@ Kronos: maar mijn punt is dat in die uitleg eigenschappen aangegrepen kunnen worden die wel (zo goed als) vastliggen (maar er zijn ook eigenschappen die minder vast zijn).

Muziek is een taal op zich en die laat zich moeilijk vertalen naar geschreven taal, dus het onderbouwen is soms moeilijk. Zelf merk ik dat het vaak makkelijker wordt naarmate ik vaker naar de muziek heb geluisterd. Al heb ik ook wel eens dat ik direct na een eerste luisterbeurt bijv. een soort euforisch gevoel heb. Dat sterft een beetje af als ik te vaak naar de muziek luister. Sommige platen draai ik bewust weinig om ze speciaal te houden en ze niet van A tot Z uit m'n hoofd te kennen. Laatst heb ik bijv. te vaak naar Sigur Ros geluisterd en dan raakt het me minder. Frequentie en gemoedstoestand beinvloeden mijn smaak eigenlijk vrijwel constant (al is dat meestal alleen op de korte termijn).

Daar zijn we het over eens. Maar met het benoemen van eigenschappen die (zo goed als) vastliggen onderbouw je je smaak nog niet. Het gaat 'm om de waardering ervan en aangezien die arbitrair is valt smaak dus niet te onderbouwen.

In strikte zin niet, daar heb je denk ik wel gelijk in. (Beknopt) uitleggen waarom ik iets waardeer lukt me vaak nog wel.

Uitleggen, uitdrukken... dat kan. Maar ook dat kan soms al moeilijk zijn, laat staan onderbouwen.

Hoe het idee van onderbouwing hier op de site ontstaan is weet niet . Alsof het om filosofie of exacte wetenschap zou gaan. Een beter woord is volgens mij uitleg. Die is soms wel gewenst bij extreem stemgedrag en vage of nietszeggende verklaringen.

Maar dat het je niet aanstaat weet je pas als je het een keer gehoord hebt... En de eerstekeer moet je er positief maar kritisch tegenover staan. Ik hoor hier regelmatig mensen die in januari al weten wat hun plaat van het jaar gaat worden, en die kan ik moeilijk serieus nemen.

Dus jij checkt albums sowieso van artiesten waar je niets mee hebt dat is raar. Ik verspil geen energie in muziek waarvan ik al kan inschatten dat het niets voor mij is.

Jij doelt op wat anders en dat is een goed punt die je aankaart maar ik doelde op muziek dat je sowieso niets aan vind. Als je rock fan bent en en je vind klassiek niet leuk om naar te luisteren zal je nooit subjectief kunnen oordelen of een nieuw klassiek album goed of slecht is.

Ik zal niet snel soul-albums luisteren omdat de meeste soul niet voor me is, maar als ik eens in de zoveel tijd eens iets in die richting hoor sta ik er wel voor open en luister ik het niet met het idee dat ik het toch niks ga vinden... Je zult toch ook van jezelf moeten zeggen dat je inschatting ook wel eens fout zal zijn, daar is het een schatting voor.. en als je nooit een gokje waagt blijf je altijd in hetzelfde hoekje zitten en zul je nooit je horizon verbreden...

Het is juist leuk om platen te ontdekken waarvan je niet direct verwacht dat je het goed zult vinden, maar die je toch min of meer over weten te halen.


Maar kun je dat zeggen? Ik denk het niet.. Je kunt niet zeggen dat je klassiek of wat dan ook sowieso niet leuk vindt, want er is veel te veel verschillende muziek in elk genre... je kunt pas zeggen dat je er niets aan vindt nadat je het geluisterd hebt... Jij generaliseert muziekgenres in mijn ogen veel te veel..


Deze zin klopt niet, je kunt prima subjectief oordelen of je het goed vindt of niet, wat je achtergrond ook is, maar je kunt niet objectief oordelen of het goed is of niet, maar aan de andere kant kan niemand dat... want muziek kan nooit objectief goed of slecht zijn.

@The Scientist

Inschatten is een groot woord maar ik doelde op albums die uit komen van bestaande artiesten die ik sowieso niet leuk vind. Je kan immers pas oordelen als je iets heb geluisterd. Precies zoals jij zegt. Wat bij mij een grote rol speelt is hoe de muziek constant komt. Het hoeft niet complex te zijn maar ik hou van een bepaalde sound die wat doet met mij. Dat kan vocalen zijn maar ook de muziek zelf. De ontdekking van nieuwe muziek waarvan ik het niet verwacht zou hebben het ooit leuk te vinden gebeurd mij vaak genoeg.

