Ik moest eerlijk gezegd wel lachen.
Amy Winehouse is de laatste legendarische pop artiest die ik kan bedenken en dat is niet enkel vanwege haar tragische dood. Persoonlijk heb ik zeker waardering voor eigenzinnige Eilish en Beyonce (zeer groot in deze eeuw). Kanye heeft op wat dubieuze manier ook een status. Prima als mensen vinden dat kampioen luid zingen Adele (niet bepaald mijn smaak maar ala) er ook bij hoort. Natte tosti band Coldplay gaat mij echt te ver. Maar geen van dit of het door jou genoemde gezelschap komt maar in de buurt bij de wereldwijde legende status van bijvoorbeeld Stevie en Marley. Laat ik er bij zeggen dat dat mijn (wellicht vreemde) mening is.

Nee, maar enkel omdat je haar muziek (niet toevallig want retro) wel goed vindt. Je kijkt niet verder dan je eigen smaak. Daar wordt hier om gelachen.

Een video waarin een steekproef wordt gedaan, over allerlei leeftijden en landen verdeeld, aangaande de bekendheid en populariteit van Bob Marley vs Olivia Rodrigo. Das pas lachen.

En het was vooral Amy's stem gecombineerd met haar pijnlijk eerlijke nummers Kronos..

Tuurlijk kennen meer mensen Bob Marley dan Olivia Rodrigo. Die laatste komt nog maar pas kijken. Prima dat je meer houdt van de stem van Amy Winehouse dan die van Adele. Maar niet relevant. Stop met om de hete brij heen te draaien en leg uit waarom het vroeger vooral beter was, los van wat jouw smaak is.

Ik ben iedere keer vrij direct (te direct in de ogen van sommigen) op de verhitte brij afgestapt maar de
waarom-is-iets-beter-discussie is natuurlijk kansloos als de jaar top 100 invloedrijkste / bekendste/ noem het zo je wilt nummers naast elkaar zetten jou niet frappeert.
Tenzij er wetenschappelijke analyses zijn over mogelijke verschraling (naar mijn idee zeer aannemelijk door de totale afwezigheid van intro's, solos, harmonie koortjes, bridges, instrument klanken, of überhaupt de steeds grotere schaarste aan diverse, een breed pallet aan unieke herkenbare stemmen en niet alleen het modieuze geluid) is natuurlijk alles af te doen als "het is slechts jouw smaak", wat al een hele stap is t.o.v. de "oké boomer" reflex. Nu ik er over nadenk.. Zelfs de diversiteit aan genres op de hit radio verschaalt naar mijn gevoel.

Jij praat nu in cirkels. Ik ging eerder bewust de gewenste 25 jaar terug. Ook al in de jaren 70-80 gold dit voor Marley t.o.v. van deze door jou aangedragen dame die verder best leuke liedjes maakt zonder direct stapels docu's en een eigen museum te verwachten, maar ik wil niet in dit voorbeeld blijven hangen.

Maar.. Tuurlijk leeft iedereen in zijn eigen bubble. Ik ook. En ik heb me ook verbaasd om twintigers die nog nooit van Prince of Tina Turner hebben gehoord maar het is blijkbaar zo en voelen zij niet de behoefte in oude muziek te duiken zoals mijn vrienden en ik dat hadden. En zonder twijfel heeft ook iedere generatie gevoelens van jeugdsentiment bij muziek van toen ze tiener waren. Maar ik probeerde ook hier iets verder terug te kijken dan mijn gezellige jaren 80 met mijn vage termen als blijvende impact van popmuziek onder een bredere groep dan die tieners op dat moment. En ik kan echt niet beweren dat de afgelopen 25 jaar net zo dynamisch waren als de snelle opeenvolging van jazz, Rock & Roll, Motown soul, Britse pop, (al niet psychedelische) rock, funk, reggae, punk, new wave, de mega sterren van de jaren 80, opkomst van hiphop, triphop en eerste ontwikkelingen in elektronische muziek.

