De man die Papst Blue Ribbon op waarde wist te schatten

David Lynch heeft een imposant filmoeuvre, en drukte daarmee ook een bescheiden stempeltje op de muziekwereld. Deze playbackversie van In Dreams, bol van de ingehouden onderhuidse spanning, maakte destijds veel indruk op mij.
Maar uiteraard is er ook de Twin Peaks-soundtrack natuurlijk, met de hit van Julee Cruise.
Als muzikant heeft Lynch ook een drietal albums uitgebracht. Die zijn net zo beklemmend als zijn films...

R.I.P.

Jeetje, dit hakt er wel in bij mij. Mijn favoriete regisseur, en de muziek bij zijn films en series was ook altijd zeer de moeite. R.I.P. David Lynch

R.I.P. David Lynch, genie

Jeetje, wist dat het niet goed met hem ging.....Toch een klap!

R.I.P. genie

De man die mijn liefde voor films en muziek liet groeien. Sowieso ''Sinnerman'' in je film stoppen.

Daarmee doe je hem muzikaal toch behoorlijk tekort imo.

Wellicht ken jij de soundtracks bij zijn films beter dan ik, maar ik kan, behalve de lyrics voor 'Falling', zo één twee drie niet bedenken wat voor origineels hij nog meer heeft toegevoegd aan de muziekgeschiedenis

Van een andere orde, maar toch niet onvermeld blijvend:
Eergisteren is zangeres Joyce Schouten overleden. De blonde Joyce vormde samen met haar donkerharige zus Jetty, haar broer Jan en Dick van Niehoff het kwartet the Fouryo's. Voordat de British Boom de wereld op z'n kop zette scoorden the Fouryo's in Nederland brave hitjes met vooral Nederlandstalige bewerkingen van Amerikaanse hits, zoals Bye bye love, Zeg niet nee en Dans nog eenmaal met mij. Die British Boom maakten the Fouryo's trouwens van heel dichtbij mee: in 1964 stonden ze in het voorprogramma van the Rolling Stones, bij hun beruchte Kurhaus-concert. Niet lang daarna besloten the Fouryo's dat hun close harmony-zang niet meer paste in het tijdsbeeld en besloten ze te stoppen.
Joyce Schouten is 84 jaar oud geworden.

Stonden ze vóór of ná André van Duin? Want die was daar ook present. Dat weet ik zo precies omdat ik vroeg op diezelfde avond geboren ben, zeg maar net op tijd voor de Stones in het Kurhaus.

Moet je Mjuman ff vragen.

Toch wel één van de meest sfeervolle soundtracks ooit gemaakt….

Hans Brouwer was er vast wel bij

Was dat nou Sylvia Kristel die donkerharige dame?

Verder, Fouryo's even niet genoemd: 8 augustus 1964 - De Rolling Stones treden op in het Kurhaus - Geschiedenis - vandaagindegeschiedenis.nl

David Lynch; fijne neus voor goede muziek - wilde ooit Cocteau Twins strikken voor medewerking - heeft ooit nog een remix gemaakt van John Foxx/Jori Hulkkonen - Evangeline.

R.I.P.

Rest in Peace. Mr. David Lynch

Ik volgde destijds in Corona nog zijn dagelijkse weather reports
waar hij vaak aankondigde dat er Blue skies en Gokden sunshine aankwam.
Bizar, maar was een houvast en ik keek er steeds naar uit
Soms verwees hij ook naar een song waar hij aan dacht

Zijn laatste weather report sprak over The World Spins.
The World Spins, maar een favoriete filmmaker is er niet meer

Bij deze The World Spins

Dat is toch Sandy uit Blue Velvet?

Als je leven muzikaal begint met vier liedjes van the Stones, dan zit dat wel gebeiteld natuurlijk.
Het barstte van de voorprogramma's die avond (wat een van de aanleidingen was voor de daarna ontstane chaos, want de Stones-fans moesten wel érg lang wachten), maar de exacte volgorde kan ik niet zo snel terugvinden. André van Duin was er idd bij, de Fouryo's, Jos Brink (als presentator), Trix & the Paramounts, Ritchie Clark & the Ricochets (het alias van Rudy Bennett), Henk van der Meijden (als interviewer van de Stones) en Trea Dobbs. En dat voor maar drie gulden vijftig!

Even de link met die film vergeten. Dat is Laura Dern, een blondine; het is dus vermoedelijk Isabella Rosselini, dochter van Ingrid Bergman.

https://media1.giphy.com/media/l0IsH5tMlrYf4MsOk/giphy.gif

Droom zacht, David

Ongezonde dag vandaag...
Ook songschrijver/ producer/ manager John van Katwijk is vandaag overleden. Tsja, waar moet je beginnen als je zijn hits wilt opsommen? Voor Patricia Paay schreef hij bijvoorbeeld Saturday nights en Who let the heartache in. Voor Heart (de groep met Patricia Paay) schreef hij Lovemaker. Voor René Froger bv Are you ready for loving me, Nobody else en Just say hello. Voor Glennis Grace deed hij de productie van My impossible dream. Allemaal supercommercieel en allemaal hits. Solo heeft hij het, in 1973, ook eens geprobeerd; dat werd dan weer geen succes.
Van Katwijk werd 72 jaar oud.

