Niet bepaald schokkend nieuws deze "berekening". 13-14 was inderdaad het hoogtepunt van mijn jeugdsentiment mbt popmuziek (het begon zo'n beetje bij 10 jaar, in '83 in mijn geval). En toch vind ik dat ik ook geluk had met de tijd waarin in toevallig terecht kwam of i.i.g. en niet veel later. Volledig objectieve beschouwingen zijn natuurlijk niet mogelijk.
Muziek geschiedenis is zo leuk en ook een zeer goede en interessante kapstok voor bredere geschiedenis. Je hebt alleen een enthousiaste liefhebber voor de klas nodig.
Los van het verhaal er omheen ben ik ben er van overtuigd dat deze zaadjes tot veel bloei kunnen zorgen op wat latere leeftijd. Geldt ook voor kunstonderwijs, architectuur etc.. Nog altijd veel dank aan de moeder van één van mijn klasgenootjes die op eigen initiatief in een paar lessen wat kwam vertellen over klassieke muziek met als finale een klassenuitje naar een concert in Vredenburg. "An der schönen blauen Donau" weliswaar, maar je moet ergens beginnen.

Ik denk dat jullie een boomer nodig hebben om een en ander te verduidelijken.

Bij kunstmuziek gaat het om de muziek (de ‘noten’) en de progressie van de ontwikkeling daarin maar pop moet primair lekker klinken, hetgeen betekent dat het vertrouwd moet klinken (geen al te afwijkende melodieën en ritmes van wat we gewend zijn), en de ‘originaliteit’ en ‘authenticiteit’ vooral zit in een ‘eigen geluid’ hetgeen op de verpakking ziet. Bv. covers behoren dan ook tot het vaste repertoire van de popmuziek.

Niet alleen neigt pop zo naar telkens hetzelfde liedje, ook elk poplied zelf is vooral minutenlang hetzelfde. Kunstfilosoof Adorno koppelde dat aan het kapitalisme dat ons ketent aan het productieproces. Kunst berust op het onverwachte waardoor een nieuwe wereld opent en we bevrijd worden van het productieproces. Populaire cultuur daarentegen is net zo monotoon als de arbeid aan de lopende band in de fabriek: niet voor niets is pop een echte industrie die ons dan ook niet wil bevrijden maar ons zelfs in onze vrije tijd in het ritme en dwangbuis van de lopende band plaatst. Dat gebeurt natuurlijk zodat we er op kunnen dansen en we makkelijk kunnen anticiperen op wat gebeurt (zoals gezegd: het onverwachte is uit den boze in de pop): pop zoekt bewust de roes (waardoor een marxistisch filosoof als Adorno kan menen dat pop de bewustwording – het ‘woke’ worden – en daarmee de opstand tegen het kapitalisme bewust blokkeert en ons alleen maar dieper in de verslavingsroes van het kapitalisme stort). Eigen aan de hegemonie van het kapitalisme is dat het elk protest of tegenbeweging onmiddellijk inkapselt en onschadelijk maakt: is er vraag naar bv. duurzame productie of voedsel met minder verslavende suiker, dan vernietigt dat het kapitalisme niet maar is er slechts een nieuwe markt aangeboord! De roes van de pop kreeg in de vorm van rock ’n roll de vorm van een ‘frenzy’ die ik het dionysische heb genoemd en welke wilde energie elke orde, dus ook de maatschappelijke, ondermijnt: Elvis Presley en The Beatles joegen de ouders de stuipen op het lijf maar de jongerenrevolutie kwam er toch. Tegelijk is die revolutie ingekapseld of zelfs het wezen van het kapitalisme: de ‘creatieve destructie’ van het kapitalisme vereist dat telkens alles wordt vernietigd zodat ruimte wordt gemaakt voor het nieuwe dus nieuwe productie en consumptie (en je bv. telkens een nieuwe telefoon moet kopen). De babyboom leverde de grote zegetocht van het kapitalisme!

Terug naar de herhaling als het thema van de pop: als de eeuwige terugkeer van het verschil, vergelijkbaar met Warhols zeefdrukken, is pop typisch postmodern. Het ontdoet zich van de modernistische totempalen der ‘originaliteit’ en ‘authenticiteit’ en kopieert bewust wat er voorhanden is. Met deze werkwijze – van de eerste albums van The Mothers of Invention tot die van Beck – kan pop toch een kunstvorm worden in de zin dat door het creatief knippen en plakken het vertrouwde in een nieuwe, frisse context wordt geplaatst waardoor het oude tegelijk nieuw en vreemd wordt en zo het element van het onverwachte brengt. Hiphop is wellicht pop in z’n pure vorm: er wordt niets zelf bedacht of gespeeld maar men hergebruikt wat er al is. Pop gelooft niet in de waarheid: haar wezen is enerzijds de escapistische roes (het maniakale of de trance) en anderzijds een ‘duurzaam’ cyclisch hergebruik van telkens hetzelfde in een nieuwe verpakking (welke verpakking ofwel moet verhullen dat de inhoud hetzelfde is (bv. Led Zeppelin) ofwel de inhoud juist transparant een nieuwe, vervreemdende context geeft).

