Ja, een mens wil bereikbaar blijven. Vroeger toen er nog geen mobiele telefoon bestond gingen we nooit de deur uit. Altijd maar de hele dagen thuis bereikbaar zitten zijn.

Klopt, maar die verbeterde bereikbaarheid is m.i. wel gewoon een flinke verbetering - mits goed toegepast uiteraard - dus waarom daar geen gebruik van maken?
Als je door die verbeterde bereikbaarheid wél naar een concert kan ipv thuisblijven, dan lijkt me dat een mooie verworvenheid...

Mijn telefoon staat tijdens concerten op vliegtuigstand. Voordeel is dat ik dan nog wel even kan kijken hoe laat het is, want sinds de mobiele telefoons heb ik geen horloge meer.

Dit is natuurlijk een non-argument. Er bestonden vroeger zoveel dingen niet die we nu niet meer willen wegdenken.

Ik ben blij in een tijd te leven waarin ik bereikbaar kan zijn en maak daar graag gebruik van. Ik ga bijv. ook niet m'n wasmachine weg doen omdat men vroeger met de hand waste.

Vroeger was het zeer normaal dat je het nummer van een restaurant opschreef en naast de telefoon neerlegde voor de oppas om maar iets te noemen. Ik denk dat naar concerten gaan voor jonge ouders gewoon meestal niet als optie gold, juist omdat je dan niet bereikbaar was.

Van de campagne (gericht op vakantiegangers) "maak van thuisblijvers geen spoorzoekers" heb ik ook al een tijdje niks meer vernomen

Een (non-)argument? Ik zou zeggen, een relativerend grapje.


Jonge ouders gingen ook wel eens naar concerten hoor. Toen in die tijd had je iets en dat noemde men 'loslaten'.

Lekker dan als je als 15-jarige oppast en dan de ouders niet kunt bereiken als er iets serieus aan de hand is. Ik denk dat dat niet veel voorkomt. Zelfs nu zie ik ouders van jonge kinderen in mijn omgeving nauwelijks samen naar een concert gaan. Vaker 1 van de 2.

Je kan afspreken met je ouders, broer of zus, buren, dat zij in geval van nood bereikbaar zijn voor de 15-jarige oppas.

Really? Ik heb zelf ook geen kinderen hoor maar jij hebt ze zeker weten niet.

Elf neefjes en nichtjes. Heel vaak oppas geweest. Ook in de tijd dat er nog geen smartphone bestond. En zelf kind geweest. Vaak onbereikbaar. Gelukkig.

Als Kronos het fijn vindt om een paar uur totaal onbereikbaar te zijn, moet ie dat vooral doen. Maar mijn probleem is dat ik voor bepaalde concerten de keuze niet heb en ertoe geforceerd word.

Ik heb vaak genoeg meegemaakt dat er bij evenementen of andere dingen een naam werd omgeroepen, of diegene naar huis wou gaan of even terugbellen. Dus er werd vaak een nummer achtergelaten of je zei waar je heen ging. Toch wel handiger nu met een mobiel.

Ach, je hebt dan de keuze niet naar die concerten te gaan. Net zoals iemand die zich ergert aan de vele smartphones op concerten waar die toegelaten zijn de keuze heeft niet te gaan.

Dat klopt, maar ik vind het belachelijk dat ik moet kiezen tussen bereikbaarheid en een concert. En nota bene vanwege andere mensen die foto's maken.

Ja, vervelend.

Heb jij wel enig idee waarom voor het management van bedrijven soms een 'heidag' wordt georganiseerd? Opdat de leden van het MT niet bereikbaar zijn, zich kunnen focussen op strategische zaken en niet worden lastiggevallen met operationele zaken.

Laat tegenwoordig steeds vaker mijn mobiel thuis, omdat ik geen behoefte heb om continue bereikbaar te zijn. Het zal zo'n 10-15 jaar geleden zijn dat Computable, ict-vakblad, een enquete hield wanneer mensen hun mobiel nog opnamen; bleken heel veel mensen zelf nog op te nemen als ze op de doos zaten of als ze met seks bezig waren. Om met Martlon Brandon te spreken: the horror, the hprror of it all

Dus geen kinderen. Ik ken geen ouders die lekker plezier gaan maken en daarbij zorgeloos onbereikbaar gaan zijn. Ze zullen er vast zijn maar ik vind dat een absurd concept. Wie doet zoiets?

En denk jij dat deze mensen dan niet bereikbaar zijn voor familie als er privé iets aan de hand is? Je gooit nu verschillende soorten bereikbaarheid door elkaar.

Gewoon het telefoonnummer van de geluidsman aan de oppas geven. Die kan dan even het concert muten bij een noodgeval

Mjumans is die meneer die 's avonds thuis het vlees snijdt.

Alles hangt natuurlijk van je persoonlijke situatie af. Er zijn mensen die hun smartphone nodig hebben om hun suikerwaarde te checken. Anderen vinden dan weer dat ze hun smartphone nodig hebben om de laatste Instagram feed te checken.

Op zich heb ik er geen probleem mee als je op locaties niet bereikbaar bent /geen smartphone kunt gebruiken als dit op voorhand duidelijk gecommuniceerd wordt. Op deze manier kan je anticiperen op de situatie en ligt de keuze bij de persoon zelf. Dat sommige het vervelend vinden dat ze dan niet kunnen/willen gaan begrijp ik, maar blijft een individuele keuze.

Maar het is gewoon onnodig om die keuze op te dringen.

Ik ben een paar weken geleden nog voor aanvang van een concert weggegaan omdat mijn oudste zoon naar de spoedeisende hulp moest (is overigens allemaal goed afgelopen). Mijn telefoon inleveren/in een afgesloten zakje doen is een absolute no-go voor mij. Ik snap dat het oerwoud aan smartphones bij een concert soms irritant kan zijn - maar dit is ook niet de oplossing.

Goede ouders. Die beseffen dat loslaten een noodzakelijk deel uitmaakt van ouder zijn. De onvoorspelbaarheid van het leven laat zich echt niet bedwingen door altijd bereikbaar te zijn hoor.

Je kind achterlaten bij een 15-jarige vind ik overigens een groter risico dan een avondje niet bereikbaar zijn.

Sterker nog, hij maakt het ook nog klaar

Vind je dat echt goede ouders? Als ik mij indenk dat ik Titmeister was maar dan niet bij mijn kind kon zijn op de Spoedeisende Hulp omdat ik onbereikbaar naar een band stond te kijken dan zou ik dat ernstig sneu vinden voor mijn kind en voor mezelf en ik zou me kapot schamen. Ik ben benieuwd of er hier daadwerkelijk ouders zijn die daar anders over denken.

Het heeft niets met risico's nemen te maken. Het gaat om kinderen, niet om je fiets.

Beetje last van rode-lap/stier-syndroom of kokerdenken? Nergens heb ik beweerd dat het ook voor noodsituaties zou opgaan. Ook in die heidag-situatie kan altijd naar de lokatie gebeld worden.

Hoezo? Wij laten ook regelmatig een buurmeisje oppassen (al is die inmiddels wel 18). Als de kinderen op bed liggen, is er 99/100 niks aan de hand, hoogstens een keertje een speentje erin of een bekertje water geven. Dat kan een 15-jarige echt prima. Het gaat erom dat die ene keer dat er echt iets aan de hand is, ze meteen contact op kan nemen met mij of mijn vrouw, zodat wij actie kunnen ondernemen. Maar dan moeten wij dus wel bereikbaar kunnen zijn.