Vanessa Carlton noemen in het rijtje Beatles, Kinks enz...vind ik dan weer onwaardig.

Opvallend dat je dit zo'n troep vindt, Lost Highway. Jij houdt toch zo van new wave ed.? Dat hoor ik op het album wel terug (zelfs wat industrial/dark wave, maar ik weet niet of dat je ding is).

Daar hou ik zeker van, ook van darkwave/industrial trouwens maar dat hoor ik er ook niet in terug. Ik moet eerlijk bekennen dat ik het bij de eerste vijf nummers heb gehouden en dat men zin van verder luisteren dan wel over was, met titels als Get naked, hot as ice en ooh ooh baby had ik ook niet veel meer verwacht.

Ik hoor vooral weer -ookal heeft hij er blijkbaar niet aan meegewerkt- een Timbaland sound, en daar ben ik echt geen fan van. Ik vind die Timbaland producties in het algemeen eenheidsworst, als ik iets van hem of zijn collega's (Timberlake etc.) hoor lijkt dat bij mij steeds hetzelfde nummer. Toegegevn, uitzondering op de regel is The way I are dat vind ik best een prettig nummer.

Lovestoned stelde daarnet bij een ander album de vraag of Timbaland binnen 10 jaar een icoon zal zijn, ik vind dat best een interessante vraag; persoonlijk denk ik dat er binnen 10 jaar geen haan meer om kraait, maar ik kan het ook mis hebben.
Die Timbaland ben je denk ik voor of tegen, ik weet bijvoorbeeld dat Kele van Bloc Party een fan is van het vroege Timbaland werk. En ja, als ik Rihanna alweer eens hoor kwelen ben ik ergens al blij als ik terug Timbaland hoor, dus alles is relatief.
We wijden uit.

Heaven on Earth heeft zo'n industriele beat. Het is dat refrein en de zang wel weer vrij 'wit' klinken, anders zou je het zo op een gothic-feest kunnen draaien.

Ik moet zeggen dat ik de Timbaland-producties die ik ken wel erg goed vind. Er zit ook een beetje zo'n 80s-sound in die ik wel fijn vind (het zullen de synths wel zijn ofzo). Ik kan me voorstellen dat je die associatie met hem hebt bij dit album, dat help ik zelf ook.

Nou Lost Highway, zijn we het toch weer eens. Ik hou ook niet zo van de Timbaland sound en vind de Timberlake cd dan ook stukken minder. In recensies las ik dat je deze sound alleen in het laatste nummer hoort: dat is dan ook gelijk het minste nummer van de cd. 4 Tracks zijn bijvoorbeeld geproduceerd door een Zweeds productieteam, juist om een origineel geluid te creëren voor deze cd. Dat is dus volgens mij prima gelukt.

Toch even verder luisteren? Zo erg is het toch niet als de teksten over sex gaan? Het gaat om de muziek en die is:

Veruit de meest hilarische quote die ik totnutoe gelezen heb hier. Ik zie mezelf toch wel als een redelijke serieuze muziekliefhebber met muzikaal inzicht (hoe subjectief dat ook mag zijn) maar ik ben aangenaam verrast door de nieuwe Britney. Dit in tegenstelling tot de volkomen verwachte slaapverwekkendheid van de geriatrische instelling die Eagles heet.

Bij Britney dit keer gelukkig geen zeikbalads en ook over die overdadige bewerkingen van haar stem ben ik positief. Zo'n fantastische stem heeft ze niet dus alles wat er aan gesleuteld wordt is meegenomen lijkt me. Popmuziek moet een beetje plastic en nep zijn, anders is er natuurlijk niets aan.

Amen!

Ik zeg niet dat je geen muziekinzicht hebt, ik geef enkel mijn visie op de muziekcriticus van vandaag.
Als jij mijn quote de meest hilarische ooit vindt kan ik niet anders besluiten dan dat onze visies en opvattingen over muziek haaks op elkaar staan.

Jouw tweede alinea bevestigt dat alleen maar, als je zoiets schrijft kan ik stellen dat onze visies over muziek even ver uit elkaar liggen als de standpunten van een extreem rechtse en een extreem linkse partij.
Maar dat mag, jij je mening natuurlijk.

We leven in een zeer opgejaagde tijd, dat heeft ook zijn invloed op de muziek, men verkiest kant en klaar maaltijden boven echt vakwerk.
Men zegt dat popmuziek het tijdsbeeld perfect kan schetsen, ik snap steeds meer wat daarmee bedoeld wordt.