Met dat ik zou generaliseren is een oordeel van jou die toch wel grappig is. Ik luister naar muziek waarvan de meeste het niet zullen luisteren of nog nooit van gehoord hebben. Het leuke daarvan is dat ik dus de muziek waar de meeste mensen naar luisteren voor het grootste deel niets aan vind omdat ik vind dat soort muziek niet tot stand komt door muzikaliteit maar door geld willen verdienen met muziek. Er zijn immers maar weinig echte talenten en vandaag de dag beschouwen ze veel te snel iemand die talentvol is. Dat je in het straatje past van de platenbaas die dik aan jou verdient staat er los van.

Dat laatste bedoelde ik objectief solly.

Zullen we het op dit forum gaan hebben over smaak en of daar over te twisten valt, in plaats van te gaan mierenneuken over of vindt nu met een d of een t moet.

ok, het is trouwens miereneuken.

Dat hangt ervan af. Als je monogaam bent wel.

Natuurlijk valt er over smaak te twisten.
Over feiten niet, over voorkeuren wel natuurlijk.

Dat Thriller van Michael Jackson in 1982 is uitgebracht is een feit.
Dat er 7 singles op staan ook. Dat hij meer dan 40 miljoen exemplaren verkocht zelfs.
En we kunnen precies nagaan hoe hoog de hits genoteerd stonden in de charts.

Valt allemaal niet over te twisten.

Maar of je die plaat nu mooi vindt en waarom je dat ene nummer beter vindt dan het andere,
daar kan je over twisten. Dan wordt een discussie interessant. Niet om mijn eigen gelijk te halen,
maar omdat ik leer begrijpen waarom iemand er anders over denkt. Misschien werpt zo iemand wel
een nieuw licht op een plaat of een song, waardoor ik die muziek weer anders ga beleven.

Leve MusicMeter dus!

Het enige wat ik goed vind aan dit album en is ook tevens de grootste kracht van dit album is dat Quincy Jones eraan heeft gesleuteld. Tegen beter weten in heeft hij dit album vol gegooid met een jazz arrangement en dat was een succes. Ik vind zelf het album te helder is kwa mastering. Nu is dat niet zo erg want dat was in de jaren 80 bij de meesten zo omdat toen de cd in opkomst was en digitaal het nieuwe tijdperk werd.

Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik dit album niet zo bijzonder vind maar vond het nummer Thriller wel leuk, ook Billy Jean vind ik wel een leuk nummer. Het ligt lekker in het gehoor maar vind de muziek op zich te modern klinken.

Wat mij verder aanspreekt in het totaal plaatje moet eerlijk zeggen dat ik verder niets kan benoemen omdat ik niet echt fan ben van populaire muziek dat vooral in de hit lijsten staan. Uitzonderingen daar gelaten.

Bij Muziek > Nieuws > Date-afwerende muziek? Wat stoot jou af?:

Rap, dance, hiphop en dat soort troep? U bent 68 jaar oud gok ik?

Tja, ik ben 22, maar men zegt vaak dat mijn muzieksmaak die van een 65-tot-70-jarige babyboomer is. En misschien is dat wel zo, ik vind het prima. Ik kan van de kwaliteitsrock genieten. En de laatste jaren heb ik nog genoeg muziek van na 2000 (wel voornamelijk rock) ontdekt waar ik graag naar luister, dus ik blijf mijn smaak ontwikkelen. Maar genoeg mensen hebben een afkeer van bepaalde genres, en ik ook. Mijn 53-jarige oom, mijn 75-jarige oma, en ook mijn 25-jarige beste vriendin. Genoeg mensen houden niet van alle genres of hebben ergens een schijthekel aan, en dat moet ook gewoon kunnen.

Ik ontwikkel mijn smaak nog steeds. Een paar jaar terug luisterde ik graag naar KISS en Bon Jovi, nu nauwelijks meer. En ik ontdekte een aantal bandjes waar ik vijf jaar geleden nauwelijks van gehoord had of naar luisterde. Mijn muzikale ontwikkeling staat zeker niet stil.

