Dat nummer is volgens mij sowieso zo ongeveer de meest gehate Franse inzending onder Eurovisiefans. Ik vind 'm best leuk.

Leuk om al die lijsten per land te zien! Te kort tijd voor mij om daar nog voor te gaan zitten, maar lijkt me wel tof om een keer aan te beginnen.
Datner & Kushnir is hier ook een enorme guilty pleasure.

Nog meer die gisteren de Orange Carpet en openingsceremonie hebben gezien? Wat een vage show was dat; er kwam geen einde aan. Vooral de show aan het einde heeft me een continue slappe lach bezorgd.
Duncan deed het wel weer super; wat is die jongen toch ontwapenend.

Wellicht ook leuk om eens te laten zien, de digitale bieb:

https://i.vgy.me/z2V3B2.png
https://i.vgy.me/PV3nH6.png
https://i.vgy.me/Tr3odx.png

Alleen dat stukje met Conan Osiris heb ik gezien, al dansend op Fuego (en wat een kleding weer haha) en samen met zijn danser gingen ze op hun knieën voor Eleni Foureira, geweldig

Haha, geniale vent.

Ik heb enorm om hem moeten lachen. Heerlijke kerel. Dat zou een groentje moeten wezen. Hij doet het beter dan welke andere kandidaat voor Nederland ook. De pers valt ook wel voor hem heb ik de indruk. Hij is ook weer wat gestegen bij de bookmakers.

Overigens volgend jaar niet meer zo'n leuke en goede kandidaat sturen Nederland: ik heb nog nooit zoveel gekeken rondom het Songfestival als nu (en ja Aoibhin: ook op forum.fok lees ik alles mee)

Dit is killing.... ik krijg al commentaar hier thuis

Wat een verschil met Waylon vorig jaar

Ik heb trouwens net boodschappen gedaan en als Italië zaterdag toch wint dan is het mijn schuld omdat ik morgen lasagne ga eten.

Intieme en donkere sfeer op podium Duncan met lamp uit België | NOS

Las dit zojuist. Blijkbaar had NL inderdaad wat ruzie met de Israëlische regie.

Vandaag voor de verandering mijn aller tijden lijstje van wat ik het slechtste songfestival land vind: Litouwen!

01. [2007] 4Fun - Love Or Leave
02. [2014] Vilija Matačiūnaitė - Attention
03. [2010] InCulto - Eastern European Funk
04. [1999] Aistė - Strazdas
05. [2008] Jeronimas Milius - Nomads In The Night
06. [2018] Ieva Zasimauskaitė - When We're Old
07. [2009] Sasha Son - Love
08. [2013] Andrius Pojavis - Something
09. [2012] Donny Montell - Love Is Blind
10. [2011] Evelina Sašenko - C'est Ma Vie
11. [2006] LT United - We Are The Winners
12. [2016] Donny Montell - I've Been Waiting For This Night
13. [1994] Ovidijus Vyšniauskas - Lopsine Mylimai
14. [2005] Laura & The Lovers - Little By Little
15. [2002] Aivaras - Happy You
16. [2015] Monika Linkytė & Vaidas Baumila - This Time
17. [2004] Linas & Simona - What's Happened To Your Love?
18. [2001] SKAMP - You Got Style
19. [2017] Fusedmarc - Rain Of Revolution

1 Goed nummer, een handjevol okay inzendingen en een enorme reeks totale bagger.

Leuk om te lezen, al die lijstjes! Ik kan alleen maar jaloers zijn op jullie Eurovisie-geheugen.

Ik dump ook nog even een lijstje: mijn aangepaste top 10 nu ik alle nummers van dit jaar goed genoeg ken.

1. Slovenië (heerlijk ontspannen en toch boeiend)
2. Albanië (indringende zang, intrigerende compositie)
3. Italië (hip-hop light anno 2019)
4. België (spannende elektronische melodielijnen)
5. Malta (de allerlekkerste van de hippe popsongs)
6. Kroatië (bombast van een hedendaagse progband)
7. Servië (powerballad met ongeëvenaard refrein)
8. IJsland (gewoon badass )
9. Zwitserland (te makkelijk, maar stiekem ook te lekker)
10. Hongarije (vol Hongaars karakter)

Frankrijk, Azerbeidzjan en Spanje (de ultieme guilty pleasure!) volgen op korte afstand.