De muziekcriticus van vandaag is naar mijn mening meer "open minded" dan vroeger en van mening dat muziek ook wel eens schaamteloos inhoudsloos, nietszeggend en plastic mag zijn, mits dit alles "goed" en met vakmanschap uitgevoerd wordt. Verder moet er natuurlijk ook sprake zijn van een zekere pretentieloosheid die het mijns inziens juist oprechter maakt dan een hoop serieuze muziek van tegenwoordig.

En dat vind ik een zeer spijtige tendens, vooral als daardoor artiesten met bezieling minder aandacht krijgen. Als ik zie dat hier zelfs op Musicmeter Britney Spears als tip gegeven wordt door sommige users vind ik dat jammer, omdat er hier zoveel parels staan waar zoveel meer inzit en die nooit de verdiende erkenning hebben gekregen.
Nee, dan blijf ik liever conservatief op muziekvlak dan wat sommigen 'open minded' noemen.
Ik mag dan wel van pop houden, voor een barbiepop pas ik liever.

Ach ja, wat is bezieling. Sommige mensen horen het zelfs in muziek die ik persoonlijk weer vreselijk plat en 'pretentieus-zonder-dat-het-ergens-op-gebaseerd-is' vind en dat zal ongetwijfeld ook andersom voorkomen. En om tot slot eens een positieve draai aan deze discussie te geven, ik vind dat jouw top 10 overigens wel vol staat met wat ik ook als bezieling zie. Doe er je voordeel mee

Als de muziek maar leuk is om naar te luisteren vind ik. Ik vind soms heel commercieele muziek ook heel leuk. En goed of slecht? Ik weet dat sommige artiesten veel meer talent hebben dan anderen, maar er zijn ook bands of artiesten die wel degelijk talent hebben maar waar ik om de een of andere reden gewoon niks aan vind. Ik luister naar bands als U2, Iron Maiden en David Bowie vind ik ook geweldig. Maar ik vind het ook erg leuk om naar Britney Spears te luisteren, ik weet wel dat ze geen super stem heeft en geen geweldige songwriter is (anders had ze dat wel laten merken) maar dr liedjes vind ik gewoon hardstikke leuk en dr stem is ook erg leuk. En ook lang niet alles wat commercieel is en van deze tijd is slecht, bijvoorbeeld Robbie Williams heeft erg goede muziek gemaakt en ook het nieuwe album van Alicia Keys vind ik erg goed.
Ik vind het soms ook jammer dat veel mensen zo'n vroeger was alles beter instelling hebben. Het zou me niks verbazen als er in 2030 mensen zijn die zullen zeggen, ow in 2007 toen was er nog eens goede muziek! en dan weer in 2050, ow in 2030 toen was er nog eens goede muziek! Ik vind het ook leuk om naar muziek te luisteren van de tijd waarin ik leef, dan jaren later als je luistert naar die muziek denk je: Die goeie ouwe tijd!

Ik vind dat sommige commerciele muziek niet echt 'commerciel' is.
Hoe leg ik dat paradox uit?
Ze klinken niet commerciel en zijn meer uitblinkers.
Nummers als Life got cold van Girls aloud en Mad world, Sowing the seeds of love e.d van TFF vind ik bv verre van commerciël.
Het ligt echt aan het nummer zelf.

Kijk naar de eerste 4 albums van Metallica. (allen in de top250)
Echte underground thrashmetal zoals het hoort.

In 1989 kwam er Bob Rock, en was het gedaan, een slecht album, en alles erna werd nog slecht. (Niet tegenstaande dat the black album 39ste staat in de top 250, en dat er enkel rotzooi op staat )

Maar kijk naar Master Of Puppets (12de /top 250): 3de album: band met weinig geld: enkel bekent in de underground thrashscene van de oostkust.
Niet tegenstaande dat ze ook elders op het voorprogramma stonden van bands waarvan hun beste album hier slechts 5 stemmen heeft.

Zelfde met Slayer, Judas Priest en zelfs Iron Maiden: van zodra er geld is gaat de kwaliteit achteruit.
(Gelukkig hebben deze bands zich al herpakt, nu Metallica nog)

