Cradle of Filth heeft een geweldige cover van Hallowed Be Thy Name van Iron Maiden die eigenlijk nog gaver is dan het origineel en met nog meer power




En Between the Buried and Me heeft met zijn coveralbum paar zeer goede covers er op staan van Metallica, King Crimson, Pink Floyd (ja), Sepultura, Soundgarden, Motley Crue, Pantera en Queen. Ik kies voor de cover van de klassieker Us and Them van Pink Floyd die erg goed gedaan is en vrij dicht bij het origineel blijft.

Erg mooie versie van Bowies Klassieker door Bruce Dickinson




Deze vind ik ook erg mooi gedaan, Monsterrat Caballe en Bruce Dickinson (en om alle critici alvast de mond te snoeren, inderdaad Bruce zingt niet zo goed als Freddie)

Dat is niet van Bowie, dat is van Mott the Hoople (hoe weet ik dat eigenlijk?)

@ Don Cappuccino: inderdaad ja, je hebt gelijk ik vraag me ook af hoe je dat weet, maar toen ik het las dacht ik ook oh ja, dat was niet van hem orgineel (wist niet dat het van M the H was)

Ik kom hoe langer hoe meer leuks tegen

En ik dacht toen dat het origineel al vet was , Chuck Schuldiner (R.I.P.) klinkt nog gaver dan Rob Halford op het origineel.

Beter dan het origineel, al is het eerder een bewerking dan een cover aangezien volgens mij alleen de tekst hetzelfde is gebleven.

En een ingetogen live-versie die weer heel anders klinkt:

Muziekaal klinkt het wel goed. In een lekker modern jasje. Maar de vocalen zijn echt worthless.




Chuck doet het nog niet half zo goed zoals het hoort. Als je iets van Judas Priest covered, zorg dan tenminste dat je een goede vocalist hebt.
Muziekaal vind ik het gitaargeluid veel te dun. Je hoort het amper! Ook de solo's zijn veel te slordig.

Hij zal ongetwijfeld al eens ter sprake zijn gekomen, maar Crazy in Love van Anthony & the Johnsons overtreft het origineel op alle fronten:



En dan is er nog the Weight, van Gillian Welch en Old Crow Medicine Show:



Sowieso is Gillian Welch een genie als het gaat om geslaagde covers:

Nou is de cover van Roy Orbison's Blue Bayou door Linda Ronstadt al meesterlijk, maar die van Alison Krauss mag er ook wezen:

Hallelujah van Leonard Cohen is vaak gecoverd, en de meeste mensen lijken de versie van Jeff Buckley het beste te vinden. Mijn favoriete versie is toch deze:




Ook graag nog even aandacht voor deze, al eerder geplaatst door The Scientist, maar hij blies me echt van mijn sokken toen ik dit topic doorbladerde, dus gewoon nog een keer:

Och, wat hou ik van John Cale's versie van Hallelujah. Absoluut mee eens.




Origineel van 'Echo & The Bunnymen natuurlijk.

Die cover van Shining is echt heel goed, op Blackjazz staat het met betere kwaliteit. Maar het origineel blijft meester

Van Nick Cave & the Bad Seeds.

en



van The Kinks.

Origineel van Bob Dylan. Een en al lof, prachtig.

[latereactiemodus} Ja, echt een bloed en bloedmooi nummer. Een van de allermooiste nummers van 16HP[/latereactiemodus]

zeker... en als we het dan toch over Dylancovers hebben gaat deze er ook altijd geweldig goed in.... op 2 na mijn favoriete cover van Dylan (de andere 2 staan al eerder genoemd)

Wat zijn die andere twee dan, als ik vragen mag?

En nog eentje die nog niet genoemd is:

Devo - (I Can't Get No) Satisfaction

En vergeet de prachtig uitgevoerde versie van Britney Spears niet!

Origineel is van Neil Young

Pride and Glory "Come Together" (Beatles cover) ♫ Veel mooier dan het origineel! Check het zelf: YouTube - Pride & Glory - Come Together - bit.ly

Hahaha, Ben Crabbé vertelde dit zonet in Blokken, ik wist niet van het bestaan af van deze lekker originele cover van Hallelujah van Leonard Cohen.
André Van Duin maakt er een boerenpsalm van, haha;

YouTube - Andre van Duin - Alle Koeien

Ja, dan toch 1000 keer liever deze lekkrere onzin hier dan de vreselijke versie van Natalia met Gabriel Rios die men ons in België tot den treure in de maag gesplitst heeft.

Uiteraard blijf ik naast het origineel van Cohen zelf de versie van John Cale gewoon de allerbeste vinden, maar dit boerenverhaal van Van Duin vind ik wel meesterlijk onnozel en daarom dus erg leuk!

Een tijd geleden al eens op TV gezien (bij DWDD), is idd beter dan al die serieuze covers, van bijvoorbeeld de winnares van X-factor, Lisa Lois.

´straatbandje´ Hypnotic Brass Ensemble speelt Moments In Love van The Art of Noise. Dat bandje trad intussen op in Glastonbury en afgelopen weekend op Roskilde waar ik ze van fijn dichtbij kon zien en na afloop de CD kocht uit handen van de band. Die stond nog niet op de site en ik heb m dus meteen maar als toevoeging aangeboden.

Hier keek ik toch wel even van op:

ik vind hem heel mooi maar veel liefhebbers zullen het toch als brutaal tot ongehoord ervaren:

Nooit geweten dat ook zij het nummer van Franki Valli and the Four Seasons gecoverd hadden:

Nu we toch over Shocking Blue bezig zijn... misschien voorspelbaar, maar bon:







Het moet waarschijnlijk niet gezegd worden dat ik Nirvana's versie beter vind

Nirvana heeft ook nog D-7 van Wipers gecoverd, maar daar vind ik Wipers' versie beter.