Het is echt een natuurtalent wat betreft omgaan met de pers en met alle aandacht daar. Enorm charismatisch, ontwapenend, sympathiek, relaxed, begaan en toch professioneel. Ik gun het HEM ook enorm, naast dat het nummer ook gewoon het best is.



Dit MEEN je niet! Alles? Ik heb ook wel een herkenbare username natuurlijk.
Hopelijk erger je je niet teveel aan mijn gehyper daar. Ik post daar momenteel 1000 posts per dag ongeveer.

De Israëlische regie zit erg te kloten deze week. Meerdere landen hebben geklaagd. Malta is zelfs moeten overgegaan op een Plan B. Ik vind het goed om te horen dat team Nederland toch voet bij stuk heeft gehouden en dat het waarschijnlijk toch goed gaat komen zoals het bedoeld is.

Even een paar songfestivalherinneringen uit de begintijd dat ik het volgde:

De eerste is uit 1982. Ik mocht het niet afkijken van mijn ouders maar had dat jaar al wel een stuk gezien. Ik denk dat mijn ouders me dat jaar voor het eerst een stuk lieten kijken omdat ze op vingers na konden tellen dat ik dat leuk zou vinden, want nog leuker dan allerlei kinderprogramma's vond ik grote TV-shows en vooral muziekprogramma's. Of het nou Toppop of Op Volle Toeren of iets anders was dat maakte me niet eens uit. En ook Op Volle Toeren zetten mijn ouders regelmatig voor me aan, hoewel ze zelf helemaal niks hadden met de smartlappen in dat programma. Wat me nog het meest voor de geest staat is dat ik de volgende dag vroeg wie er gewonnen had en dat ze vertelden dat dat Duitsland was en dat ze het liedje daarna in in allerlei talen had gezongen. Het leek me alleen daardoor al wel een terechte winnaar. En toen ik het liedje daarna hoorde vond ik het ook mooi, maar in die tijd vond ik nog heel veel muziek mooi.

Ik heb ik 1983 ook een stuk gezien al heb ik het wat minder helder. Ik weet nog wel dat ik Vulcano's verliezende liedje heel erg leuk vond als kind. Sterker nog, ik heb het met 3 anderen nog eens geplaybackt op de basisschool. Op vrijdagmiddag werd de basisschool in het kleine Groningse dorp waar ik tussen '83 en '88 woonde veel losser. Het was meestal een soort knutselmiddag, maar er werd ook weleens een film vertoond of iets geks georganiseerd (ik kan me een Madonna lookalike wedstrijd herinneren , ik zat, echt waar, samen met volwassenen als enige van de kinderen in de jury) en dus ook playbackshows. Ik deed dan vaak mee, maar was ook weer niet zo fanatiek dat ik me erg goed voorbereidde dus winnen deed ik nooit. En dus was ik ook een keer Vulcano. De favoriet van mijn moeder was dit jaar Daniel uit Joegoslavië. Dat liedje werd een hit en vond ze ook leuk als het daarna op de radio kwam. En vooral mijn vader en ik hadden heel vaak de radio aan. Wat ik zelf het leukst vond weet ik niet zo goed meer. Waarschijnlijk vond ik alles mooi.

In 1984 weet ik zeker dat ik tot het einde heb gekeken. Ik weet dat mijn moeder Italie heel mooi vond. Op de avond zelf en ook na het festival nog. En ik vond dat zelf toen ook al een mooi lied. Maar ook het winnende liedje van The Herrey's vond ik heel leuk. Ik weet ook nog dat ik teleurgesteld was dat Nederland het zo slecht deed.

Ik denk dat ik 1985 nooit gezien heb, we deden niet mee dat jaar en volgens mij was het ook niet op TV. De Belg konden we niet ontvangen, Duitsland wel, maar ik heb geen herinneringen aan dat jaar. Dus ik denk dat ik het niet gezien heb. Ik wist wel heel goed dat het Noorse winnende lied dat daarna een hit was de winnaar van het songfestival was. En ze traden in mijn herinnering meerdere keren op op de Nederlandse TV.

