R.I.P. Donald Sutherland.
Met name zijn rol in Citizen X is mij goed bijgebleven.

Op 2 mei al overleden, maar hier over het hoofd gezien:


Utrechtse popheld Wilmer Wolf overleden: 'Speel ze gek boven' - nos.nl

R.I.P. Wilmer Wolf
Ik kende Secret Sounds dan juist van het toffe Promises

En Donald Sutherland, een groot acteur is niet meer.

R.I.P. Dario G

Jeugdheld en naast Sunchyme & Carnaval de Paris, is ook Voices echt de moeite waard!

R.I.P. Wilmer Wolf

Een beetje van mijn generatie; niet perse mijn smaak, maar daardoor meer opvallend. Droevig nieuws en erg jong. Doodsoorzaak (nog) onbekend, maar zal in de lijn der verwachtingen liggen, zoals bij veel meer artiesten uit die tijd…

Je hoeft inderdaad niet lang te raden waar het ongeveer mee te maken heeft. Droevig.

R.I.P. Betty Dragstra (Pussycat)

DPG Media Privacy Gate - nu.nl

Toch onderdeel van mijn jeugd geweest.

R.I.P. Betty Dragstra

Mississippi toch altijd een prachtig nummer gevonden, guilty pleasure zeg maar.

R.I.P. Betty Dragstra

RIP Betty Dragstra

Ik lees net dat Tom Fowler is overleden. Misschien wel 1 van de beste bassisten ooit in mijn bescheiden mening. Wat hij als toen nog maar 22 en 23 jarige liet horen met Zappa in 1973/1974 is echt buitencategorie.

rhea fowler | We lost a legend today. My uncle Tom gave me my first bass lesson and I still play his finger exercises every time I practice. The funniest... | Instagram

RIP Tom Fowler (Zappa/Ray Charles Bassist) | Steve Hoffman Music Forums - forums.stevehoffman.tv

Ik zet ter herinnering nog maar even 1 van de versies van Dupree's Paradise van Zappa/Erie op.

Zeker! En met speels gemak!
RIP Tom Fowler

Ik sta dan weer even stil bij het overlijden van producer Peter Collins. Natuurlijk wordt hij in de overlijdensberichten vooral geroemd vanwege zijn werk voor Rush (4 albums, waaronder de nogal verschillend klinkende Hold your fire en Test for echo), Queensrÿche's Operation: Mindcrime, Alice Cooper, Bon Jovi en verschillende Gary Moore-albums. Terecht overigens, want dat zijn de hoogtepunten uit zijn lange lijst aan productie-credits. Maar op die lijst staan ook albums van bijvoorbeeld Nik Kershaw, Matt Bianco, Nanci Griffith, The Indigo Girls, Blancmange, The Brian Setzer Orchestra en Jewel. Een veelzijdig producer dus, met wat mij betreft een uitstekend oor voor haarscherpe, heldere producties die niettemin toch een sterke live-feel hebben.

R.I.P. Peter Collins

Mr. Big, zo werd hij kennelijk genoemd. Hij was inderdaad de geluidsman achter enkele héél grote albums.

R.I.P. Peter Collins

Pino R.I.P.






DPG Media Privacy Gate - ad.nl

Joe Egan van Stealers Wheel overleden op 77-jarige leeftijd.

R.I.P.

https://www.stealerswheelofficial.com/wp-content/uploads/2021/05/stealers-wheel-joe-egan_GWH5698.jpg

Pino leren kennen door Don't Call Me Baby, maar origineel ook goed (al zat dezelfde baslijn, iets minder herkenbaar, al in Ain't No Stopping Us Now.)

R.I.P. Pino D'Angiò

Stuck in the middle en Ma quale idea zijn prima jeugdherinneringen, RIP mannen - veel te jong trouwens.

R.I.P. Pino

Ma Quale Idea is een all-time favo van mij, maar The Age of Love natuurlijk ook een enorme klassieker.

Ik kende Pino vooral van zijn jaarlijkse optredens in de Orinoco Studio.

Joe Egan was natuurlijk de 'andere helft' van Stealers Wheel. De al enkele jaren geleden overleden Gerry Rafferty was de meest bekende persoonlijkheid van dat duo, met ook het meest karakteristieke stemgeluid. Maar Joe Egan droeg qua composities ongeveer net zoveel bij aan de drie uitstekende albums van Stealers Wheel. In tegenstelling tot Rafferty had hij helaas geen succesvolle solo-carrière. Het bleef bij twee 'aardige' albums, waarvan de eerste misschien meer succes had verdiend.

R.I.P. Joe Egan. Alleen al voor het schrijven van het zeer Beatle-esque Star verdient hij een I.M.

Ja, R.I.P. Joe Egan en Pino D'Angio.
Aan Ma quale idea (1981) heb ik nog altijd hele bijzondere herinneringen.
Eigenlijk de danshit van die zomer.

Joe Egan kwam helemaal in de schaduw te staan van Gerry Rafferty nadat Rafferty met het album City to City was doorgebroken.
Over dat album geen kwaad woord maar ik vond Stealers Wheel in die paar jaar van het bestaan eigenlijk meer bijzonder.

Vorig jaar had ik na terugkomst van een vakantie in Schotland een Schotse podcast beluisterd over de omgeving van Glencoe. Je kunt daar een stukje grond kopen en dan krijg je een certificaat dat je Lord, danwel Lady of Glencoe bent. Jouw stukje is dan een onderdeel van een raster aan lapjes die allemaal van verschillende mensen en instanties zijn. Zo voorkom je dat investeerders grote kavels kopen om dat te verrampeneren met golf courts en dure hotels. Mijn lief is één van de vele Ladies of Glencoe. Een verjaardagscadeau van onze zonen.
Tijdens de podcast werd gevraagd of luisteraars ideeën hadden voor onderwerpen gerelateerd aan Schotland. Ik suggereerde dat ze contact probeerden te leggen met Joe Egan. Een podcast van een uur waarin hij vertelde hoe het met hem ging, wat hem bezig hield. Ik voegde er aan toe dat er veel te vinden was over Rafferty, maar dat ik erg nieuwsgierig was naar zijn kant van het verhaal en hoe het hem was vergaan nadat hij de muziekbusiness had verlaten. Het enige dat ik wist was dat hij nog steeds in Paisley woonde en een uitgeverij runde. De mensen achter de podcast waren enthousiast maar na een week of vier kreeg ik een bericht dat Egan weliswaar vereerd was met de belangstelling, maar geen interesse had om mee te werken aan een podcast-uitzending.
Jammer, want nog steeds vind ik Egan's rol wat onderbelicht. Maar zelf had hij daar geen enkele moeite mee. Een bescheiden mens. RIP Joe Egan.

Dat is wel erg jong, zeg. Geen kleine jongen in de vaderlandse muziekscene. Ik ken zijn naam als bassist en producer/engineer van talloze Nederlandse producties. Vaak in de 'foute' hoek (Toppers, Joling, Froger, Ruth Jacott, Lee Towers), maar ook Valensia, Rosenberg Trio, Ten Sharp, Nadieh, Fay Lovsky en het uitstekende Iconic Grooves-album van Ben Liebrand. Misschien wel een van de beste bassisten van Nederland en iemand die de weg wel wist in de studio. Dat laatste geldt trouwens voor die hele familie Schimscheimer, want twee van zijn broers waren (zijn?) ook op dat front actief.

R.I.P. Marcel Schimscheimer

Pino werd zondag bij de Avondetappe als outro gedraaid. Mooi subtiel eerbetoon.