Met de erkenning dat pop een kunstvorm kan zijn haal je je eerdere betoog dat pop altijd naar hetzelfde liedje neigt onderuit. Alsook dat elk poplied vooral minutenlang hetzelfde is. En je geeft geen enkel argument waarom het vroeger beter zou zijn geweest.

Wat overblijft is dat sommige pop niet (veel) meer is dan fastfood. Maar dat wisten we al.

Kom er maar in, boomer!
Ik tel zes keer 'kapitalisme' in je betoog en daar zit een flinke kern van waarheid in. Het proces waarin creativiteit ondergeschikt wordt gemaakt aan productie, is vaak pijnlijk voelbaar bij veel artiesten. Na het 'heilig vuur' van het debuutalbum, het voordeel van de nieuwe artiest, ook NIEUW verkoopt namelijk goed, volgt veelal snel het album dat de platenmaatschappij graag wil (ik denk nu nog even in historische termen zoals een plaat of album maken). De markt bepaalt vervolgens het succes. Vanaf dan moet het weer herkenbaar zijn. Een 'herkenbaar geluid' verkoopt nóg beter dan iets nieuws. En de artiest is ingebed in het systeem. En slechts weinigen ontsnappen aan die wet.

De tegenstelling 'kunstmuziek' tegenover 'pop' kan ik echter niet helemaal meemaken. Ik kan geen definitie bedenken van kunst die voldoende hout snijdt. Ik denk aan authenticiteit tegenover kopieerdrang, maar goede muziek moet allereerst gewoon knap gespeeld worden en opgenomen. Dat is een vak en misschien minder romantisch dan we graag willen geloven. Het is gewoon keihard werken. Inspiratie = transpiratie.

Popmuziek is gaaf. Boomers zijn overbodig.

Was het woordje boomer niet bedacht om elke discussie uit de weg te gaan? Dat maakt je overige woorden overbodig.
Niet dat ik veel kan met het betoog van "de filosoof" trouwens.

Okay, boomer.

Dat bedoel ik.

Doet het pijn?

Nee hoor knul. Ik ben onder de indruk hoe snel je het oppikt en dat je wat van me aanneemt.

Jij hebt vast veel vrienden.

Alles is zeker nog niet gedaan en het beste komt nog.

Veel plezier met wachten. Ik geniet intussen nu van het beste. Alles is nieuw.

Geniet vooral ook van al het moois (de pareltjes van de hedendaagse pop) dat voorbij komt op de populairste zenders als Slam, Q music en 538.

Als jij net zo hard geniet van alle hitparadetroep van vroeger.

Dat lukt tot een bepaald moment wel want de verhoudingen troep, acceptabel en leuk of beter lagen behoorlijk anders.
Pak de 100 grootste hits per jaar van de de late jaren 60 tot 95 en doe hetzelfde met de laatste 20 jaar. Ben je serieus van mening dat het even memorabel is en dat de popcultuur eenzelfde impact heeft?

Oké boomer.

Oké prima, 10 grootste hits van '68:

1. Heintje - Ich Bau Dir Ein Schloss
2. Tom Jones - Delilah
3. The Cats - Times Were When
4. The Beatles - Hey Jude
5. Mary Hopkin - Those Were the Days
6. Esther & Abi Ofarim - Cinderella Rockefella
7. Cliff Richard - Congratulations
8. Marbles - Only One Woman
9. Union Gap - Young Girl
10. John Rowles - If I Only Had Time

Ik zie inderdaad niet hoe dit memorabeler en impactvoller is dan de grootste hits van nu.

Maak een ruimere playlist per jaar van bekende nummers en je begrijpt wat ik bedoel (als je dat nog niet deed).
ik snap best dat het imago technisch beter is te doen alsof we in pop hoogtijdagen verkeren maar dat zijn me iets te veel bochten om in te wringen als niet flexibele boomer (kind van boomers officieel maar ach..).

Aha, jij hebt bepaald dat ik begrijp wat je bedoelt. Dan houdt de discussie hier op.
Het imago argument is al helemaal belachelijk.