Dus voila daar geef ik ook nog even het eerste deel van de topic titel, alsof mijn mening al niet impopulair genoeg is. Ik had een beetje een oval office gevoel vandaag, maar eigen schuld misschien. Ik ben ook in een laat ik eens de boomer uithangen bui. Ik voel dat die tegenbeweging er aan zit te komen namelijk.
Overigens zie ik me totaal niet als ouderwets (ja zo werd dat vroeger genoemd) vergeleken met veel leeftijdgenoten oftewel kinderen van babyboomers, die werkelijk niks meer volgen van "na hun tijd".

"Niet verder kijken dan" vind ik best grappig terwijl ik elke dag aan het blauwhelmen ben tussen die collega's die zijn blijven steken in de jaren 80 (nummers die ik inmiddels wel ken..) en de jongeren die een heel zuur gezicht opzetten als ze een instrument horen of een gekke stem zonder autotune. Ieder zijn meug, maar toen ik 12 was ging ik met 4 bibliotheek passen van het gezin zoveel mogelijk oude platen huren en nu zit ik nog wekelijks nieuwe muziek te checken en zat vanmorgen nog te genieten van de nieuwe Darkside. Iets waar ik anderen uiteraard niet lastig mee val. Maar je kunt toch niet ontkennen dat een dag lang Q music of Slam een moderne vorm van marteling is?

Ik schreef al dat populariteit geen synoniem van kwaliteit is. Popmuziek is meer dan de hitparade. Blijft onduidelijk waarom je dat als graadmeter neemt. Een waardeloze graadmeter overigens, want de geschiedenis leert dat 'vroeger was het beter' altijd al gezegd werd maar nooit blijkt te kloppen. Het duurt gewoon even voor duidelijk wordt wat uiteindelijk de klassiekers worden. De vergelijking loopt ook mank omdat mensen niet meer gebonden zijn aan radio zoals vroeger. De hitparade heeft dus een andere invulling gekregen. Er is meer versnippering. Muziek is minder exclusief geworden maar des te persoonlijker. Niet alles is af te doen als 'het is slechts jouw smaak'. Alleen het als het slechts om jouw smaak gaat. Specifieke genres waarderen is niet beter dan het doorbreken van die hokjes waarderen. Wat het eerste deel van de titel betreft, natuurlijk is er steeds meer al eens gedaan. Dat hoeft geen afbreuk aan kwaliteit te betekenen. Integendeel, er komen steeds meer inspiratiebronnen bij.

Pop = populair en ik richtte mijn verhaal duidelijk op de populairste zenders en hitlijsten (vertegenwoordiging van populairste muziek) vergeleken met die van zgn vervlogen tijden. Maar ook wat er uit voort vloeide qua tijdsbeeld.
Dat "nooit blijkt te kloppen" is een nogal boute uitspraak en die stel ik hier dus aan de kaak mbt die populairste muziek want ik meen het oprecht van die verschraling en "het duurt gewoon even voor duidelijk wordt wat de klassiekers worden" heb ik al geadresseerd met muziek van 25 jaar geleden toen we nog niet aan de Spotity zaten maar braaf naar Christina Aguilera, Backstreet boys en Enrique Iglesias luisterden. Tuurlijk zijn er meer maar heel verheffend is die lijst niet. ik pak m er nog eens bij als ik 80 ben.
Dat gezegd hebbende vond ik de Euro dance van de jaren 90 ook een hel (het begin van alle ellende) maar er waren toen zoveel meer smaken aan veel gedraaide genres dat er nog wel prima door de radio uitzendingen heen te komen was als het je smaak niet was.

Ik zal ook nooit beweren dat er geen goede muziek meer wordt gemaakt. Dat is nooit de discussie geweest. Versnippering en individuele beleving zijn allemaal feiten die ik ook had kunnen aanhalen mbt het inboeten van grotere impact (massaal beleven inderdaad) van pop muziek en ook de daaruit voortvloeiende dominantere pop cultuur die zo'n sterk stempel drukte op elk decenium.
"Het doorbreken van de genre hokjes" vind ik wel erg veel eer voor de fantasieloze plastic eenheidsworst sound die die radio 90% domineert.

