Ik heb nooit beweerd dat ALLE top-40-nummers slecht zijn. Er staan enkele goede nummers tussen (Coldplay , Duffy), maar de meeste huidige hitparadepop kan mij gewoon niet boeien of ben ik snel beu gehoord. In de jaren '60 en '70 hadden de meeste nummers die in de top-40 kwamen een veel langere houdbaarheid.
Ik heb niets tegen populaire muziek op zichzelf, ik heb wel iets tegen inhoudloze muziek, populair of niet.

Ik denk dat je de slechte nummers allemaal alweer vergeten bent.

Ik heb alle top-40 jaarlijsten vanaf 1965 en de meeste nummers ken ik. In de jaren '60 en '70 kwam er ook crap in de hitlijsten, maar veel minder dan de laatste jaren. De laatste 10-15 jaar is het echt wel droevig gesteld met de muziek in de top-40. Kwaliteit moet je hoe langer hoe minder gaan zoeken in de top-40, temeer omdat singles weinig relevant zijn.
In 1965 waren singles de enige mogelijkheid om muziek bij het brede publiek kenbaar te maken, tegenwoordig zijn er veel meer kanalen : festivals, internet ... Het is voornamelijk wegwerppop dat nu nog op singel wordt uitgebracht.

nee

In de hitlijsten van 1965 vind je vooral the Beatles en the Stones terug, maar anno 2008 zouden zulke bands geen hits scoren omdat kwalitatief betere muziekacts zich hoe langer hoe meer op albums en live-optredens manifesteren, waardoor de hitlijsten steeds meer worden gevuld met wegwerppop.
De meest toonaangevende bands van de laatste jaren zoals Radiohead, Coldplay, Arcade Fire, White Stripes, Bloc Party, Interpol (om er enkele te noemen) scoren geen of nauwelijks hits maar moeten het meer hebben van albums en optredens.
Er is geen verband tussen kwaliteit en commercieel succes, maar kwaliteit zal hoe dan ook boven drijven en overleven.

ja


Als je commercieel bent, hoeft dat toch niet automatisch te betekenen dat je in de toplijsten voorkomt?
Ik zou eerder denken een grote PR-machine, merchandise dat soort dingen.

Heeft er natuurlijk ook mee te maken dat jij in de jaren '70 een tiener was en zo rond die leeftijd je smaak gevormd wordt. Ik zie in je stemmenlijst (even snel door je hoge stemmen gebladerd) vrijwel alleen pop/rock en dan nog wat algemeen geaccepteerde soul. Blijkbaar ben je niet bekend of houdt je niet van modernere genres. Dan krijg je natuurlijk al snel het idee dat het niets is met die hitparade van tegenwoordig, waar ook veel andere genres in te vinden zijn die in de jaren '70 nog niet eens bestonden.

Voor de hiphopper is het natuurlijk al jaren goed toeven op mtv en de commerciele radio, al kan ik er met mijn blote verstand niet bij hoe je die hiphop goed kunt vinden.. maar het staat er wel veelvuldig.
Van mijn favoriete electronische muziek (dansbaar of niet) staat zeker niets ook maar in de buurt van een top40 of airplay. Ik ben dus geneigd te zeggen dat commercieel en kwaliteit steeds minder goed samen gaan. Maar zo'n 10 jaar of 15 jaar terug ging dat nog wel.

Toen de Vengaboys en consorten de hitlijsten domineerden bedoel je?

Nouja, 20 tot 25 jaar geleden dekt de lading beter..

En Metallica dan?

Uiteindelijk is alles wat succesvol is en verkocht word commercieel. Ook de grotere namen die niet commercieel lijken zijn het wel!!!(cure, Metallica, Placebo etc..etc..) Na het maken van een goede plaat moeten er gewoon zoveel mogelijk CD's worden vekocht en uitverkochte concerten worden gegeven. En daar is niets mis mee, door inkomsten geeft het artiesten meer ruimte om juist te experimenteren en langere studiotijden etc etc..te boeken. Waardoor het creatieve proces meer ruimte krijgt. Het zijn de gevestigde namen die door de grote maatschappijen meer ruimte krijgen om hun eigen ding te doen, terwijl de artiest die het alleen moet hebben van de top 40 (idols om maar een voorbeeld te noemen) precies moet doen wat de mannen in het driedelige zeggen, anders 100 andere. Het zijn juist de grootverdieners in de muziek (Beatles, Cure, Bowie etc..etc..) die de ruimte krijgen om naast hun commerciele aantrekkingskracht er op los te experimenteren. Conclussie is helaas wel dat er bijna geen ruimte meer is voor nieuw talent, geen ruimte om te groeien.