68 is ver voor mijn tijd, maar zomaar een korte blik levert deze nummers op die bijna iedereen kent:

Sly & the Family Stone - Everyday people
Beatles -Hey Jude / Lady Madonna / Helter skelter
Jimi Hendrix - All Along The Watchtower
Marvin Gaye - I heard it through the grapevine / Ain't Nothing Like the Real Thing
Otis redding - Sittin on the dock of the bay
Simon & Garfunkel - Mrs. Robinson / Scarborough Fair
Cream- Sunshine of your love
Archie Bell & the Drells - Tighten up
The doors - Hello, I Love You
Supremes - Love child
Aretha Franklin - Think
Stevie Wonder - For Once In My Life
Aretha Franklin - Say a little prayer
Aretha - Ain't No Way
Deep purple - Hush
Toots and the Maytals - Pressure drop
Joe Cocker -With A Little Help From My Friends
Temptations - Cloud nine
Rolling Stones - Jumpin' Jack Flash"
Creedence Clearwater Revival - Proud Mary
Born to Be Wild
Zombies - Time Of The Season

En er zijn er vast vele, vele meer als ik even verder zoek.
Kun je een lijstje van een dergelijke statuur bedenken voor de afgelopen jaren Arrie?

Ach, wat stellen die nummers voor in vergelijking met muziek die al meer dan een eeuw populair is, zoals Le Quattro Stagioni van Vivaldi, Die Zauberflöte van Mozart, de symfonieën en kwartetten van Haydn, Messiah van Händel, de vijfde en negende van Beethoven.

Joe Cocker, Temptations... hahaha.

Wil ik best in mee gaan, maar dat was de vergelijking niet. Overigens zitten er echt een paar toppers bij imo. En niks mis met The Temptations.

Het punt is dat 'statuur' tijd vraagt en populariteit geen synoniem is van kwaliteit.

Ja, deze nummers hebben vijftig jaar de tijd gehad om statuur op te bouwen.

Maargoed, dit is vast goed voor z'n imago.

Dat laatste is wel heel duidelijk ja. Dat was het punt waar ik mee begon.
Hoeveel tijd vergt die waardering is de vraag. 10 jaar lijkt mij lang genoeg toch (zeker als ik herinner hoe er voorheen terug werd terug gekeken in tijden waarin de genres elkaar snel opvolgden). Oké, je hebt nu "Het foute uur" om terug te kijken op alles na '95... Need i say more?

Statuur, kwaliteit, het zijn allemaal makkelijk af te schieten termen... Eerder twijfelde ik ook al bij het woordje impact waarvan ik al dacht dat er commentaar op zou komen. Maar dat is imo wel degelijk een aspect van de pop cultuur (voorheen volgens mij ook veel breder gedragen met allemaal subculturen) die erg veranderd is. Als ik naar 2015 kijk dan heb ik niet het idee dat de nummers van de Marvin's en Aretha's van die tijd (ja, beetje flauw wellicht) opgedroogd zijn als vergelijkbare klassiekers die bijvoorbeeld een regisseur graag zou willen gebruiken om zijn film van dat beetje extra sentiment te voorzien.

Arrie je hoeft niet zo stekelig te blijven reageren op iets wat ik totaal niet persoonlijk naar jou toe bedoel. Voor MEZELF zou ik het als overdreven hip doenerij zien om perse maar niet te hoeven zeggen dat ik het in dit geval echt vroeger beter vond. Imago noemde ik vanwege de negatieve lading van de dooddoener "vroeger was alles beter". De "je bent een boomer" reacties (welke discussie?) bewijzen dat.

Hannah Mae

Bullshit. Minstens 25 jaar om een zinvolle vergelijking te maken. In de jaren negentig vertelden boomers precies hetzelfde als vandaag, maar intussen blijkt de muziek van Nirvana, Radiohead, Jeff Buckley, Sigur Rós, Nas, Björk, dEUS, Oasis enzovoort, een vergelijkbaar 'statuur' te hebben. Of groter dan heel wat namen uit jouw '68 lijstje.

Ik weet niet wie nu weer de boomers zijn (de echte babyboomers wellicht?). Er zijn altijd mensen die er trager bij zijn, maar ik heb ergens nog een stapel oude Oor magazines vol lovende artikelen over Prince, The Cure, Buckley, Bjork, A tribe called Quest etc. Net zo enthousiast als de luisteraar. Volgen mij hadden Stevie Wonder en Bob Marley echt al een legende status in de jaren 80. De ontwikkelingen in bijvoorbeeld de hiphop gingen zo snel dat er aan het eind van de jaren 90 echt met veel waardering terug werd gekeken op bepaalde artiesten van de eerste helft van dat decennium. Of allemaal in mijn bubble wellicht.

Ik wil best toegeven dat ik 2000 beter te doen vind dan 2024, maar weinig monumentaal vergeleken met praktisch elk jaar van het eerder genoemde tijdperk, maar of dat (t.o.v. nog latere muziek dus) enkel rijping is en geen ontwikkeling waag ik te betwijfelen.

Die hadden inderdaad toen al een status als nu Kendrick Lamar, Billie Eilish, Olivia Rodrigo, Lana Del Rey, Drake, Taylor Swift, Kanye West...