Maar oké, ik ben het eens met je punt dat het niet is (noem het de infrastructuur) wat het was. Vind je dat, ondanks het ontegenzeggelijke gemak, ook niet een beetje jammer van die culturele impact? Zonder nu te veel in romantisch boomer sentiment te willen zwijmelen hoor.. ik heb het ook bij films (met bijbehorende kenmerkende muziek) van de jaren 50 of 60 terwijl dat ver voor mijn geboorte was.
Ja, die individuele beleving blijft wel maar was er ook altijd al.
Laat ik het hier maar bij laten nu de sfeer iets relaxter wordt. Als ik me nu nog niet duidelijk heb gemaakt lukt het ook niet meer.

Amper wat van gehoord. Of het nu de 90s of 80s waren, het overgrote deel van wat in de hitparade stond vond ik bagger. En in 1968 was het niet veel beter te zien aan het lijstje dat Arrie plaatste. Maar dat zegt alleen iets over mijn smaak en niets over de muziek van bijvoorbeeld Christina Aguilera, Backstreet boys en Enrique Iglesias. Jij kijkt daar op neer als ik het goed begrijp? Als muziekliefhebber ga ik zelf op zoek naar wat ik goed vind. En nee, ik vind het niet jammer dat dit vandaag makkelijker en goedkoper is dan vroeger.

Dat is nou bullshit om je eigen woorden te gebruiken. Ik bedoelde geen locale top 10 die net even lekker uitkomt maar zei duidelijk een top 100 (of meer wat mij betreft) van wereldwijde bekende nummers van zo'n jaar.
Je kunt toch moeilijk beweren dat de lijst die ik zo snel bij elkaar harkte onbeduidende nummertjes zijn?
En voor 2000 pakte ik uiteraard precies eenzelfde top 100 voor een vergelijk.
Je laatste zin is ook een bijzondere en imo niet al te fraaie verdraaiing van mijn vraag.
Ook het al dan niet zelf op zoek gaan naar wat iemand goed vind is niet het punt. Laat maar..

Christina Aguilera, Backstreet boys en Enrique Iglesias zijn briljante vertegenwoordigers van die 2000 lijst, of ze doen i.i.g. weinig onder van de rest... Ja laten we daar dan weer wél correct in doen..
En in jouw beleving misschien ook niet voor Artha Franklin, The Beatles, Jimi Hendrix, Marvin Gaye, Otis Redding, Simon & Garfunkel, Clapton, The Doors, Stevie Wonder, Zombies, Rolling Stones, Deep Purple, Sly & The Family Stone etc. etc. etc. uit het door Arrie uitgekozen jaar '68. Ik vind het allemaal prima hoor.

Is hoe dan ook geen geldig argument wat mij betreft. Top 10 of top 100 maakt dus niet uit. Ik gebruik het alleen maar ter verduidelijking dat er naar mijn smaak altijd al troep werd gemaakt.

Moet je dan niet ergens zoeken naar een lijstje van 2 nummers die nog nog net wat beter uitkomt?
Hoe kom je ineens op het kansloze idee dat ik beweer dat er vroeger helemaal geen rommel tussen zat? Volgens mij maakt een lange lijst bijzonder veel uit omdat het een beeld geeft van de rijkdom aan vele klassiekers (en de variatie ook) die er allemaal gemaakt zijn in een jaar. En er valt dan ook veel te kiezen uit die tijd.

Hoe kom jij op het idee dat ik dat idee heb? Je doet teveel aannames. Over muziek en anderen. Bovendien verwijt je anderen wat je zelf doet, namelijk een lijst samenstellen die jou goed uitkomt.

Bij het kiezen van een volledige lijst uit eender welk jaar, bijvoorbeeld 1973, kan je niet anders dan besluiten dat de spoeling toen even dun was. Zo gaat dat met hitparades. Beperken we ons niet tot de hitparade (want daar is in dit topic geen enkele reden toe) maar hebben we het over popmuziek in de brede betekenis van het woord dan gaan je argumenten ook niet op, want wat jij blijkbaar als kwaliteitskenmerken ziet (intro's, solos, harmonie koortjes, bridges, instrument klanken, breed pallet aan unieke herkenbare stemmen...) vind je dan ook nog terug.