Maar om het dan gelijk troep te noemen... zo'n denigrerende houding helpt je niet verder in de datingwereld

Nou ja, bij dat meisje dat ik eerder noemde (Queenfan en ook pop/rap/dance-hater) had het behoorlijk succes, lekker samen klagen over de kutherrie in de top 40 waar je overal mee wordt doodgegooid in de openbare ruimte. Een gezamenlijke afkeer van iets kan soms een bindmiddel zijn (al is het nog mooier als iets allebei mooi vinden een bindmiddel is, zoals beiden Queenfan zijn).

En ik gun iedereen zijn/haar plezier, maar ik vind sommige muziek (die voornamelijk in bepaalde genres te vinden is) verschrikkelijke herrie. Prima als anderen ernaar luisteren, als ik het maar niet hoef te horen. En ik vind het geen enkel probleem als anderen zo over Queen of Bowie denken en dat uitspreken, daar doe ik ook niet moeilijk over. Ik ken iemand die Queen en Bowie constant afzeikt, en daar doe ik ook niet moeilijk over. Mogen ze vinden, ieder zijn/haar smaak.

Ah, jullie waren eigenlijk een soort Waldorf & Statler. En dat waren ook oude mannetjes, klopt precies.

Ik hou verder persoonljjk niet zo van zo'n negatieve houding, maar ieder z'n ding. Wellicht is er best hiphop en dance die je zou waarderen als je er voor open zou staan (en je je niet blindstaart op de top 40). Er zijn toch best wat mensen op MuMe die zo'n houding als jij hadden en daarin behoorlijk veranderd zijn.

Maar hé, als jij houdt van afzeiken, be my guest. Maar dan kan je wel tegengas verwachten.

Waldorf & Stadler... Een paar dagen geleden bekeek ik nog de Muppet Christmas Carol, met daarin Waldorf en Stadler als de Marley Brothers (zakenpartners van Scrooge). Ik zong het nummer "We're Marley and Marley" helemaal mee.



En tegengas is geen enkel probleem. Zolang het op een beschaafde manier kan, wil ik best in discussie.

Maar goed, sommige mensen kunnen veel muziekstijlen waarderen, anderen een paar meer specifieke stromingen. Ik houd gewoon niet van het geluid van rap, hiphop en dance. Ik geloof best dat er nummers met goede teksten zijn, en nummers die knap in elkaar zitten. En voor degenen die ervan houden, zijn dat mooie nummers. Alleen houd ik er zelf niet van. En ik ken zowel hits als minder bekende nummers. Ik heb het echt weleens een kans gegeven, maar het is gewoon echt niet mijn ding. Of het nou top 40-hits in de supermarkt, onbekende nummers op Studio Brussel of de Snob 2000 of het geluid uit de koptelefoon van medereizigers in de trein is, ik houd er gewoon niet van... En ik heb ook weleens uit nieuwsgierigheid, gewoon om te proberen, op YouTube wat onbekende dingen opgezocht na tips van mensen. Maar het is gewoon niet mijn ding. Wat voor de een een prachtig nummer is, kan voor de ander herrie zijn. Ik houd gewoon niet van digitaal geluid, synths, rappen en hiphop-beats. Ik hoor liever gitaren en piano's dan synths en digitaal geluid. Ik hoor liever zang en geen rap enz... Dan is het logisch dat ik eerder naar rock, folk, metal, blues en grunge luister dan naar rap, hiphop, dance en hardstyle.

Als mensen een hekel hebben aan harde gitaarsolo's en stevige uithalen van rockzangers, vind ik dat ook prima. Een vriendin van mij haat metal. Ik weet niet of ze het een kans gegeven heeft of niet, maar ik respecteer dat ze er niet van houdt. Als ze het geen kans gegeven heeft, moet ze zelf weten of ze dat nog wil. En als ze het een eerlijke kans gegeven heeft met meerdere bands/nummers en het gewoon niks vindt, prima.

Voor mij is het vrij simpel: mensen mogen roepen over muziek wat ze willen, hoe positief ook negatief ook. Als ze anderen maar niet op hun smaak beoordelen. Ze mogen Queen afzeiken, maar ze moeten mij niet haten omdat ik Queenfan ben. En zo heb ik bijvoorbeeld een hekel aan One Direction, maar ken ik een hele aardige One Direction-fan waar ik prima mee overweg kan. Geen enkel probleem. We zeiken elkaars muzieksmaak soms af, maar niet elkaar.