1986 staat me nog heel goed voor de geest. In de voorgaande jaren vond ik veel liedjes mooi en keek ik naar de uitzending als geheel. Deze avond was ik voor het eerst echt voor een specifieke kandidaat en ik vond dat nummer die avond zo veel toffer dan de rest dat ik heel fanatiek voor haar was. Frizzle Sizzle kon me daardoor zelfs gestolen worden. Dat was Sandra Kim. Ik was echt heel blij dat ze gewonnen had, maar vond het eigenlijk ook gewoon logisch ergens. Mijn muziek verzamelde ik toen al een paar jaar door liedjes van de radio op te nemen met mijn radio cassetterecorder. En ik wilde Sandra KIm hebben. Om de een of andere reden heb ik die zondag geen tijd gehad om naar de radio te luisteren, maar ik weet dat ik mijn vader de opdracht heb gegeven om op maandag het voor mij op te nemen als het liedje kwam. Achteraf vraag ik me erg af of hij het zo snel had herkend. Ik heb er een tijdje over gedaan om het op een bandje te krijgen. Ik moest maar net klaar zitten als ze het op de radio draaiden. Ik denk dat het gelukt is in een uitzending van een hitlijst. Ik weet ook nog dat ik me toen voor het eerst heel bewust werd dat een festivalwinnaar vaak een eendagsvlieg zou zijn, want ik volgde de hitlijsten al een paar jaar fanatiek en had op TV de nieuwe single van Sandra Kim gezien en dat nummer deed tot mijn verbazing toen echt helemaal niks

Van 1987 weet ik nog dat ik minder meeleefde met wie er moest winnen dan in 1986, maar dat het ook logisch voelde dat Johnny Logan won. En het was het eerste jaar dat Nederland met de beteren mee kon komen dat ik keek. Dat vond ik best spannend.

Van 1988 weet ik nog dat ik dat podium erg futuristisch en modern vond. Moest er zelfs even aan wennen. Ik weet nog dat ik meer had verwacht van Gerard Joling, in mijn beleving stuurden we eindelijk echt een grotere naam. Ik weet ook nog dat de nummers tussen wie het toen ging (Celine Dion en Scott Fitzgerald) me niet bijzonder waren opgevallen dat jaar. Mijn ouders en ik vonden de kleding van Celine Dion erg lelijk (dat vind ik nog trouwens, zo'n beetje de slechtst geklede winnaar ooit) en mijn vader zei na afloop zoiets van "heeft ze toch nog gewonnen met haar lelijke kleding".

Van 1989 kan ik voor het eerst veel herinneren van het Nationale songfestival. Ik heb dat wel eerder gezien, maar weet daar niet heel veel meer van, maar dat jaar wel. Dat Justine won was heel logisch, ik vond het verreweg het beste liedje en verwachte ook dat het goed zou scoren. Dat gebeurde niet.

In de jaren daarna begon mijn muzieksmaak te veranderen en twee en een half jaar later luisterde ik vooral veel naar grungebands als Nirvana en Pearl Jam en daarnaast ook veel R.E.M. en iets later ook Smashing Pumpkins en Suede. Maar toch sloeg ik het festival eigenlijk nooit over. Ben een keer uit geweest in een vrij grote alternatieve uitgaansplek waar ik in die tijd vaak kwam op het Brabantse platteland en daar heb ik op een groot scherm 1998 gevolgd (want zelfs daar stond het aan, al was de eigenaar volgens mij een songfestivalfan) en heel even leek Nederland tijdens de puntentelling toen kans te maken om te winnen. In 2000 dacht ik ook heel even dat we een potentiële winnaar hadden doordat het optreden van Linda Wagenmakers op het nationaal songfestival zo spectaculair was, op het echte festival maakte het veel minder indruk en was het rommelig. Ook dat werd het bepaald niet. In andere jaren heb ik het nooit echt gedacht... En nu is het 2019...