Ik kwam niet met de keuze van 68 zoals ik niet met 73 kwam, maar oké. Slechts 1 lijstje gecheckt levert al op:

Pink Floyd - Money
Rolling Stones - Angie
Stevie Wonder - Superstition
Marvin Gaye - Let's Get It On
The Isley Brothers - That lady
David Bowie - Space Oddity
Stevie Wonder - Higerground
Roberta Flack - Killing Me Softly with His Song
Stevie Wonder - Your are the sunshine of my life
Carly Simon - You're So Vain
Curtis Mayfield - Superfly
The Temptations - Papa Was a Rollin' Stone
Al Green - Here I Am (Come and Take Me)
Deep Purple - Smoke on the Water
Gladys Knight & the Pips - Midnight train to Georgia
Elton John - Daniel
The Spinners - Could It Be I'm Falling in Love
The Doobie Brothers - Long train running
Bloodstone - Natural high
Eddie Kendricks - Keep on truckin'
Stealers Wheel - Stuck in the middle with you
War - The World Is a Ghetto / Gyspsy man
Paul McCartney & Wings - Live and let die
Chicago - Feelin' Stronger Every Day
Deodado - Also Sprach Zarathustra
Timmy Thomas - Why Can't We Live Together - Why Can't We Live Together (jij als Drake liefhebber moet iets herkennen)
Paul Simon - Kodachrome
Steely Dan - Do It Again

En als ik iets verder zou zoeken zou ik ongetwijfeld nog vele nummers (waarschijnlijk ook andere genres) kunnen toevoegen.
Denk toch dat iedereen deze nummers kent. Mager jaartje ja dat1973

Ik ga hier niet nog meer tijd aan besteden. Groeten aan Christina en Britney (bij gebrek aan overtuigendere namen uit 2000).
Oh ik had niet het hele topic doorgelezen maar was van de start af vrijdag duidelijk gericht op de alom bekendste (pop) muziek. Laat ik maar lekker politiek incorrect duidelijk zijn.: damn right dat was vroeger beter!

Waar slaat dit op, dat is toch puur je eigen smaak?

Als mensen wat stekelig reageren is dat omdat het nogal denigrerend overkomt, stellen dat vroeger er meer kwaliteit was, en nu dus jongeren het met minder moeten doen. Ik snap wel dat je dan boomer gaat roepen.
Ik vind dat 73 lijstje ook maar suf trouwens, denk ook dat heel veel mensen lang niet alles daaruit kennen.

Ik ben absoluut geen Drake liefhebber. Dit topic gaat niet over mijn smaak hè. En als je het nu nog niet begrepen hebt, ook niet over jouw smaak.

Ik reageer op mensen die beweren dat het niet op om smaak gaat maar wel een selectief lijstje van 68 en 73 droppen om aan te tonen dat het (smaak?) toen ook niet veel voorstelde.
Dit was snel gevonden op 1 blik. Maar verdere keuze zat als je meer van rock houdt of zo.
Ik denk persoonlijk dat dit ene jaar maar monumentale en invloedrijke popgeschiedenis biedt dan de huidige eeuw tot nu toe met Dark side of the moon, Let's get it on, Alladin Sane, Innervisions, Goodbye yellow brick road, Catch A Fire, Berlin enzovoort (die lijst is lang!) Maar ik kan niet ontkennen dat alles altijd subjectief te noemen is.
Wat een kul dat ik mijn mening niet mag geven. Ik werd al boomer genoemd voor ik amper wat geschreven had. Als mensen oprecht vinden dat de alom bekende nummers van de afgelopen decennia jaarlijks een vergelijkbare schat aan mooie klassiekers biedt dan ben ik (echt) heel blij voor ze. Lekker van genieten uiteraard. Ik denk dat ik niet alleen sta in mijn mening t.a.v. de ontwikkelingen hierin, maar nogmaals; prima. Ik laat het hierbij.

