Ik voel een memorable quote aankomen...

In de allerlaatste regel van het bijna perfecte Muis in de Supermarkt uit Ja Zuster Nee Zuster begint Annie opeens over DE puddingpoeder. WTF Annie.

Dat is toch gewoon correct?

Nee, het poeder. Tweede deel van een combi van twee zelfstandige naamwoorden geeft de doorslag. Poeder is onzijdig, dus het.

Poeder is (in deze betekenis) zowel mannelijk als onzijdig (zie Van Dale), dus het is correct.

En dan nog één: De Ballade van de Dood van Klein Orkest. Prachtig bij mekaar gerijmd door Koos Meinderts, en dan de laatste regels:

GELUKKIG RIJMT NIET OP GELUKKIG KOOS

(Ja rijk rijm bestaat en de poeder mag ook volgens het woordenboek maar toch is het stom)

Volledig mee eens.

De Van Dale is stom!

Ja en hoezo is het eigenlijk niet Het Van Dale?

Het is de boek!

Het probleem is hier vooral dat de hoofdklemtoon in 'gelukkig' en 'dolgelukkig' anders ligt, omdat in samenstellingen de hoofdklemtoon in het eerste deel van de samenstelling zit. In dit geval dus op 'dol'. Het metrum verandert daardoor, waardoor 'gelukkig' en 'dolgelukkig' feitelijk niet rijmen.

Hè, hè, heb ik toch nog wat aan dat diploma Nederlandse taal en cultuur.

Wanneer je via de internetradio naar een Australische zender luistert, en er gewoon een Jumbo of Bol.com reclame tussendoor wordt gedrukt.

'Vensters', noemen ze dat.

Ik maakte ooit hobbymatig radio via Radionomy, en daar zat er twee keer per uur eentje. Mensen in Nederland hoorden Nederlandstalige reclame, mensen van daarbuiten reclame in hun eigen taal.

En als de luisteraar geluk had, was er slechts een 'filler' te horen. Die fillers mocht je als maker zelf creëren, en sloten in dat geval precies aan op je format.

Tevens, elk jaar weer: clichématige kerstmuziek. Het standaard blije gejubel vol belletjes.

Het kan erger. Stel je werkt in een supermarkt, daar draaien ze in de weken voorafgaand aan sinterklaas de hele dag sinterklaas liedjes. Ik wordt na een uur aan lijp. Na een werkweek van 40 uur zou ik denk ik de hoofdpiet met de dood gaan bedreigen.

Dan liever kerstliedjes.

Fijn dat we weer volop van kerstmuziek kunnen genieten hoor

+1

Dat gejank over kerstmuziek is vooral een beetje puberaal elk jaar.

Het scheelt als het niet volgens de standaard template gemaakt is. Specifiek de nummers waar je via mainstream-media en in winkels mee in aanraking komt.

Ik draai juist speciaal de eerste 11 maanden van het jaar geen Mariah Carey en Wham om er in december extra lekker van te genieten.

Dit blijft een aanhoudende ergernis, natuurlijk wel in de categorie "verwaarloosbare tegenslagen in het leven".

Dit is idd een fikse ergernis wanneer je uitgaat van de opbouw van een album (zoals het bedoeld is); soms helpt het als de plaatkanten een ongelijk aantal nummers hebben >> bandjes tellen. In dezelfde lijn een 'vernieuwd' dubbelalbum (d.w.z. van 1 naar 2 platen), waarbij het toerental niet is aangegeven (regelmatig 45 ipv 33).

Bij acts als Yes en soortgenoten is het helemaal ergelijk want je valt halverwege het verhaal binnen

Je kunt het er zelf met een marker opzetten

Ik gebruik een stanleymes

Ik schilder de a kant blauw en de b kant rood.

Edit: even gecontroleerd het moet zijn de a kant rood en de b kant blauw.

Nooit vergeten om de groeven mee te schilderen, anders is het nog steeds niet duidelijk.