Yup!

Nog even aan gedacht om aan te sluiten, maar het is dit jaar al zo obsessief, dus ik hou het maar even bij dit topic

Je mag altijd aansluiten daar hoor! Een lekkere obsessieve groep die meteen iedereen welkom heet!
Ik spreek ook vaak met ze in het echt af en heb er vrienden aan overgehouden. Ik ga ook altijd met hen naar EIC. Heerlijke mensen. Ook als je af en toe maar even een berichtje post (zonder regular te worden) wordt je al opgenomen.

Maar het gaat daar wel snel ja, dus ik snap dat je het nu even afhoud.

Mooi geschreven starbright boy! Veel herkenning ook wel. Ik hou van dit soort verhalen dus ik zal ook eens een poging wagen.

Het is 1980 (ik was tien jaar). De eerste keer dat ik mocht kijken. Volgens mij niet helemaal tot het einde, want daar was ik te jong voor, maar de volgende ochtend werd duidelijk dat Johnny Logan het was geworden met What's Another Year. In de week daaropvolgend kwam ik aan een poster van ik meen het merk Wrangler met daarop Johnny. Het heeft heel even op mijn kamer gehangen. Fan werd ik niet van hem maar de liefde voor het Songfestival was geboren.

Opvallend ook hoeveel homomannen het festival omarmen. Wat is dat toch? Je niet herkennen in je sportieve vrienden en dan de competitie zoeken in een liedjesfestijn? Het gekke is dat het al jong begint, terwijl je dan totaal niet bewust bent van je eigen identiteit op dat vlak. Het blijft fascinerend.

Maar goed. Het jaar 1981 verliep een beetje als 1980. Ik mocht het niet helemaal tot het einde kijken, maar ik weet nog goed dat mijn moeder helemaal enthousiast was over het winnend lied: en dan vooral het feit dat er onder de lange rokje veel kortere zaten. Ja mensen, in die jaren was zoiets op televisie spectaculair. Bucks Fizz vond ik een zeer leuke winnaar.

In 1982 mocht ik dan wel alles zien en zo zag ik Nicole winnen en inderdaad: het zingen in meerdere talen maakte enorme indruk. De dag erna was ik bij een vriendje thuis en ik weet nog goed dat het nummer flink door hun huis galmde. Het maakte enorme indruk.

In 1983 werd ik fanatieker. Ik ging het Songfestival opnemen op een cassettebandje. De volgende dag ging ik aan de slag: de tv gids mocht verknipt worden zodat ik een mooi hoesje kon maken en de uitslag werd toegevoegd. Het bandje werd dagenlang achter elkaar gedraaid. Het is het eerste jaar waar ik echt alle nummers heel goed ben gaan leren kennen. Dat komt echt door dat ontelbare afspelen van dat bandje. De winnaar (Corinne Hermes) vond ik vreselijk. Ik was fan van Ofra Haza en ook Joegoslavië was favoriet. Vooral mijn moeder was daar fan van en dat is ze vandaag de dag nog steeds kwam ik recentelijk achter. Het was ook het jaar waarin Carola, die derde werd, in andere talen haar nummer zong en er een hit mee scoorde. Onze eigen inzending van Bernadette vond ik te gek, ook al wilde ik dat Vulcano dat jaar won. Het was het eerste jaar dat ik ook de nationale voorronde bekeken had.

De jaren die volgden hadden eenzelfde patroon: opnemen, hoesjes maken en dagenlang nog helemaal bezig zijn met het festival. In 1984 hoorde ik het mooiste Songfestival lied ooit: Alice e Battiato met I Treni Di Tozeur en dat vind ik nog steeds. Het begon wat af te zwakken toen ik eind jaren '80 de alternatieve muziek ging ontdekken. Het werd iets te veel naast mijn Prince-fan-zijn en de nieuwe richting die ik opging. Ik was ook geen kind meer en het Songfestival werd door leeftijdgenoten ook niet echt serieus genomen.

