Wat betreft Glennis Grace: dat komt uit het programma "De Beste Zanger van Nederland", waarvan het concept is dat de deelnemers elkaar nummers zingen. Xander de Buisonjé van Volumia! deed ook mee, en dus moest ook iedereen een liedje van Xander zingen. Glennis deed Afscheid en dat werd zó goed ontvangen dat Glennis erop stond dat het als single werd uitgebracht.

Ja ik ken het programma. Nu is een reeks aan de gang (of al afgelopen) met die verschrikkelijke volkszangers van ons. Maar bij Do vind ik het hetzelfde verhaal, even uit de picture. Hoppa covertje en iedereen vind me weer geweldig, want bij Glennis schijnt het nogal aan te slaan.

Ik vind Do sowieso al verschrikkelijk. Vooral haar stemgebruik.

Dat nummer van Martin Solveig valt trouwens erg tegen. Een soort herhaling van Hello, maar dan véél minder.

Ja klopt , die nieuwe Alexis Jordan idem. Gewoon hetzelfde kunstje weer gedaan met een andere melodietje. Ach geef haar eens ongelijk, zolang iedereen het blijft luisteren en kopen zal Alexis het zich zelf zo makkelijk mogelijk maken. Even Deadmaus of een andere producer oppiepen en cashen maar.

Sorry hoor, maar je zwetst. Pak er eens het debuut van Nina Simone bij: prachtige, uiterst emotionele muziek, ik raak er telkens weer ontroerd door. En mevrouw heeft maar één van de nummers zelf geschreven. Nu jij weer.
Wat jij bedoelt is dat een artiest geen emotie over kan brengen zolang het zijn eigen nummer niet is. En wat te denken van bands waarin niet de zanger de tekstschrijver is? Johnny Cash die veel covers opgenomen heeft? Lotte Lenya die werk van Brecht en Weill brengt?

Ik zeg niet dat er geen emotie in kan zitten maar een cover vind ik meestal altijd minder dan het origineel. En ja ik vind er vaak wel minder emotie inzitten, helemaal geen hoeft niet natuurlijk Megaman! Naar mijn mening is helemaal zelf gemaakte muziek van een band (en daar hoeft de zanger niet de schrijver te zijn maar zelf gecomponeerde door de band kan ook)of artiest wel altijd meer warme ofzo uitstralen. Kan het moeilijk uitleggen maar zal een voorbeeld proberen te geven. ik luister graag naar The National en de instrumentatie vormt een belangrijk onderdeel bij hun muziek. Hun instrumentatie is dito in orde en met gevoel gespeeld , dat komt denk ik omdat ze alles zelf componeren en produceren. Dit is voor mij een pluspunt en maakt de muziek indrukwekkender.

Interessant. Ik deel op veel punten je meningen. Dat nummer van Do hoorde ik laatst ook. Echt verschrikkelijk. Ander Hazes zingt met gevoel. En dat heeft niets met coveren te maken. Dat is omdat hij weet wat het betekent hetgeen hij zingt. Ik heb het idee dat veel van die idols denken: Ik kan toch mooi zingen? Dan komt het allemaal goed. Niet is minder waar, dat blijk wel weer. Do'tje denkt: Ik heb toch in de playboy gestaan, daarbij doe ik een aantal uithalen die Andre never nooit niet zou halen, dan zal men het vast wel slikken als het zaad van Leo Dicaprio, en nou, ze heeft nog gelijk gekregen ook.

Daarnaast zijn we beiden fan van Umbrella van Rihanna Toch leuk dat er her en der serieuze muziekluisteraars zijn die begrijpen dat dit gewoon een hele fijne popsong is.

Op de zang van mevrouw na, en die vervelende -ella, -ella is het natuurlijk een goed nummer. Mooie productie ook.

Maar Rude Boy is natuurlijk het hoogtepunt van Rihanna. Umbrella is ook geen verkeerd nummertje.

Dat plaatje van Maroon 5 & Christina Aguilera vind ik wel erg fijn , lekker vrolijk.

Lekker nummer inderdaad. Kijken of ik eer deze dagen weer wat kan inhalen.

Vandaag helaas een verschrikkelijk nummer gehoord uit de top: What the Fuck? Dat men zoiets kan maken!

Zitten we al met Glennis Disgrace opgescheept, komt Doos met haar come-back...

Haha, gelukkig krijgen we binnenkort onze eencellige Britt met Fucking Vet in de top 40

Inderdaad. Ik zie dat nummer nog hoge ogen gooien ook. En wat te denken van dat Sak Noel -Loca People ? Hij staat deze week gewoon op nummer 1, hoe hersenlozer het is hoe hoger het scoort. Want met muziek heeft het weinig te maken mijn inziens.