Zeker. Afgelopen zondag zag ik nog een mooie krijttekening van zijn hoofd toen ik in Leiden naar de film was. 10 jaar geleden gemaakt door een kunstenaar voor het filmfestival al daar.

Hier in het groot te zien:

https://welcometotwinpeaks.com/wp-content/uploads/maurice-braspenning-david-lynch-portrait-781x528.jpg

https://welcometotwinpeaks.com/lynch/david-lynch-chalk-mural-timelapse/

Leiden was de stad waar ik als tiener Lost Highway zag. De soundtrack had ik al een tijd in huis, vooral vanwege Eye, een zeldzaam nummer van mijn toen favoriete band The Smashing Pumpkins. Die soundtrack draaide ik regelmatig en bleek nog veel meer goede muziek van o.a. David Bowie, Nine Inch Nails en uiteraard Angelo Badalementi te bevatten. Maar maanden later, in de bioscoop, bleek de film nog veel meer dan vehikel van een goede soundtrack te zijn. Lost Highway werd een ijkpunt in hoe ik naar films kijk. Het was de eerste keer dat ik naar een arthousecinema ging – het toen nog vervallen Trianon, in plaats van het commerciële Lido of Luxor, een kilometer verderop. De film zelf was iets totaal anders dan ik ooit had gezien, met een waanzinnige wending halverwege die de film compleet op z’n kop zette. En ook op vol volume Rammstein door de zaal en krankzinnige scènes die me wekenlang bleven achtervolgen. ("I'm at your house. Call me.")

Natuurlijk probeerde ik de film daarna te begrijpen, wat niet echt lukte. Maar dat maakte het alleen maar interessanter. Ik zag hem opnieuw, zocht artikelen – wat toen nog betekende dat ik er speciaal voor naar een bibliotheek in een grotere stad ging om kopieën te maken uit tijdschriften als Skrien. Een paar jaar later organiseerde ik zelfs een lezing op mijn studentenvereniging, waar een filosoof en Lynch-liefhebber de film duidde – voor zover dat überhaupt mogelijk is in Lynch’ universum.

Dat universum bracht me al snel langs ander werk van Lynch, waarvan met name Eraserhead, The Elephant Man en natuurlijk Twin Peaks indruk maakte. Twin Peaks was voor mij mijn eerste echte associatie met het internet. Ik had de serie nooit live gezien, maar in de vroege jaren ’90 vertelde een oudere klasgenoot dat hij op een mailinglist zat waar Twin Peaks uitvoerig werd besproken. Een andere kennis vertelde hoe hij Eraserhead in een gure, koude bioscoop had gezien. Geen fijne ervaring, maar wel eentje waar ik stiekem jaloers op was. Jaren later, bij het verschijnen van Mulholland Drive, werd die fascinatie opnieuw aangewakkerd. Toen ik die film in 2023 weer in de bioscoop zag, realiseerde ik me pas hoe vooruitstrevend hij was. Mulholland Drive bleek twintig jaar vooruit op de tijdsgeest en voelde als een aanklacht tegen hoe sociale media ons persoonlijke leven en zelfs onze identiteit bepalen.

Een paar jaar geleden kwam de cirkel rond toen ik de expositie Someone Is In My House zag in het Bonnefantenmuseum in Maastricht. Daar stond ik ineens op die iconische vloerbedekking uit Twin Peaks. Lynch is niet alleen een groot kunstenaar, maar ook een filosoof, een grapjas, en iemand die gewoon graag chocolademilkshakes drinkt. Terwijl The Straight Story en Mulholland Drive recent nog opnieuw in de bioscoop verschenen, verheug ik me nu al op de retrospectieven die ongetwijfeld zullen volgen.

Hij heeft ook aardig wat albums uitgebracht, zijn laatste vorig jaar nog. Hoe origineel die allemaal zijn weet ik ook niet.

Ben zelf altijd wel erg fan geweest van deze remix van hem:


Qua sfeer ook erg passend bij dit nieuws...

Lynch, samen met Kubrick en Paul Thomas Anderson mijn favoriete regisseur. Triest nieuws.

Er zijn een paar van die dingen die zo Lyncheaans zijn dat niemand anders het meer kan doen. De link met muziek is hierboven door herman al uitvoerig gelegd, maar nog even Nine Inch Nails gevolgd door Threnody to the Victims of Hiroshima van Penderecki in een machtige episode van Twin Peaks seizoen 3.

Voor mij was Mulholland Drive die film waar ik volledig door werd overrompeld en die het vuurtje heeft aangewakkerd.

RIP David Lynch. Staat absoluut in mijn top 5 van favoriete regisseurs

Maakte ook erg interessante muziek




Om van zijn schilderijen nog maar te zwijgen. Verontrustende kunst.

Sterker nog, laat dat "vermoedelijk" maar weg.