Toen braken de jaren '90 aan. Ik bleef het volgen. Ik weet nog goed dat ik met het orkest waar ik in speelde een optreden had, waardoor ik in 1991 de boel moest opnemen (op VHS) en pas kon kijken toen ik thuis kwam, maar wel moest wachten tot het afgelopen was. Ik hield dat niet vol (het was denk ik 22.30 uur of zoiets). Ik besloot toch maar in te vallen en zag zo hoe één van de allermooiste Songfestival liedjes uit Frankrijk ooit (Amina) gelijk eindigde met Zweden en verloor. Wat een deceptie was dat toen.

Mijn aandacht voor het festival verslapte een beetje. De zeges van Ierland elk jaar maakte het er ook niet boeiend op. Er was niemand die er echt naar keek, en mijn moeder geloofde het in die jaren ook wel. Ik keek wel, maar minder fanatiek dan in de jaren '80.
Halverwege de jaren '90 leerde ik een vriendin kennen die het ook leuk vond waardoor de liefde weer wat opbloeide. Ik kon weer met iemand kijken.

Ik woonde inmiddels ook op mezelf en ging die jaren flink stappen. En zo gebeurde het dat ik in 1997 voor het eerst in een homobar ging kijken. Het werd groots aangekondigd dus dat was wel wat. Dus ik met wat vrienden, die vriendin en mijn partner (die zelf niks heeft met het festival, maar het niet kan ontwijken door mij uiteraard) richting de kroeg. Het was niet druk, maar er zaten wat Ieren aan de bar, dus de sfeer zat er goed in. Rond 23.00 uur stroomde de zaak vol en ineens werd het scherm uitgezet. Toen wij vroegen wat er aan de hand was kregen we van de eigenaar de mededeling dat de klanten liever naar andere muziek wilde luisteren. Je moet je voorstellen dat het festival die jaren niet echt leefde in Nederland en zelfs homo's hadden blijkbaar geen interesse meer. Woest waren we, want de puntentelling was net begonnen. We mochten het tussen de biervaten in de kelder afkijken op een klein teeveetje. Slechts een handjevol klanten voegde zich bij ons, maar ik zwoor dat ik dit nooit meer zo zou gaan doen.

Het jaar daarna leek het wel weer op te leven door de winst van Dana International. de homokroegen gingen uit hun dak bij dat nummer. Voor mijn gevoel werd het vanaf dat jaar ook een homo-ding. Nederland keek niet meer, de homo's vonden het wel kitsch en camp en Paul de Leeuw was een soort woordvoerder geworden sinds de jaren '90.

De cd's deden hun intrede in 2000, iets waar ik echt heel blij mee was, want dit was altijd wel een grote wens. Niet de verzamelaars die altijd verschenen, maar echt alle nummers van dat jaar. Gelukkig een traditie die gebleven is tot nu aan toe.
Toch merkte ik aan mezelf dat ik, net als veel Nederlanders toch wat minder belangstelling had. Ja, ik keek elk jaar braaf, maar zag Nederland afzakken tot het lachertje van het festival. Ook keek ik bij verschillende vrienden thuis in wat kleinere samenstelling. Andere jaren nodigde ik weer wat mensen thuis uit.

Het jaar 2000 was ook wel bijzonder omdat veel vrienden naar de voorronde in Ahoy gingen. Iedereen zag hoe spectaculair Linda Wagenmakers was en we voelden dat we eens konden gaan winnen hiermee. Na die uitzending ging ik stappen in mijn favoriete disco en toen Ahoy goed leeg was gelopen en iedereen na de kroeg ging dansen stroomde de zaal vol. Mijn vrienden waren net binnen en toen kregen we het verzoek van de brandweer het pand te verlaten: het was er niet echt veilig. Einde discotheek op die locatie en we besloten ergens anders verder te feesten: allemaal nog in de Linda Wagenmakers roes. Het festival zelf werd een deceptie: het werd onderbroken vanwege de vuurwerkramp. We besloten het verder te kijken op de Belgische zender, maar met Linda werd het niks. Het was lang zo magisch niet als in Ahoy.