Fucking Vet is echt het slechtste in jaren

Dat hoor / lees ik wel vaker, en dan komt er verdomme een paar maanden later toch weer een release van zo'n gast uit.

O die Britt. Ik dacht al, Fucking Vet, een liedje over een coïterende dierenarts?

Sinds ik de Top 40 niet meer bespreek blijf ik toch deels gevrijwaard van dat soort bagger. 538 draait geen Fucking Vet of Cherso.

Week 22.

#27. Neon Trees - 1983
Een heel vrolijk rocknummer maar de zang vind ik minder en komt mij geforceerd over (doet mij overigens sterk denken aan Killers). Het is ook wat gladgestreken en dat wil ik juist niet bij zulke vrolijke muziek.
Cijfer: 5,5

#32. Foo Fighters - Walk
Dit klinkt eveneens erg vrolijk maar ook voorspelbaar. Dave Grohl vind ik ook geen bijzondere zanger, soms vervalt hij in ordinair geschreeuw zoals hier weer het geval is.
Cijfer: 5,5

#36. Krystl - Bottles
Een rustig piano-intro om over te gaan tot een vrolijk ritme. Nooit gehoord van deze dame maar ik vind het wel een leuk en pittig nummer dat ik nog vaker mag horen.
Cijfer: 7

#38. Lady Gaga - The Edge of Glory
Haar vorige twee singles vielen tegen maar met deze is ze terug op de goede weg. Een aanstekelijk en dansbaar nummer met een glansrol voor Clarence Clemons (helaas zijn laatste wapenfeit).
Cijfer: 7

Is inderdaad een Slecht nummer

Krystl had eerder dit jaar met Golden Days een hit.

Fucking Vet.

Week 23.

#30. Gavin DeGraw - Not Over You
Deze zanger heb ik tot nu toe niet gevolgd (hij heeft al 3 albums uitgebracht). Hij heeft wel een mooie stem maar het klinkt mij te gladjes en wat afgeknepen en het nummer zelf zie ik ook niet in het collectieve geheugen plakken, daardoor is het een beetje te eentonig.
Cijfer: 5,5

#34. Swedish House Mafia - Save the World
Op vocaal vlak vind ik het matig en te gevoelloos. Het nummer zelf mist sfeer en uitstraling en is ook overgeproduceerd.
Cijfer: 3

#38. Alex Clare - Too Close
Dit heeft duidelijk meer in huis mede vanwege de gewaagde elektronische arrangementen. Vocaal en melodisch is het net niet pakkend genoeg maar dit nummer kan misschien nog groeien.
Cijfer: 6


Omdat het maar 3 nummers zijn doen wij een weekje bij.

Week 24.

#23. Bingo Players - Cry (Just a Little)
Neen, dit doet mij totaal niets: standaardbeat met enkel productietrucs maar geen sfeer of pakkende melodie, dit verveelt snel.
Cijfer: 2

#31. Katy Perry - Last Friday Night (T.G.I.F.)
Dit klinkt mij te plastic, te gemaakt en te gladgestreken en dat wil ik juist niet bij vrolijke muziek. Te standaard bovendien wat melodie en tekst betreft.
Cijfer: 3

#38. Simple Plan featuring Natasha Bedingfield - Jet Lag
Waarom moet tegenwoordig rock in de hitparade zodanig worden gladgestreken? Ik mis hier vooral bezieling en een eigen smoelwerk, dit klinkt als 13 in een dozijn. Zulke bands geven mij alle redenen waarom de rock in de hitlijsten van de jaren '60 en '70 zoveel beter was.
Cijfer: 2,5

Die saxofoon aan het einde van de Katy Perry-single vind ik zeer goed gevonden.

Laten wij de messen nog eens slijpen.

Week 25.

#8. Coldplay - Every Teardrop is a Waterfall
Hun nieuwste single leunt wel erg aan bij U2 en is mij wat te gewoontjes wat de melodie betreft maar die gitaar weet het nummer nog te redden en dat drum-einde is subliem. Vergeleken met hun vorige hits is dit een minder Coldplay-nummer, vergeleken met de volgende nieuwkomers dan weer een meesterwerk.
Cijfer: 6,5

#13. Sak Noel - Loca People (La gente esta muy loca)
Van hitparadepop verwacht ik geen experimenten of diepgang (daarvoor ga ik bij bv. Radiohead) maar tenminste een aanstekelijke melodie en (meezing)tekst of ritme. Maar zelfs dat is ver te zoeken bij vele huidige hitparadedeuntjes zoals ook dit nummer dat ik halverwege de beluistering al beu was gehoord. Waardeloos op ieder vlak, duidelijk gemaakt om op goedkope wijze te scoren. Nou, dat beloon ik dan met ...
Cijfer: 1

#34. Alex Gaudino featuring Kelly Rowland - What a Feeling
Hiervan krijg ik ook geen goed gevoel, dit is mij te flets en verveelt ook snel mede door dat steeds herhalen van het refrein en de kleurloze zang. 13-in-een-dozijn-danspopniemendalletje, zou ik zeggen.
Cijfer: 2,5

#38. Alexis Jordan - Good Girl
Alsof Rihanna nog niet erg genoeg is worden wij nu geconfronteerd met Rihanna-klonen die zo mogelijk nog fletser en nog lustelozer klinken met een al even flets en lusteloos nummer. Het enige pluspunt ervan is dat klonen even snel van het toneel verdwijnen dan ze er gekomen zijn.
Cijfer: 1,5

Wat een bagger is me dat, zeg!