Ik heb enkel gekleurd vinyl

Vinyl.

Dat mensen veel willen betalen voor een onhandig product, dat moeten ze uiteraard lekker zelf weten.

Dat het aanbod wordt afgestemd op de beperkingen in speelduur van dat vinyl, is echter iets waar ik als cd-koper en Spotify-luisteraar ook last van heb. Krijg je dus cd's van 38 minuten omdat het anders te duur wordt voor de lp-kopers

Laat de vinyl-liefhebbers gewoon lekker in hun zelfgekozen sop gaar koken en breng voor CD en Streaming langere albums uit (en ja, dat gebeurt natuurlijk soms wel)

Ik koop nog steeds zowel LP's als CD's. Die eerste wel steeds minder vanwege de verschrikkelijke prijzen die tegenwoordig gevraagd worden. Maar goed, kennelijk is de hedendaagse realiteit dat mensen - áls ze al en fysieke geluidsdrager kopen, want streaming is koning natuurlijk - vaker voor een LP dan voor een CD kiezen. Dat veel artiesten hun output daardoor meer op dat medium afstemmen, vind ik dan niet zo verwonderlijk. Dat was in het CD-tijdperk ook zo; toen stemden artiesten hun output af op de langere speelduur. Met wisselend succes.

Ik ben het wel met je eens dat je je als CD-koper (en nieuwe CD's kosten vaak ook 16 tot 18 euro, en soms nog meer) bekocht kan voelen wanneer je een albumpje krijgt dat onder de 40 minuten klokt. En dan vind ik 38 minuten niet eens zo erg. Maar de norm gaat nu meer in de richting van een half uur, of net iets daar over of zelfs onder. Voordelig voor de artiest natuurlijk, want zo kun je gemakkelijk 2 albums uitbrengen met een speelduur waar je in het CD-tijdperk één album vulde. Per saldo levert dat waarschijnlijk meer inkomsten op.

Het heeft natuurlijk ook alles te maken met het streamingtijdperk. Daarin moet je vanaf de eerste seconde de aandacht van de luisteraar veroveren. Fatsoenlijke intro's of een mooie opbouw zijn niet meer vanzelfsprekend, in elk geval niet in de gangbare hitparademuziek. Gevolg: ultrakorte liedjes die de grens van de 2,5 a 3 minuten vaak nauwelijks overschrijden.

Dat de CD in middels een niche-product is geworden waar artiesten en platenmaatschappijen over het algemeen niet al te veel tijd en moeite in steken, accepteer ik inmiddels als een gegeven. Wel erger ik me aan het feit dat je dat dus ook aan het product merkt. Niet alleen aan de doorgaans korte speelduur, maar ook de vormgeving en de verpakking lijden er onder. Door de bank genomen heb ik de indruk dat over het artwork nauwelijks meer wordt nagedacht. Al zijn er gelukkig zat uitzonderingen.

Daarnaast is een fatsoenlijke jewelcase tegenwoordig meer uitzondering dan regel. Slappe, fantasieloze kartonnetjes, soms niet eens met een boekje, die het schijfje al beschadigen als je het voor de eerste keer uit het te krappe hoesje trekt, zijn de norm geworden. En áls het nog eens een jewelcase betreft, merk je aan alles dat er op bezuinigd is. Het doosje voelt goedkoop en kwetsbaar aan, en in de praktijk is het dat ook. Ze zijn een stuk lichter en breekbaarder dan in de jaren tachtig, negentig en zelfs nul. Jewelcases zijn zeker geen perfect ontwerp, maar ze beschermen tenminste het schijfje vrij adequaat. Het boekje overigens niet altijd...

Allemaal eerste-wereldproblemen natuurlijk, maar toch...

Vinyl is plastic. Net als fake tieten.
[embed]https://youtube.com/shorts/sneTWtV5raU?si=py8pB_1lnebHY3Ph[/embed]