....''I am an antichrist. I am an anarchist. Don't know what i want, but i know where to get it........'' Zo opent het nummer van de Sexpistols dat voor de definitieve doorbraak van de punkmuziek zorgde. Nou, daar zeg ik iets: 'doorbraak van de punk'. Van origine is punk een anarchistische beweging dat totaal anti-commercieel was. Het grappige is, en best 'n beetje een paradox, dat eind seventies (met name in Engeland) punk een hype werd. Punkbands schoten als paddestoelen uit de grond en om er een beetje bij te horen droeg je tenminste kleding dat er niet toe deed. Toch moest je bij de bands van toen, als de vroegere Ants, Damned, Banshees, Clash en Crass, de commercie met een telelens zoeken. En zelfs dan was de kans gering dat je ook maar iets van commercie vinden zou.
Commercie wordt al snel als zodoende bestempeld als het populair wordt. Ik deed dat ook in verlee, maar het is allerminst correct. Kurt Cobain bijv. had nog niet de minste intentie (naar ik veronderstel) om popie te worden en rijk te zijn. Toch werd Nirvana een kaskraker. Het zijn de dingen die aan het denken kunnen zetten over wat commercie nu eigenlijk is.
Mijn insteek van commerciële muziek is dat het vorm neemt wanneer het is geschreven voor het grote geld en (wereld)faam. En zelfs dan is het best mogelijk dat iemand met een kwalitatief nummertje op de markt komt. Maar soms is muziek gewoon goed omdat het goed in elkaar zit. Dan kan het veel mensen aanspreken en bestaat het risico van commercieel succes. Dus vanuit dat oogpunt zou commercieel en kwaliteit best goed samen door een deur kunnen. Ik heb dan ook geen moeite met muziek waar groot geld aan wordt verdiend. Mijn insteek van (negatieve) commercie is
wanneer de kwaliteit moet inboeten omdat de aandacht op het grote publiek wordt gevestigd waardoor de aandacht voor creativiteit wordt verwaarloosd. Dat zie je ook wel eens gebeuren, dat talent zich laat leiden door goud. En dat is wel jammer. Want niet alleen persoonlijke inbreng verliest waarde maar vaak ook de persoon, de artiest zelf.

Mooie woorden

Dat vind ik ook een mooi stukje van Saldek, vooral de laatste alinea kan ik me volledig in vinden
Je bent al dan niet commercieel bezig als je de muziek componeert, niet als de plaat in de winkel ligt en je duizenden albums aan het verkopen bent.

Verder maak ik nog een verschil tussen 'gewoon commercieel' ( Snow Patrol en dergelijke ), en plat commercieel( Rihanna etc., artistiek 0,0 en slechts één doel voor ogen, de dollartekens ).

Bij Nirvana - Nevermind (1991):



Heel nobel. Maar dat maakt geen bal uit dat jullie dat niet doen. Er zullen er namelijk altijd zijn die dat wel doen, die zich te goed voelen voor iets dat het grote publiek ook smaakt. Dat is gewoon zo.
Vanaf iets té populair wordt gaan er áltijd mensen zich afkeren.

Snobs heb je overal, maar volgens mij hadden we het over muziekliefhebbers. Neem Prince en Michael Jackson. Beide waren/zijn zeer succesvol en hebben van iedereen de credits daarvoor gekregen. Hun beste albums worden door zowel 'de massa' en kenners gezien als zeer goed.

als iets goed is , is het goed.
laten we daar niet nodeloos moeilijk over doen.

En toch ben ik er zeker van dat het fenomeen ook onder muziekliefhebbers voorkomt. Kijk maar naar Radiohead: is het normaal dat er zoveel mensen 0.5 geven voor OK Computer? Dat zijn duidelijk anti-stemmen, van mensen die tegen die band zijn omdat ze zo populair en veelgeprezen zijn. Terwijl een OK PC van geen enkele muziekliefhebber een 0.5 zou mógen krijgen.

Inderdaad.

Je hoeft geen psychologie gestudeerd te hebben om in te zien dat wat Zigstar beweert niet meer of minder dan de waarheid is. Dit fenomeen zien we niet alleen in de muziekwereld, maar zowat overal in de maatschappij. Ruw geschat heb je drie soorten luisteraars; het eerste type is allergisch voor zowat alles wat nog maar een beetje inhoud heeft, luistert enkel naar top 40 muziek, maar van zodra één van de betere bands toch de top 40 halen gaan ze deze band ineens wel cool vinden. Een behoorlijk zielig publiek als je het mij vraagt. Het tweede type luistert louter naar alternatieve bands, maar van zodra de band te succesvol wordt gaan zij zich hiertegen afzetten, en komen zij met het excuus aandraven dat deze band te commercieel is geworden. Helemaal lachwekkend wordt het als ze een album als alternatief gaan betitelen als het voor geen meter verkoopt, en als het album ( door wat dan ook ) ineens wel succesrijk is, dan wordt het door datzelfde publiek ineens als commercieel beschouwd; terwijl we nog steeds over hetzelfde album spreken, met dezelfde muziek. Een derde type zal een album rationeel beoordelen, volgens de kwaliteit van de muziek, ongeacht of het nu een obscuur album is waar niemand naar luistert, of het een OK C of een Nevermind betreft.

je hebt vast gelijk, maar ik heb het over muziekliefhebbers. niet over pubers die hun MP3 gevuld moeten hebben met muziek die 'cool' overkomt.

