Journey - Don't stop believing

Oké mensen, alles goed en wel, maar het woord wansmaak heeft een nieuwe betekenis gekregen - ja, hierbij vergeleken is Hohé een pareltje in de popmuziek. Op 3FM wordt namelijk dit nummer op het moment zo'n beetje elke twee uur gedraaid (dat voor de duidelijkheid is opgenomen in het programma van Ruud de Wild op 538):




Niels Geusebroek - Take Your Time Girl

Een sentimenteel gedrocht dat zijn ritme weet in de hartslag van een ongeboren kindje. Persoonlijk had ik een hartritmestoornispatiënt interessanter gevonden. Take your time girl, ja, dat mag ik hopen! Vroeggeboorte brengt namelijk vaak complicaties met zich mee.

Echt om het zuur van in je keel te krijgen, dat oversentimentele gezeik met baby'tjes. Ik hoop dat de foetus in kwestie later een proces begint. En dat zeg ik als vader van drie dochters, dus ik weet wat het is om te wachten op een kindje. Laat staan hoe het moet zijn voor iemand die geen kinderen heeft of verwacht - dat moet welhaast als een Afghaanse martelmethode aanvoelen.

Kortom:

Welk nummer nou niet.

Ik ken ook leuke liedjes hoor!

Ik luister al sinds 1993 niet meer naar de radio

Als ik nog een keer Watch Out For This (of hoe het moge heten) van Major Lazer hoor zou het maar beter zijn als hulpeloze, breekbare objecten maar een eind uit m'n buurt zijn...

Wat dat betreft een passende songtitel dus.

Oh echt? Ik mag hem juist erg graag horen. Maar die heb ik de laatste weken niet zoveel meer gehoord.

Dat is geen grap. Er is daadwerkelijk een opname van de hartslag gebruikt van het kindje waarvan nieuwslezeres Hannelore Zwitserlood momenteel zwanger is.

Ah ok. Jammer, want ik vond het zo mooi gevonden.

Overigens zojuist beluisterd, maar inderdaad dit is weer zo'n schoolvoorbeeld van typische Nederlandse sentimentele drakenbagger. Ik krijg hetzelfde gevoel als toen ik dat kutnummer van die Maaike Befboter hoorde van die singer/songwriter show. Het kwijl stroomt weer mijn speakers uit.

Sorry, ik vind het echt een van de meest verschrikkelijke hits van de laatste tijd.
Ik kan er niet meer van maken dan wat hersenloos gebrul met een beat eronder.
Hoe heeft dit het tot een grote zomerhit weten te schoppen? Ik haal m'n schouders weer eens op...

''Blurred Lines", zo fucking slecht.

Blurred Lines vind ik nog steeds een fijn nummer, dat zal voor heel wat mensen later een guilty pleasure zijn. Al ga ik wel voor de versie van Krystl, die bouwt tenminste nog wat spanning op dat is wat ik in het origineel wel mis.

Ik ben het eens over dat afgrijselijke product van Geusebroek. Het meest vervelende vind ik nog wel dat al dat DWDD publiek het schitterend, knap en oh zo bijzonder vind. Ik kan ook wel een willekeurige hartslag opzoeken en dat dan onder wat pianogepingel flikkeren zo moeilijk lijkt me dat toch niet.

Verder vind ik de metamorfose van mevrouw Cyrus te triest voor woorden. Het is allemaal zo geforceerd dat ze dat meisje maar beter tegen haarzelf in bescherming kunnen nemen voordat het compleet ontspoord.

Radio Veronica vond ik eerder overigens altijd een verademing om naar te luisteren aangezien ze daar iets meer mijn muziek draaien. Ik ben er helaas ook al achter gekomen dat ook zij elke dag zo'n beetje dezelfde playlist hebben en dat artiesten als de Peppers, Lenny Kravitz en Phil Collins als de grootste muziekgoden beschouwd worden door die gasten daar. Soms hebben ze ook een top zoveel van de jaren 80 of 90, maar dat kunnen ze beter ook niet meer doen omdat dan gewoon exact dezelfde nummers voorbij komen die je toch al elke dag hoort. Zeer vreemd.

Bij Refuse / Resist van Sepultura is de hartslag wel ontzettend gaaf gebruikt in het begin, gaat naadloos over in de drumbeat:

'Laten we even diep nadenken, jongens, wat kunnen we doen om radio voor Sander nóg vervelender te maken?'

'Wacht! Wat als we nu de meest suffe gemeenplaatsen van Mumford And Sons en The Lumineers combineren met de nikserigheid van Armin van Buren?'

'Wauw, goed idee! Maar is dat mogelijk?'

Echt verschrikkelijk inderdaad!

Ja, ik kan er ook niks mee. Al vind ik deze nog wel aardig, in Wake Me Up hoor ik helemaal niks.

Bij dit nummer voel ik gewoon simultaan hersencellen verdwijnen...

dit mag weer eens opgerakeld worden:
Op dit moment toch heel veel van de categorie "hoedje op en ik pak mn gitaar"
Budapest/Mooie dag/Stolen dance/In your arms -vooral Budapest is verschrikkelijk

jammer dat de radio (Q) op mijn werk dus alleen DAT of EDM draait 80% van de tijd, dan gaan de dopjes dan ook regelmatig in

Ik had het zelf niet beter kunnen verwoorden. Sterker nog, licht'lijk paranoïde en dito narcistisch als ik ben geloof ik zelfs dat je dit van mij hebt geleend, maar vooruit.

dat zit er dik in , heb dat sowieso ergens van MM vandaan en vind het de PERFECTE omschrijving van deze seniele rage die helaas nog lang niet afgelopen is (en waartoe ook monsters als Ho hey/Mumford and sons en de nummer 1 meest overgewaarde plaat uit dit genre "Little talks"toe behoren, als ik dat nummer hoor gaat het apparaat dat dat laat horen eraan

en natuurlijk de IS HET NOG VER GROTE SMURF Passenger, die ik nu geheel paranoide vergeten was

Over het hoofd gezien?

waarschijnlijk wel, al moet ik bekennen dat ik Holes lang niet zo erg vind als Let her go en de nummers van 2014 die ik hierboven had staan

Oké, dan heb je het van mij. Zijn we het daar over eensch, of vooruit: ik ben het er over eensch. Voorts wilde ik nog even kwijt dat ik 'Little Talks' nog wel mee vind vallen, maar 'Ho Hey', dat is toch een ontzettend non-liedje. Dat hele gezeik met hoedjes en dan zo'n kloterige akoestische gitaar of ukele of banjo of weet ik veel wat tegenwoordig erbij slepen, ik word er strontchagerijnig van, vooral ook omdat al die zangerts en zangertessen met een belachelijk geforceerd stemmetje zingen, beetje 'ik heb een drol vastzitten maar dat is wel zo authentiek'. Die hele 'we zijn een rockband maar we gebruiken akoestische instrumenten en dan is het folk en dan doen we echt superblij want dan wordt iedereen superblij behalve Sean Paul van Ostaijen want die haat hier op'-vibe, ik kan daar niet tegen.

Als we het over non-liedjes hebben trouwens: dat non-liedje van Edward Sharpe and the Magnetic Zero's, dat is pas een gedrocht.