Ik pas mijn bewoordingen face to face ook wel aan aan de gesprekspartner. Als iemand op een voorzichtige manier zegt dat hij/zij niets met Queen/Bowie/Deep Purple/rock heeft, zal ik op een wat zachtere manier zeggen dat ik geen liefhebber ben van rap en dance. Maar als iemand zegt dat Queen kut is, zeg ik dat One Direction kut is.

Ik moet je nageven: je bent wel een welbespraakte en sterk argumenterende jongen.

Valt weinig tegenin te brengen. Maar 'niet mijn ding' komt al heel anders over dan 'troep'.

Dank je, sorry als ik je beledigd heb!

Mijn meningen zijn gewoon erg sterk. Over sommige onderwerpen ben ik juist erg genuanceerd, maar bij muziek vind ik iets vaak heel erg goed of heel erg slecht. En ik ben vaak iets te eerlijk. Heeft zijn voordelen en ook nadelen. Ook typte ik het berichtje met bewoordingen als 'troep' 's nachts, vlak voor het slapen. Dan ben ik toch net iets minder geneigd om lange argumenten uit te werken, en dan gebruik je wat sneller korte bewoordingen (troep, herrie enz.) om zonder al te veel moeite en tijd je standpunt duidelijk te maken. Voor mij klinken die genres gewoon als troep, en uitzonderingen heb ik (nog) niet gehoord. Maar als een ander ervan geniet, gun ik diegene dat plezier.

Ik vind het mooi als mensen van allerlei verschillende stromingen kunnen genieten, maar anderen hebben nou eenmaal een smaak die iets specifieker is. Vergeleken daarbij is mijn muzieksmaak vrij beperkt. Maar ik ken ook mensen die alleen metal luisteren, of alleen rap. Vergeleken daarbij is het bij mij juist weer wat breder.

Ik luister naar glamrock, progrock, grunge, blues, folk, punk, jazz, hardrock, heavy metal, symfonische metal, psychedelische rock, artrock, alternatieve rock, classic rock, garagerock, new wave, gothicrock, americana, shockrock, britpop, en een klein beetje nu-metal, rockabilly indie(rock) en softrock/poprock.

Aan de ene kant uiteenlopende muziek waar veel verschil tussen zit, aan de andere kant zit het allemaal aan de rock/metal-kant. Veel gitaren, piano's en zang, weinig tot geen rap, beats, synth en digitaal geluid. Voor mensen die op één (sub)genre focussen is dat een brede smaak, voor mensen met een heel uiteenlopende smaak is het erg beperkt.

Het is ook logisch dat je niet naar muziek gaat luisteren als je soortgelijke muziek die je kent verschrikkelijk vindt. Iemand die redelijk wat bekende en ook wat onbekende rap en dance gehoord heeft en het allemaal kut vindt, is natuurlijk niet geneigd om zich daar nog verder in te verdiepen. En iemand die geniet van een zeer groot aantal glamrock- en progrock-artiesten en -bands, zal sneller geneigd zijn nieuwe progrock en glamrock te gaan opzoeken op YouTube. Daarin ben ik echt niet uniek.

P.S. Ik ben trouwens een linkse, idealistische pessimist met hippie-idealen, en ben door een vriendin van mij weleens gekscherend vergeleken met Maarten van Rossem en Simon Cowell qua cynisme, droogheid en directheid. Komt aardig overeen met de stereotype babyboomer, moet ik je nageven.

Ben best wel besmuikt en weggehoond omwege het 'alleen maar' van (hard)rock-/punk-pop uit de sixties, vooral de seventies en de eighties te houden. Ach ja. Nou veel plezier met Sufjan Stevens, Kanye West en Kensington dan maar.
Leuk, eens een glamrocker, althans iemand die het genre noemt, Altaria.

Ik hou ook van metal, maar ik moet er niet aan denken om alleen maar elke dag naar die teringherrie te luisteren. Ik ga tevens vaak naar metalconcerten maar vindt de mensen die ik daar tegenkom met wie ik ook over andere muziek kan praten doorgaans het interessantst in de omgang.

Ik raak je hier een beetje kwijt Michiel. Natuurlijk zou ik er zelf ook niet blij van worden om alleen maar negatief commentaar over mijn favoriete albums/artiesten te lezen, maar je kiest er toch zelf voor wat je wel/niet leest en of je je in een discussie mengt (en tot hoe lang je over en weer blijft reageren)? Je bent volledig vrij om reacties die je niet aanstaan te negeren.

