Je hebt na mijn idee twee typen Free Record Shops. 1. De zaak in je woonplaats, die gewoon erg slecht is. 2. De internet versie, waar je je ogen uitkijkt wat ze hebben. Kijk en vergelijk zou ik willen zeggen. De tweede zou je wensen in ieder dorp en stad, maar helaas. En nu weer over tot de orde van de dag.

Ja excuses, je hebt gelijk.

Laten we gewoon de dialoog daar voorzetten - goede zaken verdienen een pluim, maak maar een lijstje en Gerard kan ook meedoen; ik vind Velvet A'foort (voorheen De Nootzaak) een toffe zaak en zo heb ik er nog wel meer.

Hier erger ik mij ook ontzettend aan. Als ik al een c.d. per post binnenkrijg met zo'n strip heb ik al slechte zin.

Wow, jij moet de enige mens op aarde zijn die nog puntjes tussen de letters CD zet.

In pop/rockmuziek inderdaad 9 van de 10 keer een teken van compositorische onkunde.

Ik denk nog niet eens zo zeer onkunde maar eerder gemakzucht. Als je drums e.d. met een computer maakt moet je gewoon even wat meer moeite doen om een echt eind aan een nummer te maken. Als het bijv. rock is met live instrumenten zal je dat einde toch moeten spelen i.p.v. de laatste riff gewoon doorspelen en faden wanneer je denkt dat het lang genoeg is. Het kost dus meestal meer moeite. Zeker voor artiesten die veel live spelen lijkt het me logischer nummers niet te eindigen met een fade-out op hun cd. Sowieso hebben zulke artiesten denk ik minder moeite met een echt einde eraan breien. Voor een beetje rock-band is dat toch een eitje. Denk trouwens dat het ook met de producer te maken heeft.

Tja, fade-out: wil wel proberen dit iets te relativeren. Het aanzwellen en wegsterven van geluid is een volstrekt normaal verschijnsel bij muziek. Herinner me nog dat ik als mjumenneke absoluut gefascineerd was van het geluid van een naderende hèrmenie en het wegsterven van dezelfde muziek als de harmonie verdween in de verte.

Ook bij klassieke muziek is wegsterven en aanzwellen van muziek, bijv Also Sprach Zarathustra of - daar is ie weer - de Boléro een integraal onderdeel van een compositie. Faden is een poging wegstervend geluid na te bootsen.

Live kan het effect van het plotsklaps eindigen van een nummer in een galm (Roxy Music - Do the Strand, van VIva) voor een verassend effect zorgen. Alleen doe je dat (te) vaak, wordt het ook een goedkope truuk.

Herman toch ... dat is toch eerst en vooral ook
om het mixen voor deejays te vergemakkelijken.

En het is dan altijd spannend hoe een band
een fade out nummer live beëindigd ... ja toch?

Een goede fade-out is er eentje waarbij de muziek nog even denkbeeldig doorgaat. Dus zodra de muziekdrager gestopt is de muziek na je gevoel nog niet echt voorbij is. Een goed voorbeeld daarvan is Vangelis met A Way dit wordt zo subtiel weggedraaid dat het maar door blijft gaan. Ondanks dat de naald of laser al lang niet meer actief zijn.

Het is makkelijk om dat te roepen, maar soms werkt een fade out gewoon het beste bij een bepaald nummer. Dat jij als luisteraar daar bedenkingen bij hebt, soit.

Dat een fade out bij sommige nummers goed uitpakt (niet storend is) lijkt me meer een kwestie van toeval, en denk ik verder dat reptile71 gewoon gelijk heeft.

Fade outs zijn al even oud als de muziekindustrie en worden standaard toegepast. Het is pas storend als een fade out op een verkeerd moment wordt ingezet.

Ik heb ook een aantal songs gemaakt en op het einde een fade-out toegepast. Dat heeft verder niets te maken met gemakzucht of onkunde tot het breien van een 'goed' einde, maar puur omdat het vanuit mijn visie het beste past bij het nummer. Smaken verschillen tenslotte. Dat iemand anders daar een andere mening over heeft doet er verder niet toe. je hebt het maar gewoon te accepteren. Een echte muzikant maakt tenslotte geen muziek voor de massa, maar in de eerste plaats voor zichzelf.