Jij draait de zaken om want het plaatsen van zo'n lijstje was slechts een reactie op jouw ironisch bedoelde uitspraak over de pareltjes van de hedendaagse pop. Om dat argument gebaseerd op smaak te weerleggen volstaat het om binnen die redenering een lijstje uit 'de goede oude tijd' te plaatsen.

Ach het is allemaal smaak, als ik naar de top 100 kijk van 2000 staan er bijvoorbeeld een Eminem, Kosheen, Darude, Cygnus X in die ik veel leuker vind en voor mij kwalitatief beter zijn dan de hele 73 en 68 lijst van Minneapolis, die ook heel selectief was met zijn keuzes uit dat jaar, anders had hij de klassieker van All Saints wel genoemd, die ook veel meer views heeft op youtube dan een Deep Purple met Smoke on the Water.

Precies, ik kan ook hits van Aaliyah en Kelis noemen die wat mij betreft met gemak bijna alles van dat 70s lijstje achter zich laat.

En een Try Again van Aaliyah heeft net zo goed die statuur waar Minneapolis naar op zoek is. Als je naar een wat jongere generatie kijkt zal een Aaliyah stuk meer betekenis hebben dan een Deep Purple.

Een beetje zinloze discussie tussen twee generaties.
Ik ben inmiddels ook al 64 en heb al heel veel muziek beluisterd. Ik omarm net als de oude generatie de vroegere periode, met name de periode 1966-1973 vind ik de beste wat de popmuziek betreft. Dat wil lang niet zeggen dat ik geen interesse heb in recente muziek, integendeel ik heb al 16 albums uit 2025 beluisterd en beoordeeld en er zullen nog vele volgen.
Ik heb de hitlijsten van vroeger uitgebreid (kritisch) besproken, je kan ze altijd lezen: 1981 - Tipparade-, singles- en eigen lijsten/besprekingen - MusicMeter.nl. Veel leesplezier! Als ik van mening ben dat de hitlijsten die tijd gevarieerder, kleurrijker en interessanter dan die van nu waren gaat de huidige generatie van nu zeggen: "Toen stond er ook veel bagger in". Volledig mee akkoord behalve dat er naast die bagger - voornamelijk hoempapa- en carnavalschlagers - ook veel tijdloze songs voorkwamen wat steeds minder het geval is naarmate de hitlijsten recenter worden omdat ze steeds minder relevant zijn.

Dat is jouw persoonlijke mening maar een Aaliyah en Kelis hebben lang niet die legendarische status van Deep Purple laat staan bv. Beatles, Rolling Stones, David Bowie, Prince etc. Bovendien waren ze van weinig belang voor de ontwikkeling van de popmuziek.

Kijk nou uit.. Dit zijn hele gekke uitspraken.

Ik vind zowat alle songs van de lijsten van 1968 en 1973 zeer sterk. Maar dit is maar een fractie van wat die jaren verscheen. De rommel uit die tijd is nu (terecht) vergeten waar dat wij met de rommel van nu worden geconfronteerd. Daarom zijn velen geneigd alles vroeger beter te vinden.

Ook maar een mening.
8 Ways Aaliyah Empowered A Generation Of Female R&B Stars | GRAMMY.com

Om mijn bescheiden 5 cents, maar in te brengen:

- Het muzieklandschap is sinds grofweg de jaren 90 versnipperd, maar minder populaire muziek is ook makkelijker te vinden. Het is daarom té makkelijk om te verwijzen naar de populariteit van de artiesten van het verleden. Men had minder keus en was afhankelijker van o.a. de radio. Dit zorgde er ook voor dat een beperkt aantal artiesten een enorme status opbouwde en dat er best wat uitstekende artiesten (onterecht m.i.) in de luwte bleven. (ik noem Linda Perhacs, Nick Drake en Rodriguez als voorbeelden).
- Ook nu zijn er artiesten met een sterstatuur. Artiesten als bijvoorbeeld Beyoncé, Taylor Swift en Kanye West doen in dat opzicht niet onder voor Deep Purple, Neil Young etc. Wel vind ik de popsterren van nu minder interessant dan die van vroeger en ja, dat is volkomen subjectief.
- Wat je goede muziek vindt, is en blijft een smaakdingentje. Het mes snijdt daarbij aan twee kanten. Muziek uit het verleden is enerzijds niet intrinsiek beter dan de muziek van nu. Anderzijds hoeft de meest recente muziek niet de muziek te zijn die je het meest aanspreekt.

