummer van het debuut was een instrumentaaltje (The Ytse Jam), maar Dominici wordt het best geëerd met The Killing Hand:


R.I.P. Charlie Dominici

Toevallig is het eerste album van Dream Theater tevens het laatste album dat ik gewoon op vinyl kocht. Een uitstekend album. Gekocht op basis van de bespreking in OOR (kruising tussen Yes, Rush en nog iets).

R.I.P. Charlie.

R.i.p. Charlie Dominici.

Dominici bleek niet lekker bij de band te passen: hij was ouder dan de overige groepsleden en had een nogal poppy stemgeluid. Hij vertrok na één album en stapte uit de muziek: hij werd financieel manager in de automobielindustrie. Toch bleef hij contact houden met de Dream Theater-leden. Na een eenmalig reünieoptreden in 2004 kreeg Dominici de smaak weer te pakken: hij richtte de band Dominici op en bracht drie albums uit.
Hier Dominici samen met Dream Theater:

RIP Charlie Dominici, de beste zanger van Dream Theater. Jarenlang het debuut gekoesterd als een 'one hit wonder band', totdat drie jaar later het vervolg uitkwam met een andere zanger.

RIP Charlie Dominici.
Uiteraard vooral bekend van het debuutalbum van Dream Theater, maar op de 'O3 a Trilogy'-albums zaten ook nog wel een paar momenten die de moeite zeker waard zijn.

RIP Charlie Dominici

Het is een drukke dag vandaag, in de muziekhemel. Ook vandaag overleden: de Belgische zangeres Christiane Bervoets, alias Samantha. In 1972 had ze een wereldhit in heel Vlaanderen met het onverwoestbare 'Eviva España'. Christiane/ Samantha is 75 jaar geworden.

R.I.P. George Brown, drummer en medeoprichter van Kool & the Gang.

Hij schreef ook op heel wat nummers mee, zoals Jungle Boogie.

R.I.P. George Brown

Ach, Ellen Jens is dood. Legendarische regisseur en producent van even legendarische televisie-programma’s, waarvan Op Zoek naar Yolanda, met die magistrale introtune van bijna vijf minuten, toch een van mijn favorieten is. In onderstaande link las ik bovendien dat ze tijdens haar huwelijk met Wim T. Schippers jarenlang een liefdesrelatie had met Adriaan van Dis, een combinatie die mijn stoutste dromen overstijgt.

Tv-regisseur en producent Ellen Jens (83) overleden | Media en Cultuur | NU.nl

'Klopt het dat uw zoon (10) de Fred Haché show op de tv heeft gezien?' vroeg een docent van de lagere school wat ongelovig aan mijn moeder op gesprek. 'Het stond gewoon aan' antwoordde ze verbouwereerd. 'Ja, hij kan er nogal smaakvol over navertellen' ging de meester verder. 'Weet u wat het is. Er is niemand in zijn klas die het ook heeft gezien. Behalve dan F. van N. maar die heeft dan ook gescheiden ouders. Maar ze zitten er wel de hele tijd met zijn tweeën over te lachen. Er lopen ook schaars geklede dames door het beeld' 'Kan ik het helpen? Wij zijn lid van de VARA. Maar ja, die zendt niet uit op zondagavond.'
R.I.P. Ellen Jens.

Ik was eigenlijk net even te jong voor al dat raars, maar uiteindelijk met terugwerkende kracht het meeste kunnen terug zien op dvd. Hoewel ik vrij zeker weet dat ik de v. Oekels Discohoek kerstshow nog wel heb gezien op kerstavond1974.
Een jaar of wat geleden heb ik de VPRO aangeschreven met de vraag hoe het Jaap Bar, die Evert v.der Pik vertolkte, was vergaan.
Ik kreeg een keurig antwoord terug van Ellen Jens zelf.
Zij waren hem uit het oog verloren, daar kwam het uiteindelijk op neer.

Deel uitmakend van een creatief stel die eigenzinnige spraakmakende televisie maakte, tot aan kamervragen toe.

Rust zacht Ellen Jens

Palli Gudmundsson, de drummer van de Raggende Manne, is overleden.

Afgelopen donderdag overleed Peter Solley. Solley, geboren in Londen in 1948, begon zijn muziekcarrière eind jaren '60 in de bands van Chris Farlowe en Terry Reid. Begin jaren '70 was hij een van de oprichters van de progrockband Paladin. In 1973 werd hij toetsenist van de groep Fox, met wie hij een aantal hits scoorde, waaronder S-s-single bed. In 1976 verkaste Solley naar Procol Harum en nam met hen één album op, voordat de band uit elkaar viel. Eind jaren '70 speelde hij nog een jaar bij Whitesnake.
In de jaren '80 richtte Solley zich op het schrijven van jingles en het produceren van singles en albums. Hij produceerde o.a. What I like about you voor the Romantics, het album '1916' voor Motörhead en albums van o.a. Ted Nugent en Peter Frampton.
Peter Solley kon smakelijk over zijn tijd in de pop- en rockindustrie vertellen.

S-s-single bed, daar spitste ik toen mijn oren wel voor. Legendarische track bij heel weinig mensen