Wat is een goed einde eigenlijk? Ik denk dat iedereen daar een mening over heeft. De één vindt een fade-out perfect terwijl de ander het helemaal niks vindt. Beetje een nutteloze discussie wat dat betreft. Het enige ergelijke van een fade-out vind ik wanneer het toegepast wordt op nummers die normaal veel langer duren, bij wijze van edit zoals je ze op veel mix- en verzamel-albums tegenkomt.

Ik vind Fade outs ook hatelijk het laat de luisteraar echt altijd nog op zijn honger zitten. Ik heb altijd het gevoel dat ik iets mis, ok het mag dan ook maar gaan om 1 noot het klinkt gewoon niet af, en idd een gemakzuchtoplossing.
Natuurlijk heeft iedereen hier zijn eigen visie over maar ja ik haat het allesinds die Fade-Outs.

Klopt. Stel je voor dat ze bv. bij Led Zeppelin's No Quarter zouden denken 'en hier breien we er maar een eind aan!'....

Ik heb uitgelegd dat het eerder gemakzucht is dan onkunde. Zo moeilijk is het niet om een eind te breien aan een nummer. Nergens zeg ik dat een fade-out soms niet gepast is. Ik heb me eigenlijk nooit zo gestoord aan fade-outs, behalve dan bij singles waarvan ik de originele langere albumversie ken die dan ineens ingekort wordt met een fade-out of als een fade-out te snel naar mijn zin komt. Over het algemeen gezien vind ik een 'echt' einde mooier. Je hebt ook nummers die plotseling stoppen alsof het niet klopt, geef mij dan maar een fade-out.

Je hebt ook fade-outs die heel lang duren. Die van Autechre's Clipper heb ik wel 's getimed en duurt zo'n beetje een minuut. Dan heb ik ook wel zoiets van 'ja, hou nou maar op'. Maar zij hebben dat natuurlijk expres gedaan.

Overigens had ik het vooral over pop/rockmuziek; voor bv. dance-muziek (of 12 inch versies van pop/rocknummers die op de dansvloer gericht zijn) is het een ander verhaal.

Kwestie van smaak dus, geen gemakzucht of onkunde.

Of luiheid en/of misschien geen inspiratie meer uit het einde kunnen halen.

Zal ongetwijfeld vast wel eens voorkomen, maar als muzikant zijnde ga ik er van uit dat je het beste wilt afleveren en de muzikanten die ik ken zijn zo perfectionistisch als wat. Die zijn rustig een paar maanden bezig met één nummer omdat 'ie gewoon perfect moet zijn.

Vele nummers vragen gewoon om een fade out, andere om een afgerond einde.

Ik herken wel wat van de ergernis maar dan met name bij oudere muziek (jaren 60). Daarbij gebeurt het al eens dat een nummer erg onaf overkomt omdat ergens na twee of drie minuten de volumeknop nogal plots wordt dichtgedraaid. Volgens mij heeft dat te maken met het vooruitzicht op airplay, dat men dacht, langer wordt het toch niet gespeeld. Een opname geschikt voor op de radio, minder voor op een lp.

Klopt, er was vaak een radio versie voor de kortere speelduur.

Van vele nummers uit de jaren '50 en '60 heb ik ook de indruk dat ze te snel of te abrupt eindigen, toen duurden de meeste popsongs niet langer dan 2min 30sec. Dit kan te maken hebben met airplay (een korter nummer laten ze volledig draaien), toen had men enkel de radio om een nummer aan het publiek te presenteren en kocht men nog voornamelijk singles.

Van die witte plakkertjes op de bovenkant van import-cd's die je er nooit goed afkrijgt en vlekken achterlaten

idd, dat zijn wel ontzettend irritante dingen, nooit begrepen die klote stickers. heb je em eindelijk open maar dan krijg je die klote resten er met geen mogelijkheid vanaf...

Wat ik altijd doe met lijmresten is er een stuk gewone plakband (waarvan ik de uiteinden tussen mijn vingers blijf houden) op kleven, goed aandrukken, en er dan weer af trekken. Die plakband kleeft gewoonlijk sterker dan de lijmresten op het doosje en zo kan je die er helemaal afhalen na verschillende keren dezelfde handeling te herhalen. Als de plakband te vol met lijmresten komt te zitten, een nieuw stuk nemen.

Meestal werkt dit veel beter dan alle andere mogelijke manieren om achter gebleven lijm van het doosje te krijgen. Maar die importstickers aan de bovenkant zijn inderdaad wel heel hardnekkig en daar werkt het niet altijd echt bij.

Gewoon plakband, of sterker spul?

Ik zal het eens proberen de volgende keer.

Oke.