Ik denk dat in 2010 een soort omslag volgde. Vrienden gingen grote feestjes bij hen thuis organiseren en dat was elke keer weer geweldig. Het begon weer wat te leven allemaal. Het waren ook wat aparte jaren met heel veel gekkigheid en het doorlopend verdedigen waarom ik het Songfestival nu zo leuk vond.

Zoals bij iedereen werd ik pas echt weer helemaal enthousiast door de inzending van Anouk. Zij heeft er echt voor gezorgd dat ik weer eens met spanning kon gaan kijken en mijn eigen land kon supporteren. Ook op deze site werd het ineens wat serieuzer genomen, want de jaren daarvoor werd het handjevol liefhebbers hier toch weggezet als wat wereldvreemde types die men totaal niet snapte: hoe kon je immers van deze troep houden. We werden een beetje neergezet als ongeloofwaardig en de sfeer was soms gewoon niet leuk daardoor. Dat veranderde volgens mij een beetje in dat jaar.

Vorig jaar keek ik het Songfestival bij mijn vrienden die het voorheen thuis groots aanpakten. Zij runnen sinds twee jaar een theaterrestaurant op Texel en omdat ik vakantie had konden we het bij hen in de zaak op groot scherm kijken tussen de buren en toeristen. Het was de eerste keer op groot scherm sinds het debacle van 1997. Dit keer was het wel een succes.

Inmiddels zijn we aangekomen in het meest bijzondere jaar ooit. Ja, het was te gek dat Edsilia in 1998 even op de eerste plaats stond in een tussenstand (we werden helemaal gek voor de buis), ja het was geweldig hoe het ging met The Common Linnets, maar dit jaar......... al jaren roepen velen dat de aanpak verkeerd is. Zoek een goed nummer. Zoek een artiest die daar bij past en zorg dat je het goed brengt op het podium. Eindelijk kloppen echt alle aspecten. Toen Cornald Maas ons wist te melden dat ze dit jaar echt iets heel goeds hadden dacht ik 'dat horen we vaker, eerst zien en horen'. Toen kwam de naam Duncan Laurence. Duncan wie? Heel Nederland wist al weer dat het niks kon worden, want te onbekend. Maar ik had toen al wel zoiets van 'dat maakt niet uit, ik wil het nummer horen'. En dat gebeurde. En hoe!

Zoals alle laatste jaren was het uitkijken naar waar ze mee kwamen. Dat het DWDD werd zinde me niet. Maar alles was vergeten toen ik die clip zag. Die stem! Dat nummer! En hoe mooi was de clip. Eindelijk eens een goede voorbereiding. Een goede presentatie ook (de dag erna een schitterende live performance), en dan vanaf dat moment naar de eerste plek bij de bookmakers om daar tot vandaag niet meer vandaan te komen en ook nummer één in menig poll.

Duncan zelf ontpopt zich steeds meer als de artiest wie je de winst gunt door zijn persoonlijkheid. Wat doet die gast dat goed. En niet alleen in Nederland vinden we dat, daarbuiten is het niet anders.
Je ziet het dit jaar ook op deze site: waar de meningen over onze inzending vaak uiteen lopen daar is dat dit jaar anders.

Zouden we het dan eindelijk mee gaan maken? Het Songfestival winnen? Ja, dat is toch wel één van de grootste wensen die ik heb: het mogen meemaken dat Nederland wint (nog liever dan dat we met voetbal het WK winnen). En als dat dan met dit nummer gebeurt en deze artiest..... ik weet niet hoe ik ga reageren als het echt gaat gebeuren. Het zal best iets emotioneels gaan worden denk ik.
Het is al wekenlang nagelbijten en nu het bijna zo ver is heb ik het niet meer. Ik durf het eigenlijk niet te geloven en vind het knap dat anderen zo zelfverzekerd zijn van die winst. Ik ben echt zo bang voor een 2014 herhaling. Het zal toch niet zo zijn dat we van iets opvallends (Frankrijk?) gaan verliezen en wederom tweede worden?! Met het resultaat van The Common Linnets was ik tevreden, ook al vond ik het onterecht (verliezen van een boodschap en act), nu zou het echt heel zuur zijn om te verliezen.