Zolang users gewoon hun mening over muziek vormen en deze argumenteren - zonder mensen met andere smaak persoonlijk aan te vallen - kan de lieve vrede gewoon gewaarborgd blijven. In the end zijn het slechts de bescheiden meningen van 1 enkel persoon.

En dat MuMe draait om mainstreampop is gemakkelijk te weerleggen. De uitslagen bij de meeste forumspellen (MuMeLadder, Witte Trui, Song van het Jaar, MuMeAfrekening) zijn toch vrij alternatief vergelijken met alle mainstream kanalen. De gemiddelde mainstream popartiest scoort op MuMe ook zelden hoge gemiddeldes.

1. Smaken verschillen.
2. Over smaak valt niet te twisten (ja we kunnen vriendschappelijke discussies hebben, maar het blijven waarde-oordelen waar je een ander niet op kunt veroordelen).
3. Smaken kunnen een leven lang veranderen en zijn eigenlijk gewoon een momentopname.
4. Er bestaat geen goede dan wel slechte smaak.
5. Niemand hoeft zich te schamen voor de muziek waar hij/zij naar luistert.
6. Het boeit geen ene moer dat jouw favorieten nauwelijks bekend/geliefd zijn bij het grote publiek of de MuMeBubbel. Dan geniet je er lekker zelf driedubbel zo veel van Of je probeert anderen te overtuigen van de schoonheid

Ik zie bij Mammal Hands helemaal niemand die iets over de saxofoon zegt, Mssr Renard, en welgeteld één user die 2,5* geeft, wat heel normaal is. Je klinkt een beetje als een Trump die het niet eens is met de verkiezingsuitslag en de vreemdste argumenten er bij zoekt.

En zo vind ik het ook vreemd dat jij je 1* bij Oranssi Pazuzu verwijderd "om het gemiddelde niet omlaag te halen". Ik ken je als een user die muziek goed op waarde weet te schatten en als jij het een 1 vind, is het een 1. En wat zegt zo'n gemiddelde nou. Bij dat soort muziek is het ook niet heel gek dat de stemmen ver uiteenlopen.

Waar sommigen weglopen met Eefje, zoals ik, of Bruce, niet ik, heb ik de klik met Arcade Fire en the National nog niet gehad. Ook Nick Cave en David Bowie staan nog op de nader te bestuderen lijst, al heb van laatstgenoemde al wel een best of.

Wat ik niet snap is een 0,5 stem. Als ik weet dat iets niet mijn ding is, dan ga ik er niet naar luisteren. Als ik ontdek dat een populair album niks voor mij is, dan houd ik het bij één luisterbeurt en onthoud ik me van stemmen. Ik ben geen professioneel recensent, dus ik voel me ook totaal niet verplicht om te stemmen.

Ik hecht ook nul waarde aan hoeveel stemmen ik heb uitgedeeld of hoeveel berichten ik heb geplaatst. De verdeling van mijn stemmen leunt ook zwaar naar de 4 en hoger, terwijl dat eigenlijk rond de 3 zou moeten liggen.

Wat ik dan weer constateer is dat Bob Dylan bijna altijd een punt hoger krijgt dan mij reëel lijkt, ook in andere media. Volgens mij krijgt die man bijna nooit slechte recensies, terwijl ik na Desire hem toch wel een beetje kwijt ben geraakt.

Dat vat je echt zelf zo op, dat het verkeerd zou vallen. Ik zie hier mensen die normaal reageren op iets wat jij zegt. Je zegt dingen met een bepaalde stelligheid, natuurlijk komen daar reacties op, en dan raak je in dingen "verzeild/verstikt"? Het is hier niet de belastingdienst hoor

Ik zei iets in een ander topic. Mijn reactie is hiernaar verplaatst. Het ging erom dat ik mij zo vaak had uitgeschreven. Ik verklaarde dat door te zeggen dat ik door de site nogal eens in de put ben geraakt. Uiteraard ligt dat allemaal bij mij. Maar het was nooit de bedoeling om er over te gaan discussieren.

Ik vind van wel. Maar er is niks mis met slechte smaak. Slechte smaak is lekker. Ik kan het weten want ik heb zowel goede als slechte smaak. Het gaat dan natuurlijk vooral om verschil in emotionele beleving. Die kan zwak of intens zijn, oppervlakkig of diep, simpel of complex, sentimenteel of mystiek. Sommige muziek leent zich meer voor het ene, andere meer voor het andere. Nog andere leent zich zelfs voor das ganz andere (Rudolf Otto).