Gelukkig is de groep getrouwe muziekliefhebbers het grootst op dit forum, althans, die indruk heb ik.
Top40-ers en snobs dwalen hier ook rond, maar die pik je er dan ook gemakkelijk uit. Ik zal het ze alleen niet snel zeggen, want vaak heeft dit soort luisteraar een bord voor zijn kop en zal het van zichzelf niet snel inzien

Nevermind is overduidelijk een plaat die het goede evenwicht heeft tussen top40-er en snob.. en de rechtgeaarde muziekliefhebber ook prima aanspreekt. Alledrie de groepen dus tevreden, en een nummer 6 positie op MuMe

Om te beginnen is muziek al commercieel wanneer het op CD wordt uitgebracht. Ik heb niets tegen commerciële muziek op zich, want dat maakt nu eenmaal deel uit van de vrije markteconomie, maar ik ben wel tegen platte commerce nl. muziek met zo weinig mogelijk inhoud die enkel bedoeld is om zoveel mogelijk te verkopen en daarmee bedoel ik het gros van de hitparadepop de laatste 15 tot 20 jaar en gericht op jonge tieners omdat ze nu eenmaal gemakkelijk te beïnvloeden zijn. Dit noem ik wergwerppop, popmuziek die snel verveelt omdat het zo leeg is, terwijl kwalitatief hoogstaande muziek eeuwig houdbaar is.

Het onderscheid alternatief en mainstream vind ik nergens op slaan, want wat vandaag ondergrond is, wordt morgen populair bij het grote publiek. Ik ben ervan overtuigd dat talentvolle artiesten vroeg of laat ontdekt worden en bij het grote publiek doorbreken. The Beatles speelden 5 jaar lang in kleine clubs voor een appel en een ei alvorens ze werden gecontracteerd en een wereldband werden. David Bowie begon zijn carrière al in 1964 en de eerste jaren raakte hij zijn platen niet kwijt aan de straatstenen. In 1969 werd hij pas bekend vanwege het nummer "Space Oditty" dat een evergreen is geworden. Bands als U2 en Nirvana waren jarenlang ook "alternatief" alvorens ze doorbraken.

Op de eerste plaats moet je veel doorzettingsvermogen hebben om de top te bereiken. Een band die na enkele jaren of na 1 of 2 geflopte albums het voor bekeken houdt zal achteraf veel minder kans hebben om alsnog "ontdekt" te worden. Anderzijds moet je een doorbraaksong of een song voor de eeuwigheid achter je naam hebben of definitief door te breken. Je kunt beter één fantastische song uitbrengen dan 10 matige. Een song heeft een eeuwigheidswaarde omdat ze een melodie en tekst heeft die in het geheugen blijft hangen, sfeer en/of emotie opwekt en omdat ze origineel is (een aparte sound) en dus opvalt.

Opvallen is nu éénmaal de boodschap van een artiest, niet alleen door een eigen sound maar imago speelt ook een rol. Grijze mussen hebben nog nooit de top bereikt en zullen dat ook nooit doen.

Natuurlijk is niet alle pop in de hitparade bagger, maar de betere muziek en artiesten zullen steeds overeind blijven. Zo betwijfel ik sterk of je over 10 jaar nog iets zal horen van bv. Rihanna of Pussycat Dolls. Eigenlijk ben ik het vrijwel geheel eens met Lost Highway.

Bovendien is de singleverkoop nauwelijks een graadmeter voor populariteit en nog minder voor kwaliteit aangezien de singleverkoop zo goed als ingestort is. De betere acts moeten het tegenwoordig hebben van de albumverkoop en optredens.

Af en toe.

Mooi geschreven post, LucM, alleen met wat je hierboven zegt, ga ik niet akkoord.

Er zijn véél kleine groepjes die de top bereiken met een paar albums. Overleven gedurende een decennia doen ze niet, maar ze hebben de top wél bereikt.

Alle grote groepen zijn kleinschalig begonnen. Inderdaad zijn er die slechts een paar albums nodig hadden om legendarisch te zijn, maar dan moeten die albums echt goed of vernieuwend zijn. The Doors bv. hebben slechts enkele jaren aan de top gestaan, maar hun albums blijven verkopen.

Hmmm, hier herken ik mezelf wel in, ik zit er precies tussenin, alhoewel ik veel post bij 'populaire' albums. Vind ik gewoon leuk en ik probeer soms mensen te laten inzien dat de top40-meuk heus niet allemaal zo slecht is. In bepaalde genres verdiep ik me wel, maar blijf soms ook hangen bij oudere albums. Geef ik toe en niks mis mee