Ja, in die fase zijn we beland. Niet meer: halen we de finale wel of niet. Nee: gaan we winnen of niet. Alleen al daardoor is dit het meest mooie Songfestival jaar ooit. Laten we duimen dat we het op een geweldige manier kunnen afsluiten komende zaterdag. Ik ben #teamduncan, en niet zo'n beetje ook.

Kennen we de inzending van België uit 2016 nog? Laura Tesoro werd tiende met What's the Pressure. Mijn muzikale held Stef Kamil Carlens maakt er zijn versie van in het programma Liefde voor Muziek:

Dit fascineert me inderdaad ook. In dit topic alleen al. Maar ook nu ik het gebeuren erom heen volg zie je weer dat vrijwel alle bloggers homo of een enkele keer vrouw zijn. Ik was me in 1982 nog verre van bewust van mijn eigen identiteit en toch....

Liefde Voor Muziek is echt heerlijk om te volgen! Ilse DeLange en Laura Tesoro doen inderdaad ook mee. Ik vind dit programma leuker dan de Nederlandse versie.

Dit jaar denk ik voor het eerst dat ik (bijna) alle liedjes van tevoren heb beluisterd, maar dat komt door jullie

Ik weet alleen niet of ik zaterdag kan kijken, ben mogelijk niet thuis...

Dit is wel een bizar iets. Ik heb echt helemaal niets met welke stereotype gay dingetje dan ook. Niet dat ik er een hekel aan heb maar ik het boeit me gewoon niet. Ik heb geen gay vrienden, ik ben nog nooit in een homo kroeg geweest, laat staan dat ik iets om mode of Beyonce en Cher geef, etc. Maar het ESC vind ik geniaal en dat inderdaad al lang voordat ik ergens bewust van was.

Ik geef dan weer mijn autisme de schuld. Lijstjes, statistieken. Echt perfect voor een aspie als ik.

Dit jaar nog niet gereageerd in dit topic maar ik merk dat het nog veel meer leeft dan afgelopen jaren, merk bij mezelf ook dat ik elke dag steeds zenuwachtiger wordt ivm dat Nederland eindelijk weer eens zou kunnen winnen.

#TeamDuncan!!!

Ik denk dat ik sinds vandaag officieel Portugal beter vind dan Nederland.

Straks trouwens maar eens kijken of ik nog wel zenders op mijn TV heb. De laatste keer dat ik een uitzending heb gekeken was precies een jaar geleden.

Op welke zonder wordt het ESC uitgezonden, Nederland 3?

Npo 1 zoals het tegenwoordig heet

Redelijk uit de losse pols en ik moet een hoop liedjes nog beter leren kennen, maar zoiets:

1. Sertab - Everyway That I Can (Turkije 2003)
2. Jamala - 1944 (Oekraïne 2016)
3. Ruslana - Wild Dances (Oekraïne 2004)
4. Grethe & Jørgen Ingmann - Dansevise (Denemarken 1963)
5. Isabelle Aubret - Un Premier Amour (Frankrijk 1962)
6. Dana - All Kinds of Everything (Ierland 1970)
7. Frida Boccara - Un Jour, Un Enfant (Frankrijk 1969)
8. France Gall - Poupée de Cire, Poupée de Son (Frankrijk 1965)
9. Gigliola Cinquetti - Non Ho L’età (Italië 1964)
10. Lenny Kuhr - De Troubadour (Nederland 1969)

11. Vicky Leandros - Après Toi (Luxemburg 1972)
12. Sandie Shaw - Puppet on a String (Verenigd Koninkrijk 1967)
13. Jacqueline Boyer - Tom Pillibi (Frankrijk 1960)
14. Jean-Claude Pascal - Nous Les Amoureux (Luxemburg 1961)
15. Teach-In - Ding-a-Dong (Nederland 1975)
16. Salvador Sobral - Amar Pelos Dois (Portugal 2017)
17. Massiel - La La La (Spanje 1968)
18. ABBA - Waterloo (Zweden 1974)
19. Conchita Wurst - Rise Like a Phoenix (Oostenrijk 2014)
20. Corinne Hermès - Si La Vie Est un Cadeau (Luxemburg 1983)