Ik vind wel dat de jaren '60 veel mindere flater-albums met zich meebracht.

Miles Davis - Kind of Blue, een album dat kwalitatief erg goed is en bijzonder veel commercieel succes kent. Dit gaat dan natuurlijk ook weer 50 jaar terug. Michael Jackson - Thriller dan? Kwalitatief erg sterk, commercieel het meest verkochte album ooit, maar écht commerciële muziek zijn de 2 net genoemde albums ook niet vind ik. De dag van vandaag lijkt het erg moeilijk samen te gaan, als we het dan ten minste hebben over echt commercieel gerichte muziek zoals het merendeel van de toplijsten.

Gaan kwalitatief goed en commercieel samen?

ja, tuurlijk.
waarom niet?

Er zijn genoeg voorbeelden van albums die artistiek hoogstaand zijn en commercieel zeer succesvol zijn ("Thriller" van Michael Jackson is maar één voorbeeld).
Albums die aanvankelijk minder succesvol zijn worden later door het publiek opgepikt waardoor ze tenslotte de terechte erkenning krijgen (debuutalbum van Velvet Underground bv.).
Kwaliteit zal altijd bovendrijven. Wegwerppop dat enkel gebaseerd is korte-termijn-winst zal in de anonimiteit verdwijnen.

De albums die de twee kunnen samenkrijgen zijn ondertussen meer dan 20 jaar oud. Denken jullie dat een Coldplay of een Sigur Ros, Nirvana of Radiohead kwiliteit én commercie samenkrijgen?

Coldplay, Nirvana, Radiohead en in mindere mate Sigur Ros zijn commercieel toch zeer succesvol.

metallica bijvoorbeeld levert altijd wel kwaliteit en is toch ook commercieel

Ja, dat weet ik. Maar de vraag is dan, combineren ze dat met kwaliteit?

Je vraagt naar de bekende weg.

Natuurlijk doen ze dat.

Er is ontzettend veel muziek die gemaakt is met commerciele bedoelingen of in ieder geval commercieel wordt uitgebuit en dat is echt niet allemaal rotzooi...

Precies, het is natuurlijk hoe je commercieel definieert. Hier geldt een beetje te veel de opvatting dat muziek enkel commercieel is als het in de top 40 staat. Echter, een band als Pink Floyd scoorde (op Another Brick in the Wall na) ook nooit hits, maar met miljoenen verkochte albums en gigantische shows met allerlei poeha zou ik ze absoluut commercieel willen noemen, maar ik denk dat niemand hier wil beweren dat Pink Floyd niet kwalitatief goed is?
Zelfde geldt voor een band als Radiohead, scoort ook geen hits, maar verkoopt ontiegelijk veel albums, iedereen kent ze en er liggen bij wijze van spreken mensen in slaapzakken voor de voorverkooppunten om kaartjes voor de concerten te kopen...
Ik maak zelf over het algemeen onderscheid tussen 3 soorten muziek:
- Muziek die puur en alleen is gemaakt om te verkopen, waarbij het niet uitmaakt of het muzikaal iets voorstelt, of dat er dansende halfnaakte vrouwen of zingende krokodillen aan te pas moeten komen.
- Muziek waarbij muziek wel op de eerste plaats staat, maar waarvan de sound mainstream genoeg is om er alsnog commercieel succes mee te boeken.
- Muziek die zoveel afwijkt van de standaarden van de mainstream muziek, dat ze onmogelijk commercieel succesvol kunnen zijn, maar wel erg gewaardeerd worden door de echte liefhebbers.

Al zijn de scheidlijnen tussen deze 3 categorieën niet duidelijk te trekken, denk ik dat een ieder van jullie de juiste bands wel in de juiste categorie kunnen plaatsen...

Titmeister, ik vind Pink Floyd absoluut NIET commerciëel. Idem Radiohead.