Ben ik blij dat ik hiermee ben gestopt...

De tipparade van 1967 ligt je duidelijk beter.

Okee, nou ben ik net terug van een weekje sizzling hot Madrid. Met een uitgaansleven zoals ik het nog nergens beter ben tegengekomen. En dan krijg je na een tijdje toch wel een soort feeling bij sommige van de zomerhits van dit moment. De reden is waarschijnlijk dat je, zoals met alle muziek, de juiste context moet hebben om een nummer tot zijn recht te laten komen. En veel van de huidige top 40 hits doen het nu eenmaal het beste in de club. En begrijp me niet verkeerd, ik zal deze muziek in geen duizend jaar binnenhalen, maar tijdens een avondje stappen in Madrid krijg je toch wel een soort "aha" moment, in de zin dat je begrijpt waarom men zo wegloopt men die ogenschijnlijk infantiele hits van tegenwoordig. Een voorbeeld:

Alexandra Stan - Mr. Saxobeat. Ik zeg je, dit is een geweldig aanstekelijk nummer. Ik bedoel, de akkoordenwisseling is zo oud als de weg naar Rome, maar toch heeft het nummer iets. Het heeft in ieder geval geen pretenties. Dat is wel het minste wat ik vereis van dergelijke zomerhits. En het werkt ook in het uitgaansleven. Zodra dit nummer begint te spelen zie je mensen glimlachen of even begripvol naar elkaars dronken hoofden kijken. Zulke muziek mag in mijn keizerrijk best gespeeld blijven worden...

Inna - Sun is up. Ook zo'n nummer wat je keer op keer op keer voorbij hoort komen. Ik zal je zeggen, het nummer irriteert me mateloos. De tekst slaat echt nergens op. Nou weet ik dat dit meestal van toepassing is op zomerhits. Maar Inna (wat een ontzettend geil wijf trouwens) maak het wel erg bont. Ik zal vast niet de enige zijn die zijn wenkbrauw optrok bij: "the rhytm music will take you high". Kon ze niet kiezen ofzo? Ondanks mijn haat voor dit lied overdag, verander ik blijkbaar bij nacht toch in Inna-appreciator-man, want als ik dit lied tijdens het uitgaan hoorde, begreep ik toch wel de aantrekkingskracht die het had. Het is een beetje als Pringles chips. Je weet dat het slecht is, maar door dat umami smaakje ben je bijna geforceerd om het toch te lusten...


Goed daarnaast nog wat andere dingen die me de afgelopen tijd zijn opgevallen in top 40 land:

Adele - Someone Like You: Misschien ligt het aan mij, maar ik kan Adele echt niet uitstaan. Weet je, als ik ergens een hekel aan heb, is het wel zelf medelijden. Mensen die zichzelf constant zielig vinden, danwel schouderklopjes nodig hebben voor ieder klein onbenullig dingetje wat ze doen. Al die liedjes van Adele zijn wat mij betreft prachtige voorbeelden van weer zo'n vrouw die zichzelf vooral heel zielig vindt en nu van ons verwacht dat we zeggen dat ze een power woman is omdat ze haar ex blijkbaar toch het beste gunt: Wow, amazing! Did you do all that by yourself? Daarnaast vind ik haar stemgeluid ook erg irritant. Zo'n geluid waarvan je bij de eerste single denkt: Oh, apart, kinda nice. Maar na de tiende single weet je het wel, is de nieuwigheid er weer vanaf en is het slechts nog vervelend om naar te luisteren. Als je bij dit stukje trouwens "Adele" vervangt voor "James Morrison" dan klopt het verhaal ook volledig

Crystal Fighters - Plage. Ik had niet verwacht dat ik door de top 40 nog eens een leuk liedje zou ontdekken, maar voila! C'est gebeurd! Heerlijk zomers liedje dit. Lekker tempo erin. Dit is toch waarvan je zou hopen dat de top 40 vol staat. Zo moeilijk is het niet, zo zie je maar weer.

In de video wordt die solo trouwens bespeeld door Kenny G. Erg toffe video ook btw! Erg grappig en het geeft het nummer een extra impuls.