21. Netta - Toy (Israël 2018)
22. André Claveau - Dors, Mon Amour (Frankrijk 1958)
23. Bucks Fizz - Making Your Mind Up (Verenigd Koninkrijk 1981)
24. Eimear Quinn - The Voice (Ierland 1996)
25. Katrina & the Waves - Love Shine a Light (Verenigd Koninkrijk 1997)
26. Måns Zelmerlöw - Heroes (Zweden 2015)
27. Brotherhood of Man - Save Your Kisses for Me (Verenigd Koninkrijk 1976)
28. Marie Myriam - L’oiseau et L’enfant (Frankrijk 1977)
29. Loreen - Euphoria (Zweden 2012)
30. Secret Garden - Nocturne (Noorwegen 1995)

31. Teddy Scholten - Een Beetje (Nederland 1957)
32. Lys Assia - Refrain (Zwitserland 1956)
33. Lena - Satellite (Duitsland 2010)
34. Dana International - Diva (Israël 1998)
35. Emmelie de Forest - Only Teardrops (Denemarken 2013)
36. Marie N - I Wanna (Letland 2002)
37. Udo Jürgens - Merci Chérie (Duitsland 1966)
38. Dima Bilan - Believe (Rusland 2008)
39. Séverine - Un Banc, Un Arbre, Une Rue (Monaco 1971)
40. Anne-Marie David - Tu Te Reconnaîtras (Luxemburg 1973)

41. Salomé - Vivo Cantando (Spanje 1969)
42. Niamh Kavanagh (Ierland 1993)
43. Riva - Rock Me (Joegoslavië 1989)
44. Lulu - Boom Bang-a-Bang (Verenigd Koninkrijk 1969)
45. Herryes - Diggi-Loo Diggi-Ley (Zweden 1984)
46. Corry Brokken - Net Als Toen (Nederland 1959)
47. Sandra Kim - J’aime La Vie (België 1986)
48. Johnny Logan - Hold Me Now (Ierland 1980)
49. Lordi - Hard Rock Hallelujah (Finland 2006)
50. Alexander Rybak - Fairytale (Noorwegen 2009)

51. Bobbysocks - La Det Swinge (Noorwegen 1985)
52. Johnny Logan - What’s Another Year (Ierland 1987)
53. Izhar Cohen & Alpha Beta - A-Ba-Ni-Bi (Israël 1978)
54. Nicole - Ein Bisschen Frieden (Duitsland 1982)
55. Charlotte Nilsson - Take Me to Your Heaven (Zweden 1999)
56. Carola - Fångad Av en Stormwind (Zweden 1991)
57. Linda Martin - Why Me (Ierland 1992)
58. Marija Serivofic - Molitva (Servië 2007)
59. Tanel Padar, Dave Benton & 2XL - Everybody (Estland 2001)
60. Galia Atari & Milk and Honey - Hallelujah (Israël 1979)

61. Helena Paparizou - My Number One (Griekenland 2005)
62. Céline Dion - Ne Partez Pas Sans Moi (Zwitserland 1988)
63. Toto Cutugno - Insieme: 1992 (Italië 1990)
64. Olsen Brothers - Fly on the Wings of Love (Denemarken 2000)
65. Paul Harrington & Charlie McGettigan - Rock n Roll Kids (Ierland 1994)
66. Ell & Nikki - Running Scared (Azerbeidzjan 2011)

Nederland 1, 2 en 3 kan iedereen gratis ontvangen dus dat moet goedkomen.

Ik heb zelf helaas vanavond een popquiz, en wel eentje waar ik dan nét de voorkeur aan geef boven de eerste halve finale. Wel pijnlijk hoor, net nu ik er zo erg mee bezig ben geweest.

Zolang Tsjechië en San Marino vanavond maar doorgaan vind ik alles best

San Marino in de vorm van Serhat oftewel Right Said Fred 2.0 is mijn guilty pleasure deze jaargang

Zingen jullie mee?

Say na na na
On a dark deserted way, say na na na
There’s a light for you that waits, it’s na na na
Say na na na …….