Precies. Aaliyah is een icoon en was zeker van belang.

De "vroeger was alles beter" uitspraak is een flauwe manier om mensen als conservatief te slijten, want niemand zal beweren dat alles fantastisch was en ook zeker niet dat er niks goeds meer wordt gemaakt.
Het ging mij de hele tijd om de (ja mijn mening) dat de popmuziek zich niet bepaald sterk ontwikkeld heeft. Dit heb ik op tal van manieren getracht te duiden.

Ik denk dat ik Aaliyah werkelijk vanaf het allereerste begin gedraaid heb, (met name Got to give it up met Marvin's sample en At your best you are love van de Isley's maar goed..). Try again was origineel en ook leuk, en het behoort idd tot het zeer acceptabele deel van de 2000 lijst (die ik gepakt heb omdat klassiekers immers "eerst 25 jaar zouden moeten rijpen"..). Leuk, maar ik zie hier bijvoorbeeld geen serieuze classic album reportage in a la Songs in the key of life de muzikale brille van Innervisions of de revolutionaire status van What's going on.
De topic titel lijkt nota bene uit te nodigen tot een mening. Een mening (enkel t.a.v. de meest populaire muziek die iedereen bereikt) die door al mijn van muziek bezeten vrienden (van oude en ook zeker nog nieuwe) gedeeld wordt maar hier wordt gezien als niet tolerant of politiek incorrect. Daar krijg ik jeuk van, waardoor ik misschien juist nog minder een blad voor de mond neem en zeg zoals het werkelijk ervaren wordt, hoe impopulair ook. Sorry als mensen zich aan die mening storen.

De echte kansloosheid van de discussie blijkt uit de post hierboven. Ik bedoel.. ehm.. tja... wat moet je dan nog zeggen?? Het wordt een beetje surrealistisch zoals wel meer discussies op internet.
Wat overblijft is dat we toch minimaal concluderen dat er in de popmuziek verspreiding en beleving enorm veel veranderd is? Net als de marketing er achter. Wel een dingetje trouwens die doorgevoerde formule sound, maar laat ik niet aan een nieuwe slag beginnen. . En misschien ook in de culturele impact?

En als dit topic bedoelt is om te discussiëren over popmuziek in algemeen uit alle krochten en mogelijke obscure hoeken, en niet alleen over de popmuziek die praktisch tot iedereen komt, dan wens ik je helemaal veel succes. Uiteraard is er nog zat moois. Fijn.

Ikzelf zou enorm uitkijken naar een classic album reportage over Aaliyah. Dus wat is het punt precies?

Dat dit kan maar wel veel meer een niche voor fans zal zijn. Maar ik heb niet de illusie welk punt dan ook te kunnen maken.
Wederom: ik vind het vanuit mijn blijkbaar parallelle universum prima om de genialiteit van Aaliyah en Kelis gelijk te stellen aan Stevie Wonder.

Dit gaat nergens heen. Dus afsluitend.. Als er mensen vinden dat de kwaliteit en kwantiteit van de mooie bijzondere klassiekers uit de 00's en10's vergelijkbaar is met voorgaande decennia, en dan heb het over meer dan een logisch jeugdsentiment, dan verbaast mij dat (zal duidelijk zijn) maar zal ik aan het idee proberen te wennen na deze nieuwe inzichten.

Ik kan mij vinden in wat Barney Rubble zegt maar het belang van de radio wordt toch wel overschat. Muziekliefhebbers gingen naar de platenzaak of bibliotheek om muziek te ontdekken en optredens zijn steeds bepalend geweest voor de populariteit. Nu kun je gemakkelijk muziek ontdekken via internet.