Vaak beginnen groepen (vooral vroeger, omdat ik er van overtuigd ben dat het moeilijker is om vandaag nog met iets totaal nieuws op de proppen te komen) in categorie drie. Omdat ze succes beginnen te krijgen wordt hun sound commercieel omdat andere groepen de sound overneemt.

Pink Floyd werd in de jaren '70 progressieve pop genoemd (tegenover commerciële pop), waar dat Radiohead nu alternatief wordt genoemd (tegenover mainstream).

Het verschil is dat bands als Pink Floyd toen en Radiohead nu vooral hun inkomsten halen uit albums en optredens en singles maar een bijkomstigheid is. Natuurlijk nemen andere groepen hun sound over, zo kwamen er duizenden Beatles-klonen in de jaren '60. Wie geen succes heeft zal niet gauw geïmiteerd worden. Iemand als Mika bv. dat als mainstream wordt beschouwd brengt de ene single als de andere uit en is sinds een jaar niet weg te denken uit de top-40, maar zijn muziek is toch ook hoogstaand, en bovendien is hij live ook sterk.

Men is geneigd om muziek dat gemakkelijker in het oor ligt als mainstream of commercieel te bestempelen, maar in die richting kan je ook klasse-muziek uitbrengen zoals Mika bewijst, ik noem dit prima vermaaksmuziek.

Het onderscheid alternatief/mainstream is zo dun als maar kan zijn. Zoals ik in een eerder bericht zei, wat vandaag zgn. alternatief is, is de volgende dag dan weer mainstream omdat dit genre veel navolgers heeft en deze muziek bij het grote publiek bekend wordt (bv. beat in de jaren '60, new wave eind jaren '70, grunge in de jaren '90).

Ik kan zowel genieten van de muziek van Frank Zappa of Pink Floyd of Radiohead alsook van klassieke muziek als Bach en Beethoven. Maar ik kan bij momenten evenzo genieten van bv. Dolly Dots, George Baker Selection, Wham! of Mika. Zolang het maar goed gemaakte muziek is met degelijke melodieën en sfeer en/of emotie.

Natuurlijk zullen er genres zijn dat maar door een klein publiek gewaardeerd wordt zoals bv. deathmetal, freejazz of bepaalde etnische muziek, het zijn enkel de echte freaks van dit genre die zulke albums kopen.

Idem, ik kan ook van vanalles genieten. Al is het commerciëel (ik zou pussycat dolls, hiphop of techno/elektro nooit op mijn Ipod zetten) ik kan me er wel op uitleven tijdens feestjes.

In ieder geval: Leve The Beatles!

Pink Floyd niet commercieel vinden en techno wel? Dat is een beetje krom, mijn beste Lennonlover...

Ik spreek niet over Antwerp Is Burning-techno (Felix Da Housecat, Armin van Buren, Laurent Garnier, hoewel ik ze wel kan pruimen) maar underground-techno. Fantastisch om op te gaan feesten maar eens ik wakker word met een kater, zet ik het nooit opnieuw op.

bestaat underground nog in tijden van internet?

Het lijkt me dat commercieel en kwaliteit op zich elkaar niet hoeft te bijten, maar net als bij andere vormen van expressie is het bij muziek ook zo dat hoe meer je je er in verdiept, hoe 'moeilijker' de muziek die je waardeert kan zijn. En die 'moeilijke' muziek is doorgaans niet commercieel.
Er is echter niets mis met het componeren van eenvoudiger in het gehoor liggende muziek om een groter publiek te bereiken (en meer te verdienen, de kachel moet ook branden).
Dat een groot publiek iets lekker vind om te horen is niet perse een minpunt.
Ik ben regelmatig muziekliefhebbers tegengekomen die nogal uit de hoogte doen over hun 'goede smaak' en neerkijken op de pulp, maar als je ze dan vraagt wat hun favoriete boeken zijn, blijkt daar vaak weer pulp de boventoon te voeren. Goede smaak is dus ook maar relatief (hoewel ikzelf natuurlijk de beste smaak heb ).

Zelf zal ik zeker niet op commerciele muziek neerkijken (hoewel ik veel van de top 40 al jarenlang geen donder meer aan vind), en ik zie het gewoon als een kwaliteit op zich om goed verkopende top 40 muziek te maken.

zeker en vast.